akkasee.com - مقالات

پرتره‌هایی از عکاسان و عکس‌های معروف‌شان

2012-01-21 22:00:00

مردی که در میدان تیان‌ آن‌من روبروی تانکها ایستاده است، پرتره دختر افغان بر جلد مجله نشنال جئوگرافیک، عکس محمدعلی کلی پس از پیروزی بر سانی‌لیستون...

این عناوین به طور ناخودآگاه ما را به یاد عکس‌های معروفی می‌اندازد. اما کمتر می‌توانیم نام عکاسان آنها را به خاطر بیاوریم. و خیلی به ندرت با چهره عکاسان این عکس‌ها آشنا هستیم.

Tim Mantoni امیدوار است که با پروژه جدیدش، این مساله را تغییر دهد. او پرتره‌هایی تهیه کرده است که در آن‌ها، عکاسان عکس‌های معروف خود را در دست گرفته اند و رو به دوربین قرار گرفته‌اند. مانتونی در ۵ سال گذشته، حدود ۱۵۰ پرتره بدین‌گونه تهیه کرده و آنها را در کتابی به نام Behind Photographs: Archiving Photographic Legend منتشر خواهد کرد.

مانتونی می‌گوید که عکسهای مشهور زیادی هستند که کسی عکاس آنها را نمی‌شناسد و یا تاکنون آنها را ندیده است. در زمانه‌ای که هر کس، دوربینی در جیب دارد و روزانه میلیونها عکس در وب منتقل می‌شوند، این پرتره‌ها شاید این آگاهی را به مردم بدهند که عکس‌های خوب به راحتی گرفته نشده‌اند. بلکه پشت هر عکس، انسانی بوده است که زندگی خود را وقف عکاسی کرده است. نشان دادن چهره این عکاسان در کنار عکس‌های معروف‌، تاکیدی است بر این نکته که عکس‌ها را دوربین نگرفته است که عکاسانی بوده‌اند خالق این آثار. و بدون آنها، آن لحظات مهم تاریخ، هیچ‌گاه ثبت نمی‌شده‌اند.

مانتونی که در زمینه عکاسی پرتره، خود عکاس مشهوری است، این عکس‌ها را با استفاده از یک دوربین پولاروید فیلمی 20*24 گرفته است. امروز تنها تعداد اندکی از دوربینهای پولاروید 20*24 باقی‌مانده است و فیلم‌های آنها نیز بسیار گران است. در طول پروژه، برخی از عکاسانی که در این امر شرکت کرده بودند، از دنیا رفتند. تهیه فیلم‌های پولاروید نیز مشکل و مشکل‌تر شد. هم مدیوم عکاسی از دست می‌رفت و هم عکاسان مشهور. به گونه‌ای که هر کدام از این پرتره‌ها بسرعت به یک اثر تاریخی-هنری تبدیل شدند.

مانتونی برخی از عکس‌ها را با یک برداشت تهیه کرد. برخی نیز با دو یا سه برداشت. در برخی از عکسها، سوژه ها نیز توصیه‌هایی به مانتونی کردند. مثلا استیو مک کوری در مورد فضای بالای سرش در عکس، نظراتی داشت. مانتونی می‌گوید که برخی از این عکس‌ها خود تبدیل به کارگاه‌هایی برای او شدند.

عکس مبارزه محمدعلی و لیستون که توسط Neil Leifer در سال ۱۹۶۵ گرفته شده است

Jeff Widener و عکس معروف میدان تیان آن من که در سال ۱۹۸۹ گرفته است

Bill Eppridge و عکس رابرت کندی پس از ترور که در سال ۱۹۶۸ گرفته است.

Elliot Erwitt و عکسی که در ۱۹۷۴ در سنترال پارک نیویورک گرفته است.

Harry Benson و عکسی که از بیتل‌ها در سال ۱۹۶۴ گرفته است.

Mark Seliger و عکسی که برای روی جلد رولینگ استونز از Nirvana گرفته است. کرت، دو ماه بعد از این عکس، به زندگی خود خاتمه داد.

Mary Ellen mark و عکسی که در سال ۱۹۹۰ از یک سیرک در احمدآباد هندوستان گرفته است.

استیو مک‌کوری و پرتره دختر افعان که در سال ۱۹۸۴ گرفته است.

Brent Stirton و عکس گوریل شکار شده در کنگو

Lyle Owerko و عکسی که از واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ گرفته است.

> سایت پروژه که شامل یک فیلم برای معرفی آن است

> عکسهای بیشتر از این پروژه

منبع : Wired

بهترین کتابهای عکس ۲۰۱۱

2012-01-14 19:20:00

انتشار کتاب‌های عکس (Photo Book) از سوی عکاسان و خرید این کتابها توسط علاقمندان عکاسی، از جمله موضوعاتی است که به نظر می‌رسد در جامعه عکاسی ما قابل قیاس با کشورهای دیگر نباشد. از سویی مشکلات نشر به صورت یک مشکل اصلی مانع مهمی محسوب می‌شود و از سوی دیگرعلاقه و تمایل هنرمندان به چاپ Photo book و خرید آنها توسط علاقمندان عکاسی کم است.

اما شکی نیست که رونق این فرآیند، یعنی چاپ کتابهای عکس، منافع بسیاری برای همه خواهد داشت. دیدن عکسهای هنرمندان به صورت چاپ شده در کتاب می‌تواند فواید بسیاری برای علاقمندان و هنرآموزان عکاسی داشته باشد. دیدن عکس‌های چاپ شده در کتاب، کاملا متفاوت از دیدن عکس‌ها در وب (بعلت کیفیت پایین و ذات نمایش عکس در مانیتور) و یا در نمایشگاه ( بعلت امکان استفاده مکرر و طولانی‌مدت از عکس‌ها) است.

نیویورک‌تایمز در مقاله‌ای، ۱۰ کتاب عکس برتر سال گذشته را انتخاب کرده است که در این‌جا مروری بر این کتابها خواهیم داشت. هم بخاطر آشنایی با کتابهای برتری که در این زمینه منتشر شده ‌اند و هم بخاطر تاکید و یادآوری این مساله تقریبا کم‌رونق در جامعه عکاسی ما.

۱- “In the Picture: Self-Portraits, 1958-2011” (Yale University Press) by Lee Friedlander

سلف‌پرتره‌های لی‌فریدلندر. عکس‌هایی که با دوربین از خودش گرفته است. از زیر سایه یک کاکتوس در آریزونا تا روی تخت آی‌سی‌یوی بیمارستان. در طی چند دهه مشاهده فرهنگ آمریکا، لی‌فریدلندر به صورت منظم خودش را نیز ثبت کرده است که حاصلش را در این کتاب خواهید دید.

۲- “Permanent Error” (Prestel), by Pieter Hugo

آخرین کتاب پیترهوگو که شامل عکس‌های مستندی است از یک منطقه در غنا که به زباله دان تجهیزات کامپیوتری از سراسر دنیا تبدیل شده است. او در عکس هایش می‌کوشد که عواقب بد این مساله را بر محیط زیست و مردم منطقه نشان دهد.

۳- “The Unseen Eye” (Aperture), by W.M. Hunt

این کتاب را نه یک عکاس که یک مجموعه‌دار منتشر کرده است. وجه مشترک عکس‌های این کتاب، دیده نشدن چشم‌ها یا صورت سوژه‌های عکسهاست. در واقع اثری است آنتی‌پرتره. جدالی است بین آنچه دوربین می خواهد آشکار کند و آن‌چه که سوژه پنهانش می‌دارد. در این کتاب عکس هایی از دایان آربوس، ریچارد ادودن، ایموژن کانینگهام، جوئل‌پیتر ویتکین، رابرت فرانک، رابرت مپل‌تورپ و نیز کارهایی از عکاسان کمتر مشهور وجود دارد.

۴- “Illuminance” (Aperture), by Rinko Kawauchi

۱۱ سال پیش کاوائوچی با انتشار سه کتاب عکس با نامهای Utatane, Hanabi و Hanako خود را به عنوان یک عکاس خلاق معاصر نه تنها در ژاپن بلکه در سطح جهان، معرفی کرد. پس از آن نیز کتابهای متعددی منتشر کرده است و این کتاب اخیر دهمین کتاب او و اولین کتابی است که در خارج ژاپن منتشر می‌شود. مشخصه عکس‌های کاوائوچی، توجه به ظرائف، ترکیب‌بندی‌های فی‌البداهه و جزئیات و حالاتی از زندگی روزمره‌ است که براحتی دیده نمی‌شوند.

۵- “Vivian Maier: Street Photographer” (Powerhouse), by Vivian Maier

احتمالا داستان پیدا شدن اتفاقی نگاتیوهای ویوین مایر و معروف‌شدنش را پس از مرگ شنیده‌اید. این عکسها در طی سالهای ۱۹۵۰-۱۹۹۰ در شیکاگو و نیویورک گرفته شده‌اند. و علت معروف شدن ویوین مایر نه در داستان عجیب پیداشدن اتفاقی نگاتیوها که در خود عکس‌ها نهفته است. ترکیب‌بندی های عالی، استفاده مناسب از نور، توجه خاص به سوژه های انسانی و لحظات قطعی، از ویژگی‌های عکس‌های اوست.

۶- “You and I” (Twin Palms), by Ryan McGinley

اولین کتاب مونوگراف گذشته‌نگر McGinely است که مجموعه‌ای از عکس‌های دهه اول فعالیتش می‌باشد. عکس هایی از جوانان نیویورک و تلاشی است در جهت شکستن حائل بین فعالیت‌های خصوصی و عمومی . پرتره‌هایی است از نسلی که به فرهنگ بصری واقفند و می‌دانند که چگونه عکاسی می‌تواند ارتباط‌دهنده بین هویت‌ها باشد.

۷- “Magnum: Contact Sheets” (Thames & Hudson)

این کتاب خوب، شامل کنتکت ‌شیت‌هایی است از مگنوم که در آنها نشان داده شده است که چگونه ادیتورها و خود عکاسان، عکس‌ها را علامت می‌زدند و انتخاب می‌کردند. متن‌ همراه عکس‌ها نیز تکمیل‌کننده داستان‌های نهانی هر عکس است. در این کتاب مجموعه‌ای از عکس‌های بسیار خوب چند دهه اخیر را خواهید دید. کتابی است که داشتنش برای هر علاقمند و دانشجوی عکاسی مفید خواهد بود.

۸- “Redheaded Peckerwood” (Mack), by Christian Patterson

این کتاب شامل عکس‌هایی است در مورد واقعه تراژیک دو جوان ۱۹ و ۱۴ ساله که در فاصله ۳ روز، ۱۰ نفر (از جمله خانواده یکی از خودشان) را کشتند و سپس دستگیر شدند. از جنبه تکنیکی، عکس‌هایی در زمینه فتوژورنالیسم، پزشکی قانونی و منظره هستند اما از دید زییاشناسانه، یک بیان عکاسانه برای ساختار شکنی روایت از قبل موجود است.

۹- “Mom & Dad” (Mörel Books), by Terry Richardson

تری‌ریچاردسون که عکاس مدل و تجاری است، در این دو کتاب به پدر و مادرش پرداخته است. روایتی بی‌مرز و بدون قضاوت از زندگی روزمره آن‌دو. دو بیوگرافی است از زندگی پدر و مادرش و در واقع یک اتوبیوگرافی است از زندگی خود عکاس.

۱۰- “Is This Place Great or What” (Aperture/Cleveland Museum of Art), by Brian Ulrich

عکس‌هایی از جنبه‌های مصرف‌گرایانه زندگی در جامعه آمریکا، قبل و بعد از بحران اقتصادی.

درخشش هنر ایران در شب‌های طلایی کریستیز

2011-12-04 00:00:00

سایت عکاسی، کاوه بغدادچی- در روزهای سرد و بارانی آبان‌ماه، هنرمندان ایرانی در آن سوی کرانه‌های خلیج فارس با ثبت رکوردهای چشمگیر و قابل توجه گرمابخش یازدهمین حراج هنر مدرن و معاصر خاورمیانه‌ی موسسه‌ی کریستیز در دوبی بودند.

امسال موسسه‌ی کریستیز حراج دبی خود را، که به هنر مدرن و معاصر دنیای عرب، ایران و ترکیه اختصاص داشت، به دو بخش مجزا تقسیم کرده بود. بخش نخست حراج شامگاه ۳ آبان‌ماه با عرضه‌ی ۴۶ اثر هنری شاخص در محل هتل امارات تاورز بندر دوبی آغاز شد. تمام آثار عرضه شده در این شب در برآوردهای اولیه به قیمتی بیشتر از ۵۰ هزار دلار دست یافته بودند و در پایان حراج ۸۲ درصد این آثار به ارزش کلی ۵ میلیون و ۱۴۵ هزار و ۳۵۰ دلار به فروش رسیدند. +

در میان آثار عرضه شده در شب نخست تعداد ۵ قطعه عکس نیز دیده می‌شد که در مجموع به ارزش ۳۲۴ هزار دلار فروخته شدند. + عنوان گرانترین عکس نصیب اثری از Ahmet Elhan، عکاس ۵۲ ساله‌ی اهل ترکیه شد که در برآورد اولیه بین ۶۰ تا ۸۰ هزار دلار قیمت‌گذاری شده بود و نهایتا به ارزش ۸۰ هزار و ۵۰۰ دلار به فروش رفت. عکسی از Lalla Essaydi، هنرمند ۵۵ ساله‌ی مراکشی ۶۸ هزار و ۵۰۰ دلار و اثری از Ansen، عکاس ۳۳ ساله‌ی ترک، هم به همراه عکسی از شیرین نشاط، عکاس ۵۴ ساله‌ی ایرانی، با عنوان «فائزه و امیرخان» از مجموعه‌ی «زنان بدون مردان» هر کدام به قیمت ۶۲ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شدند. عکس شیرین نشاط پیش از برگزاری حراج از سوی کارشناسان کریستیز بین ۵۰ تا ۷۰ هزار دلار قیمت‌گذاری شده بود. + آخرین و ارزانترین عکس شب اول حراج دبی هم اثری از Murat Germen، عکاس ۴۶ ساله‌ی مراکشی، بود که ۵۰ هزار دلار فروخته شد.

اما سهراب سپهری، نقاش و شاعر فقید ایرانی، که به تازگی عنوان گران‌ترین هنرمند حراجی ساتبیز لندن را بدست آورده بود، + ستاره‌ی شب پرفروغ یازدهمین حضور کریستیز در دبی هم شد. یک تابلوی نقاشی از این هنرمند شهیر ایرانی از مجموعه‌ی «تنه‌ی درختان»، که او به سال ۱۹۶۹ میلادی امضا کرده است، به بهای خیره‌کننده‌ی ۶۶۲ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شد تا در کمتر از یک ماه سهراب سپهری گران‌قیمت‌ترین هنرمند خاورمیانه لقب گیرد. جالب اینجاست که این تابلوی نقاشی که گرانقیمت‌ترین اثر شب نخست حراج دبی لقب گرفت، با قیمت پایه‌ی ۲۵۰ تا ۳۰۰ هزار دلار به معرض فروش گذاشته شده بود. درخشش هنر ایران تنها منحصر به رکوردشکنی سپهری نشد چرا که افشین پیرهاشمی هنرمند ۳۷ ساله ایرانی با فروش نقاشی تحسین‌برانگیز خود تحت عنوان «به سوی نیویورک» به قیمت ۱۵۸ هزار و ۵۰۰ دلار عنوان گران‌ترین هنرمند زیر ۴۰ سال خاورمیانه و شمال آفریقا را به دست آورد. شایان ذکر است عکس فروخته‌شده‌ی شیرین نشاط هم در میان ۳۹ اثر به فروش رفته در شب نخست حراج از نظر ارزش در جای سی‌ام ایستاد.

شب دوم یازدهمین دوره‌ی حراج کریستیز دبی هم به آثاری اختصاص داشت که در برآوردهای اولیه با قیمت پایه‌ای کمتر از ۵۰ هزار دلار روبرو شده بودند. عمده هنرمندان حاضر در این بخش را جوانان و نام‌های کمتر شناخته‌شده‌ی دنیای اقتصاد هنر تشکیل می‌دادند. تعداد ۱۵۲ اثر، شامل ۵۶ اثر از ایران، در این شب برای حراج چکش خوردند که نهایتا در مجموع به قیمت ۲ میلیون و ۳۸۲ هزار و ۷۵۰ دلار به فروش رسیدند. + در این شب علاوه بر بدست آمدن رکوردهای چشمگیر از سوی آیدین آغداشلو، رضا درخشانی،‌ محمود بخشی‌مؤخر،‌ پویا آریان پور و بیتا وکیلی، فروش ۹۰ درصدی آثار جوانان هنرمند ایرانی، حراجی به یادماندنی برای نسل نوی هنرهای تجسمی ایران رقم زد.

