akkasee.com - مشخصات فنی دوربین‌ها

راهنمای سریع خرید دوربین‌ دیجیتال عکاسی

2011-02-12 13:18:00

در این مقاله با بر‌ترین دوربین‌هایِ عکاسیِ دیجیتال آشنا خواهید شد. برجستگی‌های فنی و میزان فروش جهانی دوربین‌ها به‌عنوان معیارِ برتری در نظر گرفته شده و هدف آن است که علاقه‌مندان، به ‌سهولت دوربینی متناسب با کاربرد و بودجهٔ خود پیدا کنند.

پیش از مطالعهٔ ادامهٔ مطلب، به نکات مهم ذیل توجه فرمایید:
• برای بررسی‌های دقیق‌تر، اشرافِ همه‌جانبه، طرح سوالات ویژه و نتیجه‌گیریِ نهایی، مقتضی است به تالار گفتگوی سایت عکاسی مراجعه فرمایید.
• درستی مطالب این مقاله به مرور زمان و با ورود محصولات جدید، منقضی خواهد شد.
• قیمت‌ها تقریبی است و در بهمن 89 تهیه شده است با توجه به شرایط بازار و گارانتی و بیمه و ملحقات همراه و همچنین شرایط حاکم بر بازار، ممکن است کمتر یا بیشتر از مبلغ عنوان شده باشند. هدف از درج قیمتِ تقریبی، دورنمایی از تامین اعتبار لازم جهت تهیه دوربینِ مورد نظر است.

دوربین‌های کامپکت و اولتراکامپکت
تقریبا می‌توان گفت اکثر دوربین‌های کامپکت (جمع‌وجور، سبک‌تر از 250 گرم) و اولتراکامپکت خروجی رضایت‌بخشی دارند، اما کیفیت خروجی و تنوع کنترل‌های دستی (استثناهایی دارد که در جای خود اشاره خواهد شد) در حد دوربین‌های SLR-Like و DSLR نیست. بنابراین کمتر پیش می‌آید که عکاس حرفه‌ای یا علاقه‌مند جدی عکاسی، از این دوربین‌ها به‌عنوان دوربین اصلی خود استفاده کند.

Olympus Stylus Tough 8010
قیمت: 400 هزار تومان

این دوربین با بدنهٔ ضدآب (تا عمق 10 متر)، ضد غبار، ضد ضربه (سقوط از ارتفاع 2 متر)، ضد انجماد (تا منفی 10 درجه) و قابلیت تحمل وزن 100 کیلوگرم بر روی آن در کنار 2 گیگابایت حافظه داخلی (علاوه بر پشتیبانی از کارت حافظه) می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای افرادی باشد که هدف اصلی آن‌ها عکاسی نیست، اما مایل‌اند در کوه و برف و جنگل و دریا، دوربینی ایمن از هرگونه آسیب برای ثبت لحظه‌ها و مناظر موردنظر خود، به‌همراه داشته باشند.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

Panasonic Lumix DMC-FT10
قیمت: 300 هزار تومان

پاناسونیک FT-10 نیز از نظر مقاومت و ساختار بدنه (ضدآب، ضد ضربه و...) مشابه دوربین Olympus قبلی است با این تفاوت که حافظ داخلی آن 40MB و سنسور آن 14MP است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

Fujifilm FinePix XP10
قیمت: 180 هزار تومان

دوربین XP10 با زوم اپتیکال 5x و سنسور 12MP دوربین ضدآب، ضد ضربه و مقاوم در برابر گرد و غبار و یخ‌زدگی است. نکته رقابتی آن در مقایسه با سایر کامپکت‌های WaterProof قیمت پایین‌تر آن است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

Canon IXUS 300 HS
قیمت: 230 هزار تومان

سری کامپکت شرکت Canon سری IXUS است. سنسور 10MP با قابلیت فیلم‌برداری HD720P و زوم اپتیکال 3. 8x در کنار صفحه‌نمایش 3 اینچی در وزنی برابر با 175 گرم؛ یعنی یک کامپکت مناسب و کارآمد. افزودن امکان کنترل تقدم شا‌تر و تقدم دیافراگم نیز می‌تواند برای علاقه‌مندان به کنترل بهتر نور در عکس، حائز اهمیت باشد.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

Canon PowerShot SX210 IS
قیمت: 290 هزار تومان

دوربینی با سنسور 14MP، زوم اپتیکال 14x و فیلم‌برداری HD 720P با وزن 220g هنگامی‌که با قیمتی مناسب و ابعادی کوچک ترکیب می‌شود؛ می‌تواند برای عکاسی غیرحرفه‌ای و خانوادگی مناسب باشد. اما بدیهی است که نمی‌توان از این دوربین، انتظار کیفیتِ تصویر و کارایی دوربینی مانند Canon PowerShot G12 را داشت.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

دوربین‌های SLR-Like
این رده از دوربین‌های عکاسی دیجیتال، برای نوآموزان جدیِ عکاسیِ دیجیتال (آنان که در پی کسب مهارت‌های هنری و فنی عکاسی هستند) که بودجه‌ای محدود دارند، مناسب‌ترین بازه است. همچنین عکاسانی که نیازمند دوربین دوم در کنار DSLR خود هستند، گزینه‌های جذابی با وزن و ابعادی کمتر از DSLR‌ در این بخش خواهند یافت.

Canon PowerShot SX30 IS
قیمت: 470 هزار تومان

کیفیت خروجی این دوربین به‌خصوص در نور کم یا ISO بالا به‌هیچ‌وجه دل‌چسب نیست. اما چنانچه وسوسه زوم اپتیکال بالا دغدغهٔ اصلی علاقه‌مند به این رده از دوربین‌ها باشد، آن‌گاه این دوربین با زوم اپتیکال 35x می‌تواند رضایت‌بخش باشد. نکته قابل ذکر برای مبتدیان آن‌است که با توجه به وجود کنترل‌های دستی (تقدم شا‌تر، تقدم دیافراگم، کنترل دستی کامل) بر روی گردونه اصلی کنترل، فراگیری و تمرین مبانی عکاسی با این دوربین امکان‌پذیر خواهد بود. اما باید توجه داشته باشید که از فرمت خام خروجی سنسور (RAW) پشتیبانی نکرده و با توجه به دامنه زوم بالا (علیرغم داشتن لرزش‌گیر) در زوایای دیده بسته (TELE) سیستم‌ لرزش‌گیر چندان موثر نبوده و نیازمند تمهیداتی چون سرعت شا‌تر بالا‌تر یا استفاده از سه‌پایه خواهد بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Canon PowerShot G12
قیمت: 550 هزار تومان

سری G یکی از جذاب‌ترین مجموعه محصولات Canon است که همواره موفق و پرفروش بوده است. این دوربین، ظاهری حرفه‌ای دارد به این معنا که سعی شده تا نیاز کاربران حرفه‌ای و نوآموزان را در نظر بگیرد و تقریبا حداکثر کنترل‌های دستی برای دوربینی در این حدود قیمت را دارد. کنترل‌هایی نظیر تقدم شا‌تر، تقدم دیافراگم، میزان ISO (در قالب گردونه‌ای مجزا، بدون نیاز به استفاده از صفحه نمایش‌دوربین و دکمه‌های اضافی) و گردونهٔ مجزا برای جبران نوردهی (EV) از مزایای این دوربین است. دامنه زوم دوربین، مناسب (و نه زیاد) و کیفیت فیلم‌برداری HD 720P آن برای کاربردهای تفریحی و خانوادگی کاملا کفایت می‌کند. این دوربین بعنوان دوربین دوم کسانی که DSLR‌ دارند، مناسب است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Panasonic Lumix DMC-LX5
قیمت: 600 هزار تومان

سری LX پاناسونیک از اولین دوربین‌های غیر DLSR بود که از فرمت خام RAW پشتیبانی می‌کرد. در نتیجه این دوربین با ظاهری شبیه به دوربین‌های Leica، خروجی تصویر خیلی خوب، داینامیک رنج عالی (برای این رده دوربین) و کنترل‌های دستی؛ برای عکاسان آماتور و حرفه‌ای که یک دوربین DSLR دارند، به‌عنوان دوربین دوم برای عکاسی سریع و دم‌دست، بدون نیاز به حمل تجهیزاتِ حجیم و سنگین، بسیار جذاب خواهد بود. این دوربین قابلیت فیلم‌برداری HD720P نیز دارد و دامنه زوم لنز آن از Canon G12 کوتاه‌تر است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Panasonic Lumix DMC-GH2

درباره سیستم «چهار – سوم» (که این دوربین بر پایه آن بنا شده است) بیشتر بدانید. فعلا مدل قبلی این دوربین (GH1) با قیمت 1 میلیون و 370 هزار تومان در بازار ایران موجود است. GF2 برادر کوچک‌تر است (با ابعاد کوچک‌تر و امکانات محدود‌تر) که آن هم در حال حاضر نسل قبلی‌اش (GF1) با قیمت 000/070/1 تومان در بازار ایران موجود است. این دوربین‌ها کیفیت خروجی و قابلیت عملکردی مشابه دوربین‌های DSLR حرفه‌ای دارند. همچنین می‌توان لنز آن‌ها را تعویض کرد و فیلم‌برداری HD 1080P نیز دارند. مخاطب آن‌ها با توجه به قیمت و قابلیت، معمولا کاربران حرفه‌ای می‌باشند که یا نیازمند وزن و ابعاد کمتر نسبت به DSLR و یا علاقه‌مند به سیستم «چهار – سوم» برای کاربردی خاص هستند. GH2 با 16 میلیون پیکسل موثر و اندازه سنسور 17. 3 x 13. 0 mm و اکثر مشخصات فنی یک دوربین حرفه‌ای، دوربینی مناسب در این ردهٔ کاری است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.

دوربین‌های DSLR

Nikon D3100
قیمت: 750 هزار تومان

این DSLR شرکت Nikon‌ بسیار موفق بوده و به‌نسبت بهایی که بابت آن پرداخته می‌شود بسیار ارزشمند است. سنسور CMOS 14 مگاپیکسلی و حداکثر ایزو 3200 در کنار قابلیت فیلم برداری HD 1080P و Live View از خصوصیات برجسته این دروبین است. در سری DSLR‌های جدید Nikon این ارزان‌ترین دوربین است که می‌توان عکاسی را با آن آموخت و عکس‌های بسیار خوبی با بهره‌گیری از لنزهای متنوع Nikkor گرفت. حتی شایسته است تا به‌عنوان دوربین DSLR دوم عکاسان حرفه‌ای استفاده شود. بنابراین کاربران این دوربین را طیف وسیعی از هنرجویان، عکاسان آماتور و عکاسان حرفه‌ای (نه به‌عنوان دوربین اصلی) هستند.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Canon EOS 550D
قیمت: 850 هزار تومان

ادامه دوربین موفق EOS 300D است که DSLR را برای اولین‌بار، با قیمت مناسب‌اش کاملا فراگیر کرد و 350D آن از نظر کیفیت خروجی تصویر (در زمان خودش) و قیمت مناسب، فروشی عالی داشت. این دوربین با پردازنده DIGIC 4، سنسور 18MP و قابلیت فیلم برداری HD 1080P و حداکثر ISO 12800 می‌تواند برای علاقه‌مندان به رزولوشن‌بالا در کنار قیمت پایین‌تر جذاب باشد، هرچند سایت عکاسی برای کیفیت اطلاعات هر پیکسل اهمیت بیشتری نسبت به کمیت پیکسل‌ها (آن هم در این اندازه از سنسور) قائل است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Canon EOS 60D
قیمت: 1میلیون و پنجاه هزار تومان (فقط بدنه – بدون لنز)

سنسور این دوربین 18MP در سایز APS-C است. قابلیت فیلم‌برداری HD 1080P و کنترل‌های دستی هنگام فیلم‌برداری دارد. LCD چرخان آن عکاسی در موقعیت‌ها و زوایای دشوار را تسهیل کرده و به‌کمک پردازش خوب پردازنده DIGIC 4 حداکثر ISO 12800 دارد. آب‌بندی بدنه، کیفیت خروجی و سهولت کاربری آن در کلاسی بالا‌تر از 550D بوده و مناسب عکاسان آماتور یا به‌عنوان DSLR دوم عکاسان حرفه‌ای است.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Nikon D90+Nikkor 18-105
قیمت: 1 میلیون و دویست هزار تومان (بدنه+لنز)

هنوز هم دوربینی بسیار خوب و موفق است. قیمت بدنهٔ آن چیزی در حدود 900 هزار تومان است و سایت عکاسی هرگز به دارندگان این دوربین توصیه نمی‌کند که برای خرید D7000 آن‌را بفروشند. D90 اولین دوربین Nikon در این رده است که قابلیت فیلم‌برداری دارد. لنزکیت این دوربین با توجه به پارامتر قیمت بسیار ارزشمند است و سنسور 12MP آن به‌راحتی اجازه چاپ عکس در ابعاد بزرگ (50x70cm) را خواهد داد. این دوربین برای هنرجویان عکاسی و عکاسان آماتور مناسب خواهد بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Nikon D7000
قیمت: یک میلیون و 450 هزار تومان (فقط بدنه – بدون لنز)

Nikon D7000 قرار بوده دوربینی بهتر از D90 باشد،‌ اما آنچنان بهبود کیفیت و کارایی داشته که به سطح بالا‌تر دوربین‌های DSLR شرکت Nikon نزدیک شده است و علاقمندان Nikon در انتظار هستند تا ببینند نسل بعدی دوربین D300s، چگونه برتری و فاصله خود نسبت به D7000 را حفظ خواهد کرد. چنانچه عجله‌ای برای خرید ندارید، چهار-پنج ماهی (از تاریخ انتشار این مطلب) دست نگه دارید تا بهای این دوربین متعادل شود. پس از آن یکی از ارزشمند‌ترین محصولات Nikon در تناسب قیمت و امکانات خواهد بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Canon EOS 7D
قیمت: 1 میلیون و 550 هزار تومان (فقط بدنه – بدون لنز)

دو پردازنده DIGIC 4 برای افزایش سرعت پردازش، طراحی بسیار خوب بدنه و چیدمان مناسب کنترلر‌ها و کلید‌ها، آب‌بندی بسیارخوب بدنه و از همه مهمتر بهبود چشم‌گیر عملکرد سیستم‌ فوکوس خودکار آن (نسبت به دوربین‌های قبلی Canon) و داینامیک رنج بالا‌تر (نسبت به سایر محصولات Canon در این قطع سنسور) از شاخص‌های این دوربین است. در نتیجه به‌عنوان محصولی موفق برای طیفی گسترده از عکاسان آماتور تا حرفه‌ای رضایت‌بخش خواهد بود.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

Nikon D300s
قیمت: 1 میلیون و ششصد هزار تومان (فقط بدنه – بدون لنز)

دوربین Nikon D300s با سنسور 12MP (بله 12 مگاپیکسل! هنوز هم برای چاپ در اندازه‌های بزرگ مطلوب است) با پشتیبانی از دو درگاه کارت‌حافظه CF و SD، قابلیت فیلم‌برداری HD 720P، آب‌بندی و کیفیت ساخت عالی بدنه و نویز بسیار کم در مقادیر بالای ISO، در 30 جولای 2009 میلادی به بازار معرفی شده است. تراکم پایین فتوسل‌ها در سطح سنسور (نسبت به سایر همتایان) داینامیک رنج عالی برای قطع سنسوری با کراپ 5/1 را نتیجه داده است. کاربرانی که نیازمند این سطح از مشخصات فنی هستند از خرید این دوربین رضایت خواهند داشت هرچند می‌توانند چندماهی (از تاریخ انتشار این مطلب) صبر کنند تا Nikon مدل جدید و جایگزین آن را معرفی کند. انتظار می‌رود با توجه به فن‌آوری به‌کار رفته در D7000، جایگزین D300s دوربینی با مشخصاتی کاملا هیجان‌انگیز باشد.
برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا کلیک کنید.
برای مشاهده انجمن اختصاصی این دوربین در تالار گفتگوی سایت عکاسی اینجا کلیک کنید.

چند نکته مختصر و مفید:
• کیفیت عکاسی شما را مطالعه (فراگیری اصول فنی و هنری، دیدن عکس‌های خوب، نقد و بررسی)، تمرین فراوان و نگاه عکاسانه متحول خواهند کرد، نه تجهیزاتِ پیشرفته و گران‌قیمت؛ هرچند کسی منکر بازده و لذتِ کارکردن با آن‌ها نیست.
• در این مطلب از اشاره به دوربین‌هایی با سنسور فول‌فریم و قطع‌ متوسط صرف‌نظر شد، چرا که ارزش آن‌ها نزد عکاسان حرفه‌ای (یا آنان که رویکردی پیشرفته به عکاسی دارند) معلوم است و استفاده از آن‌ها توسط نوآموزان عکاسی، توصیه سایت عکاسی نیست.
• با معرفی نسل جدید دوربینتان و معرفی آن به بازار مصرف، عجله‌ای برای تعویض دوربین خود نداشته باشید؛ مگر آنکه اشرافی جامع به این امر داشته و دلایلی منطقی داشته باشید. فراموش نکنید بسیاری افراد، از معرفی همین دوربینی که در دست شماست به وجد آمده و پس از تهیه آن، عکس‌هایی بسیار خوب گرفته‌اند. اگر عکس‌هایی ارزشمند ندارید؛ باید بدانید که دوربین جدید، عکاسی شما را متحول نخواهد کرد.
• دوربین‌های ارزشمند دیگری بوده و هستند که در این مطلب ذکری از آن‌ها به‌ میان نیامد. این به معنی ناکارآمدی آن‌ها نیست. می‌توانید راجع به کم و کیف مشخصات فنی آن‌ها در تالار گفتگوی سایت عکاسی به بحث و بررسی و تبادل نظر بپردازید.
به‌زودی برترین‌ دوربین‌های ردهٔ SuperZoom را معرفی خواهیم کرد.*

- از همکاران محترم رسانه‌ای، سایت‌ها، وبلاگ‌ها و نشریات چاپی و اینترنتی خواهشمندم حق نشر این مصاحبه را برای سایت عکاسی محفوظ بدانند و در صورت نیاز به ارجاع به این مطلب حتما مطابق «آیین‌نامه‌ بازنشر مطالب سایت عکاسی» عمل کنند.

با تشکر - سایت عکاسی

قفل آینه (Mirror Lock Up) چیست؟

2010-05-20 12:01:06

در مقالات عکاسی و نقد‌ها بار‌ها با واژه قفل آینه مواجه می‌شویم. که برای عکاسان حرفه‌ای عملکردی عادی و آشنا است اما برای بسیاری از عکاسان بخصوص کسانی که تازه به سمت دوربین‌های SLR (Singe Lens Reflex آمده‌اند مکانیزمی نا آشنا است و به صورت کامل با آن آشنا نیستند.

در متن پیش رو قصد داریم شما را با این اصطلاح و عملکرد دوربین‌هایDSLR بیشتر آشنا کنیم. در اینجا هر وقت از MLU استفاده شد منظور همان قفل آینه و یا Mirror Lock UP است.

ابتدا باید مقداری از ساختمان جعبه آینه Mirror Box در دوربین‌هایSLR صحبت کنیم. در دوربین‌های SLR جعبه آینه Mirror Box به شکل زیر است:

همانگونه که در تصویر می‌بینید این جز از دوربین که اصلی‌ترین قسمت در دروبین‌هایSLR است متشکل از قطعات مختلفی است که اصلی‌ترین اجزای آن شاتر و آینه هستند. در این بین آینه وظیفه انتقال تصویر خروجی از لنز را به سمت چشمی (ویزور) را دارد و هنگامی که دکمه شاتر را می‌چکانیم آینه به سمت بالا جمع شده و راه عبور نور به سمت سنسور و یا فیلم باز می‌شود و سپس شاتر با سرعت مورد نظر باز شده و تصویر بر روی سنسور تشکیل می‌شود. تا هنگامی که آینه پایین باشد می‌توان از ویزور تصویر دریافتی از لنز را دید و هنگام چکاندن شاتر تصویر درون ویزور تاریک می‌شود.
عملکرد دوربین در هنگام عکس گرفتن و بعد از چکاندن شاتر در 7 مرحله انجام می‌شود.
1-آینه به بالا می‌رود و ویزور تاریک می‌شود.
2-دیافراگم به اندازه‌ای که تعیین کرده‌اید بسته می‌شود.
3-شاتر با سرعت از پیش تعیین شده بالا می‌رود.
4-سنسور و یا فیلم در معرض نور قرار می‌گیرد.
5-شاتر پایین می‌آید و بسته می‌شود.
6-دیافراگم به بازترین حالت اولیه باز می‌گردد.
7-آینه پایین می‌آید.
این 7 مرحله در کسری از ثانیه و یکی پس از دیگری و بدون وقفه رخ می‌دهد. اما اگر قفل آینه فعال باشد بین مرحله اول و دوم حدود 3/1 تا 2/1 ثانیه اختلاف خواهد بود.

اما در این بین سرعت حرکت آینه به سمت بالا در دوربین‌های مختلف بسیار گوناگون است و شرکت‌های مختلف همیشه سعی می‌کنند این عمل (بالا رفتن آینه) با حداکثر سرعت و در کسری از هزارم ثانیه انجام شود. این حرکت به سمت بالا توسط یک موتور و فنر‌های مختلفی که در پشت آینه تعبیه شده است انجام می‌شود. حرکت آینه به سمت بالا همیشه با مقداری صدا و لرزش خفیف همراه است. شاید صدای حاصل از بالارفتن آینه زیاد مهم نباشد و تنها در موارد بسیار خاص (مثل عکاسی از پشت صحنه فیلم‌ها و یا عکاسی خبری) گاهی آزار دهنده باشد، اما مشکل بزرگ در هنگام عکاسی، لرزش خفیفی است که بالارفتن و جمع شدن آینه ایجاد می‌کند.
شاید در نگاه اول این لرزش آنقدر کم و خفیف و بی اهمیت باشد که شما اصلاً به آن توجه نکنید اما همین لرزش خفیف در بسیاری از موارد مشکلات زیادی را ایجاد می‌کند. مکانیزم قفل آینه راهکاری است برای جلوگیری از این لرزش خفیف. این امکان اضافه در بسیاری از دوربین‌های گران وجود دارد اما در برخی از دوربین‌های ارزان‌تر و ساده‌تر وجود ندارد.