در این قسمت از حراج ۲۲ عکس +، شامل ۷ قطعه عکس از هنرمندان ایرانی، نیز به چشم می‌خورد. + رکورد گرانترین عکس حراجی در شب دوم از آن Youssef Nabil، عکاس ۳۹ ساله‌ی مصری، شد و پس از این عکس که ۵۶ هزار و ۲۵۰ دلار به فروش رفت اثری از Lalla Essaydi، هنرمند مراکشی قرار گرفت که به ارزش ۴۳ هزار و ۷۵۰ دلار فروخته شد. عکسی از خسرو حسن‌زاده، هنرمند ایرانی ۴۸ ساله، از مجموعه‌ی «یا علی مدد» و عکسی از شیرین نشاط با عنوان «فائزه» از مجموعه‌ی «زنان بدون مردان» هم هر کدام ۲۱ هزار و ۲۵۰ دلار فروخته شدند تا رکورد سومین عکس گرانقیمت این شب را مشترکا از آن خود کنند. فهرست کامل آثار عکاسان ایرانی که در دومین شب حراجی به فروش رسیدند، به ترتیب قیمت بدست آمده، بدین شرح است:

در این شب یک تابلوی نقاشی از مجموعه‌ی «خاطرات انهدام» اثر آیدین آغداشلو، هنرمند ۷۱ ساله‌ی ایرانی، و مجسمه‌ای از Ahmed Askalany، هنرمند مصری، هر کدام به ارزش ۶۸ هزار و ۵۰۰ دلار به فروش رسیدند و به عنوان گرانترین آثار شب دوم حراج معرفی شدند. اما رکورد دوم این شب را نیز هنرمند دیگر ایرانی، «رضا درخشانی» از آن خود نمود چرا که تابلویی از او با عنوان «شیرین و فرهاد» ۶۱ هزار و ۲۵۰ دلار به فروش رسید تا Paul Guiragossian،‌ هنرمند فقید لبنانی که نقاشی‌اش ۶۰ هزار دلار فروخته شد در جای سوم قرار گیرد.

اما تقسیم این رویداد به دو بخش که در دو شب مجزا برگزار شد یکی از ابتکارات مسئولان موسسه‌ی کریستیز بود که به گفته‌ی آنان به این منظور انجام شد تا استعدادهای نوظهور و هنرمندان با استعداد ولی کمتر شناخته‌شده برای ارایه کارشان در بخش دوم فرصت ارائه و دیده‌شدن داشته باشند. به عقیده‌ی مسئولین کریستیز این مدل از ارایه‌ی آثار از تشتت مخاطب و خصوصا خریداران و مجموعه‌داران در انتخاب آثار کاسته بود. حلا خیاط از کارشناسان موسسه کریستیز در توضیح بیشتر درباره‌ی بخش دوم حراج می‌گوید: هنرمندان زیادی در منطقه‌ی خاورمیانه علاقه‌مند به شرکت در حراج‌های کریستیز هستند و در میان آنها استعدادهای نوظهور زیادی دیده می‌شوند. من فکر می‌کنم دو بخشی کردن حراج، مجال خوبی برای ارائه و دیده شدن آثار این دسته از هنرمندان فراهم آورد.» به هر صورت این‌بار نیز موسسه‌ی کریستیز با رسیدن به فروش کلی ۷ میلیون و ۵۲۸ هزار و ۱۰۰ دلار، همچون دوره‌ی دهم +، یکی از موفق‌ترین حراج‌های خود در دبی را تجربه کرد.

جابجایی مجدد رکورد گرانترین عکس دنیا

2012-01-06 11:17:00

موسسه‌ی کریستیز که اخیرا با یکه‌تازی در بازار هنر «عکاسی» پاییزی طلایی را سپری کرد در یکی از تازه‌ترین حراجی‌های خود رکورد گرانقیمت‌ترین تک عکس به فروش رفته در تاریخ هنر را نیز شکست.

در حراجی که این موسسه در تاریخ ۱۷ آبان‌ماه در تالار باشکوه راکفلر نیویورک و برای عرضه‌ی آثار هنری تحت عنوان «هنر معاصر پس از جنگ» برگزار کرده بود تعداد ۲ قطعه عکس نیز به فروش رسید. + در این حراجی تعداد ۵۵ اثر از بهترین آثار هنری تاریخ هنر نهایتا به ارزش خیره‌کننده‌ی ۲۲۰ میلیون و ۸۱۲ هزار دلار فروخته شدند.

سیزدهمین اثر گران‌قیمت این حراج طلایی عکسی با عنوان «Rhein II» از آندرس گورسکی، عکاس ۵۶ ساله‌ی آلمانی بود که پیش از حراج بین ۲.۵ تا ۳.۵ میلیون دلار برآورد قیمت شده بود به ارزش ۴ میلیون و ۳۳۸ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شد و عنوان گرانترین تک عکس فروخته شده در تمام طول تاریخ عکاسی را از آن خود کرد. آندرس گورسکی این عکس را، که بخشی از مجموعه‌ عکس‌هایی با موضوع و ترکیب‌بندی مشابه می‌باشد، در سال ۱۹۹۹ از یکی از مناظر کنار رود راین آلمان گرفته است. فریم‌های دیگر این مجموعه عکس گورسکی هم‌اکنون در موزه‌های هنر مدرن نیویورک و مونیخ، موزه‌ی هنری تیت لندن و برخی مجموعه‌های خصوصی نگه‌داری می‌شود. عکس دیگر فروخته شده در این حراج نیز عکسی بدون عنوان از سیندی شرمن، عکاس ۵۷ ساله‌ی آمریکایی، بود که به قیمت ۲۷۸ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شد. این در حالی بود که این عکس محصول سال ۱۹۸۰ پیش از حراج بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار دلار برآورد قیمت شده بود.

اکنون در لیست گرانبها‌ترین آثار تاریخ عکاسی پس از عکس آندرس گورسکی، رتبه‌ی دوم در اختیار «بی‌نام شماره ۹۶» اثر سیندی شرمن است که سال ۱۹۸۱ گرفته شده و بهار امسال در حراجی کریستیز نیویورک به قیمت ۳ میلیون و ۸۹۰ هزار و ۵۰۰ دلار خریداری شده بود.

اما در رتبه‌ی سوم باز هم به نام آندرس گورسکی برمی‌خوریم با عکسی از او به نام «99 Cent II Diptychon» (محصول ۲۰۰۱) که سه نسخه از آن تاکنون به فروش رفته است. نسخه‌ی اصلی این عکس در فوریه سال ۲۰۰۷ به قیمت بیش از ۳.۳۴ میلیون دلار در حراجی ساتبی لندن فروخته شده و دو نسخه‌ی دیگر در سال ۲۰۰۶ به قیمت‌های ۲.۴۸ و ۲.۲۵ میلیون دلار به فروش رفته‌اند.

مقام چهارمین گرانترین آثار تاریخ هنر عکاسی هم از آن ادوارد استایکن، عکاس فقید آمریکایی، است. این عکس که «The Pond-Moonlight» نام دارد سال ۱۹۰۴ گرفته شده و فوریه‌ی ۲۰۰۶ در حراجی ساتبی نیویورک به قیمت ۲ میلیون و ۹۲۸ هزار دلار به خریداری شده است.

مکان پنجم نیز از آن عکاسی ناشناس است با عکسی به نام «Billy the Kid» که از یاغی معروفی به همین نام گرفته شده است. این اثر که قدیمی‌ترین عکس در میان ۱۰ عکس گرانبهای تاریخ هنر می‌باشد اندازه‌ای کوچک دارد و احتمالا در حدود سال‌های ۱۸۷۹ یا ۱۸۸۰ گرفته شده و در ژوئن ۲۰۱۱ به قیمت ۲.۳ میلیون دلار در حراجی برایان لیل فرانسه به فروش رسید.

اما در کمال شگفتی، مکان ششم فهرست گرانقیمت‌ترین عکس‌های تاریخ در اختیار دیمیتری مدودف، رئیس جمهور کنونی روسیه، است. عکسی با عنوان «Tobolsk Kremlin» که او در سال ۲۰۰۹ گرفته در یک حراج روسی در شهر سن‌پترزبورگ در ژانویه‌ی ۲۰۱۰ به قیمت ۱.۷۵ میلیون دلار فروخته شده است.

عکسی از ادوارد وستون، عکاس فقید آمریکایی، هم که وی در سال ۱۹۲۵ تهیه کرده است در یک حراجی موسسه‌ی ساتبی در نیویورک در سال ۲۰۰۸ به قیمت یک میلیون و ۶۰۹ هزار دلار خریده شده و در جای هفتم گران‌ترین عکس‌ها نشسته است. رتبه‌های هشتم (عکس بالا) و نهم هم در اختیار آلفرد استیگلیتز، چهره‌ی شناخته‌شده‌ی تاریخ عکاسی، است. این دو عکس که در سال ۱۹۱۹ گرفته شده‌اند در حراجی فوریه ۲۰۰۶ از سوی موسسه‌ی ساتبی در نیویورک به قیمت‌های ۱.۴۷ و ۱.۳۶ میلیون دلار فروخته شده‌اند. (امکان نمایش عکس هفتم و نهم در سایت نیست.)

دهمین عکس گرانقمیت تاریخ هنر عکاسی نیز «Cowboy» اثر ریچارد پرینس، عکاس و نقاش ۶۲ ساله‌ی آمریکایی، است. این عکس پرینس، که به واسطه‌ی نقاشی‌ها و عکس‌هایش از گاوچران‌ها شهرت دارد، در نوامبر ۲۰۰۷ در حراجی ساتبی نیویورک به قیمت یک میلیون و ۲۴۸ هزار دلار فروخته شده است.

دوربین سه بعدی جدید پاناسونیک

2011-11-12 20:30:23

دوربین جدید پاناسونیک به نام LUMIX 3D1 با طراحی دو لنز قادر به عکاسی و فیلم‌برداری سه بعدی به صورت همزمان است.

پاناسونیک دوربین جدید خود به نام LUMIX DMC-3D1 را معرفی کرد. 3D1 دوربینی پیشرفته با لنزهایی با طراحی جدید اپتیک چندلا و بدنه‌ی کوچک است که می‌تواند فیلم‌ها و تصاویری سه بعدی و دو بعدی با کیفیت بالا ارایه دهد. این دوربین با طراحی دو لنزی، دارای لنزهای زاویه باز 25 م.م. با زوم اپتیکال 4 برابر است. این دوربین عکس‌های 8 مگاپیکسلی سه بعدی و فیلم‌های فول HD سه بعدی باکیفیت 60 فریم بر ثانیه ثبت می‌کند.
سیستم دو لنزی این دوربین، امکان فیلم برداری و عکاسی دو بعدی همزمان را برای دوربین به ارمغان آورده است. این دوربین قادر به ثبت عکس‌های دو بعدی 12 مگاپیکسلی و ضبط فیلم‌های فول HD دو بعدی است. برخلاف دوربین‌های دیجیتال کامپکت که فقط امکان انتخاب مد عکاسی یا فیلم‌برداری در آنها وجود دارد، طراحی دو لنزی این دوربین و وجود دو سیستم مجزای ثبت تصویر، این امکان را ایجاد کرده است که همزمان در حین عکاسی، به ضبط فیلم نیز بپردازید.
در ضمن امکان عکاسی و فیلم‌برداری در دو زاویه‌ی دید مختلف به صورت همزمان وجود دارد. یعنی در حالی که عکاس با استفاده از یک لنز دارد یک از کل نمای یک مهمانی فیلم می‌گیرد، می‌تواند با لنز دیگر زوم کرده و از یک نفر در میانه‌ی صحنه عکس پرتره بگیرد. ضمنا با استفاده از یک دکمه به راحتی می‌توان بین حالت دو بعدی و سه بعدی انتخاب کرد.

سنسور MOS حساسیت بالای 12 مگاپیکسلی این دوربین همراه با موتور پردازش تصویر ونوس این دوربین را قادر می‌سازد که با حساسیت و سرعت بالا به راحتی عکس‌ها را ثبت و پردازش کند. به علت پردازش چندگانه‌ی نویز بر اساس نواحی مختلف تاریک و روشن تصویر، این دوربین می تواند حتی در ایزو‌های بالا تصاویری دقیق و بدون نویز ثبت کند.
سرعت عکاسی پیاپی در این دوربین 8 عکس در ثانیه (بدون فوکوس خودکار) و 4 عکس در ثانیه (همراه با فوکوس خودکار) در بالاترین رزولوشن است. این دوربین با استفاده از موتور پردازش چهار هسته‌ای، فیلم‌های بزرگ فول HD با رزولوشن 1920x1080i را به راحتی در فرمت‌های AVCHD یا MP4 پردازش و ذخیره می‌کند. ضمنا با استفاده از دو سیستم لنز و سنسور کاملا مجزا، مصرف انرژی این دوربین در حالت دو بعدی، درحد یک دوربین معمولی تک لنز است.

لرزش گیر MEGA O.I.S، ردگیری فوکوس خودکار، انتخاب صحنه‌ی هوشمند، تشخیص چهره، و کنترل هوشمند ایزو، نورسنجی و امکان هوشمند عکاسی در شب روی دست که با لایه‌گذاری چند عکس پیاپی روی هم تصاویری روشن و دقیق ایجاد می‌کند، از دیگر امکانات این دوربین است. نمایشگر این دوربین از نوع لمسی و در اندازه‌ی 3.5 اینچ با رزولوشن 460 هزار نقطه است. این دوربین دارای خروجی HDMI بوده، نوع کارت حافظه‌ی SD / SDHC / SDXC با 70 مگابایت حافظه‌ی داخلی، و وزن آن همراه با باتری 193 گرم است.
قرار است این دوربین دسامبر 2011 با قیمت 500 دلار به بازار عرضه شود.

نرم‌افزارهای Stacking و پروسس عکاسی نجومی

2011-11-12 00:00:00

عکاسی نجومی در مراحل مختلف خود نیاز به نرم‌افزارهای خاص دارد. کنترل دوربین، کمک به فوکوس دقیق، اتوماسیون در ورود فایلهای عکس، کالیبراسیون، هم‌تراز سازی، پشته سازی، بهبود و اصلاح عکس‌ها، Auto-guiding و ...

در این مطلب چند نرم‌افزار معروف در زمینه کالیبراسیون، Stacking و Aligning معرفی می‌شود.

کالیبراسیون فایل خام نوعی پردازش فایلهای خام نجومی است تا هم سیگنال‌های ناخواسته (مانند اختلالاتی که در اثر گرمای سنسور ایجاد می‌شود) حذف گردد و هم سایر اختلالات مانند وین‌یتینگ. پس از این اصلاحات، فایل خام با دقت بیشتری نمایانگر شدت و کیفیت نوری خواهد بود که به سنسور دوربین رسیده است.
هر چند نرم‌افزارهای معمول مانند نرم‌افزارهای پروسس فایل خام DPP و Capture NX مخصوص دوربینهای کنن و نیکون و نیز نرم‌افزارهای ثالث مانند ACR قادر به پردازش‌های مشابهی هستند اما برای پردازش و اصلاح عکسهایی که در شرایط خاص عکس‌های نجومی تهیه می‌شود، استفاده از نرم‌افزار مخصوص، کار عاقلانه‌تری خواهد بود و نتیجه بهتری خواهد داشت.

هم‌تراز کردن (Aligning) عکسهای نجومی به معنای منطبق کردن چندین عکس بر روی یکدیگر است. این فرآیند می‌تواند کاربردهای مختلفی داشته باشد مثلاً استفاده از چند شات با زمان کم و ترکیب آن‌ها برای حصول به اکسپوز طولانی‌تر.

مرحله Stacking شامل ترکیب عکس‌ها برای رسیدن به یک فایل جامع با استفاده از الگوریتم‌های مختلف مانند متوسط‌گیری و تجمیع اطلاعات است.
به عنوان مثال اکسپوز طولانی بدون سیستم‌های ردیاب باعث ایجاد خطوط بجای ستاره‌ نقطه‌ای خواهد شد. برای تهیه عکس‌هایی که نیاز به اکسپوز طولانی دارد، می‌توان چندین شات با زمان‌های کمتر تهیه کرد و سپس آن‌ها را بر مهم منطبق نموده و در ‌‌نهایت ترکیب نمود. همچنین در عکاسی نجومی Motor-driven می‌توان برای کاهش خطاها، زمان شاتها را کاهش داد ( ۳-۴ دقیقه) و در عوض تعداد شات‌ها را اضافه کرد و در نهایت فریم‌ها را ترکیب نمود.

m42 Orion nebula, EQ5 unguided mount, ISO bracketing and 60 frames stacked in DeepSky Stacker, 21 minuets, unknown Photographer

در این‌جا به برخی از نرم‌افزار معروف در عکاسی نجومی اشاره خواهیم کرد که برای فرآیندهای فوق استفاده می‌شوند. یعنی امکان کالیبراسیون و تصحیح فایل، Aligning و Stacking را برای کاربر فراهم می‌کنند. برخی از این نرم‌افزار‌ها در سایر مراحل عکاسی نجومی مانند اتوماسیون در ورود فایل‌ها، بهبود عکس، کمک به فوکوس و کنترل دوربین نیز کاربرد دارند که خارج از بحث ما است. در مورد هر نرم‌افزار، لینک به سایت اصلی ارائه خواهد شد. نرم‌افزارها به صورت مجزا برای سیستم ویندوز و مک فهرست می‌شوند:

الف- سیستم ویندوز:

نرم‌افزار Deepsky Stacker: یک نرم‌افزار رایگان برای کالیبراسیون، هم‌تراز سازی و پشته سازی
نرم‌افزار Regim: نرم‌افزار رایگان برای کالیبراسیون، هم‌تراز سازی و پشته سازی
نرم‌افزار IRIS: نرم‌افزار رایگان برای کنترل دوربین، ورود فایل‌ها، کالیبراسیون، هم‌تراز سازی و پشته سازی
نرم‌افزار RegiStax: رایگان. برای پشته سازی
نرم‌افزار Nebulosity: غیررایگان، برای کنترل دوربین، کمک فوکوس، دریافت تصاویر، کالیبراسیون و پروسس تصاویر
نرم‌افزار AIP: غیررایگان، برای کالیبراسیون، اصلاح تصویر و بهبود عکس
نرم‌افزار ImagePlus: غیر رایگان، کالیبراسیون و اصلاح و بهبود عکس
نرم‌افزار AstroArt : غیررایگان، کنترل دوربین و انواع پروسس عکس
نرم‌افزار PixInsight: غیررایگان، کالیبراسیون، اصلاح و بهبود عکس
نرم‌افزار Maxim DSLR: غیررایگان، کنترل دوربین و انواع پروسس عکس
نرم‌افزار StarStax : رایگان، برای پشته سازی

ب) سیستم مک:

نرم‌افزار Keith's image Stacker: غیررایگان، برای پشته سازی در عکاسی نجومی
نرم‌افزار Lykenos: رایگان، برای پشته سازی و سایر پروسس‌ها
نرم‌افزار Astrostack: غیررایگان، برای پشته سازی و سایر پروسس‌ها
نرم‌افزار Nebulosity: غیررایگان، کنترل دوربین، کمک فوکوس، دریافت تصویر، کالیبراسیون و پشته سازی و سایر پروسس‌ها
نرم‌افزار PixInsight: غیررایگان، کالیبراسیون و انواع پروسس عکس
نرم‌افزار StarStax : رایگان، پشته سازی

چوب حراج کریستیز بر میراث بزرگان عکاسی

2011-11-05 20:15:00

حراجی معتبر و پرآوازه‌ی کریستیز، که در سال‌های اخیر توجه ویژه‌ای به «عکاسی» نشان داده است، ۱۴ و ۱۵ مهرماه این‌بار نه در کرانه‌های جنوبی خلیج فارس که در سواحل غربی اقیانوس اطلس، در ساختمان معروف راکفلر نیویورک چوب حراج بر آثاری از عکاسان شناخته‌شده‌ی تاریخ «عکاسی» زد.