قفل آینه در چه هنگامی مورد نیاز است؟

شاید این سوال شما نیز باشد! هنگامی که دوربین بر روی سه پایه قرار دارد و احتمالاً سرعت شاتر دوربین شما کمتر از 80/1 ثانیه است. در سرعت‌های بالا لحظه نور دیدن فیلم و یا سنسور آنقدر سریع است که لرزش خفیف بالا رفتن آینه نمی‌تواند تاثیر زیادی داشته باشد. اما در سرعت‌های پایین همان لرزش خفیف بالا رفتن آینه می‌تواند باعت تار شدن تصویر ثبت شده گردد. بخصوص در هنگامی که شما از مدB استفاده می‌کنید و می‌خواهید چند ثانیه و یا چند دقیقه نوردهی کنید. این عملکرد بخصوص در عکاسی از آسمان شب و طبیعت به کمک شما خواهد آمد. در صورتی که در مدB شما بدون استفاده از قفل آینه شات بزنید علاوه بر تاثیری که لرزش بر خروجی کارتان خواهد داشت باعث خواهد شد مقدار بسیار زیادی از انرژی باطری صرف بالا نگه داشتن آینه شود. در صورتی که اگر از مکانیزم قفل آینهMLU استفاده کنید برای بالا نگاه داشتن آینه اتلاف انرژی نخواهید داشت و باطری کمتری مصرف خواهد شد.
یکی از توصیه‌های اساتید و کتاب‌های عکاسی برای داشتن یک تصویر شفاف و واضح از مناظر طبیعت استفاده از سه پایه و قفل آینه است (حتی در سرعت‌های بالا) چرا که باعث می‌شود کمترین میزان لرزش دست به دوربین منتقل شده و لرزش آینه هم بر روی تصویر اثری نداشته باشد. حتی در موارد بسیاری توصیه می‌شود که از دکلانشور و یا ریموت کنترل‌ها برای چکاندن شاتر استفاده کنید تا کمترین تاثیر بر روی عکس شما ایجاد شود و یا اگر از دکلانشور یا ریموت استفاده نمی‌کنید دوربین را بر روی سلف تایمر قرار دهید تا لرزش فشاردادن دکمه شاتر بر روی عکس تاثیری نگذارد.

اینکه قفل آینه در دوربین‌های مختلف چگونه راه اندازی می‌شود بسیار متفاوت است. مثلاً در برخی از دوربین‌ها مثل نیکون این امکان به راحتی از طریق گردونه تنظیمات انتخاب شده و فعال می‌گردد. اما در بعضی از دوربین‌های دیگر مثل کانن فعال کردن قفل آینه در منو و جز تنظیمات دستی Custom Function CF است و باید از طریق منو آن را فعال کنید یا در دوربین‌های سونی با انتخاب سلف تایمر این امکان نیز به صورت اتوماتیک انتخاب شده و فعال می‌شود، بدون اینکه نیازی به فعال کردن آن داشته باشید. برای آنکه بدانید که دوربین شما این امکان را دارد و یا خیر و در صورتی که دارد چگونه باید فعال شود بهتر است به کتابچه راهنمای دوربین‌تان مراجعه کنید.

چه هنگام از این عملکرد استفاده نکنیم؟
در بسیاری از کتابچه‌های راهنمای دوربین‌ها تذکر داده شده است که از قفل آینه در هنگامی که از یک منبع قوی نوری (مثل خورشید) عکاسی می‌کنید استفاده نکنید، چرا که ممکن است باعث صدمه دیدن پرده شاتر توسط نور خورشید شود. یکی دیگر از مواقعی که توصیه می‌شود این امکان را فعال نکنید هنگام عکاسی در مکان‌های بسیار سرد و برفی است. چرا که ممکن است آینه در اثر سرما یخ زده و دیگر پایین نیاید.

سیستم برش Four Thirds(قسمت سوم)

2007-08-21 14:21:22

تالیف: کاوه قبادی

همان طور که در مقالات قبل تا حدودی با سیستم 3/4 و با اولین دوربین این سیستم یعنی Olympus E-1 آشنا شدیم در این قسمت قصد داریم مروری داشته باشیم بردو دوربین با ساختاری تقریبا مشابه از دو برند متفاوت که با همکاری یکدیگر تولید شده است.

در ابتدای سال 2006 کمپانی ماتسوشیتا ( پاناسونیک) اولین دوربین تک عدسی انعکاسی خود را که مبتنی بر سیستم نشیمنگاهی 3/4 بود، با مشارک دیگر اعضا این سیستم طراحی و به بازار جهانی معرفی کرد.

این دوربین که از سری دوربین‌های Lumix پاناسونیک می‌باشد ، با نام Panasonic Lumix DMC-L1 عرضه شد. این دوربین از نظر ساختار به دوربین‌های دهه‌های گذشته بسیار شبیه است . شاید این شباهت به دلیل ساختار بدنه مشترک بین این مدل و دوربین Leica Digilux 3 است. دوربینی که کمپانی لایکا در اواسط سال 2006 عرضه کرد.

این دو دوربین از بسیاری جهات یکسان هستند. از نظر طراحی و ساختار و ارگونومی بسیار به یکدیگر شبیه هستند. کارشناسان اعتقاد دارند که Leica Digilux 3 از نظر کیفیت ساخت و ارگونومی و مواد بکار رفته در آن از Panasonic Lumix DMC-L1 برتر است و لایکا یک دوربین اصیل را به بازار داده است.

سنسور این دو بدنه همان سنسور مشترک بین Olympus E-330 EVOLT می‌باشد که بوسیله کداک طراحی شده و به صورت مجزا در کمپانی ماتسوشیتا و کداک ساخته می‌شود.

دوربین Olympus E-330

این سنسور جزو اولین سنسور ها با تکنولوژیLive MOS Sensor می باشد ، در این تکنولوژی امکان مشاهده زنده تصاویر از طریق مانیتور وجود دارد، این تکنولوژی که یکی از برتری‌های سنسور های جدید سیستم 3/4 می‌باشد ، به عکاسان اجازه می‌دهد که سوژه را از طریق مانیتور مشاهده کنند تا در مواردی که امکان دیدن تصاویر از ویزور وجود ندارد به کمک این تکنولوژی بهتر کادربندی کنند .

ساختار سیستم Live MOS Sensor

نمایش زنده مثلا در مواردی که سوژه بسیار به زمین نزدیک است و قصد ماکروگرافی دارید و یا اینکه سوژه بالاتر از میزان دید شما قرار دارد و امکان دسترسی به آن وجود ندارد بسیار به کمک شما می آید.

این موضوع همیشه برای عکاسانی که از دوربین های D-Slr استفاده می‌کردند یک آرزو بود و به دارندگان دوربین های SLR Like غبطه می‌خوردند، که با کمک این تکنولوژی این آرزو به واقعیت تبدیل شد .
اما این سیستم یک اشکال هم دارد و آن سرعت عمل پایین آن و کند بودن در نمایش تصاویر دریافتی از لنز است. همین طور مصرف باطری در حالت استفاده از این سیستم بشدت افزایش می یابد. همین طور در نور ضعیف و کم تصاویر بخوبی نمایش داده نمی شود.
در حال حاضر بسیاری از کمپانی های پیشرو به محاسن این تکنولوژی واقف شده اند، بطوری که در بدنه فوق حرفه‌ای جدید کنون Canon Mark 1D Mark III و دوربین جدید Canon EOS 40D نیز شاهد استفاده از نوعی دیگر از این تکنولوژی هستیم. همین طور شایعاتی مبنی بر استفاده ی نیکون از این تکنولوژی در بدنه‌های آتی خود وجود دارد.
همان طور که در شکل زیر میبینید این تکنولوژی ساختار زیاد پیچیده ای ندارد و به کمک چند آینه و یک CCD که در بالای سنسور و تقریبا در جای فوکوس اسکرین دوربین های دیگر قرار گرفته است عمل می‌کند و تصاویر حاصل از سنسور اصلی را به صورت دائم به مانیتور انتقال می‌دهد.

جعبه آینه و قطعات سیستم Live MOS Sensor

همان طور که مشاهده می‌کنید فوکوس اسکرین برعکس دوربین های دیگر در بالا قرار ندارد و در سمت راست قرار گرفته است.
یکی از ایرادات این سیستم پیچیدگی عملکرد آن است، که برای تعمیر این پیچیدگی گاهی دردسر ساز می‌شود. یک مورد دیگر اینکه ویزور در این سیستم قدری تاریک‌تر از دوربین های فاقد این تکنولوژی است و درصد پوشش تصویر ویزور در حدود 94% است.

ویزور دوربین های سیستم 3/4 با 3 نقطه فوکوس

سنسور Lumix DMC-L1 جمعا دارای 7.9 میلیون پیکسل است که از این تعداد 7.4 میلیون پیکسل فعال( در الیمپوس 7.5 میلیون پیکسل موثر وجود دارد ) هستند. پس این سنسور یک سنسور 7.4 مگاپیکسلی است. ابعاد هر پیکسل هم در حدود 5.6 در 5.6 نانو متر می باشد .
از دیگر تکنولوژی‌های این سنسور می‌توان به تکنولوژی گردگیر غبار آن اشاره کرد. این تکنولوژی که اولین بار توسط الیمپوس ارائه شد و بین سنسورهای سیستم 3/4 مشترک است. این تکنولوژی همان طور که در مقاله قبل توضیحاتی در مورد آن دادیم با نام Supersonic Wave Filter معرفی شد.

ساختار سیستم Supersonic Wave Filter

نحوه ی عملکرد این سیستم بدین صورت است که یک فیلتر خنثی و بی رنگ جلوی سنسور و جلوی فیلتر پایین گذر سنسور قرار گرفته است. وقتی که لنز ها را باز و بسته می‌کنیم مقداری گرد و غبار بر روی سنسور دوربین های دیجیتال تک عدسی انعکاسی می‌نشیند، که باعث می‌شود بر روی تصویر نهایی اشکالاتی مشاهده شود. با وجود این فیلتر ذرات گرد و غبار بر روی فیلتر خنثی این سیستم نشسته و بعد از روشن و خاموش کردن دوربین این سیستم فعال شده و ذرات را بوسیله ی امواج صوتی با شدت 35kHz از روی فلیتر پایین می‌ریزد و دورن جعبه آینه تخلیه می‌کند. در تصویر زیر نحوه عملکرد این سیستم را مشاهده می‌کنید.

نحوه عملکرد سیستم Supersonic Wave Filter

در بین کارشناسان در مورد کارایی و یا عدم کارایی سیستم کاهش گرد و غبار که در حال حاضر در بسیاری از دوربین های دیجیتال وجود دارد اختلاف نظر وجود دارد. عده ای از کارشناسان درآزمایشگاه به تاثیر 5 % تا 10 % این سیستم اشاره می‌کنند و آن را بیشتر تبلیغات می‌دانند تا کارایی ، در مقابل عده ای از مصرف کنندگان این سیستم را کارا می‌دانند و اشاره می‌کنند که در دراز مدت بسیار کمتر نیاز به تمیز کردن سنسور دوربین‌های خود داشته‌اند. اما چیزی که در این بین آشکار است این است که وجود سیستم های کاهش گرد و غبار بی‌تاثیر نبوده و وجودش با ارزش است.