در نخستین حراج‌ تعداد ۲۱۴ قطعه عکس از میراث تصویری شهیرترین چهره‌های تاریخ «عکاسی» برای فروش عرضه شدند که در نهایت به ارزش ۴ میلیون و ۸۱۱ هزار و ۶۲۵ دلار به فروش رسیدند. از این تعداد عکس عرضه شده ۸ قطعه عکس به قیمتی بیشتر از ۱۰۰ هزار دلار دست یافتند.
در دومین حراج نیز ۱۳۹ قطعه عکس سیاه و سفید از مجموعه‌ی خصوصی بروس و نانسی برمن با موضوع چشم‌اندازهایی از مردم و مناظر شهری آمریکا به زیر چوب حراج رفتند و در پایان به ارزش بیش از یک میلیون دلار فروخته شدند.

عنوان گران‌ترین عکس حراجی نخست به اثری از انسل آدامز (۱۹۰۲-۱۹۸۴)، عکاس برجسته‌ی آمریکایی، رسید که به مبلغ ۲۴۲ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شد. این اثر که از ۵ تکه‌ی مجزا تشکیل شده «توفان پاک‌کننده» نام دارد و هر قطعه‌ی آن در اندازه‌ی ۱۷۴ در ۶۶.۵ سانتیمتر ساخته شده است. این عکس چشم‌انداز دره‌ای از طبیعت آمریکا را نشان می‌دهد و محصول سال ۱۹۵۱ است و پیش از حراج بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار دلار برآورد قیمت شده بود. انسل آدامز در فاصله‌ی سال‌های دهه ۱۹۳۰ تا اوایل ۱۹۷۰ حدود ۱۲ یا ۱۵ تابلوی عکس با این تکنیک چاپی - عکس‌های چند تکه - عرضه کرد. طبق نظر کارشناسان علت گرایش او به این سبک یعنی عکس‌های چند تکه‌ای، که سنتی الهام گرفته از هنر آسیای شرقی بویژه چین و ژاپن است، یکی پرطرفدار بودن هنر آسیای شرقی در آن سال‌هاست و دیگری آشنایی شخصی آدامز با چند مجموعه‌دار که بصورت متمرکز روی هنر چین و ژاپن کار می‌کردند.

رده‌ی دوم گران‌قیمت‌ترین عکس‌های این حراج هم به طور مشترک به کاری ترکیبی از ویک مونیز (متولد ۱۹۶۱ در برزیل) و ۵ قطعه عکس از انسل آدامز (محصول ۱۹۴۰) رسید که هر کدام به مبلغ ۱۷۰ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شدند. این در حالی بود که عکس آدامز بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ هزار دلار و عکس مونیز بین ۸۰ تا ۱۲۰ هزار دلار برآورد قیمت شده بودند. در رده‌ی سوم هم عکسی از آدامز (تولید ۱۹۵۸) که بین ۱۵۰ تا ۲۵۰ هزار دلار پیش‌بینی قیمت شده بود، به همراه عکسی از پیتر بیرد (متولد ۱۹۳۸ در آمریکا)، که ارزشش ۸۰ تا ۱۲۰ هزار دلار تخمین زده شده بود، قرار گرفت و نهایتا هر کدام ۱۵۸ هزار و ۵۰۰ دلار خریداری شدند.

سه عکس دیگر این حراج که به قیمت‌هایی بالاتر از ۱۰۰ هزار دلار به فروش رفتند هم عبارت بودند از: «لندن» عکسی از رابرت فرانک به تاریخ ۱۹۵۱ به ارزش ۱۱۶ هزار و ۵۰۰ دلار، «Svítání» اثری از عکاس اهل جمهوری چک فرانتیسک دریتیکل (۱۸۸۳-۱۹۶۱) به تاریخ ۱۹۲۸ یا ۱۹۲۹ که به بهای ۱۰۴ هزار و ۵۰۰ دلار و نیز «Sumner» از ویلیام اگلستون به تاریخ ۱۹۷۰ که به قیمت ۱۰۴ هزار و ۵۰۰ دلار فروخته شد. در این بین پیش‌بینی شده بود عکس دریتیکل در بهترین حالت بین ۶۰ تا ۸۰ هزار دلار و عکس اگلستون با قیمتی بین ۳۰ تا ۵۰ هزار دلار به فروش برسند.

اما عکسی از شیرین نشاط، هنرمند ایرانی مقیم نیویورک هم با نام «من راز آن هستم» در ابعاد ۴۸×۳۲ سانتیمتر، که او در سال ۱۹۹۳ گرفته است، به قیمت ۸,۷۵۰ دلار به عنوان تنها اثر ایرانی این حراج معتبر به فروش رسید. این عکس در برآوردهای اولیه بین ۶ تا ۸ هزار دلار برآورد قیمت شده و ضمنا نسخه‌ای از همین عکس شیرین نشاط چند روز پیش در حراجی «ساتبیز» لندن نزدیک به ۱۲ هزار دلار به فروش رفته بود. عنوان ارزان‌ترین عکس فروخته شده در این حراجی نیز به عکسی با عنوان «Tom and Jeff on Zack's Porch» از بروس وبر، عکاس ۶۵ ساله‌ی آمریکایی، رسید که ۱,۳۷۵ دلار به فروش رسید. این عکس، که در تابستان ۱۹۸۲ گرفته شده است، بین ۱۵۰۰ تا ۲۵۰۰ دلار برآورد قیمت‌ شده بود.

همچنین از کارهای عکاسان بزرگ و مشهور دیگری که در این حراجی فروخته شدند می‌توان به آثاری از هنری کارتیه برسون، دایان آربوس، دوروتیا لانگ، لی فریدلندر، ایروینگ پن، هری کالاهان، یوجین اسمیت، رابرت می‌پل‌تروپ، ریچارد اودون، واکر اوانز، آلفرد استیگلیتز، ادوارد وستون، جوئل پیتر ویتکین، گری وینوگراند و رالف گیبسون اشاره کرد. فهرست گران‌ترین اثری که از هر کدام از این عکاسان صاحب‌نام به فروش رسید بدین شرح است:

     بروس وبر با ۱۵ عکس، یوجین اسمیت با ۱۴ عکس و انسل آدامز با ۱۳ عکس به ترتیب دارای بیشترین تعداد آثار عرضه شده در این حراج بودند. اما در پایان ۱۳ عکس آدامز با رسیدن به فروشی به میزان ۶۵۹ هزار و ۷۵۰ دلار او را بعنوان گران‌ترین عکاس کریستیز در پاییز ۲۰۱۱ معرفی کرد.

     اما در دومین حراجی که ۱۵ مهرماه در همان محل برگزار شد نیز ۱۳۹ قطعه عکس سیاه و سفید از مجموعه‌ی خصوصی بروس و نانسی برمن با موضوع چشم‌اندازهایی از مردم و مناظر شهری آمریکا در معرض فروش قرار گرفتند که در پایان به ارزش یک میلیون و ۱۹۳۷ دلار فروخته شدند. عنوان گران‌ترین اثر این حراج نصیب عکسی از دوروتیا لانگ (۱۸۹۵-۱۹۶۵)، عکاس سرشناس آمریکایی، شد که به بهای ۴۰ هزار دلار فروخته شد. این عکس که «The Human Face» نام دارد پرتره‌ی پسر نوجوانی‌ست که لانگ در سال ۱۹۳۳ ثبت کرده است. جالب اینجاست که این عکس دربرآورد‌های اولیه فقط بین ۵ تا ۷ هزار دلار قیمت‌گذاری شده بود. دروتیا لانگ با ۳۰ عکس بیشترین آثار عرضه شده در بین عکاسان این حراجی را داشت و نهایتا کارهایش در مجموع به قیمت ۳۲۱ هزار و ۷۵۰ دلار فروخته شدند. ارزان‌ترین کار او در این حراجی اثری با نام «Garden Chore List» بود که از نظر خریداران بیش از ۱,۲۵۰ دلار نمی‌ارزد.

   دو اثر دیگر نیز از همین عکاس پرآوازه به نام‌های «Migratory Cotton Picker» و «JR Butler» به همراه عکسی از ایروینگ پن به نام «Optician's Window» هر کدام به قیمت ۳۷ هزار و ۵۰۰ دلار به فروش رفتند تا مشترکا ره‌ی دوم گرانترین آثار حراج روز دوم را از آن خود کنند. عنوان سوم گران‌ترین عکس هم به اثری از واکر اوانز به نام «Photographer's Display Window» رسید که توانست به اندازه‌ی ۳۵ هزار دلار مشتری بیابد. آثاری از دیگر بزرگان عالم عکاسی هم در این حراج به فروش رسیدند که فهرست گران‌ترین اثر هر عکاس بدین شرح است:‬

ارزان‌ترین عکس فروخته شده در این حراجی نیز عکسی با عنوان « Two young couples in a jukejoint» از ماریون پست وولکات، عکاس فقید آمریکایی، لقب گرفت که از دید تنها خریدارش ۶۲۵ دلار می‌ارزید. پیش از برگزاری حراج این عکس، که در سال ۱۹۳۹ گرفته شده است، بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار برآورد قیمت‌ شده بود.

موسسه‌ی کریستی کار فروش آثار هنری را از سال ۱۷۶۶ در لندن آغاز کرده و پس از آن شعبه‌هایی در برخی شهرهای بزرگ دنیا دایر کرده است. در سال‌های اخیر مسئولین کریستیز با دست‌یابی به فروش قابل توجه در بازار عکس مصمم‌تر شدند تا برنامه‌ها‌ی خود برای برگزاری منظم حراج‌های بزرگ ویژه‌ی «عکاسی» را پی بگیرند. یکی از موفق‌ترین این حراج‌ها به عرضه‌ی آثار «ریچارد اودون» اختصاص داشت که آبان‌ماه گذشته در پاریس برگزار شد و طی آن تعداد ۶۵ قطعه از بهترین عکس‌های اودون که حقوق‌ همه‌‌شان متعلق به «بنیاد ریچارد اودون» بود، به مبلغ ۵ میلیون و ۴۶۷ هزار و ۲۵۰ یورو (حدود ۷.۵ میلیون دلار) به فروش رسید و رکوردی برای فروش یک‌جای عکس در دنیا برجای نهاد.

از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و اینترنتی خواهشمندم حق نشر این مطلب را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و در صورت نیاز به ارجاع، حتما مطابق «آیین‌نامه‌ بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.

ویژگی‌های Photomatix Pro 4.1

2011-10-29 00:00:00

نرم‌افزار Photomatix یکی از مهم‌ترین ابزارهای تهیه عکس‌های HDR است. سال گذشته نسخه ۴ نرم‌افزار Photomatix Pro عرضه شد که ویژگی‌های مهمی را به این نرم‌افزار افزوده بود. چند ماه پیش (تابستان ۱۳۹۰) نسخه ۴.۱ نرم‌افزار معرفی شد که در این مطلب به ویژگی‌های جدید آن اشاره‌ خواهیم کرد.

- یکی از بهبود‌هایی که در نسخه اخیر نرم‌افزار رخ داده است، سهولت انتخاب مناطقی است که در روند Deghosting اصلاح می‌گردد. همان‌گونه که می‌دانید اختلال ghost در عکس‌های HDR شایع است و بعلت حرکت اجسام هنگام تهیه عکس‌های مورد نیاز، ایجاد می‌گردد. نرم‌افزار فتومتیکس در گذشته این اِشکال را به صورت خودکار رفع می‌کرد اما در نسخه‌های جدید خود این امکان را فراهم کرده است که عکاس بتواند منطقه مورد نظر را انتخاب و توسط یکی از فریم‌ها جایگزین نماید. برای این منظور در صفحه اول تنظیمات موقع وارد کردن عکس‌ها باید گزینه With selective deghosting tool انتخاب گردد:

و سپس در صفحه تنظیم منطقه مختل، انتخاب با ماوس انجام شده و سپس فریم مورد نظر به نرم‌افزار اعلام شود تا جایگزینی انجام گردد. که این فرآیند انتخاب در نسخه اخیر سهل‌تر شده است.

-گاهی در مرحله Tone mapping اختلالاتی در عکس مشاهده می‌شد که علیر‌غم همه تنظیم‌ها، امکان رفع آن‌ها میسر نبود. مثلاً رنگ‌های غیرطبیعی یا نویز و موارد دیگر. در نسخه جدید در هنگام Tone mapping امکان انتخاب منطقه مختل و جایگزینی آن توسط یکی از فریم‌های اصلی فراهم شده است. کافیست Selection mode را انتخاب کرده، منطقه مورد نظر را علامت بزنید و سپس آن را با یکی از فریم‌های اصلی جایگزین کنید.

-تغییراتی در کنترل‌های Tone mapping ایجاد شده است. کنترل micro-contrast توسط کنترل Detail contrast جایگزین شده است که به نظر می‌آید تنها یک تغییر نام است. همچنین چیدمان سایر کنترل‌ها تغییر کرده است به صورتی که کنترلهای اصلی تنظیم روشنایی در یک قسمت و کنترلهای مربوط به تنظیم Detail و کنتراست در یک قسمت قرار گرفته‌اند تا فهم کاربری آن‌ها توسط کاربر بهتر صورت گیرد.

- همان‌گونه که می‌دانید در این نرم‌افزار امکان Tone mapping به دو روش مهیاست که یکی از آن دو، Exposure Fusion است. سرعت این روش در نسخه اخیر بهبود پیدا کرده است و نیز در قسمت Fusion-adjust کنترل Sharpness نیز اضافه شده است که باعث شده است بتوان کنترل بهتری بر نتیجه این فرآیند داشت.

-اگر از سه‌پایه استفاده نکرده باشید و عکس‌های تهیه شده برای HDR با یکدیگر منطبق نباشند، نرم‌افزار می‌تواند به صورت خودکار آن‌ها را بر هم منطبق نماید. که این روند یا به صورت جابجایی ساده بین فریم‌هاست و یا می‌تواند حتی چرخش و پرسپکتیو را نیز اصلاح کند. در نسخه اخیر این امکان به کاربر داده می‌شود که خود انتخاب نماید که تفاوت پرسپکتیو نیز بین فریم‌ها اصلاح شود یا خیر.

- ویژگی‌های کوچک دیگری نیز در نسخه اخیر دیده می‌شود. مثلاً امکان تعیین محلی که فایلهای موقت کاری نرم‌افزار در آنجا ذخیره شوند (قبلاً مشخص نبود که این فایلهای موقت در کجای هارد قرار می‌گیرند) و یا می‌توان با کلیک دوتایی بر روی کنترل‌ها، آن‌ها را به وضعیت پیش‌فرض خود بُرد.

اخیراً نسخه ۴.۱.۳ نیز منتشر شده است که برخی از باگ‌های نرم‌افزار در آن رفع شده است و سازگاری با فایل RAW دوربین‌های جدید نیز فراهم گشته است.

>دریافت نسخه آزمایشی نرم افزار ( ویندوز، ۳۲ بیتی/ ویندوز، ۶۴بیتی/ مک)

> برای آشنایی کامل و حرفه‌ای با روند تهیه عکس‌های HDR می‌توانید به درس عکاسی HDR در مدرسه آنلاین سایت عکاسی مراجعه کنید که در دو سطح مقدماتی و پیشرفته ارائه می‌گردد.

Focus Stacking

2011-10-08 00:00:00

پیش گفتار
Focus Stacking یک تکنیک قوی برای افزایش عمق میدان در عکسهاست که بیشتر در مکروگرافی و عکس‌های کلوزآپ کاربرد دارد زیرا در اینگونه عکس‌ها گاهی حتی بیشینه عدد دیافراگم لنز‌ها هم توانایی ثبت همهٔ المانهای تصویر را در فوکوس نخواهد داشت.
این روش همچنین برای غلبه بر کاهش شارپنس منتج از دیفرکشن لنز‌ها نیز مفید است.