سیستم Supersonic Wave Filter

سنسور دوربین Lumix DMC-L1 از نظر رفتار نویزی تا حدودی قابل قبول است و در ایزو های پایین هیچ مشکلی برای کاربر ندارد.اما در ایزو های بالا تر به یکباره نویز افزایش پیدا کرده و در ایزو 1600 عملا تصویر کاملا نویزی است ( در نور کم و مناطق تیره تصویر ) این موضوع بیشتر به دلیل ابعاد کوچکتر این سنسورها نسبت به سایر دوربین‌های مشابه است. این موضوع در بین اکثر سنسورهای دوربین‌های سیستم 3/4 مشترک است.
یک موضوع که باز هم ذکر آن خالی از لطف نیست ، آن است که عمق میدان در این سیستم بیشتر از دوربین های دیجیتال با سنسورهای فول فریم و یا کراپ APS است . این موضوع به ابعاد سنسور مربوط است که ذکر جزئیات و مسائل تکنیکی آن خارج از وقت این مطلب است.

و اما طراحی بدنه این دوربین.
طراحی این بدنه توسط متخصصان کمپانی عظیم لایکا و با نیم نگاهی به رنج فایندرهای معروف این کمپانی ( دوربین های سری M لایکا ) صورت گرفته است. همان طور که در عکس زیر مشاهده می‌کنید بدنه پاناسونیک و لایکا کاملا شبیه یکدیگر هستند و با اختلاف اندکی لایکا زیباتر است. بدنه هر دو دوربین از آلیاژ های منیزمی ساخته شده است.

بدنه ی آلیاژی این دوربین های پاناسونیک و لایکا

همین طور که در این تصویر مشاهده می‌کنید این بدنه بسیار به رنج فایندر های لایکا شبیه است. بخصوص رنج فایندر جدید لایکا ( دیجیتال ) که با نام Leica M8 معرفی شد. این نوع ساختار طراحی منحصر به بدنه های دوربین های لایکا می‌باشد که با استفاده از آلیاژ های بسیار مرغوب تهیه و طراحی شده است، این نوع طراحی بیننده را به یاد دوربین های فیلمی دهه 60 و 70 میلادی می‌اندازد.

رنج فایندر های لایکا ( دوربین های سری M لایکا )

از نظر ارگونومی بدنه لایکا بر پاناسونیک برتری دارد. این بدنه از نظر از نظر ابعاد از دوربین Laica Digilux 2 بزرگ‌تر است و به نظر زیباتر می آید.

مقایسه ابعاد Laica Digilux 2 و Laica Digilux 3

پاناسونیک از پردازنده ی مشهور خود با نام Venus Engine III استفاده می‌کند. این پردازنده توانایی عکس برداری 3 عکس در هر ثانیه تا 6 عکس به صورت فایل RAW را دارد.

پردازنده ی Venus Engine III پاناسونیک

این دوربین دارای 3 نقطه فوکوس است که به نظر با این مبلغ پرداختی و این رده قدری کم است ( این مشکل مشترک بین تمامی دوربین های سیستم 3/4 است ) در بسیاری از تست‌ها عنوان شده است که این دوربین ها در نور کم و تاریک فوکوس کندی دارند. از نظر باتری بدنه پاناسونیک توانایی 300 تا 450 شات ترکیبی و لایکا 380 تا 470 شات را دارد. باتری این دوربین‌ها 1500 mAh قدرت دارند و از نوع Lithium –Ion می‌باشد.

باتری پاناسونیک L1

مانیتور این مدل ها 2.5 اینچ با رزلوشن 207 هزار پیکسل است که به نظر مناسب می‌آید.

مانیتور پاناسونیک

این دو مدل برای ذخیره سازی داده ها از کارت‌های SD و همین طور SDHC استفاده می‌کنند. اما متاسفانه در تست‌ها گاهی اشکالاتی در استفاده از کارت‌هایی با ظرفیت بیش از2 گیگابایت دیده شده است که با آپدیت نرم افزار داخلی این دوربین ها مشکل تا حدودی رفع شده است.
این بدنه هم مثل اکثر بدنه های سیستم 3/4 دارای حداکثر سرعت شاتر 4000/1 ثانیه را دارد که در این بین نبود دوربینی با سرعت شاتر بیشتر ( 8000/1 ثانیه ) به چشم می‌آید. همین طور بیشترین زمان باز بودن شاتر در حالت Bulb به 8 دقیقه محدود شده است که این موضوع هم تا حدودی بعضی از خریداران را رنجانده است. اما باید گفت که این محدودیت به دلیل ساختار سنسور این دوربین‌ها است ، چرا که در زمان‌های طولانی تر این سنسورها بشدت داغ شده و عملا هیچ کارایی ندارند و بشدت به آن صدمه می‌زند.
حداکثر سرعت همزمانی فلاش در این دوربین 160/1 ثانیه است که باز هم در مقابل دوربین‌هایی با سرعت 250/1 ثانیه به نظر کم می آید. این دوربین ها هم مثل بسیاری از دوربین های دیجیتال دیگر امکان عملکرد در دو فضای رنگی محبوب یعنی RGB Adobe و sRGB را دارند.
از نظر وزنی این مدل ها جز سبک ترین دوربین های دیجیتال تک عدسی انعکاسی موجود است و وزن بدون باتری آن در حدود 530 گرم است.
و اما پایان کلام اینکه در بازار ایران متاسفانه این دو مدل با استقبال مواجه نشدند! یکی از عوامل عدم استقبال قیمت بالای آن به همراه عدم وجود لوازم جانبی و فعال نبودن نمایندگی‌های فروش در ایران است. قیمت پاناسونیک در حدود 2000 هزار دلار ( به همراه لنز کیت لرزه گیر دار 14-50 ) است. لایکا هم به دلیل سابقه و برند معروف‌تر و همچنین ادعای استفاده از آلیاژ مرغوب‌تر در ساخت بدنه قیمت را 500 دلار ( در ابتدای عرضه ) و در حال حاضر 300 دلار گران تر از پاناسونیک عرضه کرده است.

سیستم برش Four Thirds(قسمت دوم)

2007-08-05 15:19:14

تالیف: کاوه قبادی

قسمت اول

پیرو مروری بر سیستم نشیمنگاهی 4/3 در این مقاله قصد داریم مرور مختصری داشته باشیم بر اولین دوربین این سیستم.

در آوریل سال 2001 الیمپوس قول یک بدنه حرفه‌ای مبتنی بر سیستم 4/3 را داد.

اولین دوربین این سیستم در سال 2003 توسط الیمپوس با نام Olympus E-1 عرضه شد .در ابتدای عرضه این مدل با پشتوانه شرکت بزرگ الیمپوس و ریشه عمیقی که این کمپانی در بین عکاسان حرفه‌ای جهان داشت، با استقبال مواجه شد. در سال ابتدایی حضور گرچه فروش نسبتا خوبی داشت، اما در دراز مدت این دوربین تقریبا بازار خود را از دست داد، یکی از دلایل این شکست قیمت بالای تجهیزات جانبی ( لنز و ... ) و عدم وجود لنز های فراوان و گسترده در بازار بود. بسیاری از عکاسان فیلمی بعد از ظهور دیجیتال، کم‌کم خود را با دنیای دیجیتال همراه کردند. این همراهی برای بسیاری از این عکاسان، با پشتوانه تجهیزات و لوازمی بود که از مدل های آنالوگ بجا مانده بود. عکاسان فیلمی با داشتن لنزهای اتوفوکوس ارزشمند زیادی که از دوربین های فیلمی 35 م.م. قدیمی خود در کیف لوازم داشتند، به راحتی توانستند وارد دنیای دیجیتال شوند.
اما یکی از ایرادات این سیستم و مدل این بود که لنزی قدیمی برای این مدل وجود نداشت. تنها راه استفاده از تبدیل‌هایی بود که لنزهای سری OM المیپوس را برای این سیستم قابل استفاده می‌کرد. اما بسیاری از عکاسان عطای این تبدیل‌ها را به لقایش بخشیدند و چون خواستگاه این مدل عکاسان حرفه‌ای بود، این مدل نتوانست با دوربین های همرده خود رقابت کند.
و اما این مدل :
یکی از برتری‌های سیستم 4/3 این است که بدنه در این سیستم به نسبت دوربین های دیجیتال دیگر دارای ابعاد بسیار جمع و جورتری است و همچنین لنز های این سیتم حداقل 30% کوتاه تر از مدل‌های دارای سنسور فول فریم و یا APS است و این می‌تواند برا ی یک عکاس جذاب باشد.
ابعاد این مدل همانظور که در عکس زیر در مقایسه با رقبای همرده ی خود Nikon D100 و 10D Canon بسیار کوچک تر است.

Olympus E-1 دارای بدنه‌ای بسیار خوب و حرفه ای و به صورت ترکیبی ساخته شده بود ، استفاده گسترده از منیزیم و عایق بندی خوب از نقاط قوت این بدنه بود، همیچنین ابعاد مناسب و وزن کم ( 660 گرم ) باعث می‌شد که این مدل به یک مدل محبوب تبدیل شود.

سنسور این مدل ساخته کداک و از نوع 4/3 بود ، این سنسور را کداک به صورت اختصاصی برای الیمپوس طراحی کرده بود. این سنسور دارای 5.1 مگاپیکسل رزولوشن موثر بود و ابعاد تصویر حداکثر 2560*1920 و دارای کراپ فاکتور 2 و نسبت 4:3 بود، این سنسور و نسبت برای عکاسان پرتره بسیار دلنشین است. این دوربین دارای ایزو بین 100 تا 800 و بوسیله Iso Boost می‌توانست در ایزو های 1600 و 3200 نیز عکاسی کند. این دوربین امکان عملکرد در دو فضای رنگی محبوب عکاسان یعنی sRGB و Adobe RGB را دارد، از نظر نویز این دوربین تا حدودی نویزی بود ( چرا که ابعاد سنسور در این مدل از سایر رقبا کوچک‌تر بود). همچنین امکان ذخیره تصاویر با فرمت هایRaw , JPEG را دارد. هر پیکسل این دوربین در حدود 6.8 نانو متر است و در اینده شاهد سنسورهایی با حداکثر 12 مگاپیکسل و هر پیکسل در حدود 4.9 نانو متر در این سیستم خواهیم بود.

حداکثر سرعت شاتر این دوربین 4000/1 ثانیه است و کندترین سرعت آن 60 ثانیه و در حالت Bulb با حداکثر 8 دقیقه نوردهی است. همچنین در حالت همزمانی با فلاش حداکثر سرعت آن 1/180 است.
این دوربین امکان ثبت 3 تصویر در هر ثانیه را دارد (حداکثر 12 تصویر)، همچنین دارای تایمر 2 و 12 ثانیه‌ای است. این دوربین دارای یک نمایشگر 1.8 اینچی با رزولوشن 134 هزار پیکسل است.

Olympus E-1 برای اولین بار در دنیا دارای سیستم گردگیر سنسور بود، این سیستم با نام Supersonic Wave Filter توسط الیمپوس ارائه شد، این سیستم در ابتدای معرفی، با شک و شبهه زیادی همراه بود، اما در دراز مدت، عملکرد این سیستم تقریبا برای بسیاری اثبات شد و در سالهای بعد توسط سونی و کانن و ... بسیاری دیگر از کمپانی‌ها با اسامی متفاوت و سیستم‌های کامل‌تر و با ساختار متفاوت عرضه شد.

این مدل از حافظه Compact Flash برای ذخیره سازی عکس‌ها استفاده می‌کرد ( در صورتی که مدل‌های جدید از کارت‌های حافظه XD استفاده می‌کنند که باعث رنجش عکاسان و مصرف‌کنندگان شده است).