چه زمانهایی از این تکنیک استفاده کنیم؟
وقتی نیاز به عمق میدان زیاد داریم معمولا اولین راه حلی که به ذهنمان می‌رسد استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته است ولی استفاده از دیافراگم‌های خیلی بسته مشکلات خاص خودش را دارد اول اینکه زمان نور دهی را بالا می‌برد که در عکسهایی مثل مناظر شبانه و مانند آن نامطلوب است و از طرفی کاهش ناخواسته شارپنس را به دنبال خواهد داشت (مسئلهٔ دیفرکشن) ضمن اینکه‌گاه حتی با بسته‌ترین دیافراگم یک لنز نمی‌توان به عمق میدان مطلوب و مورد نظر رسید.
نمونه مثالهایی از موارد فوق الذکر:

الف) عکاسی منظره
شما ممکن است نیاز به عمق میدان خیلی زیاد در عکسهای منظره داشته باشید. با این روش شما می‌توانید به عکسهای بسیار شارپتری برای چاپ در ابعاد بالا برسید.
ب) مکروگرافی
در این نوع عکاسی هم معمولا حتی عکاسی با بسته‌ترین دیافراگم‌های 22 و 32 عمق میدان کافی را به شما نخواهد داد.
ج) عکاسی در نور کم
ممکن است نیاز به ثبت یک منظره در نور کم داشته باشید ولی در عین حال برای فریز کردن حرکات احتمالی سوژه‌های متحرک درون قاب؛ امکان استفاده از سرعت‌های پایین شا‌تر (که نتیجهٔ بستن دیافراگم خواهد بود) را نداشته باشید. با این روش بدون نیاز به بالابردن غیر منطقی عدد ایزو قادر به ثبت چنین عکسهایی خواهید بود.

کلیات
روش Focus Stacking از سه مرحلهٔ اصلی تشکیل می‌شود: عکس گرفتن؛ جفت و جورکردن (Align) و ادغام (Merging).

1- تعداد زیادی عکس با فواصل فوکوس مختلف بگیرید. تعداد عکس‌ها ممکن است از دو عکس (برای عکسهایی که دو سوژه اصلی در فاصلهٔ زیادی از هم قرار دارند) تا ده‌ها عکس (برای عکسهایی که برایتان ارزش و اهمیت زیادی دارد) متفاوت باشد. به عنوان یک اصل بدیهی، در این حالت سوژه باید کاملا ثابت و بی‌حرکت باشد.
2- عکس‌ها باید جفت و جور (Align) شوند. این قدم حتی اگر از سه پایه استفاده می‌کنید لازم است چون تغییر فاصلهٔ فوکوس خود باعث از تنظیم خارج شدن سوژه در کادر خواهد شد.
3-عکس نهایی بر اساس شارپ‌ترین و فوکوس‌ترین قسمت سوژه در هر عکس ساخته خواهد شد. اگر عکس مورد نظر فقط از چند لایهٔ جداگانهٔ ساده (مانند عکس مثال فوق) تشکیل شده باشد؛ ساخت عکس نهایی را می‌توان به صورت دستی و با استفاده از ابزار Mask لایه‌ها در فوتوشاپ انجام گردد و در غیر اینصورت نیاز به فوتوشاپ CS4 به بالا و یا برنامه‌هایی مثل Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM برای ادغام عکس‌ها خواهیم داشت.

قدم اول: گرفتن عکس‌ها
اولین و مهم‌ترین تصمیم این است که چند عکس باید گرفته شود. تعداد عکس‌ها به عوامل زیر بستگی دارد:
هرچه تعداد لایه‌های سوژه بیشتر باشد و یا به عبارتی صفحات فوکوس مختلفی داشته باشد تعداد عکسهای بیشتری لازم است که گرفته شود.
هرچه دیافراگم بسته‌تر باشد (بسته‌ترین دیافراگمی را انتخاب کنید که منجر به مشکلات پیش گفته شده نشود) تعداد عکس‌های کمتری نیاز است.
هرچه بزرگنمایی بیشتری مد نظر باشد به تعداد عکسهای بیشتری نیاز هست.
هرچه ابعاد چاپ بزرگتری نیاز باشد نیاز به تعداد عکس بیشتری خواهیم داشت.
در واقع هیچ فرمول مشخصی برای این موضوع وجود ندارد و تنها راه آن کسب تجربه در این زمینه و روش سعی و خطاست. برای این منظور از سوژه‌های ساده و گرفتن 2 تا 3 عکس شروع کنید و نتیجه را ببینید و سپس تعداد عکس‌ها را بالا ببرید. مثلا در تصویر زیر مادامی که نیاز به چاپ بزرگتری نباشد 3 عکس کافی به نظر می‌رسد:

فاصلهٔ بهینه فوکوس بین چند تصویر
نکتهٔ کلیدی آن است که مطمئن شوید تصاویر گرفته شده ناحیهٔ همپوشانی (Overlap) فوکوس دارند با این روش هیچ نقطهٔ سافتی در عکس نهایی دیده نخواهد شد. هرچه فواصل فوکوس عکس‌ها به هم نزدیک‌تر باشد عکس نهایی یکدست‌تر و شارپ‌تر و طبیعی‌تر به نظر می‌رسد ولی فراموش نکنید که تعداد بیش از حد نیاز، مستلزم صرف وقت و انرژی و فضای زیاد (روی رایانه) برای ثبت عکس‌ها خواهد بود پس توجه کنید که بیش از تعداد لازم عکس نگیرید.
خیلی دقت کنید که عکستان دچار عمق میدان موجی نشود این حالت زمانی بروز خواهد کرد که فواصل فوکوس عکس‌ها زیاد باشند. مثلا در عکس‌های فوق اگر از دیافراگم بازتری با‌‌ همان تعداد عکس استفاده شود مشکل به وجود آمده در این عکس زیر (عمق میدان موجی) پدید خواهد آمد و در این حالت نیازمند تعداد بیشتری عکس برای تهیهٔ عکس نهایی خواهید بود:

توصیه می‌کنیم در این حالت از Live View دوربین خود برای مشاهدهٔ فواصل فوکوس استفاده کنید و حتی در صورت امکان دوربین را به لپ تاپتان متصل کرده و تصاویر و صفحات فوکوس را در اندازهٔ بزرگ‌تر ملاحظه و سپس در مورد تعداد عکس‌ها تصمیم بگیرید.
توجه کنید که اگر سوژه شما از جلوی دوربین تا دوردست‌ها گسترده شده است (عکس‌های منظره) تنها روش موجود برای داشتن عکسی با عمق میدان کامل و شارپنس بالا و یکدست استفاده از Focus Sticking با تعداد زیادی شات خواهد بود و به عبارت دیگر فقط در سوژه‌هایی که از چند لایهٔ مجزا و با فاصله از یکدیگر قرار داشته باشند می‌توان از تعداد کم عکس استفاده کرد.
عدد بهینهٔ دیافراگم: درست است که استفاده از دیافراگم‌های بسته شما را قادر خواهد ساخت که فواصل فوکوس را زیاد و تعداد عکس‌ها را کاهش دهید ولی در این حالت عکس نهایی شارپنس بهینه نخواهد داشت پس از عدد دیافراگمی استفاده کنید که دیفرکشن قابل رویتی ملاحظه نکنید. در اغلب DSLR‌ها دیافراگم 11 تا 16 مناسب خواهد بود.

قدم دوم: جفت و جور کردن عکس‌ها
برخلاف روش کاهش عدد دیافراگم برای افزایش عمق می‌دان، در این روش یعنی جابجا کردن نقطهٔ فوکوس، عکس‌ها کمی جابجا می‌شوند و به عبارتی Allignment عکس‌ها به هم می‌خورد دلیل آن هم این است که فاصلهٔ کانونی واقعی هر لنز در نقاط فوکوس مختلف اندکی متفاوت است و در نتیجه زاویهٔ دید هم به نسبت اینکه روی نقاط نزدیک فوکوس شده باشد یا دور اندکی متفاوت خواهد بود.

همانگونه که در دو تصویر فوق مشاهده می‌شود با وجود ثابت بودن سوژه و دوربین، تصویری که نقطهٔ فوکوس نزدیکتری دارد زاویهٔ دید بسته تری دارد و برعکس تصویری که نقطهٔ فوکوس دورتری دارد زاویهٔ دید باز‌تر دارد.
در این مرحله و برای یکسان کردن زوایای دید و به عبارتی جفت و جور کردن دو تصویر نیاز به نرم افزارهای ویژه‌ای داریم. برای این منظور یا باید از نرم افزار‌های Helicon Focus یا TuFuse یا CombineZM استفاده شود و یا می‌توان از ترکیب Auto-Merge و Auto-Align در فوتوشاپ سود جست و خوشبختانه همهٔ این روش‌ها نتایج خیلی مشابهی ایجاد می‌کنند. در فوتوشاپ شما می‌توانید از منوهای
File> Automate> Photomerge.. و یا Edit> Auto-Align Layers... همانگونه که در تصاویر زیر نمایش داده شده‌اند استفاده کنید:

اگر از Photomerge استفاده می‌کنید در صورت انتخاب گزینهٔ Blend Images Together در واقع می‌توانید قدم‌های 2 و 3 را در آن واحد اجرا کنید. اگر برای گرفتن عکس‌ها از سه پایه استفاده کرده باشید (که قاعدتا برای گرفتن چنین عکسهایی ضروری است) بهترین راه استفاده از گزینهٔ Collage است.

اگر از Auto-Blend Layers استفاده می‌کنید باید ابتدا مطمئن شوید که همهٔ عکس‌ها بالای سر یکدیگر به صورت لایه‌های فوتوشاپ Paste شده باشند.

قدم سوم: ادغام عکس‌ها
برای ادغام عکس‌ها باید اول تصمیم گرفت که کدام ناحیه از کدام عکس بیشترین شارپنس را دارد (در مورد نواحی که همپوشانی دارند). در مثال زیر نرم افزار کار این انتخاب را به عهده گرفته است:

و نهایتا تصویر ادغام شده از نواحی سه گانه ادغام شده فوق:

متاسفانه نتیجه نهایی این ادغام بستگی زیادی به نرم افزار مورد استفاده دارد. در مثالهای ساده‌ای مانند مثال فوق که لایه‌ها قابل تشخیص و ساده هستند نتایج نرم افزار‌های مختلف خیلی شبیه هستند ولی وقتی لایه‌ها پیچیده و در هم تنیده می‌شوند گاهی نتایج اصلا جالب نخواهند بود. هرچند همیشه امکان ادیت دستی و انتخاب چشمی تصاویر وجود دارد ولی این امر فرآیند خیلی زمان بری خواهد بود بنابر این توصیه می‌کنیم همیشه ابتدا از نسخه‌های آزمایشی نرم افزار‌ها برای تست استفاده کنید و در صورت راضی بودن از نتایج به دست آمده نسبت به خرید نرم افزار اقدام کنید.

در فوتوشاپ اگر شما برای جفت و جور کردن تصاویر از دستور Photomerged در مرحله 2 استفاده کرده باشید اگر در آن مرحله گزینه blend images together را انتخاب کرده باشید عمل ادغام هم به صورت خودکار انجام شده است در غیر اینصورت شما می‌توانید عمل ادغام را مطابق مراحل زیر انجام دهید:
1-عکس (لایه)‌های مورد نظر را انتخاب کنید.

2- به منوی Edit رفته و گزینه Auto-Blend Layers... را از منوی فوقانی انتخاب کرده و Stack Images را علامت بزنید.

نتیجه مانند شکل زیر خواهد شد:

حالا تنها کاری که باید بکنید ادغام نهایی است. برای این منظور همهٔ لایه‌ها را انتخاب و در منوی Layer گزینه Flatten Image را انتخاب کنید تا تصویر شارپ و یکدست نهایی را ببینید. در این حالت تصویر نهایی را به دقت بررسی کنید و اگر لازم بود ماسک لایه‌ها را به صورت دستی ادیت کنید.

محدودیت‌ها و آلترناتیو‌ها
روش مشروحه فوق روش بسیار جالب و شگفت انگیزی برای به دست آوردن تصاویر شارپ و ایده آل است که مانند هر روش دیگری معایبی هم دارد. معایب این تکنیک به شرح زیر است:

زمان بر است.
فقط برای سوژه‌های غیر متحرک کاربرد دارد.
در بسیاری موارد به ویژه وقتی از تعداد زیاد تصاویر استفاده خواهید کرد نیاز به تجهیزات اضافی فوکوس (مانند ریل فوکوس کشی) خواهید داشت. لزوم وجود چنین تجهیزاتی به ویژه در سوپر مکروگرافی بیشتر احساس خواهد شد.
نیاز به نرم افزار‌های ویژه برای ادغام خواهید داشت.

روش‌های جایگزینی که برای به دست آوردن شارپنس یک دست وجود دارد عبارتند از:
- ادغام تصاویری که به جای تغییر نقطهٔ فوکوس با تغییر عدد دیافراگم به دست آمده‌اند. در این روش دیگر نیازی به جفت و جور کردن (Alignment) عکس‌ها نخواهد بود و می‌توان تصاویر گرفته شده را مستقیما ادغام کرد که البته نتیجه نهایی به خوبی روش تغییر نقطه فوکوس نخواهد بود.
- استفاده از لنزهای Tilt/Shift که در این حالت حتی از سوژه‌های متحرک نیز می‌توانید عکاسی کنید به شرط آنکه سوژه در محدوهٔ گوه شکل (منطقه فوکوس این لنز‌ها) قرار گرفته باشد.

Ref: http: //www.cambridgeincolour.com

> مطلب مرتبط (+)

از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و اینترنتی خواهشمندیم حق نشر این مطلب را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و در صورت نیاز به ارجاع، حتما مطابق «آیین‌نامه‌ بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.

آشنایی‌ با دوربین‌های بدون‌آینه با قابلیت تعویض لنز

2011-10-01 00:00:00

دوربین‌های بدون آینه با قابلیت تعویض لنز Mirrorless interchangeable-lens camera یا به اختصار MILC، گروه جدیدی از دوربین‌های عکاسی هستند که به تازه‌گی وارد عرصه تجهیزات عکاسی شده‌اند و جایگاه رو به پیشرفتی در بین دوربین‌های موجود پیدا کرده‌اند. این دوربین‌ها از لحاظ تقسیم‌بندی بین DSLR‌ها و دوربینهای Compact قرار می‌گیرند. دو مشخصه مهم آن‌ها عدم وجود آینه و امکان تعویض لنز است. معمولاً (و نه همیشه) اندازه سنسور آن‌ها بزرگ‌تر از دوربین‌های Compact و گاهی اوقات مشابه سنسور دوربینهای DSLR غیرفول‌فریم است. نام‌های دیگری نیز مانند MSC، CSC، DSLMو EVIL به این دوربین‌ها داده می‌شود که البته نامی که اکثراً بر آن اتقاق نظر دارند‌‌ همان MILC است.
هر چند مدت زیادی از عرضه این دوربین‌ها نمی‌گذرد اما بازار رو به گسترشی دارند و پیش‌بینی می‌شود که این پیشرفت همچنان ادامه داشته باشد. در حال حاضر ۶ کمپانی بزرگ دوربین‌سازی Olympus، Panasonic، Sony، Samsung، Pentax و Nikon محصولات مهمی در این رده معرفی کرده‌اند و احتمالا سایرین نیز وارد این بازی خواهند شد.

هدف این نوشته، بررسی این سیستم جدید و پاسخ به این سوال است که جایگاه این دوربین‌ها نزد علاقمندان جدی و حرفه‌ای عکاسی چیست.

دوربین Sony NEX-7 همراه لنز 50mm f1.8

طراحی:
هدف MILC‌ها تولید عکس‌های با کیفیت خوب توسط یک بدنه کوچک است. قبل از عرضه این دوربین‌ها، دوربینهایی که اندازه کوچکی داشتند، سنسور بسیار کوچکی داشتند (با چند استثنا) و در اکثر مواقع کیفیت عکس‌ آن‌ها با پای DSLRها نمی‌رسید. خریداران باید بین اندازه کوچک بدنه دوربین و کیفیت خروجی آن‌ها، یکی را انتخاب می‌کردند.
دوربین‌های DSLR دارای ویزور اپتیکال TTL هستند. نور از لنز وارد شده و توسط آینه منعکس شده و سپس از طریق Pentaprism یا Pentamirror وارد ویزور می‌گردد. موقع عکاسی، آینه می‌چرخد و نور مستقیماً به سنسور برخورد خواهد کرد.

به شکل فوق دقت کنید: در MILC‌ها آینه‌ای وجود ندارد. بنابراین نیازی به جایگاه حجیم آن و نیز Pentaprism نخواهد بود. آن برجستگی بالای دوربینهای SLR نیز در این دوربین‌ها وجود ندارد. یک صفحه نمایش در محل ویزور این دوربین‌ها هم به عنوان منظره‌یاب عمل می‌کند و هم به عنوان نمایش دهنده تنظیمات دوربین. بعلت نبود سیستم انعکاسی، این دوربین‌ها به طور قابل ملاحظه‌ای کوچک‌تر و باریک‌تر از DSLR‌ها هستند. همچنین چون امکان قرارگیری لنز در فاصله نزدیک‌تری به سنسور وجود دارد، امکان به‌کارگیری لنزهای کوچک‌تر، سبک‌تر و ارزان‌تری هست.
این دوربین‌ها برخلاف دوربینهای Compact و Superzoom‌ها دارای قابلیت تعویض لنز هستند. هم به خاطر آنکه امکان استفاده از لنزهای مورد نظر عکاس با کیفیت بالا‌تر فراهم گردد و هم چون در مورد سنسورهای بزرگ استفاده از لنزهای ثابت با دامنه زوم وسیع باعث مشکلاتی مانند کیفیت پایین اپتیکال و حجم بزرگ لنز خواهد شد.

انواع دوربینهای MILC:
برخی دوربین‌های MILC شبیه دوربین‌های Compact هستند و برخی شبیه DSLR‌ها. دوربینهای شبیه Compact، معمولاً اندازه‌ای حدود دوربینهای بزرگ Compact دارند. این دوربین‌ها همراه با یک لنز pancake تقریباً در جیب جا خواهند شد و به عنوان یک دوربین همراه کاربرد خواهند داشت. دوربینهای شبیه DSLR ظاهری شبیه‌ SLR‌ها دارند، اما با اندازه‌ای کوچک‌تر از آن‌ها و معمولاً ویژگی‌های بیشتری نسبت به انواع کوچک‌تر نیز دارند.

دوربین Olympus E-P3 همراه لنز Olympus 14-42mm

دوربینهای Panasonic Lumix G2 و Samsung NX10 ظاهری مشابه DSLR‌ها دارند اما محصولات سونی در این رده، مشابه دوربین‌های Compact هستند.

اندازه سنسور:
اندازه سنسور در دوربینهای MILC مختلف، متفاوت است. دوربین‌های Micro four thirds سنسوری مشابه سیستم Four-thirds دارند که معادل نصف سنسور یک دوربین فول‌فریم (کراپ فاکتور ۲) است. اما دوربینهای Sony NEX و Samsung NX سنسوری به اندازه دوربین‌های DSLR غیرفول‌فریم (کراپ فاکتور یک و نیم) دارند که نسبت به Micro four thirds‌ها ۵۰درصد بزرگ‌تر هستند. دوربین‌های MILC نیکون (Nikon 1 system) سنسوری کوچک‌تر با کراپ فاکتور 2.7 داشته و از همه کوچک‌تر، سنسور دوربین Pentax Q است که سنسوری مشابه دوربین‌های Compact با کراپ فاکتور 5.5 دارد.
تاکنون (مهر ۹۰) هیچ شرکتی دوربین MILC با سنسور فول‌فریم تولید نکرده است بجز Leica M9 که البته MILC نیست اما مانند MILC‌ها اندازه کوچک و لنز قابل تعویض دارد.

مزایای دوربین‌های MILC:
دوربین‌های MILC در‌واقع واجد مزیت کیفیت خروجی خوب DSLR‌ها و اندازه کوچک دوربینهای Compact هستند. نسبت به دوربین‌های Compact کیفیت عکس بهتری داشته و نیز دارای کنترل‌ها و مشخصات بهتری هستند. نسبت به DSLR‌ها اندازه کوچک‌تری دارند و بعلت دارابودن قطعات متحرک کمتر، مقاوم‌ترند. در حال حاضر (مهر ۹۰)، قیمت MILC‌ها معمولاً گران‌تر از ارزان‌ترین مدل‌های DSLR است.

ویزورهای دیجیتال دوربین‌های MILC امکان فوکوس و ترکیب‌بندی را در شرایط نوری کم مهیا می‌سازند. همچنین با قابلیت زوم در این ویزور‌ها، امکان بررسی فوکوس صحیح میسر می‌گردد.
مزیت مهم دیگر دوربین‌های MILC آنست که بعلت نبود سیستم آینه، لنز می‌تواند در فاصله نزدیک‌تری به سنسور قرار گیرد و در نتیجه امکان ساخت لنزهای خوب با اندازه کوچک و سبک بخصوص در مورد لنزهای واید فراهم می‌گردد.
دوربین‌های MILC کوچک را می‌توان با یک لنز Pancake مجهز کرد و با این روش تقریباً با اندازه‌ای معادل دوربین‌های Compact به‌راحتی آن‌ها را حمل کرد.

لنز Panasonic 14mm f2.5 از نوع Pancake

لنز Pancake: لنزهای Pancake لنزهایی هستند که طول بدنه آن‌ها کوتاه و باریک است. این لنز‌ها اکثراً لنزهای پرایم نرمال یا واید می‌باشند. هر چند سابقه این لنز‌ها به دهه ۷۰ و لنزهای GN نیکون برمی‌گردد اما اهمیت مجدد این لنز‌ها با معرفی دوربینهای MILC بخصوص Micro Four Thirds‌ها عیان شد. چرا که امکان استفاده این دوربین‌ها را با لنزهای کوچک فراهم می‌ساخت.

محدودیت‌های دوربین‌های MILC:
عدم وجود ویزور اپتیکال TTL: امکان استفاده از ویزور اپتیکال در دوربین‌های MILC وجود ندارد. دوربین‌هایMILC برای جبران این نقیصه از نمایش LCD و ویزور دیجیتال استفاده می‌کنند. برخی از آن‌ها نیز ویزور اپتیکال غیر TTL دارند که خود باعث مشکل Parallax در عکاسی در فواصل نزدیک می‌شود.

فوکوس خودکار از نوع Contrast Detection بجای Phase Detection:
فوکوس خودکار Contrast Detection نسبت به فوکوس Phase detection (که در دوربین‌های DSLR وجود دارد) سرعت کمتری دارد. البته این تفاوت در دوربینهای اخیر خیلی کمتر شده است. اما هنوز تفاوتهایی در سرعت و دقت فوکوس بخصوص در هنگام فوکوس خودکار مداوم Continuous Auto-focus وجود دارد. بنابراین برای عکاسی از اجسام متحرک (مانند عکاسی ورزشی) این دوربین‌ها به پای DSLR‌ها نمی‌رسند. از سوی دیگر، برای اجسام ثابت دقت فوکوس Contrast Detection مناسب است. همچنین فوکوس Contrast Detection نیازی به کالیبراسیون فوکوس (برای حل مشکلاتی مانند Back focus) نخواهد داشت.

لنز‌ها:
تمام دوربینهای MILC موجود در حال حاضر از ماونت‌های جدید استفاده می‌کنند. پاناسونیک و الیمپوس از ماونت Micro Four thirds، سامسونگ از ماونت NX-mount، سونی از ماونت E-mount و نیکون از ماونت 1-mount استفاده می‌کنند. لنزهای معمولی هر برند را نمی‌توان با دوربینهای MILC آن برند استفاده کرد مگر با استفاده از یک مبدل. هر چند چنین کاری (یعنی استفاده از لنزهای بزرگ همراه با یک مبدل با این دوربین‌ها) نوعی نقض غرض است چرا که باعث بزرگی اندازه کلی خواهد شد و مزیت مهم این دوربین‌ها را از بین خواهد بُرد.
لنزهای مخصوص دوربینهای MILC اما هنوز خیلی کامل نیستند و ممکن است در برخی برند‌ها برای یک نیاز خاص (مانند ماکرو یا …) لنز مناسب موجود نباشد. اما این مشکل مطمئناً در آینده با معرفی لنزهای جدید در هر برند و کامل شدن مجموعه لنز‌ها، حل خواهد شد.

بنابراین نکته دیگر آن است که فرد علاقمند به این سیستم باید سرمایه‌گذاری جدیدی روی لنزهای مخصوص MILC انجام دهد.
مبدلهای متنوعی برای دوربین‌های MILC وجود دارد که امکان استفاده از لنزهای معمولی و یا لنزهای برندهای دیگر و یا لنزهای قدیمی را فراهم می‌کند. اما همانگونه که گفته شد، اندازه بزرگ لنزهای معمولی، مزیت این دوربین‌ها را کمرنگ خواهد کرد. همچنین گاهی این مبدل‌ها برای لنزهای دیگر، امکان فوکوس خودکار را فراهم نمی‌کنند.

معرفی سیستم‌ فعلی MILC در برندهای مختلف:

در حال حاضر برندهای Panasonic, Olympus, Samsung, Sony, Pentax, Nikon دارای محصولاتی در رده MILC هستند:

سیستم Sony NEX:

دوربین Sony NEX-5 با لنز 55-18

شامل دوربین‌های NEX-3، NEX-5، NEX-C3، NEX-5N و البته دوربینهای فیلمبرداری NEX-VG10، NEX-VG20. این دوربین‌ها از ماونت E-mount استفاده می‌کنند، اندازه سنسور آن‌ها APS-C (با کراپ فاکتور یک و نیم) است، سیستم لرزش گیر آن‌ها در لنز است. سیستم فوکوسشان Contrast-detection است. فاصله Flange focal distance=FFD در این دوربین‌ها ۱۸ میلی‌متر است. این دوربین‌ها اولین بار در ژوئن ۲۰۱۰ معرفی شدند.

سیستم Micro Four Thirds:

دوربین پاناسونیک GF1 با لنز 20mm f1.7 : یک ترکیب پرطرفدار

شامل دوربینهای پاناسونیک G1، G2، G3، GH1، GH2، GF1، GF2، GF3 و دوربین‌های الیمپوس PEN E-P1، E-P2، E-P3، E-PL1، E-PL2، E-PL3، E-PM1 است. دوربین ویدیویی Panasonic AG-AF100 نیز جزو این گروه است. ماونت این دوربین‌ها Micro Four thirds است که با Four Thirds متفاوت است اما با یک مبدل امکان استفاده از لنزهای آن را دارد. کراپ فاکتور سنسور آن‌ها ۲ است، لرزش‌گیر بر روی لنز قرار دارد، Flange Focal Distance آن‌ها ۲۰ میلیمتر و سیستم فوکوس Contrast Detection است. سابقه این دوربین‌ها به اکتبر ۲۰۰۸ برمی‌گردد.

سیستم سامسونگ NX:

دوربین Samsung NX200 با لنز 55-18

شامل دوربین‌های NX10، NX5، NX100، NX11، NX200 است. ماونت آن‌ها Samsung NX-mount است، سنسور‌ آن‌ها APS-C است، لرزش‌گیر بر روی لنز قرار دارد، FFD آن‌ها ۲۵ میلیمتر و سیستم فوکوس Contrast Detection است. اولین بار در ژانویه ۲۰۱۰ معرفی شدند.

سیستم پنتاکس Q:

دوربین Pantax Q

تنها دوربین این سیستم Pentax Q است، ماونتش Q-mount و اندازه سنسور آن 1/2.3" است. لرزش‌گیر آن در سنسور قرار دارد، FFD آن ۹.۲ میلیمتر و فوکوسش Contrast Detection است. در ژوئن ۲۰۱۱ معرفی شد.

سیستم Nikon 1:

دوربین Nikon V1

شامل دو دوربین Nikon 1 J1 و Nikon 1 V1 است. ماونت آن Nikon 1، اندازه سنسور آن Nikon Cx 13.2 × 8.8mm است. لرزش‌گیر بر روی لنز قرار دارد و بر خلاف بقیه دوربین‌های MILC فعلی از فوکوس ترکیبی Contrast/Phase detection استفاده می‌کند. معرفی آن در اکتبر ۲۰۱۱ صورت گرفت.

* Flange Focal Distance : فاصله بین محل ماونت و سطح سنسور است

-------------

مروری بر چند دوربین و لنز قابل توجه در گروه دوربینهای MILC: در این قسمت چند دوربین مهم و قابل توجه در این سیستم را همراه با لنزهای مربوطه، معرفی می‌کنیم. به نظر من این دوربین‌ها و لنزها در مجموع بعلت ویژگی های خود، ارزش توجه بیشتری از سوی علاقمندان جدی عکاسی را خواهند داشت.

دوربین Sony NEX-7

دوربین Sony NEX-7

این دوربین سونی در رده MILC اخیراً معرفی شده است: دوربینی با سنسور APS-C و ۲۴ مگاپیکسل که از لحاظ هندلینگ و راحتی کار با دوربین نیز توجه بسیاری از افراد صاحب‌نظر را به خود جلب کرده است. برای دسترسی بهتر به تنظیمات دوربین یک سیستم Tri-Navi (متشکل از ۳ غربیلک قابل برنامه ریزی) دارد. LCD قابل چرخش با دقت بالا و نیز یک ویزور الکترونیک از نوع OLED با کیفیت بسیار بالا که باعث می‌شود نبودن ویزور اپتیکال خیلی به چشم نیاید. فوکوس سریع، لرزش گیر مؤثر و فیلمبرداری 1080/60p/60i/24p با کنترل کامل دستی و عکاسی پی در پی با سرعت ۱۰ فریم در ثانیه با دقت ۲۴ مگاپیکسل، مشخصات قابل توجه دیگر این دوربین است. از همه مهم‌تر کیفیت عکس‌های دوربین است که هم از لحاظ دینامیک رنج و هم از لحاظ جزئیات و نویز موجود در ایزوهای بالا خود را به رخ افراد جدی در عکاسی می‌کشد.

لنزهای سیستم Sony-NEX:

لنز 24mm f1.8 سونی

لنزهای مخصوص دوربینهای MILC سونی (سیستم NEX) شامل یک لنز کیت ۱۸-۵۵، یک لنز همه‌کاره ۱۸-۲۰۰، یک لنز ماکرو ۳۰ میلیمتری با f3.5، یک لنز Pancakeجالب ۱۶ میلیمتری باf2.8، یک لنز نرمال ۵۰ با f1.8، لنز تله ۵۵-۲۱۰ و یک لنز جذاب‌ Carl Ziess 24mm f1. 8 هستند. هر چند هنوز این لنز‌ها کامل نیستند اما برای شروع کاملاً کافی هستند و جوابگوی مقاصد مختلف در این سیستم خواهند بود. البته همان‌طور که گفتم با یک مبدل، امکان استفاده از لنزهای معمول سونی نیز با این دوربین‌ها وجود دارد. برای آشنایی بیشتر با لنزهای NEX به این آدرس مراجعه کنید.

دوربین Panasonic Lumix GF3:

دوربین پاناسونیک GF3 با لنز 24-14

این دوربین نسل سوم سری GF دوربین‌های MILC پاناسونیک است. سنسور آن کراپ‌فاکتور ۲ داشته، فوکوس آن سریع و کیفیت عکس‌های خوبی دارد. فیلمبرداری 1080/60i و LCD مدرن آن نیز جزو مشخصات قابل توجه دیگرش است.

دوربین‌های Panasonic Lumix G3 و GH2:

این دوربین‌ها برخلاف دوربین GF3 از لحاظ ظاهری بیشتر شبیه DSLRهای کوچک هستند و ویژگی‌های بیشتری دارند. فوکوس خوب، فیلمبرداری مناسب و از همه مهم‌تر کیفیت خوب عکس‌ها جزو مشخصات این‌دو است. با وجود اینکه سنسور این دوربین‌ها نسبت به APC-S کوچک‌تر است، اما کیفیت عکس‌ها و وضعیت نویز در ایزو بالای این دوربین‌ها رضایت‌بخش است.

لنزهای سیستم Micro Four Thirds (مناسب برای دوربین‌های MILC پاناسونیک و الیمپوس)

لنز Panasonic 7-14mm f4

هر دو شرکت پاناسونیک و الیمپوس لنزهای مناسبی برای این دوربین‌ها ساخته‌اند و تنوع خوبی در این زمینه وجود دارد. لنزهای واید مانند ۷-۱۴ با f4، لنزهای استانداردی مانند ۱۴-۴۵ و ۱۴-۱۴۰، لنزهای تله‌ مانند ۱۰۰-۳۰۰ و ۴۰-۱۵۰، لنزهای ماکرو مانند ۴۵ با f2. 8، لنزهای پرایم مانند ۸ با f3. 5 و لنز ۱۴ با f2. 5 و نیز لنز pancake جالب 20mm f1. 7 و لنز 25mm f1. 4 وحتی یک لنزبرای عکاسی سه بعدی. (برای آشنایی با مشخصات کامل لنزهای این سیستم به این آدرس مراجعه کنید)

لنز جدید Lumix G X Vario 14-42mm f3.5-5.6 OIS

این که لنز اخیرا توسط پاناسونیک عرضه شده است، از آن جهت دارای اهمیت است که اولا در حالت معمول خود شبیه یک لنز Pancake بسیار کوچک است و هنگام عکاسی قابلیت زوم دارد، دارای پوشش Nano Coating است، دارای اهرم های مکانیکی برای زوم و فوکوس می‌باشد و برای فیلم‌برداری نیز بهینه شده است. در مجموع بعلت دامنه مناسب و اندازه کوچک‌ش، یک انتخاب مناسب برای شروع عکاسی با دوربینهای سیستم Micro Four Thirds خواهد بود.

فیلم‌برداری در سیستم MILC:
سیستم‌های MILC در زمینه فیلم‌سازی نیز حرف‌های زیادی برای گفتن دارند:
الف) در دوربینهای عکاسی این سیستم، در اکثر موارد ویژگی‌های فیلم‌برداری خوبی وجود دارد. همان‌گونه که در برخی موارد قبل ذکر شد، بسیاری از این دوربینهای عکاسی قابلیت فیلم‌برداری با کیفیت خوب، بعضا با کنترل‌های کامل دستی و همراه با کدک‌های فشرده‌سازی مدرن را دارا هستند. این ویژگی‌ها را همراه با اندازه کوچک دوربین و امکان تعویض لنز و نیز کنترل خوب عمق میدان بواسطه اندازه سنسورشان در نظر بگیرید.