اما عملکرد در بازار، سهم بازار الیمپوس در بازار جهانی در سال 2004 در حدود 17% بود که بسیار به پیش بینی‌ها نزدیک بود، اما نتوانست به سهمی که برایش پیش‌بینی شده بود برسد، در همین سال کانن 37% و نیکون 24% از سهم بازار را در اختیار داشتند. این مدل الیمپوس، سهم قابل توجهی از فروش را به خود اختصاص داده بود، اما به دلایل زیادی نتوانست آنچنان که گمان می‌رفت موفق باشد. در حال حاضر نیز الیمپوس و ماتسوشیتا و لایکا با تولید دوربین‌هایی مبتنی بر سیستم 4/3 سهمی از بازار دوربین‌های تک عدسی انعکاسی دیجیتال را از آن خود کرده‌اند، ولی این سهم بسیار کمتر از پیش‌بینی‌های این کمپانی‌ها است. شاید در آینده نزدیک با جایگرینی مدل Olympus E-1 ( که مدلOlympus EP-1 و یا Olympus E-3 برای جایگزینی در نظر گرفته شده است و بزودی به بازار جهانی ارائه می‌شود)، این شرکت سهم بیشتری از بازار را به دست بیاورد.

در حال حاضر 7 مدل توسط الیمپوس و 1 مدل ماتسوشیتا ( پاناسونیک ) و یک مدل توسط لایکا عرضه می‌شود. با توجه به تبلیغات و هزینه ای که برای این سیستم توسط این کمپانی ها انجام می‌شود، به نظر می‌رسد که بسیار به آینده این سیستم امیدوار هستند.

در مقاله آینده 2 مدل از جدیدترین‌های این سیستم را مرور خواهیم کرد.

ادامه دارد...

سیستم برش Four Thirds(قسمت اول)

2007-07-21 13:24:34

در این مقاله مروری داریم بر سیستم برش چهار سوم در دوربین های D-Slr الیمپوس و پاناسونیک و لایکا

سیستم Four Thirds و یا 4/3 یک سیستم نشیمنگاهی لنز است که از سال 1999 توسط الیمپوس و کداک طراحی شد و در حال حاضر به یک استاندارد برای دوربین های D-Slr الیمپوس ، پاناسونیک و لایکا بدل شده است. قبل از این سیستم هرگز یک سیستم نشیمنگاه استاندارد در بین چند کمپانی وجود نداشت ( به جز فوجی که از ماونت ها نیکون استفاده می‌کرد) و برای اولین بار بود که در دنیای دوربین های D-Slr چند کمپانی به یک وحدت رویه رسیدند. سیستم 3/4 یک سیستم آزاد نیست و هر کمپانی و شرکت برای استفاده از آن بایستی اجازه نامه از کمپانی مادر ( الیمپوس دارای حقوق مالکیت سیستم 3/4 است ) داشته باشد.در حال حاضر علاوه بر الیمپوس و کداک ، شرکت های فوجی فیلم ، لایکا ، ماتسوشیتا ( پاناسونیک ) و سیگما در سیستم 3/4 مشارکت دارند.

در سیستم Four Thirds کراپ فاکتور سنسور ها 2 می باشد ، ابعاد سنسور در این سیستم برابر با 18 mm × 13.5 mm ( 22.5 در قطر) است و تصویر تشکیل شده برابر است با 17.3 mm × 13.0 mm (21.6 در قطر). یک موضوع جذاب در مورد این سیستم ، نسبت برش 4 به 3 در آن است که برای پرتره و ترکیب‌بندی بسیار جذاب است (برش دیگر دوربین های D-Slr 3 به 2 است )

بدلیل کوچک تر بودن این سنسور ها نسبت به سایر دوربین های D-Slr این سنسور ها نویز بیشتری دارد ، همچنین عمق میدان در این سنسور ها ( بدلیل کوچک تر بودن ) بیشتر از سنسور های فول فریم و برش APS است.

اولین سنسور این خانواده را کمپانی کداک در سال 2002 از نوع CCD و با رزلوشن 5.1 مگاپیکسل و با کد فنی KAF-5101CE تولید کرد ، این سنسور بر روی دوربین Olympus E-1 قرار گرفت و منجر به تولید اولین دوربین دیجیتال با سیستم 3/4 شد .

به تازگی هم در دوربین های این خانواده از سنسور های Live MOS sensor استفاده شده ،این سنسور ها جزو اولین دوربین های D-Slr است که امکان مشاهده‌ی زنده سوژه بر روی LCD را دارند ، این سنسورها نیز برتری‌هایی بر سایر رقبا دارند که در آینده در مورد آنها صحبت خواهیم کرد

( چارت سنسور های جدید لایو ویو )

( مونت دوربین های 4/3 )

در حال حاضر علاوه بر کمپانی الیمپوس ، کمپانی های سیگما و لایکا برای این سیستم لنز و بدنه تولید می‌کنند.

( تعدادی از لنز های سیستم 4/3 )

الیمپوس به تنهایی 18 لنز برای سیستم 3/4 تولید می‌کند ، که با داشتن کراپ فاکتور 2 محدوده جذابی را شامل می‌شوند .
یکی از ایرادات سیستم 3/4 در مورد لنز های واید است ، واید ترین لنز این سیستم ( تاکنون ) لنزگران قیمت ZUIKO 7-14 mm F4 است که معادل 14-28 در دوربین های فول فریم است ، زاویه ی دید این لنز 114 درجه است که برای یک لنز واید بسیار خوب است ، اما این سیستم در مورد لنز های تله کاملا راضی کننده و هیجان انگیز است ، داشتن یک لنز 300 م م در این سیستم معادل 600 در دوربین های فول فریم است و این برای کسانی که به کادر های بسته و لنز های تله علاقه دارند بسیار جذاب خواهد بود

( دو لنز واید این سیستم ) .

در سیستم 3/4 دو لنز واید می بینیم ، که هر دو توسط الیمپوس ارائه شده اند ، یکی ZUIKO 7-14 mm F4 معروف است و دیگری ZUIKO 11-22mm F 2.8/3.5 است .

در مورد لنز های تله فتو ، تله ترین لنز ازآن سیگما است ، لنز SIGMA 300-800mm F 5.6 است که معادل 600-1600 در دوربین های فول فریم می باشد و برای علاقمندان به تله بسیار جذاب است ، تله ترین لنز الیمپوس هم ZUIKO 70-300mm F 4/5.6 است که معادل 140-600 در دوربین های فول فریم می باشد.

( یکی لنز تله ی سیگما و دیگری تعدادی از لنز های سیکما با سیستم 4/3)

در این سیستم یک لنزFish Eye وجود دارد ، این لنز هم ساخته الیمپوس است ، این لنز ZUIKO 8mm F 3.5 است .

( لنز فیش آی سیستم 4/3)

یک لنز جذاب که به تازگی توسط الیمپوس عرضه شده و دارای دامنه بسیار خوبی است ، لنز ZUIKO 12-60mm F 2.8/4 است که معادل لنز های 24-120 می باشد و دارای محدوده وسیع و خوبی است ، همچنین لنز ZUIKO 18-180mm F 3.5/6.3 که به عنوان یک لنز همه کاره می‌تواند موثر باشد ( معادل 36-360 در دوربین های فول فریم )

در سیستم 3/4 امکان انتخاب 4 لنز ماکرو وجود دارد ، که 2 تا متعلق به الیمپوس و 2 تای دیگر متعلق به سیگما است ، دو لنز ZUIKO 35mm F 3.5 و ZUIKO 50 F 2 هستند و دو لنز سیگما ی SIGMA 105mm F2.8 و SIGMA 150mm F 2.8 هستند.

( لنز 150 ماکرو سیگما )

همچنین یک تله کانورتور 1.4 x ساخت الیمپوس نیز موجود است . یک تبدیل برای لنز های OM به این سیستم نیز وجود دارد .
در این بین پاناسونیک دو لنز برای سیستم 3/4 تولید می‌کند ، یکی Panasonic 25mm F 1.4 و دیگری Panasonic 14-50mm F 2.8/3.5 است .

در حال حاضر اکثر دوربین های الیمپوس با دو لنز کیت عرضه می‌شوند که یکی ZUIKO 14-42mm F 3.5/5.6 و دیگری ZUIKO 40-150mm F 4/5.6 است .

در آینده دوربین‌های این سیستم را مرور خواهیم کرد ، دوربین هایی که به لرزه‌گیر‌های داخلی IS مجهز شده‌اند و دارای بدنه‌های آلیاژی هستند و امکان Live View دارند ، همچنین مجهز به سیستم غبارزدا هستند.

( بدنه های این سیستم ) در حال حاضر 7 بدنه از الیمپوس و یک بدنه از پاناسونیک (DMC-L1)و یک بدنه از لایکا (DigiLux 3) در بازار وجود دارد که بزودی بدنه ی حرفه‌ای این سیستم EP1 که ساخت شرکت الیمپوس است وارد بازار می‌شود.

(تعدادی از لوازم و لنز ها و بدنه های این سیستم)

قسمت دوم

قسمت سوم

بحث و گفتگو در مورد موضوع این مقاله در تالار گفتگو

منابع :

http://www.four-thirds.org
http://www.biofos.com
http://www.dpreview.com
http://www.sigmaphoto.com
http://www.4-3system.com/
http://www.leica-camera.com
http://en.wikipedia.org
http://www.kodak.com
http://www.dta.it/support/data_sheets/kodak/kaf-5101ce.pdf

سیستم فوکوس خودکار چگونه کار می کند؟

2005-12-28 11:28:39

فوکوس خودکار یک سیستم ارزشمند است که امروزه در بیشتر دوربینها وجود دارد و باعث صرفه جویی در زمان می شود. در بیشتر حالات، این سیستم به بالاتر رفتن کیفیت عکسی که می گیریم کمک زیادی میکند.
در این مقاله، در مورد دو نوع سیستم فوکوس خودکار موجود مطالبی را خواهید آموخت. ضمنا ترفندهایی را یاد می گیرید که از مات شدن عکسهایتان بر اثر اشتباه سیستم فوکوس خودکار جلوگیری نمایید.

فوکوس خودکار چیست؟
سیستم فوکوس خودکار یا اتوفوکوس (AF) را می توان سیستم فوکوس برقی نیز نامید، چون از یک کامپیوتر برای به حرکت در آوردن یک موتور مینیاتوری و فوکوس لنز برای شما بهره می‌گیرد. فوکوس عبارت است از حرکت به عقب و جلوی اجزائی از لنز تا زمانی که دقیق‌ترین تصویر ممکن بر روی فیلم یا سنسور تصویر تشکیل شود. باتوجه به فاصله سوژه از دوربین، لنز باید فاصله مشخصی از سنسور بگیرد تا بتواند تصویر واضحی را تشکیل دهد.
در بیشتر دوربین‌های پیشرفته، فوکوس خودکار یکی از امکانات خودکاری است که برای راحتی گرفتن عکس در دوربین تعبیه شده است. کلا دو نوع سیستم فوکوس خودکار وجود دارد: سیستم فعال و غیر فعال، در بعضی از دوربین ها ممکن است از ترکیبی از این دو سیستم استفاده شود. بطور کلی، در گذشته، دوربینها بیشتر از سیستم فعال استفاده می‌کردند، در حالی که بیشتر دوربینهای SLR حرفه‌ای با لنزهای قابل تعویض و دوربین های اتوماتیک امروزی، از سیستم‌های غیر فعال بهره می‌گیرند.