ب) سونی و پاناسونیک علاوه بر مورد قبل، دوربین‌های فیلم‌برداری مخصوص این سیستم را نیز عرضه کرده‌اند. در‌واقع این دوربین‌ها با همه امکانات استاندارد یک دوربین فیلم‌برداری اما مجهز به سنسور‌های بزرگ و سازگار با تمام لنزهای ماونت خود خواهند بود. می‌توان حدس زد که چنین دوربین‌هایی با این امکانات و ویژگی‌ها چقدر برای فیلم‌سازی می‌توانند مفید باشند و امکانات دوربین‌های فوق‌العاده گران را در اختیار بسیاری از افراد علاقمند قرار دهند. دوربین Sony NEX VG20 و Panasonic AG-AF100 نمونه این دوربین‌ها هستند.

دوربین Panasonic AG-AF100

دوربین Sony NEX VG20 و لنزهای مختلف Sony

ج) شرکت‌ Carl Zeiss سازنده لنزهای Cine مخصوص فیلم‌برداری و شرکت Schneider Kreuznach سازنده لنزهای Cine-Xenar مخصوص فیلم‌برداری، لنزهای سازگار با سیستم Micro Four thirds ساخته‌اند تا دلیلی دیگر باشد بر اهمیت این سیستم نزد افراد حرفه‌ای

لنز زایس Distagon T*28mm/T2.1

آیادر حال حاضر خریدن این دوربین‌ها و سرمایه‌گذاری بر روی این سیستم‌ها کار صحیحی است؟

برخی از این سیستم‌ها سابقه‌ای چند ساله دارند و مجموعه لنزهای خود را نیز تکمیل کرده‌اند. بسیاری از عکاسانی که به این سیستم‌ها علاقمند شده‌اند، مهم‌ترین دلیل خود را امکان استفاده از یک دوربین خوب با اندازه کوچک بیان می‌کنند. به عبارت بهتر اگر جای معمول دوربین DSLR و لنزهای‌ فعلیتان در اکثر اوقات در کمد خانه‌تان است، خرید یکی از این دوربین‌ها می‌تواند باعث شود که فرصتهای بیشتری برای عکاسی پیدا کنید. اگر به این مساله معتقد هستید که بهترین دوربین، آن دوربینی است که همراه شماست، خرید این دوربین‌ها توجیه خواهد داشت.
می‌توان برای شروع کار یک دوربین و یک لنز معمول (مثل یک لنز پرایم یا یک لنز با دامنه متوسط برای کارهای معمولی) را تهیه کرد و بعداً در صورت رضایت و استفاده کافی، مجموعه لنز‌ها را تکمیل نمود.

کدام سیستم برای خرید مناسب‌تر است؟
همان‌طور که گفته شد این سیستم‌ها از ماونتهای جدید لنز استفاده می‌کنند و استفاده از لنزهای معمولی DSLR برای آن‌ها کاربردی ندارد. بنابراین شاید خیلی ضرورتی به استفاده از‌‌ همان برند دوربین DSLR در این سیستم‌ها وجود نداشته باشد. مثلاً فردی که دوربین Nikon دارد می‌تواند برندی مانند Panasonic یا سونی را برای دوربین MILC خود انتخاب کند. مساله دیگر در این انتخاب وجود مجموعه لنزهای ماونت مربوطه باشد. در این زمینه فعلاً سیستم Micro Four Thirds و Sony NEX دارای تعداد بیشتری لنز می‌باشند. نکته دیگر در این انتخاب، اندازه سنسور است. هر چند رابطه خیلی مستقیمی بین اندازه سنسور و کیفیت نهایی عکس وجود ندارد، اما ممکن است یکی از عوامل تأثیر گذار در انتخاب باشد. بزرگ‌ترین سنسور‌ها را Sony-NEX و Samsung دارند (اندازه APS-C) و پس از آن‌ها Micro Four Thirds‌ها.

از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و اینترنتی خواهشمندم حق نشر این مطلب را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و در صورت نیاز به ارجاع، حتما مطابق «آیین‌نامه‌ بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.

ورود نیکون به بازار دوربین‌های بدون آینه

2011-09-23 20:36:49

این اواخر در فروم‌ها و سایت‌های مرتبط با عکاسی شایعات زیادی مبنی بر ورود نیکون به بازار دوربین‌های کوچک بدون آینه با قابلیت تعویض لنز شنیده می‌شد. بازاری که در دو سه سال گذشته به شدت در حال رشد است و با اقبال عمومی روبرو شده است.

Nikon J1

با فراگیر شدن دوربین‌های بدون آینه از سازندگانی مانند سونی، پاناسونیک، الیمپوس و سامسونگ در یکی دو سال گذشته، نیکون نیز با ارایه دو دوربین در سری جدید خود به نام "سیستم 1" وارد این گود شده است. نیکون با معرفی دو بدنه به نام‌های J1 و V1، چهار لنز و مجموعه‌ای از تجهیزات جانبی حضور پرقدرتی را از ابتدا نشان داده است.
سنسور جدید CX از سنسورهایی که سایر برندها استفاده می کنند کوچک‌تر است (تقریبا یک سوم سنسورهای DX نیکون) که در محافل فنی مورد بحث و جدل زیادی بوده است، اما همین کوچکی خود مزایایی هم برای نیکون در بر دارد – حداقل از لحاظ مشخصات این دوربین‌ها بسیار سریع هستند (با رزولوشن کامل دوربین می‌تواند در ثانیه 60 عکس بگیرد، نمی‌دانم چنین سرعتی برای عکاسی از چه چیزی لازم است، اما به هر حال جالب به نظر می‌رسد) و سیستم فوکوس خودکار جالبی دارد که از دو روش تشخیص کنتراست (در 135 نقطه) و فوکوس فازی (در 73 نقطه) استفاده می‌کند. کیفیت ویدیوی این دوربین‌ها نیز خوب است – فیلم‌های فول اچ‌دی و توانایی عکاسی با رزولوشن بالا در حین فیلمبرداری از مشخصات جالب این دوربین‌ها است.

Nikon V1

هر دو دوربین تقریبا یکی هستند و تفاوت‌هایی جزیی دارند. به نظر می‌رسد J1 بیشتر بازار دوربین‌های فشرده را هدف گرفته – دارای فلاش سرخود است، منظره‌یاب ندارد، شاتر آن الکترونیکی است و بدنه‌ی آن آلیاژ آلومینیوم است. این دوربین همراه با لنز کیت به قیمت 649 دلار پیش فروش شده است.
V1 بیشتر کاربرانی را در نظر دارد که چیزی بیشتر از یک دوربین شبه SLR می‌خواهند – این دوربین دارای منظره‌یاب (الکترونیک)، درگاه اتصال فلاش و GPS، شاتر مکانیکی و بدنه‌ی آلیاژ منیزیم/ آلومینیوم است. این دوربین با لنز 10-30 mm به قیمت ۹۰۰ دلار عرضه شده است.

لنزها و تجهیزات جدید نیکون
نیکون همراه بامعرفی این دو دوربین، مبادرت به طراحی و تولید ۴ لنز سبک و کوچک کرده است. این لنزها دارای موتور فوکوس STM هستند که هنگام فوکوس سر و صدای بسیار کمی دارد و عملا مشکلی در فیلمبرداری ایجاد نمی‌کند. ضمنا دراین لنزها از سیستم ضد لرزش VR II نیکون استفاده شده است.
این لنزها که با رنگ بدنه‌ی دوربین‌ها هماهنگ هستند عبارتند از: یک لنز NIKKOR VR 10-30mm f/3.5-5.6 (معادل 27-81mm) که برای یک لنز کوچک محدوده‌ی زوم مناسبی دارد. لنز NIKKOR VR 30-110mm f/3.8-5.6 (معادل 81-297mm) برای کسانی که می‌خواهند محدوده‌‌ی زوم لنز اول را تکمیل کنند و تله‌ی مناسبی داشته باشند. یک لنز پنکیکی بسیار جمع و جور NIKKOR 10mm f/2.8 (معادل 27mm) برای کسانی که می‌خواهند خلاقیت خود را با لنزی با کیفیت و با فاصله‌ی کانونی ثابت بیازمایند. و یک لنز زوم بالای با موتور زوم NIKKOR VR 10-100mm f/4.5-5.6 (معادل 27-270mm) نیز برای کسانی که می‌خواهند یک لنز همه‌کاره و نیز مناسب برای فیلم‌برداری داشته باشند. ضمنا یک مبدل برای نشیمنگاه نوع F لنزهای نیکون به نام FT-1 در آینده ارایه خواهد شد تا عکاسان بتوانند مجموعه لنزهای موجود خود را روی این دوربین‌ها استفاده کنند.

مشخصات کلیدی
•    سنسور سرعت بالای AF CMOS در قطع CX با رزولوشن 10.1 MP
•    استفاده از پردازنده‌ی تصویر جدید EXPEED 3، یک پردازشگر دو هسته‌ای برای راندمان و سرعت بهتر
•    دارای سریع‌ترین سیستم فوکوس خودکار با استفاده از یک سیستم جدید ترکیبی فوکوس خودکار با 73 نقطه‌ی فوکوس.
•    عکاسی پیاپی سریع با سرعت ۱۰ عکس در ثانیه در حالی که در بین هر عکس سیستم فوکوس دوباره فوکوس کند یا سرعت ۶۰ عکس در ثانیه با سیستم فوکوس قفل.
•    فیلم Full HD با کیفیت 1080p
•    قابلیت عکاسی حین فیلمبرداری
•    دارای رنگ‌های متنوع سفید، صورتی، قرمز، نقره‌ای، و مشکی در مدل J1 همراه با لنزهای همرنگ.
•    در مدل V1 منظره‌یاب الکترونیکی رزولوشن بالا، ورودی میکروفون، شاتر مکانیکی با دوام، درگاه چند‌کاره برای وسایل جانبی مانند فلاش و GPS

وسایل جانبی و قیمت
1.    لنز کیت NIKKOR VR 10-30mm f/3.5-5.6 lens
2.    لنز پنکیک NIKKOR 10mm f/2.8 lens به قیمت 250 دلار
3.    لنز زوم NIKKOR VR 30-110mm f/3.8-5.6 lens به قیمت 250 دلار
4.    اولین لنز موتور زوم دار نیکون NIKKOR VR 10-100mm f/4.5-5.6 که برای فیلمبرداری ایده‌آل است. قیمت ۷۵۰ دلار
5.    فلاش اسپیدلایت SB-N5 به قیمت ۱۵۰ دلار
6.    دستگاه GPS به نام GP-N100 به قیمت ۱۵۰ دلار

عاشقانه عکس‌بگیرید، جهان خودش سراغ شمامی‌آید

2011-09-07 22:18:22

توی شلوغی و تراکم ایستگاه مترو ناخودآگاه گوش‌هایم به حرف‌های یکی از مسافران که خبر کسب جایزه photo awards توسط یک عکاس ایرانی (مجید سعیدی) را به دوستش می‌داد تیز می‌شود.
به این بهانه با مجید سعیدی عکاس به نام مطبوعات و خبرگزاری‌ها که تا کنون جوایز بسیاری را کسب کرده و نامزد جایزه معتبربنیاد لوسی می‌باشد، درباره عکاسی خبری گفت‌و‌گویی کردم. پیدا کردنش کار سختی نبود کافی بود در اینترنت نامش را جستجو کنم و از میان صفحات وب به وبسایتش مراجعه کرده وشماره تماسش را در ایران و افغانستان به دست آورم. مجید سعیدی به افغانستان کوچ کرده؛ سرزمینی که سنگفرشش مینهای انفجاری است و با زبان دوربین با ما حرف می‌زند. عکس‌هایش تلخ است و سرشار از ناگفته‌ها و چه هوشمندانه چشمان سرشار از رنج و چهره‌های درهم رفته مردان، زنان و کودکان افغان را برایمان به تصویرمی کشد.

افعانستان؛ مرزی میان تاریکی و روشنایی
دوربین؛ دریچه‌ای به سوی واقعیت
می‌گویند عکس تنها ابزاری است که زمان را برای لحظه‌ای متوقف می‌کند؛ لحظه‌ای که تاریخی را در خود نگه می‌دارد؛ معیار و تعریف عکس خبری کاملا مشخص است. عکس خبری، انتقال دهنده و بیان کننده یک خبر مهم است و مجید سعیدی با قریحه ژورنالیستی خود به دنبال ثبت عکسهایی است که در پوشش‌های خبری از نظر‌ها دور می‌ماند. دوربینش گرسنه عکس است و او شکارچی لحظه‌های تکرار نشدنی.
شنیده بودم و خوانده بودم که قاطع است و جدی با روحیه ستیزه جو و منش استقلال طلب که باعث شده بود هیچ‌گاه وابسته به میز و صندلی نباشد. با وجود تردیدی که داشتم دل به دریا زدم و با او درخواستم را مطرح کردم تنها دلخوشیم این بود که می‌دانستم به تازه کار‌ها بها می‌دهد..... خواه ناخواه تکه کلام ایشان بود که برای بیشتر تاکید از آن بهره می‌برد. مصاحبه با مجید سعیدی را در زیر می‌خوانید.

پیش از هر چیز، عکاسی خبری را به طور دقیق تعریف کنید؟
شاخه‌ای از هنر است و‌‌ همان طور که از نامش پیدا است بیان کننده و انتقال دهنده یک رویداد مصور خبری است؛ پدیده‌ای است جهانی و مشترک که مرز‌ها را در می‌نوردد و و اقعیت‌هایی را که در کلام نمی‌گنجد ثبت می‌کند.

به اعتقاد برخی از اهالی فن، عکاسی خبری را نمی‌توان در چارچوب هنر‌ها به شمار آورد؛ معرفی عکاسی خبری به عنوان یک هنر مستقل، با اشکال‌ها و ابهام‌هایی همراه است؛ زیرا هنر آفریده تفکر بشر است، حال آنکه عکاس خبری چشم سوم انسان‌ها است؛ هدف اصلی عکاسی خبری ثبت اتفاق‌ها و رویداد‌ها به صورت واقعی است و عکاس مجاز نیست، عکس خبری و مستند را با ایده هنرمندانه، در نظر گرفتن اهمیت کادربندی، انتخاب زاویه دید و لنز مناسب تغییر دهد. چون موجب سلب اعتماد مخاطبان عکس‌های خبری می‌شود؛ در نتیجه این تفکر یک هنرمند نمی‌تواند عکاس خبری باشد،
اما چیزی که هست یک عکس خبری باید صادق، آگاهی دهنده و جذاب باشد.

جایگاه عکاسی خبری در ایران و جهان را تشریح کنید؟
جایگاه عکاسی خبری ایران و جهان را باید جدای از یکدیگر بررسی کرد. بر خلاف باورهای پیشین بسیاری از عکاسان ایرانی و خودم که عکاسی خبری ایران را رو به رشد ارزیابی می‌کردیم، هم اکنون این عقیده را ندارم.

چطور؟
متأسفانه عکاسی خبری ما در مقایسه با آنچه در مطبوعات و خبرگزاری‌های جهان اتفاق می‌افتد، جایگاهی ندارد؛ برای مثال‌‌ همان طور که روزنامه‌های ایران را نمی‌توان با روزنامه نیویورک تایمز مقایسه کرد، نمی‌توان عکاسی خبری ایران را با دنیا مقایسه کرد. هرچند گه‌گاه چهره‌هایی در میان عکاسان خبری ایرانی در سطح بین الملل مطرح شدند و می‌شوند و جوایزی کسب کردند و بازهم خواهند کرد، اما در مقایسه با عکاسی کشورهای دیگری همچون بنگلادش که کشور فقیر و عقب مانده‌ای هم به شمار می‌رود، در نوع آموزش، نوع برخورد با سوژه و استفاده عکس در مطبوعات و خبرگزاری‌ها، عکاسی خبری ایران جایگاه چشمگیری ندارد.

عکاسی خبری در ایران حول محور چند روزنامه و خبرگزاری نه چندان حرفه ایی تعریف می‌شود و دایره رقابت و رشد عکاسان خبری کوچک است؛ در این فضا عکاسانی که با استانداردهای بین المللی عکاسی حرفه‌ای فاصله زیادی دارند، همدیگر را با اختصاص القاب پرطمطراق وعنوان‌های دهان پرکن بزرگ می‌کنند؛ بدون اینکه معیار‌هایشان در این عرصه با معیارهای عکاسان حرفه‌ای بین المللی مطابقت داشته باشد؛ از همین رو است که عکاسان ایرانی در جهان نامی ندارند و شناخته شده نیستند.

این عکاسان در عرصه کوچک عکاسی در داخل کشور، خود را بزرگ می‌بینند و در راهروهای خودبینی‌هایی که ایجاد کرده‌اند، رفت و آمد می‌کنند، در حالی که دنیای عکاسی خبری بزرگ‌تر از این است؛ جالب‌تر آنکه، در هیچ کجای دنیا، برگزاری مسابقه‌ها و جشنواره‌های عکاسی به اندازه ایران نیست؛ آن هم مسابقه‌هایی که ضعیف وفاقد اثرگذاری مثبت و ثمربخشی هستند.

به بیان دیگر با برگزاری این مسابقه‌ها سفره‌ای گسترده می‌شود که گروه‌های مختلفی از آن نفع می‌برند؛ بدون اغراق می‌توان گفت این فعالیت‌ها یک نوع شیادی برای گردآوری مجموعه‌های عکس و کامل کردن آرشیو سازمان‌های برگزارکننده جشنواره‌های عکس است و در عین حال خیانت به حوزه عکاسی خبری و جوانان فعال در این عرصه به شمار می‌رود.

عوامل موفق نبودن عکاسی خبری ایران چیست؟
جدای از توانایی‌ها و استعدادهای شخصی عکاسان، عکاسی خبری ایران در جهان به چند علت، حرفی برای گفتن ندارد؛ نخست اینکه عکس در دنیای امروزبرای ملل مختلف با زبانهای خاص خودشان معنایی یکسان دارد و به عنوان یک زبان جهانی و مشترک مطرح است و در کشورهای توسعه یافته صاحبان رسانه وقدرت با آگاهی از توانایی ذهن در ثبت تصاویر و قابلیت بیشتر به خاطر سپردن اطلاعات بصری نسبت به کلمات، از عکس به عنوان یک رسانه مستقل و پویا به نحوشایسته استفاده می‌کنند و به نتایج غیر قابل مقایسه‌ای با کشورما که از آن بی‌بهره است دست یافته‌اند.
چرا که در ایران عکس خبری نه تنها به عنوان یک رسانه مستقل و پویا شناخته نمی‌شود، حتی در مطبوعات و خبرگزاری‌های ما نیز سرویس مستقل و پویای عکس به معنای واقعی و کاربرد حقیقی آن ایجاد نشده است؛ عموم رسانه‌ها از تصاویر کپی شده از رسانه‌های دیگر استفاده می‌کنند.
دوم اینکه عکاسی خبری صاحب جایگاه مطلوب، از مطبوعات توانمند و حرفه‌ای سرچشمه می‌گیرد؛ حال آنکه در مطبوعات ما به علت عدم شناخت کافی و حرفه‌ای از عکس برخورد خوبی با عکس نمی‌شود.
عامل دیگر، توجه بیش از حد صاحبان رسانه‌ها به جریان انتقال پیام از طریق واژگان و نوشتار در چارچوب تیتر‌ها، لید‌ها، خبر‌ها و گزارش‌ها ی جنجالی است که این امر موجب شده تا از اهمیت و نقش عکس خبری غفلت شود.
غفلت از اهمیت نقش عکس و نگاه اقتصادی مدیران مطبوعات تا به آنجا رسیده است که به‌راحتی یک عکاس حرفه‌ای را کنار می‌گذارند و عکاسانی با دستمزدهای پایین‌تر از حد واقعی را استخدام می‌کنند؛‌گاه این نگاه اقتصادی تا آنجا پیش می‌رود که مطبوعات ما به استفاده از عکس‌های مجانی آژانس‌های عکس بسنده می‌کنند.
علت دیگر موفق نبودن عکاسی خبری کشورمان این است که مخاطبان مطبوعات ما، مخاطبان حرفه‌ای نیستند و تنها تیترهای جنجالی مجابشان می‌کند تا مطلبی را بخوانند.
شاید برخی عکاسی مستند ما را صاحب جایگاه معرفی کنند که در این بخش هم با مشکلات چشمگیری روبه‌رو هستیم. عکاسی مستند شامل مجموعه‌ای از عکس‌ها است که آغاز تا پایان یک رویداد را روایت می‌کند و به نمایش می‌گذارد؛ در زمینه عکاسی مستند تنها به یک تک عکس یا دو عکس و یا مجموعه عکس‌های داستانی کاملا ناقص که در حد چند فریم خلاصه می‌شود؛ همچنین عکس مستند ما از نگاه، بینش بصری، خلاقیت و داستانی که باید در یک مجموعه باشد، بی‌بهره است؛ به این معنا که اگر عکس‌ها کنار هم قرار بگیرند به‌طور قطع بیان کننده یک داستان خوب خبری و مستند نیستند.
عکاسان ما فقط دانش، تک عکس گرفتن و عکس خوب گرفتن را دارند؛ عکاسی مستند قلب فتوژورنالیسم در جهان است، در حالی که روزنامه‌های ما از ظرفیت چنین گزارش‌هایی به معنای واقعی و به جای آن استفاده نمی‌کنند.

به‌طور قطع فضای سیاسی و اجتماعی حاکم بر جامعه، در این وضعیت بی‌تأثیر نیست.
با این نظر موافقم. عکاسان خبری ما، مصونیت و آزادی عمل یک عکاس در کلاس بین‌المللی را ندارند؛ یک عکاس برای عکاسی در خیابان هم با هزار و یک مشکل روبه‌رو می‌شود،؛ گاهی عکاسان برای عکاسی از سوژه‌های اجتماعی، ‌سختی‌های فراوانی را متحمل می‌شوند و باید استرس زیادی را تحمل کنند و در حین کار مراقب باشند که عکس گرفتنشان به کسی بر نخورد؛ برای عکاسی در خیابان باید مجوز بگیرند؛ مجوزی که یک نهاد قبول دارد و نهاد دیگر قبول ندارد؛ نیروی انتظامی هم با عکاسان مشکل دارد.
امروز همه با یک موبایل عکاسند و نه تنها در طبیعت، بلکه در خیابان و حتی از حریم شخصی مردم هم عکاسی می‌کنند؛ نتیجه کارشان هم می‌توان در فضای مجازی مشاهده کرد؛ کسی هم کاری به کارشان ندارد.

در این میان مشکل عکاسان خبری چیست؟ دوربین‌های خاص با لنزهای بزرگی که به چشم می‌آید، مشکل آفرین است؟

این تعبیر شما شاید ظاهری طنزآلود داشته باشد، اما حقیقتی انکارنشدنی است؛ با توجه به پیشرفت تکنولوژی، در دنیای امروز که همه با یک موبایل عکاس هستند؛ نمی‌توان دور حوادث سیم خاردار کشید. به طوری که گاهی تنها عکس در دسترس از یک رویداد بزرگ، عکسی است که یک عکاس غیرحرفه‌ای با موبایل شخصی‌اش گرفته و آن را از طریق شبکه‌های اجتماعی در شبکه جهانی اینترنت در دسترس مخاطبان قرار داده است که گاهی همین عکس در صفحه روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها جای می‌گیرد.

حال تفاوت میان یک عکاس حرفه‌ای و عکاس غیر حرفه‌ای چیست؟
از نگاه کلی می‌توان گفت که در ورای یک عکس حرفه‌ای تفکر و خلاقیت وجود دارد؛ درحالی که عکاسان غیرحرفه‌ای فقط به گرفتن عکس خوب فکر می‌کنند و به سایر جنبه‌های یک عکس توجهی ندارند، این در حالی است که یک عکاس حرفه‌ای باید خالق و مؤلف باشد.
انگیزه بسیاری از عکاسان جوان ایرانی، ماجراجویی، سفر و کسب شهرت است؛ این نگرش به عکاس و عکاسی ضربه می‌زند.
بسیاری از عکاسان تنها برای آنکه عکاسان دیگر را تحت تأثیر قرار دهند و هنر خود را به رخ عکاسان دیگر بکشند، عکاسی می‌کنند و از نگاه ببینده غافل می‌شوند که این هم ضربه و آفتی برای عکاسی خبری است که مخاطب عکس را مد نظر قرار نمی‌دهد.
از آنجایی که عکاسی امروز، نوعی زبان مشترک میان مردم جهان است، مثل هر زبان دیگری باید از قواعد و اسلوب ویژه خود پیروی کند؛ عکاسی بدون داشتن ایده‌، ‌ اندیشه و جهان‌بینی،‌‌ همان عکاسی نیم قرن گذشته است.

بستر مناسب برای رشد عکاسی خبری ایران و قرار گرفتن آن در جایگاه بین المللی، چگونه باید فراهم شود؟
عکاسان ایرانی باید یاد بگیرند که مؤلف باشند؛ یعنی صاحب نگاه و نگرش شوند و ثمره نگاه‌شان، یعنی عکس و محصولشان، حاصل تفکر و اندیشه باشد؛ باید بیاموزند که در صورت لزوم برای عکسشان توضیح و تفسیر بنویسند، باید بتوانند از منطق عکسی که گرفته‌اند دفاع کنند و عکسشان را تعریف کنند؛ حتی بتوانند در باره عکس خود، حرف بزنند یا شعر بگویند.
همان طور که گفته شد، با توسعه فناوری‌ها، در نگاه کلی همه قادر به عکاسی هستند؛ اما عکاسی حرفه‌ای زمانی به بار می‌نشیند که صاحب پشتوانه فکری و نگرشی شود؛ از این رو عکاسی خبری ما باید به سمت پرورش عکاسان مؤلف حرکت کند.
عکاسی خبری پیشرو‌ترین و یکی از اثرگذار‌ترین شاخه‌های عکاسی در ایران است؛ عکاس خوب باید بتواند ایده‌های نوین و پروژه‌های تازه عکاسی تعریف کند؛ زمانی می‌توان یک عکاس خبری را موفق و حرفه‌ای خواند که برای عکاسی خود صاحب سبک، ایده و داستان شود؛ به نظر من یک عکاس باید توانایی نوشتن و توضیح و تفسیر عکس خود را داشته باشد تا بتوان او را یک عکاس مؤلف نامید.
یکی از عکاسان خوب ایرانی که خدمات ارزنده‌ای به عکاسی خبری و مستند کشورمان کرده است، اسماعیل عباسی است؛ وی کتاب‌ها و متون به روز و ارزشمندی را در حوزه عکاسی جهان، به زبان پارسی ترجمه و تألیف کرده است؛ به بیان دیگر خوراک آموزشی و دانش‌افزاری در حوزه عکس را به‌صورت لقمه آماده برای عکاسان ایرانی تهیه و تدوین کرده است.
مطبوعات ایرانی باید به سمت حرفه‌ای شدن حرکت کنند و به عکس بهای بیشتری بدهند؛ قانون کپی رایت در حوزه عکس هم باید با حساسیت رعایت شود.

چطور شد به عکاسی علاقمند شدید؛ آیا در این راه کسی هم مشوق و الگوی شما بود؟ در آن زمان با چه دوربین‌هایی عکاسی می‌کردید؟
احساس می‌کنم؛ عکاسی یک استعداد خدادادی در من بوده است؛ البته ممکن است در مرحله‌ای از زندگی، کسی انسان را به انجام کاری ترغیب و هدایت کند، اما اگر علاقه و استعداد نباشد، این هدایت، جهت دهی به بی‌راهه است. در ایام نوجوانی شاید حدود ۱۴ سالگی‌ام بود که استعداد خود را شناختم و به عکاسی علاقمند شدم؛ به ویژه عکاسی مستند؛ کار خود را با یک دوربین زنیت آغاز کردم.

چطور شد سر از مطبوعات درآوردید؟
به طور معمول در ایران عکاسان وقتی کارشان را آغاز می‌کنند، به مطبوعات گرایش پیدا می‌کنند؛ برای من هم مسیر همین بود؛ برای رشد خود خواه ناخواه باید جذب مطبوعات می‌شدم، چون کاربرد عکس خبری و مستند در مطبوعات است و نه در جای دیگر.

نخستین عکسی را که گرفتید به خاطر دارید؟ چه تصویری را قاب بستید؟ چه زمانی؟ کجا؟ و چگونه؟
اولین عکس‌هایم از مرغداری پدرم بود؛ به دلیل علاقه‌ام به عکاسی و با وجود دانش و تجربه کمی که داشتم، در مسابقه‌های عکاسی شرکت کردم و یکی از عکس‌هایی که از مرغداری گرفته بودم، برنده جایزه شد و این نخستین تجربه شیرین من از عکاسی بود.

زمانی که به عنوان یک عکاس، کار خود را در مطبوعات آغاز کردید، عکس در مطبوعات چه جایگاهی داشت؟ فضای روزنامه‌ها در برخورد با عکاسی خبری و مکانیسم ارزش‌گذاری آن‌ها بر عکس چگونه بود؟
در آن سال‌ها، نگاه روزنامه‌ها به عکس و عکاسی خبری کاملا سطحی و سلیقه‌ای بود؛ دبیران و سردبیرهای مطبوعات بدون اینکه دانش کافی در زمینه شناخت و انتخاب عکس و ویرایش آن داشته باشند، عکس‌ها را با نگاهی سطحی و با ساده‌ترین شکل انتخاب می‌کردند و در صفحه نخست روزنامه‌ها قرار می‌دادند.
حتی اصول مقدماتی در انتخاب عکس در صفحه‌ها رعایت نمی‌شد؛ در این شرایط به نگاه خواننده و سلیقه مخاطب اهمیت داده نمی‌شد و این توهینی به شعور و درک مخاطبان به شمار می‌آید؛ هرچند که در گذشته جمعیت مخاطبان حرفه‌ای در قیاس با امروز بسیار کمتر بودند، اما صاحبان رسانه‌ها در بخش عکس، به نگاه‌‌ همان جمعیت کم هم توجه نمی‌کردند.

از نگاه دبیران و سردبیران مطبوعات، عکس و عکاسان خبری در سطح پایین و جایگاه دون‌تری در قیاس با دیگر اعضای یک تحریریه قرار داشتند؛ در حوزه عکس مطبوعات، همه چیز از پیش تعریف و مشخص شده بود و استفاده از عکس در صفحه‌ها فاقد جنبه‌های‌شناختی و معرفتی بود.

عکاسی خبری جایگاه خفیف و نازلی داشت؛ به این معنا که عکس اهمیت خاصی نداشت، به طوری که اگر در صفحه‌آرایی روزنامه، حجم اخبار زیاد بود و فضا کم می‌آمد، عکس‌ها فدای مطلب می‌شدند و با برداشتن یا حتی بریدن آن‌ها، مطالب را در صفحه جای می‌دادند؛ از سوی دیگر به علت خودسانسوری که رسانه‌ها دچار آن بودند، از‌‌ همان آغاز، از قرار دادن عکس‌های جنجالی در صفحه‌ها با حساسیت زیادی جلوگیری می‌شد.
یکی از آفت‌های مهم عکس خبری در آن سال‌ها، استفاده از عکس‌های تزیینی و بدون ارتباط با متون نوشتاری بود؛ همچنین استفاده از عکس بدون اجازه و اطلاع عکاس هم از دیگر آسیب‌های عکس خبری بود که خوشبختانه امروز کمتر شاهد آن هستیم.

در آن زمان که مکانیسم ارزش گزاری عکس در روزنامه سطحی و سلیقه‌ای بود دوربین شما چه چیز را جستجو می‌کرد که نظر مخاطب را به طرف تصویر جلب کند؟
بالاخره هر عکاسی تلاش می‌کند تا عکس‌هایی که می‌گیرد، نظر مخاطبان را جلب کند؛ همواره عکاسی که در یک رسانه کار می‌کند، افزون بر خواسته‌های خود، سوژه‌هایی را جست‌وجو می‌کند که نیازهای رسانه‌اش را تأمین کند.
از آنجا که می‌توان عکاسی خبری را یکی از صادقانه‌ترین هنرهای جهان به شمار آورد، همچنین با توجه به اینکه عکاسان خبری چشم سوم مردم هستند، از آغاز فعالیتم در رشته عکاسی، تلاش می‌کردم حقیقت را چه تلخ و چه شیرین ثبت کنم و به این روش، اعتقاد داشتم؛ چون عکس باورپذیر است و در آن واقع گرایی وجود دارد.

چه زمانی به عرصه حرفه‌ای عکاس خبری قدم گذاشتید و با چه عکسی مطرح شدید؟
اینکه با چه عکسی مطرح شدم را به خاطر ندارم؛ اما به هر جهت، هر کسی ممکن است مرا از جایی شناخته باشد، ولی فکر نمی‌کنم این به معنای مطرح بودن باشد، چون این دایره شناخت بسیار محدود است و فکر نمی‌کنم بیش از ۱۰۰ نفر باشند؛ این محدودیت برای من بیانگر آن است که عکس اثرگذاری نداشته‌ام. هرچند که عده‌ای از کارهای من خوششان می‌آید و فکر می‌کنند عکس‌های من تأثیرگزار بوده است، اما من این احساس را ندارم.

نقش مطبوعات در رشد عکاسی خبری چیست؟
عکس خبری از ارکان مطبوعات است و مطبوعات مناسب‌ترین بستر برای رشد عکاسی خبری به شمار می‌رود؛ حرکت مطبوعات به سمت حرفه‌ای شدن، تصحیح رفتار رسانه‌ای، ارتقای جایگاه عکس در مطبوعات، استفاده از مدیر هنری کارآمد در کنار سردبیر، دبیر، ادیتور عکس، فراهم کردن شرایط مناسب کار و ایجاد امنیت شغلی، دلگرم کردن عکاسان و... از مجموعه عواملی هستند که می‌توانند در رشد عکاسی خبری نقش داشته باشند.
از سوی دیگر باید توجه داشت که مطبوعات و رسانه‌ها افزون بر رسالت اصلی خود در اطلاع‌رسانی و آگاه کردن جامعه، وظیفه دارند با استفاده از محتوای کیفی، سطح سلیقه مخاطب را ارتقا دهند.

عکاس خبری تا چه اندازه مجاز است نگاه و نظرات خود را در عکس دخالت بدهد؟
عکاس خبری می‌تواند نگاه خود را داشته باشد اما به عنوان راوی آن اتفاق و یا خبر، باید صادق باشد. چون اول از همه یک عکس خوب، یک تصویر و نمایش حقیقی از یک واقعه است. در عین حال عکاس خبری می‌تواند با ابزار بصری، نگاه هنرمندانه. جلو و عقب رفتن، زانو زدن و... پرسپکتیو عکس را تغییر دهد و این حق عکاس است که با خلاقیت خود به جذابیت عکس بیافزاید.