فوکوس خودکار فعال
در سال 1986، شرکت پولاروید از نوعی سیستم فاصله یاب صوتی (سونار)، مشابه آنچه که زیر دریایی‌ها در زیر دریا بکار می‌برند، برای یافتن فاصله دوربین تا سوژه استفاده نمود. این دوربین با یک پخش کننده، اصواتی با فرکانس بسیار بالا منتشر می کرد و سپس امواج برگشتی را دریافت می‌نمود. این مدلها که شامل Polaroid Spectra و SX-70 بودند، زمانی را که طول می‌کشید تا امواج برگشتی اولتراسونیک به دوربین برسند محاسبه نموده و فوکوس لنز را بر اساس آن تنظیم می کردند. استفاده از صوت، محدودیتهای خاص خود را داشت، مثلا اگر می‌خواستید از درون یک اتوبوس با پنجره‌های بسته عکس بگیرید، امواج صوتی بجای برخورد به سوژه مورد نظر در بیرون اتوبوس، به شیشه برخورد میکرد و باعث می شد تا دوربین در فوکوس اشتباه نماید.
این سیستم پولاروید، یک سیستم کلاسیک فعال محسوب می‌شد. این سیستم بخاطر این فعال نامیده می‌شد که دوربین برای تشخیص فاصله جسم تا دوربین، چیزی را از خود انتشار می‌داد (در این مورد امواج صوتی).
سیستم فوکوس خودکار فعال روی دوربین‌های امروزی، بجای امواج صوتی از سیگنالهای مادون قرمز استفاده می‌کنند که برای فوکوس روی اشیائی تا فاصله 6 متر و کمی بیشتر تا دوربین عالی عمل می‌کند. سیستم‌های مادون قرمز از تکنولوژیهای مختلفی برای سنجش فاصله جسم استفاده می‌کنند. این سیستمها معمولا شامل تکنولوژیهایی نظیر:
- مثلث بندی
- سنجش میزان نور مادون قرمز برگشتی از جسم
- زمان
می‌باشند.
مثلا در این سند سیستمی شرح داده شده که یک پالس نور مادون قرمز را به سمت جسم می تاباند و از میزان نور بازتاب شده برای تشخیص فاصله جسم تا دوربین استفاده می‌کند. سیستم مادون قرمز، یک سیستم فعال محسوب می‌شود، چون دوربین همیشه باید یک انرژی نوری مادون قرمز نامرئی را هنگام فوکوس به بیرون دوربین بفرستد و آن را پس بگیرد.
تصور دوربینی که مانند پولاروید بجای امواج صوتی امواج مادون قرمز به بیرون می‌فرستد، کار مشکلی نیست. جسم نور مادون قرمز را به سمت دوربین منعکس می‌کند و ریزپردازنده دوربین، زمان بین ارسال و دریافت امواج را محاسبه می‌کند. با این اختلاف زمانی و مشخص بودن سرعت امواج، می توان فاصله دقیق را محاسبه نمود و به موتورهای لنز، فرمان لازم برای حرکت به سمت جلو یا عقب، برای رسیدن به فاصله مورد نظر را صادر کرد. این فرآیند فوکوس تا زمانی که کاربر شاتر را تا نیمه فشرده نگاه داشته باشد مرتب تکرار می شود. تنها تفاوت بین این سیستم و سیستم اولتراسونیک در سرعت پالسها می‌باشد. امواج اولتراسونیک با سرعت صدها کیلومتر در ساعت حرکت میکنند (شرعت صوت)، در حالی که سرعت امواج مادون قرمز صدها هزار کیلومتر در ثانیه (سرعت نور) است.
سنجش امواج مادون قرمز نیز دچار مشکلاتی می‌باشد. مثلا:
- یک منبع امواج مادون قرمز از یک شعله آتش (مثلا شمع‌های کیک تولد) می‌تواند سنسور سیستم مادون قرمز را دچار سردرگمی نماید.
- یک جسم سیاه می تواند شعاع نوری مادون قرمز را جذب نموده و برگشتی نداشته باشد.
- شعاع مادون قرمز ممکن است توسط چیزی جلوتر از سوژه مورد نظر برگشت داده شود و به سوژه مورد نظر ما نرسد.
یکمزیت سیستم فوکوس فعال این است که براحتی در تاریکی مطلق کار میکند و عکاسی با فلاش را بسیار موثر و راحت می‌کند.
روی هر دوربینی که از سیستم مادون قرمز استفاده می‌کند، می توانید هم پخش کننده نورمادون قرمز و هم دریافت کننده آن را در جلوی دوربین، تقریبا نزدیک منظره یاب مشاهده نمایید.
برای استفاده موثر از سیستم فوکوس خودکار مادون قرمز، باید مطمئن شویم که هم پخش کننده و هم دریافت کننده مادون قرمز مسیر باز و بدون تداخلی تا سوژه مورد نظر دارند و مثلا در جلوی آنها یک توری یا نرده _همانند قفس‌های باغ وحش – وجودندارد. اگر سوژه دقیقا در وسط نباشد، ممکن است نور از جسم دیگری که مد نظر ما نیست بازگردانده شود و فوکوس در نقطه اشتباه صورت بگیرد. بنابر این باید همیشه هنگام فوکوس سوژه را در میان کادر قرار داد. اشیاء بسیار درخشان یا نورهای درخشان ممکن است تشخیص نور برگشتی برای دوربین را با مشکل مواجه نمایند، بنابر این تا حد ممکن از قرار دادن چنین مواردی در کادر اجتناب نمایید.

سیستم‌ها فوکوس خودکار غیر فعال
سیستم‌های فوکوس خودکار غیر فعال در بیشتر دوربین های SLR و اتوماتیک امروزه مشاهده می شود و فاصله جسم تا دوربین را با تحلیل کامپیوتری تصویری که دریافت می‌کند انجام می‌دهد. دوربین منظره واقع در کادر را در نظر می‌گیرد و با عقب و جلو بردن لنز، بهترین فوکوس ممکن را جستجو می‌کند.
سنسور فوکوس مورد استفاده یک CCD است (از جنس همان سنسورهای تصویر دوربین‌های دیجیتال) که ورودی الگوریتم‌هایی را که کنتراست اجزاء واقعی تصویر را محاسبه می‌کند، فراهم می‌نماید. سنسور CCD مورد استفاده معمولا یک نوار باریک 100 یا 200 پیکسلی است. نور تشکیل شده از لنز به این باریکه برخورد می‌کند و ریز پردازنده دوربین مقادیر شدت نور در هر پیکسل را مورد بررسی قرار می‌دهد. تصاویر زیر به شما کمک می‌کند تا آنچه را که دوربین می بیند، درک نمایید:

منظره خارج از فوکوس

تصویر خارج از فوکوس روی نوار باریک

منظره فوکوس شده

تصویر فوکوس شده روی نوار باریک

ریز پردازنده دوربین به پیسکلهای روی نوار سنسور نگاه میکند و تفاوت شدت نور در سلولهای همجوار را اندازه می‌گیرد. اگر منظره خارج از فوکوس باشد، پیسکلهای مجاور دارای شدت نورهای مشابه هم می‌باشند. ریزپردازنده لنز را حرکت می‌دهد و دوباره پیکسلهای سنسور را بررسی میکند و می‌بیند که آیا اختلاف بین شدت نور پیکسلهای مجاور بیشتر شده (رو به فوکوس) یا کمتر شده است. سپس ریزپردازنده به جستجوی نقطه‌ای می‌پردازند که بیشترین اختلاف شدت بین پیکسلهای مجاور وجود داشته باشد، این نقطه، بهترین موقعیت فوکوس است. به تفاوت پیکسلها در مستطیل‌های قرمز توجه نمایید: در مستطیل بالایی، تفاوت در شدت نور بین پیکسلهای مجاور بسیار جزئی است، در حالی که در مستطیل پایینی، این تفاوت بیشتر شده است. چیزی که در مستطیل‌های قرمز میبینید، همان چیزی است که ریز پردازنده دوربین می‌بیند و بر اساس آن موتور لنز را به عقب و جلو می‌برد.
در سیستم غیر فعال فوکوس باید نور و کنتراست در تصویر وجود داشته باشد تا بتواند وظیفه خود را بخوبی انجام دهد. در تصویر باید جزئیاتی موجود باشد تا کنتراست کافی ایجاد نماید. اگر بخواهید از یک دیوار خالی یا یک جسم بزرگ با رنگ یکنواخت عکس بگیرید، دوربین نمی‌تواند پیکسلهای مجاور را مقایسه نماید و بنابر این در فوکوس دچار مشکل می‌شود.
در سیستم فوکوس غیر فعال همانند سیستم های فعال مادون قرمز یا اولتراسونیک، محدودیتی برای فاصله جسم تا دوربین وجود ندارد. ضمنا سیستم فوکوس غیر فعال، براحتی از میان یک پنجره نیز فوکوس را براحتی انجام میدهد، چون آن هم، همانطور که شما می‌بینید، تصویر را می‌بیند.
سیستم‌های فوکوس غیر فعال معمولا نسبت به جزئیات در راستای عمودی واکنش نشان می‌دهند (یعنی سنسورهای فوکوس معمولا افقی قرار گرفته‌اند). وقتی دوربین را بصورت افقی نگاه داشته‌اید، سیستم فوکوس غیر فعال برای فوکوس روی یک کشتی واقع در افق مشکل دارد، ولی براحتی روی یک میله پرچم فوکوس می‌کند. اگر دوربین را در وضعیت افقی معمولی نگاه داشته‌اید، سعی نمایید روی لبه‌های عمودی اشیاء فوکوس نمایید. برعکس در صورتی که دوربین را در وضعیت عمودی نگاه داشته‌اید، بهتر است روی جزئیات افقی فوکوس نمایید.
در طراحی دوربین‌های جدیدتر و گرانقیمت‌تر سعی شده که از ترکیبی از سنسورهای افقی و عمودی برای حل این مشکل استفاده شود. اما هنوز جلوگیری از سردرگمی دوربین بر اثر فوکوس روی اجسام با رنگ یکنواخت بر عهده عکاس است.
باید با نگاه کردن از درون منظره یاب به یک تصویر کوچک یا کلید برق بر روی یک دیوار بزرگ خالی، ببینید سنسور فوکوس خودکار دوربین‌تان چه سطحی را می‌پوشاند. دوربین را از راست به چپ حرکت دهید و ببینید در چه نقطه‌ای دچار سردرگمی می شود. نقطه حساس و موثر فوکوس را در دوربینتان پیدا نمایید و برای فوکوس دقیق‌تر و سریع‌تر، سوژه مورد نظر را در این نقطه قرار دهید و بعداز فوکوس کادربندی لازم را برای عکس انجام دهید.

آیا سیستم‌های فوکوس خودکار همیشه سریعتر و دقیقتر هستند؟
نهایتا تشخیص اینکه سوژه مورد نظر در فوکوس قرار دارد یا نه بر عهده عکاس است. دوربین صرفا در این تصمیم گیری به شما کمک می کند. دو عامل اصلی مات شدن تصویر در هنگام استفاده از سیستم فوکوس خودکار عبارتند از:
- فوکوس اشتباه دوربین بر روی پس زمینه یا جلو زمینه
- حرکت کردن دوربین هنگام فشار دادن دکمه شاتر
چشم شما دارای یک سیستم فوکوس خودکار بسیار سریع است. این آزمایش ساده را انجام دهید: دستتان را در نزدیکی صورت تان نگاه دارید و روی آن فوکوس کنید. بعد بسیار سریع روی جسمی دورتر از دستتان توجه نمایید. جسم واقع در دور دست واضح است، ولی دست شما واضح و در فوکوس نیست. دوباره به دستتان نگاه نمایید. دستتان واضح است، ولی از گوشه چشم می بینید که جسم دور مات شده است. دوربین شما با این سرعت و دقت قادر به فوکوس روی اجسام دور و نزدیک نیست، بنابر این شما باید به آن کمک نمایید.

قفل فوکوس: راهی برای گرفتن تصاویر با فوکوس عالی
کاربر دوربین می تواند با استفاده نامناسب باعث اشتباه سیستم فوکوس خودکار دوربین شود. قرار دادن دو نفر در میان کادر ممکن است باعث تار شدن تصویر شود، چرا که دوربین روی فضای خالی بین آنها _فضای بین دو کروشه_ فوکوس می‌نماید. چرا؟ چون سیستم فوکوس خودکار دوربین معمولا در مد منظره در پس زمینه – دور دست- فوکوس می کند و در اینجا پس زمینه فضایی است که از میان دو نفر دیده می‌شود.
راه حل این است که سوژه‌های خود را خارج از مرکز قرار دهید و از قفل فوکوس دوربین‌تان استفاده نمایید. معمولا، قفل فوکوس با فشردن شاتر تا نیمه و نگاه داشتن آن فعال می شود، اکنون در حالی که شاتر ار تا نیمه نگاه داشته اید و روی سوژه مورد نظر فوکوس کرده‌اید میتوانید کادر بندی مورد نظر خود را اعمال نمایید. مراحل کار به این ترتیب است:
1- تصویر را بصورتی ترکیب بندی نمایید که سوژه در یک سوم راست یا چپ تصویر واقع شود. (تصاویری که به این صورت ترکیب بندی شوند چشم نوازترند). شما بعدا دوباره به این کادربندی بر می‌گردید.

2- دوربین را به سمت چپ و راست حرکت دهید، به گونه‌ای که کروشه وسط تصویر روی سوژه مورد نظر واقع شود.

3- شاتر را تا نیمه فشار دهید تا دوربین روی سوژه مورد نظر فوکوس نماید. انگشت خود را در همین وضعیت روی شاتر نگاه دارید.
4- به آرامی دوربین را به سمت راست یا چپ (یا احیانا بالا و پایین) حرکت دهید تا کادر بندی مورد نظر در بخش 1 را به دست آورید. شاتر را تا آخر فشار دهید تا عکس گرفته شود. ممکن است برای عادت کردن به این روش به کمی تمرین و تمرکز نیاز داشته باشید، ولی نتیجه کار عالی است.

ضمنا می‌توانید از همین روش در وضعیت عمودی نیز استفاده نمایید، مثلا هنگامی که یک کوه یا ساحل را در پس زمینه عکس دارید.

چه هنگامی باید از فوکوس دستی استفاده نماییم؟
حلقه فوکوس دستی روی دوربینهای SLR و بعضی از دوربین غیر SLR وجود دارد. در بعضی از دوربین‌های اتوماتیک نیز، با استفاده از چرخاندن یک گردونه یا فشار یک دکمه، میتوان بصورت دستی فوکوس نمود. وقتی می‌خواهید از یک حیوان پشت نرده یا قفس در باغ وحش عکس بگیرید، سیستم فوکوس خودکار دوربین احتمالا بجای فوکوس روی حیوان، روی میله‌ها یا سیم توری قفس فوکوس میکند. در دوربین‌هایی که دارای فوکوس دستی هستند در چنین مواردی از فوکوس دستی استفاده نمایید:
- یک لنز زوم روی دوربینی با سیستم فوکوس فعال دارید و جسم شما بیش از 7-8 متر فاصله دارد.
- دوربینی با سیستم فوکوس غیر فعال دارید و جسم مورد نظر دارای حزئیات کمی است و یا جزئیاتی ندارد، همانند یک یک پیراهن سفید کامل بدون کراوات.
- سوژه شما دارای نور کافی نیست یا خیلی درخشان است و بیشتر از 7-8 متر فاصله دارد.
- در حال عکاسی ماکرو هستید که عمق میدان شما بسیار باریک است و دوربین دقیقا در محل مورد نظر شما فوکوس نمی‌کند.
- سایر مواردی که فکر می‌کنید سیستم فوکوس خودکار دوربین، قادر به فوکوس مورد نظر شما نیست.

سیستم فوکوس خودکار دوربین‌های ویدئویی
سیستم فوکوس در یک دوربین ویدئویی، سیستم غیر فعال است که معمولا از ناحیه مرکزی تصویر برای فوکوس استفاده می‌نماید. هر چند این مکانیزم برای فوکوس سریع مناسب است، ولی دچار مشکلات خاص خود نیز می‌باشد:
- می تواند در شرایط خاصی عکس‌العمل کندی داشته باشد.
- در بعضی موارد بدون نتیجه برای یافتن جسمی که روی آن فوکوس کند، مرتب لنز را عقب و جلو میکند.
- وقتی جسم موردنظر در مرکز کادر نیست، روی نقطه ناخواسته فوکوس ‌می‌کند.
- وقتی چیزی از بین سوژه و لنز عبور نماید، فوکوس تغییر می‌کند.
دوربین های ویدئویی با فوکوس خودکار در نور مناسب بهتر عمل می‌کنند. در نور کم، بهتر است از فوکوس دستی استفاده نمایید.

لامپ کمی فوکوس
امروزه بیشتر سازندگان دوربین‌هایشان را با یک لامپ ( که معمولا کنار یا بالای لنز قرار دارد) مجهز می‌کنند که در شرایطی که نور کافی نیست، جسم مورد نظر شما را با آن روشن می‌کنند. این لامپ در شرایطی که دوربینهای عادی دچار مشکل هستند،به سیستم فوکوس دوربین برای فوکوس دقیق کمک میکند. معمولا برد این لامپ کوتاه و تا حدود 3-4 متر است. بعضی لامپ‌ها بجای نور مرئی، از نور مادون قرمز استفاده می‌کنند که برای عکاسی از سوژه‌های خاص بدون متوجه کردن یا اذیت کردن آن بهتر است. سیستم‌های فلاش خارجی و پیشرفته، لامپ کمکی فوکوس با برد بیشتر و عملکرد بهتری را فراهم می‌کنند.

سیستم کمکی فوکوس، روی این دوربین کانن S50، بالای لنز و کنار فلاش واقع شده استو در واقع یک سیستم دو منظوره است. در شرایط نور کم، ابتدا یک شعاع نوری طرحدار سفید می‌تاباند و سیستم فوکوس دوربین قفل می‌کند. سپس، اگر فلاش و سیستم ضد قرمزی چشم فعال باشد، قبل از گرفتن عکس چند بار نور می تاباند تا مردمک چشم تنگ‌تر شود و چشم قرمز نشود.

سیستم فوکوس خودکار هولوگرام، بر روی بعضی از دوربین‌های سونی وجود دارد و با تابش یک طرح ضربدری نور لیزر روی سوژه، به فوکوس دوربین کمک می‌کند. این نور درخشان لیزر به سیستم فوکوس خودکار تشخیص کنتراست دوربین کمک میکند تا روی جسم مورد نظر فوکوس و قفل نماید. این سیستم تا زمانی که جسم به اندازه کافی بزرگ باشدتا چند باریکه نور روی آن واقع شود، به خوبی کار می‌کند. از مزایای این سیستم این است که فوکوس روی اجسامی که دارای کنتراست و یا جزئیات کافی نباشند نیز براحتی انجام می‌شود.

با بررسی سیستم‌های مختلف فوکوس، اکنون با راحتی و دید بازتری می توانیم دوربین خود را در شرایطی قرار دهیم تا بهترین فوکوس و فوکوس در نقطه مورد نظر را انجام دهد.

منبع: HowStuffWorks

مروری بر سیستمهای لرزه گیر (Antishake)

2004-11-26 16:16:53

در دنیای عكاسی یك مساله كاملا واضح است: در اغلب موارد از سه‌پایه ، كه موثرترین وسیله‌ برای تهیه عكسهای شارپ است، استفاده نمی‌شود.
سیستمهای لرزه گیر كه به نامهای مختلفی مانند Vibration Reduction ، Optical Stabilization و یا Anti Shake معروفند، برای رفع این نیاز همگانی ابداع شدند: نیاز به تهیه عكسهای شارپ بدون استفاده از سه پایه!
با استفاده از این سیستمها ، امكان تهیه عكسهای شارپ با سرعتهایی از شاتر وجود دارد كه قبلا فقط با سه پایه امكان داشت. اولین بار این سیستمها در سال 1994 در دوربینهای ارزانقیمت Nikon و بعد در سال 1996 در لنزهای Canon برای دوربینهای EOS SLR عرضه شدند. از آن زمان تاكنون این سیستمها به یكی از مهمترین و باارزشترین فناوریهای عكاسی تبدیل شده‌اند.
امروزه در تعداد زیادی از لنزهای كانن (كه با علامت IS مشخص می‌شوند) و نیكون (كه با علامت VR مشخص می‌شوند) و نیز اخیرا در لنزهای شركت سیگما، از این سیستم استفاده شده است. همچنین در دوربینهای غیرSLR مانند
Konica Minolta A2, A1, A200, Z3 ، Canon Powershot S1 IS ، Nikon 8800 و Panasonic Lumix FZ10, FZ20, FX5 و ... این سیستمها بكار رفته اند. اخیرا در دوربین SLR جدید Konica Minolta 7D نیز این سیستم در خود دوربین بكار رفته است.

كارآیی
دركارآیی این سیستمها شك نكنید! امكان استفاده از 2 ( و یا در برخی موارد 3) پله پایینتر سرعت شاتر عملا اثبات شده است و این یعنی به واقعیت پیوستن یك رویا.
اما استفاده از این سیستمها نكاتی دارد كه بدون توجه به آنها ممكن است نتوان از تمام كارآیی این سیستمها استفاده نمود.

1- این سیتستمها قادر نیستند از محو شدگی عكسها بعلت حركت سوژه جلوگیری كنند. بجز استفاده خاص آنها برای Paning، برای عكاسی از موضوعات متحرك كاربرد ندارند. بنابراین این سیستمها برای عكاسیهای ورزشی( بجز ورزشهایی كه امكان استفاده از حالت Paning در آنها وجود دارد) مفید نخواهند بود.

2- كلا تهیه عكسهای شارپ در بسیاری از اوقات به شانس نیز بستگی دارند. اگر كاربر تكنیك خوبی داشته باشد، این سیستمها میتوانند او را برای رسیدن به عكسهای شارپ یاری كنند و احتمال تهیه چنین عكسهایی را بالا ببرند. اما در اغلب اوقات نمیتوانند اشتباهات تكنیكی كاربر را جبران كنند. پس در عكاسی، تكنیك و دقت بالا همیشه لازم است.

3- توصیه می‌شود كه برای استفاده از این سیستمها باید طریق منظره یاب سوژه مورد نظر را دید و منتظر سكون سوژه شد و سپس دكمه شاتر را زد. در لنزهای نیكون این امكان وجود دارد كه لرزه‌گیر را درست در هنگام نوردهی بكار بیاندازیم، اما كلا این روش چندان مورد قبول نیست.

4- در مورد سوژه های دور، امكان استفاده از 2 یا حتی 3 پله پایینتر سرعت شاتر وجود دارد. اما برای موضوعات نزدیك بایستی از سرعتهای بیشتر شاتر استفاده شود.