آینده فتوژورنالیسم را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
عکاسی خبری در جهان کنونی وضعیت پیچیده‌ای دارد وبه کرات با بسته شدن مجله لایف، روند دیجیتالیزم، آمدن اینترنت و موبایل عکاسان مرگ عکاسی خبری پیش بینی شد؛ اتفاقی که تا به امروز صورت نگرفته و تا سالیان سال هم نخواهد گرفت.
مجهز شدن دوربین‌های عکاسان خبری به ضبط صدا و تصویراین فرصت را به عکاسان خبری داد تا گامی جلو‌تر از روزنامه نگاران حرکت کنند و اگر تا دیروز در بستر مطبوعات قد کشیده بودند حالا تبدیل به یک پای ثابت و کار خبری مستقل شده‌اند.
در آینده و با ظهور تکنولوژی‌های جدید ما بازهم ما شاهد تغییرات و تحولات بسیار عظیم در این حرفه خواهیم بود؛ در حال حاضر عکاسی در حال تغییر پوسته و تغییر چهره است.

ارزیابی شما از روند دیجیتالی شدن و اینترت چیست؟
درجامعه امروز دسترسی به شبکه جهانی اینترنت و پدیده دیجیتالیزم جزء لاینفک حوزه ارتباطات و لازمه زندگی امروز و نیاز جامعه به حساب می‌آیند.
ورود تکنولوژی‌های پیشرفته یک تحول در زمینه عکاسی خبری است. بسیاری از عکاسان پدیده دیجیتالیزم را آفتی برای عکاسی می‌دانند اما من احساس می‌کنم نباید با تعصب جلوی این تکنولوژی ایستاد. این پدیده مثل هر پدیده دیگری هم مزایایی دارد و هم معایبی. از طرفی به سبب سرعت در مخابره عکس‌ها بر تکامل عکاسی خبری اثری مثبت داشته است. اما از جهتی دیگر تفکر را از عکاسان ما گرفته و کیفیت عکس‌ها را پایین آورده است.

شبکه جهانی اینترنت پیکان دو طرفه‌ای است که یک سوی آن به طرف مردم و کاربراست و سوی دیگر آن جهان پیرامون وی می‌باشد؛ که تمامی رسانه‌ها اعم از روزنامه، مجله، رادیو، تلویزیون، موسیقی، عکس و.. را در خود جای داده است. در جوامعی که با زمان پیش می‌روند، بیشتر وقت و زندگی افراد در دنیای مجازی می‌گذرد.
از آنجایی که کار خبر درگرو زمان است، اینترنت این فرصت را به ما می‌دهد که اخبار و عکسهای خبری را در کوتاه‌ترین زمان در اختیار کاربر قرار دهیم. قابل تأمل اینکه عکسهایی که به سبب ملاحظات یا سانسور اجازه چاپ در مطبوعات را پیدا نمی‌کنند به راحتی در شبکه جهانی در دسترس عموم قرار می‌گیرند. که خواه ناخواه به عکاسی خبری کمک می‌کند. اما نگاهی کوتاه به پدیده اینترنت در ایران نشان می‌دهد که در دسترس بودن عکس به واسطه نگاه اقتصادی مدیران مطبوعات و رعایت نکردن قانون کپی رایت لطمه‌ای است بر عکاسی خبری ما.

چطور شد از فضای مطبوعات فاصله گرفته و واردخبرگزاری شدید؟
در آن زمان مطبوعات ما دچار روزمرگی و تکرار شده بود و زمانی که به عنوان دبیر عکس در مطبوعات مشغول به کاربودم بسیاری از اجازه‌ها و ادیتینگ داده نمی‌شد؛ خبرگزاری فارس در آن زمان
انگیزه فراوانی برای تبدیل شدن به یک خبرگزاری بر‌تر را داشت.
از این رو پس از اینکه شرایط دلخواهم مهیا شد، برای ادامه کار به خبرگزاری فارس رفتم و تلاش کردم جوانهای مستعد و علاقه‌مند را انتخاب و دوره‌ای در کنار آن‌ها باشم و پرورششان دهم. در آن مقطع با وجود تمام سنگ اندازی‌ها و مشکلاتی که وجود داشت سعی کردم تغییرات و تحولاتی را که به دنبال آن بودم را انجام دهم. که شاید به نیمی از آن رسیدم.

شما در بخشی از صحبت‌ها به ملاحظات اشاره کردید، روشن‌تر بگویم مسألۀ سانسور تا چه اندازه دست و بالِ شما را به عنوان «عکاس» می‌بندد و موجبِ محدودیت نگاه و کارِ شما می‌شود؟
چون در حال حاضر من برای آژانس خارجی گتی ایمیجز کار می‌کنم و هیچ سانسور و خط فکری به من داده نمی‌شود، نمی‌توانم به این سوال پاسخ دهم؛ تنها می‌توانم به علاقه مندان این رشته که در کشور خود با سانسور و محدودیت مواجه هستند، پیشنهاد دهم که عکس بگیرید. به سانسور فکر نکنید اگر عکستان سانسور می‌شود، اشکالی ندارد؛ امیدوار باشید که آن عکس در آرشیو عکسهای شما به عنوان تاریخ باقی می‌ماند و از حافظه تصویری پاک نمی‌شود.

نقش عکس در تحولات سیاسی و اجتماعی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
نقش عکس در تحولات سیاسی و اجتماعی در ایران بسیار کم رنگ است؛ چون هنوز عکس به عنوان رسانه قطعی و مستقل شناخته شده نیست و ارزش بصری ندارد؛ صرفا بخشی از آن موجودیت تزیینی دارد. و بخشی از آن نگاه تاریخی؛ عکس ملاقات همافران با امام (ره) از آن جمله است که به موج حرکت‌های تازه‌ای را جوشش مردمی داد.
عکس می‌تواند نقش پر رنگی در تحولات داشته باشد به شرط آنکه به عنوان رسانه شناخته شود.

کار خود را با مطبوعات جهانی از چه زمانی آغاز کردید؟ همچنین چه اتفاقی افتاد که در آژانس گتی ایمجیز آمریکا مشغول به کار شدی؟
زمانش را به‌طور دقیق به خاطر ندارم، اما پیش از حادثه دلخراش زلزله بم، جسته و گریخته با مطبوعات خارجی کار می‌کردم؛ همکاری من با گتی ایمیجز پس از زلزله بم آغاز شد؛ وقتی کادر خبرگزاری فارس تغییر کرد، من هم از آنجا استعفا دادم؛ پس از فارس به صورت جدی با رسانه‌های داخلی که دچار روزمره‌گی و ضعف بودند، کار نکردم و به علت مشکلاتی که برایم ایجاد شد، از ایران رفتم.

در تجربه‌های کاری و عکاسی‌هایی که در مناطق جنگی و کشورهایی همچون افغانستان داشته‌اید، آیا تا کنون با خطر مرگ روبه‌رو شده‌اید؟
وقتی عکاس خبری، کار خود را به‌طور جدی دنبال کند و لحظه به لحظه به دنبال ثبت وقایع باشد، به‌طور طبیعی در معرض‌‌ همان خطرهایی قرار می‌گیرد که در محیط خبری و در فضای سوژه عکس، به صورت واقعی وجود دارد.

نظرت در باره شهرت و موفقیت چیست؟
سه چیز وسوسه‌انگیز همیشه در انسان‌ها بوده است: شهرت، قدرت، ثروت؛ هنرمندان در وهله اول طالب شهرت، سپس ثروت و قدرت هستند؛ بخشی از مقوله هنر با شهرت آمیخته است و هر کس بگوید برای دل خودم هنر را دنبال می‌کنم و شهرت را دوست ندارم، دروغ می‌گوید؛ اما مقیاس آن کم و زیاد دارد. خواه ناخواه. همیشه بعضی از هنرمندان روی خط اخبار و رسانه‌ها هستند و برخی دیگر خارج از دایره شهرت رسانه‌ای قرار دارند که این مقیاس خوبی برای ارزیابی توان یک هنرمند نیست؛ چون هستند هنرمندانی که شاید هنر آن‌ها والا‌تر از بقیه باشد، اما نامی از آنان نمی‌شنویم یا خیلی کم در باره آن‌ها می‌شنویم.

عکاسی هم تدریس می‌کنید؟
زمانی که ایران بودم، چند بار در موقعیت تدریس قرار گرفتم، اما فکر می‌کنم هنوز برای من زود است که مدرس عکاسی شوم؛ زمانی می‌توانم تدریس کنم که صاحب سبک شخصی شده باشم. رسیدن به این مرحله مستلزم آن است که سال‌های سال عکاسی حرفه‌ای کنم تا برسم به سبکی که برای دیگران تازگی داشته باشد.
متأسفانه هم‌‎اکنون عموم افرادی که در جایگاه مدرس عکاسی در حال فعالیت هستند، کمتر عکاسی کرده‌اند؛ یعنی فقط به صورت نظری و تئوریک درس عکاسی خوانده‌اند و آنچه تدریس می‌کنند در چارچوبی خشک و نظری است که موجب انحراف مقوله عکاسی و هنر می‌شود.
البته گاهی به علت نیاز مالی در افغانستان آموزش می‌دهم؛ یک دوره کوتاه در یک دانشگاه آمریکایی به عنوان استاد مه‌مان و یک دوره سه ماهه هم از سوی سازمان ملل متحد برای آموزش عکاسی خبری به جوانان افغان مشغول خواهم بود.

برای مطالعه عکس و درک مفاهیم نهفته در آن، چه توصیه‌هایی دارید؟
بهترین راه برای افزایش سواد بصری و درک بهتر پیدا کردن از عکس، دیدن عکس است؛ عکس دیدن نوعی کلاس دانشگاه است، حتی برای من که ۲۲سال است عکاسی می‌کنم.
عکس دیدن یکی از بزرگ‌ترین درس‌هایی است که من همواره در حال خواندن آن هستم؛ به‌طور معمول ۲ تا ۳ ساعت در روز عکس می‌بینم؛ عکس‌های بزرگان عکاسی، جوانان و همچنین هم‌دوره‌ای‌های خودم را دنبال می‌کنم.
عکس دیدن بهترین راه برای بهتر فهمیدن عکس و لذت بردن از آن است، پس تا می‌توانید عکس ببینید و بر روی آن تخیل کنید؛ تخیل بزرگ‌ترین تمرین یک هنرمند در هر زمینه هنری است.

برای یک عکاس جوان که وسوسه جهانی شدن دارد، چه توصیه‌ای دارید؟
من هنوزم خودم جوان هستم، ولی برای جوان‌تر از خودم می‌گویم؛ عکاسی کار آسانی نیست. در زمینه عکاسی مطالعه کنید مطالعه و تئوری مفید است؛ عکاسی در اثر تجربه، کوشش و مطالعه و خلاقیت به دست می‌آید، اما عکاس از راه عکس گرفتن عکاس می‌شود، پس تا می‌توانید عکس بگیرید و عکس بگیرید.
هر روز کار کنید، حتی بدون دریافت پول! کار کنید، کار کنید، بانظم کار کنید؛ برای خودتان، نه برای جوایز، به خاطر عشق به عکاسی، عکس بگیرید، به خاطر علاقه‌تان به این کار، به خاطر آنکه جایزه اصلی این است که توانسته‌اید، به این حرفه وارد شوید و آن را ادامه دهید. جوایز دیگری همچون شهرت، پول و... خیلی کم، مقطعی و زودگذر هستند.
از عکاسان بزرگ عکس ببینند، ولی کپی نکنید؛ این را بدانید زاویه دید هر عکاس با دیگری متفاوت است؛ پس سعی نکنید عکس‌هایتان شبیه آن‌ها شود. متأسفانه بسیاری از جوانان و حتی عکاسان مطرح ما در هر دوره کاری خود از مجموعه‌های عکاسان دیگر کپی می‌کنند؛ به مرور نگاه عکاسان دیگر کلید کارشان می‌شود؛ پس دست و پا نزنید که پایتان را جایی بگذارید که قبلا دیگران گذاشته‌اند.
پیش از اینکه عکاس شوید، باید تحمل پذیرفتن نقد (سازنده) را داشته باشید؛ با ایده و تفکر عکاسی کنید؛ توصیه می‌کنم برای خودتان یک پروژه شخصی داشته باشید؛ شاید این پروژه‌ها سال‌ها طول بکشد، اما یاد می‌گیرید چطور پروژه شخصی را عکاسی کنید؛ به کسانی که از آنان عکاسی می‌کنید، از بالا نگاه نکنید، به آن‌ها احترام بگذارید؛ عاشق عکاسی باشید و عاشقانه کار کنید، جهان خودش سراغ شما می‌آید، همین!. /.

سایت عکاسی: این مطلب دوازدهم شهریور در صفحه تجسمی ضمیمه روزنامه شرق منتشر، که بخش پایانی آن به علت کمبود جا چاپ نشده است. متن کامل مصاحبه بنا به درخواست مصاحبه کنند در سایت عکاسی بازنشر می‌شود.
عکس‌ها توسط مجید سعیدی در اختیار سایت عکاسی قرار گرفته است.

نرم‌افزارهای کمکی عکاسی برای اندروید-بخش‌سوم

2011-09-05 23:10:00

در قسمت اول + و دوم +، به بررسی برنامه‌هایی پرداختیم که برای محاسبات عمق میدان و نورسنجی در عکاسی کاربرد داشتند. در آخرین قسمت این مقاله به بررسی یک سری برنامه‌های کاربری برای عکاسی می‌پردازیم که در کاربردهایی مانند ذخیره‌ی عکس، مشاهده‌ی عکس‌های RAW، پرینت عکس، کنترل دوربین از راه دور و مانند این‌ها کاربرد دارند. امیدواریم که این سلسله مقالات با توجه به گسترش تلفن‌های هوشمند مبتنی بر اندروید، برای علاقمندان عکاسی مفید واقع شده باشد.

نرم‌افزارهای کنترل و تبادل اطلاعات بی‌سیم دوربین

Acrux GEO-PRO

دریافت فایل

این نرم افزار یک ابزار هوشمند کنترل شاتر از راه دور و GPS بی‌سیم برای دوربین DSLR نیکون شما فراهم می‌کند. این نرم‌افزار با کانکتور بی‌سیم GEO-PRO کار می‌کند که امکاناتی نظیر شاتر بی‌سیم، اطلاعات هوشمند، و داده‌های GPS بی‌سیم را برای دوربین‌های DSLR نیکون فراهم می‌کند.
مشخصات این نرم‌افزار عبارت است از:
- ثبت اطلاعات GPS به صورت بی‌سیم
- پشتیبانی از امکانات پیشرفته‌ی زمانسنجی نظیر:

   مد تاخیری

   مد طولانی مدت

   مد متوالی

-    تنظیم زمان سنج از 1 ثانیه تا 100 ساعت
-    حداکثر تعداد عکس تا 999
-    اخطار صوتی در 10 ثانیه آخر قبل از گرفتن عکس
-    امکان عکاسی از راه دور

اطلاعات بیشتر در مورد این نرم‌افزار را از اینجا + بخوانید.

Remote Your Cam Lite

دریافت فایل

این نرم‌افزار امکان کنترل دوربین DSLR کانن را از طریق گوشی یا تبلت اندرویدی شما فراهم می‌کند. دوربین خود را به کامپیوتر متصل کنید، نرم‌افزار سرور +ارایه شده را دانلود و نصب کنید. اکنون می‌توانید از راه دور با استفاده از گوشی اندرویدی خود دوربین را کنترل کنید.
امکانات نسخه‌ی رایگان:
-    گرفتن عکس از راه دور
-    مرور عکس‌های گرفته شده روی گوشی
-    انجام فوکوس خودکار با استفاده از یک دکمه روی گوشی
-    تغییر سرعت شاتر
-    تغییر ایزو
-    نمایش توان باتری دوربین
-    نمایش مد فوکوس فعلی
-    نمایش مد نورسنجی فعلی
-    ذخیره‌ی عکس‌های گرفته شده روی کامپیوتر

در نسخه‌ی خریداری شده‌ی این نرم افزار امکانات زیر نیز در اختیار خواهد بود:
-    نمایش زنده‌ی تصویر (در دوربین‌های سازگار)
-    تغییر تقدم دیافراگم
-    تغییر کیفیت و نوع تصویر
-    تغییر جبران نوردهی

برای دریافت اطلاعات بیشتر و دانلود برنامه‌ی سرور برای مک و ویندوز به اینجا + مراجعه کنید.

برای دیدن دوربین‌های سازگار با این نرم افزار به اینجا + مراجعه کنید.

BBGPS-Demo Editions

akkasee.com - مقالات

پرتره‌هایی از عکاسان و عکس‌های معروف‌شان

بهترین کتابهای عکس ۲۰۱۱

درخشش هنر ایران در شب‌های طلایی کریستیز

جابجایی مجدد رکورد گرانترین عکس دنیا

دوربین سه بعدی جدید پاناسونیک

نرم‌افزارهای Stacking و پروسس عکاسی نجومی

چوب حراج کریستیز بر میراث بزرگان عکاسی

ویژگی‌های Photomatix Pro 4.1

Focus Stacking

آشنایی‌ با دوربین‌های بدون‌آینه با قابلیت تعویض لنز

ورود نیکون به بازار دوربین‌های بدون آینه

عاشقانه عکس‌بگیرید، جهان خودش سراغ شمامی‌آید

نرم‌افزارهای کمکی عکاسی برای اندروید-بخش‌سوم

آی‌پد و عکاسی : قسمت دوم

نرم‌افزارهای کمکی عکاسی برای اندروید - بخش دوم

آی‌پد و عکاسی : قسمت اول

نرم‌افزارهای کمکی عکاسی برای اندروید - بخش اول

تجهیزات و نرم‌افزارهای برتر عکاسی در سال ۲۰۱۱

نگاهی دوباره به تعریف «عکس طبیعت»

چمدان گمشده‌ی عکاسی بر پرده‌ی سینما