5- این سیستمها برای عكاسان طبیعت نیز بسیار جذاب است. چرا كه امكان استفاده از دیافراگمهای كوچكتر (یك یا دو عدد بزرگتر F ) و در نتیجه افزایش عمق میدان وجود دارد. بنابراین فوكوس بهتر و دقیقتر در مورد سوژه های نزدیك از فواید استفاده از این سیستمها خواهد بود.

6- امكان استفاده از سرعت 1/50 ثانیه با فاصله كانونیهای 380-420 میلیمتر در دوربینهای غیر SLR وجود دارد. در دوربینهای Konica Minolta A2 و Canon S1 IS و Panasonic Lumix این گونه عكسها به مراتب بهتر از دوربینهای سنگین SLR خواهند بود كه در آنها ضربه آینه خود یك مشكل عمده در ایجاد لرزش محسوب می‌شود.

7- اثرات سیستمهای لرزه‌گیر در فاصله كانونیهای زیاد به مراتب بیشتر از فاصله كانونیهای كم و عكاسی واید است.

8- كلا بسیاری از عكاسان حرفه ای در هنگام عكاسی قادرند دوربین را تا حد بسیار زیادی بدون حركت نگه دارند. این افراد ممكن است در سرعتهایی از شاتر به سمت استفاده از سیستمهای لرزه گیر روی بیاورند كه دیگر در آن سرعتهای پایین، از این سیستمها نیز كاری ساخته نباشد.

مكانیسم
سیستمهای لرزه گیر یك مكانیسم بسیار منطقی دارند. میزان و جهت حركت نامطلوب را تشخیص می‌دهند و با ایجاد یك حركت مخالف به همان اندازه در اجزای لنز (و یا CCD در دوربین Konica )، حركت و لرزش را خنثی میكنند. در مورد لنز، معمولا یك جزء یا گروهی از چند جزء در ساختمان لنز (با ضریب 1.0X ) در این حركت دخیلند. تشخیص میزان و جهت حركت نیز بر عهده حسگرهای Gyro است كه اطلاعات خود را به پردازشگر منتقل خواهند كرد.

سیستمهای لرزه گیر و سه پایه
آیا هنگام استفاده از سه پایه، باید سیستم لرزه گیر را خاموش كرد ؟
بر اساس اطلاعاتی كه كانن در این زمینه منتشر كرده است، در هنگام استفاده از سه پایه بهتر است لرزه گیر خاموش باشد. احتمالا وقتی كه حركتی وجود نداشته باشد، این سیستمها در یك سیكل معیوب می افتند كه باعث كاهش شارپنس عكس خواهند شد.
اما این همه ماجرا نیست. در یك سری از لنزهای كانن كه لیست آنها را در زیر مشاهده می‌كنید، حسگر سیستم لرزه گیر، خود تشخیص می‌دهد كه دوربین روی 3 پایه است و سیستم لرزه‌گیر را وارد حالت Tripod خواهد كرد كه در این حالت، این سیستم می‌تواند لرزشهای ناشی از حركت آینه و حركت شاتر را، در سرعتهای پایین جبران كند.

EF 28–300mm f/3.5–5.6L IS USM
EF 70–200mm f/2.8L IS USM
EF 70–300mm f/4.5–5.6 DO IS USM
EF 300mm f/2.8L IS USM
EF 400mm f/2.8L IS USM
EF 400mm f/4 DO IS USM
EF 500mm f/4L IS USM
EF 600mm f/4L IS USM

كاربرد سیستمهای لرزه گیر در Paning
سیستمهای لرزه گیر در دو جهت افقی و عمودی عمل میكنند و تمام لرزشهای موجود در این دو محور را خنثی می‌كنند. حال فرض كنید كه می‌خواهید از یك دوچرخه سوار، عكسی با پس زمینه محو تهیه كنید. بالاجبار در این حالت باید دوربین را در جهت حركت سوژه، حركت دهید. در این گونه مواقع اگر سیستم لرزه گیر روشن باشد ، عكس كاملا محو خواهد شد.
در اینجا می‌توان محور افقی سیستم لرزه گیر را خاموش كرد تا حركت لازم دوربین در این جهت را خنثی نكند. اما چرا محور عمودی را روشن نگه داریم؟ اگر محور عمودی را روشن نگه داریم، سیستم می‌تواند حركتهای نامطلوب دست در جهت بالا و پایین را درهنگام Paning حس كرده و در نتیجه عكس حاصله دارای یك پس زمینه محو عالی خواهد بود. در غیر اینصورت در پس زمینه محو بعلت حركات عمودی دست، موجهایی مشاهده خواهد شد.

عكس سمت چپ بدون استفاده از لرزه گیر تهیه شده است. به وجود موج در پس زمینه محو دقت كنید و آنرا با پس زمینه محو یكدست سمت راست مقایسه نمایید كه با سیستم لرزه گیر paning تهیه شده است.

در لنزهای IS كانن حالت خاموش بودن محورافقی با استفاده از یك سوییچ روی لنز قابل انتخاب است (mode 2‌). در لنزهای سیگما نیز سیستم مشابهی وجود دارد. اما در لنزهای نیكون سوییچی وجود ندارد بلكه خود سیستم VR لنز حركت افقی دوربین را حس كرده و لنز را در حالت Paning قرار می‌دهد.
اما بخاطر داشته باشید كه این سیستم در مورد سوژه هایی كه در هنگام حركت افقی، حركات بالا و پایین نیز دارند، نمی‌تواند كاربرد داشته باشد. بنابراین در هنگام عكاسی از كانگورو این سیستم را كلا خاموش كنید!!

سیستم لرزه گیر در دوربین SLR !!

همانگونه كه میدانید لنزهای سری IS كانن و VR نیكون امكان استفاده از سیستمهای لرزه گیر را برای دوربینهای SLR كانن و نیكون فراهم كرده‌اند. اما كونیكا مینولتا با معرفی دوربین Maxxum 7D ، این سیستم را در خود دوربین كار گذاشته تا امكان استفاده از آن با تمام لنزهای سازگار فراهم باشد. با توجه به اینكه لنزهای مجهز به سیستم لرزه گیر كانن و نیكون بسیار گرانقیمت هستند، این موضوع میتواند یك موضوع جذاب برای افرادی باشد كه می‌خواهند بسمت سیستمهای SLR پیش بروند.
اما برخی عقیده دارند كه این موضوع چندان نیز به نفع كونیكا نیست چرا كه باید یك سری لنز جدید برای این دوربین عرضه نماید تا برای استفاده از این سیستم، دارای دایره روشن‌ سازی‌ لنز (Circle of illumination) بیش از مقدار لنزهای معمولی كونیكا باشند.
در مقابل، كونیكا می‌گوید كه چون اندازه چیپ این دوربین كوچكتر از اندازه APC-S است (16.7x25.1mm )، بنابراین استفاده از این سیستم با لنزهای معمولی كونیكا نیز امكان دارد.

در نهایت بنظر می‌آید كه بتدریج سیستمهای لرزه‌گیر، یكی از اجزای لازم عكاسی خواهند شد و علاوه بر لنزهای گرانقیمت و دوربینهای نسبتا گران غیر SLR، در دوربینهای متوسط نیز در دسترس عموم قرار بگیرند.

برای آگاهی از جزئیات كارآیی و مقایسه دقیق این سیستمها، در چند لنز از شركت كانن، نیكون و سیگما و نیز در دوربینهای Canon S1 IS ، Konica Minolta A2 و Panasonic Lumix FZ10 این فایل pdf را كه نتیجه بررسیهای دقیق مجله Popular Photography در آگوست 2004 است، دانلود نمایید.

منابع:

http://www.popphoto.com
http://www.dpreview.com/learn/?/key=image_stabilization
http://www.dpreview.com/learn/?/Glossary/Optical/Anti-shake_01.htm
http://www.dpreview.com/news/0402/04021219konicaminoltadimagea2.asp
http://www.dcresource.com/reviews/minolta/dimage_z3-review/index.shtml
http://www.ephotozine.com/equipment/tests/testdetail.cfm?test_id=331
http://www.pcmag.com/article2/0,1759,1602084,00.asp

عکاسی متوالی(Burst Mode)

2004-04-13 05:44:23

نعما محمدیان روشن

یكی از محسنات عكاسی دیجیتال آن است كه تكنیكهای مختص عكاسان حرفه ای را در اختیار همگان قرار داده است. امكان تهیه عكسهای پشت سر هم (Burst Mode ) یكی از این موارد است.
در این حالت دوربین به طور خودكار و با سرعت نسبتا زیاد عكسهای پیاپی از موضوع تهیه می نماید.در این حالت بر خلاف Autobracketing، تنظیمات دوربین ثابت است و هدف از گرفتن این عكسهای پیاپی آن است كه:
1- هیچ لحظه مهمی از دست نرود .
2- عكسهایی در حالات مختلف از موضوع تهیه شود و بعدا بهترین آنها انتخاب گردد.
در دوربینهای عكاسی غیر دیجیتال در این وضعیت عكاسی، به سرعت حلقه فیلم تمام می شود و این موضوع از لحاظ هزینه برای عكاسان آماتور همواره نگران كننده بوده است.اما در دوربینهای دیجیتال این كار هیچ هزینه اضافی برای عكاس ندارد.

امكان Burst Mode در اكثر دوربینهای دیجیتال وجود دارد .سرعت ( بر حسب فریم در ثانیه fps ) و تعداد عكسهای قابل تهیه در این حالت، بستگی به چند عامل دارد:
1- حافظه درونی دوربین(بافر)
2- اندازه تصویر
3- میزان فشردگی تصویر
4- استفاده یا عدم استفاده از فلاش
5- اندازه كارت حافظه
دوربینهایی كه قادر به تهیه تعداد زیادی عكسهای پشت سرهم و با سرعت بالا هستند،دارای حافظه های موقت بزرگ می باشند.چرا كه این تصاویر بایستی قبل از پردازش و ذخیره در كارت حافظه ، در این بافر به طور موقت نگهداری شوند.در دوربینهای حرفه ای این بافر بسیار بزرگ است و می تواند تعداد زیادی عكس با اندازه بزرگ و غیر فشرده را در خود نگهدارد.در دوربینهای ارزان،میزان بافر كم است و در این حالت از لحاظ تعداد یا میزان فشردگی یا اندازه عكسها، محدودیت وجود دارد.
اگر در این روش از فلاش هم استفاده شود، سرعت تهیه عكسها كمتر خواهد شد.(گاه اصلا امكان استفاده از فلاش در این حالت وجود ندارد.)
غیر از حافظه بافر دوربین، گنجایش كارت حافظه نیز برای این حالت عكاسی بسیار اهمیت دارد.چرا كه در این حالت به سرعت كارت حافظه پر می شود و مجبور خواهید شد كه برای ادامه عكاسی، تصاویر را در LCD ببینید و عكس دلخواه را انتخاب و بقیه را پاك كنید.كه بعلت وضوح كم LCD گاه این انتخاب چندان آسان نیست.

تاخیر شاتر(Shutter Lag )
تقریبا تمام دوربینهای دیجیتال كم و بیش، دارای یك تاخیر مهم هستند و آن تاخیر بین فشردن دكمه شاتر تا زمان گرفتن عكس است.این تاخیر به علت زمان محاسبه تنظیمهای نورسنجی،فوكوس، تراز سفیدی و... توسط دوربین می باشد.كه گاه به علت این تاخیر، لحظات مهمی را از دست خواهید داد.اما با استفاده از Burst Mode می توان بر این مشكل غلبه كرد چرا كه این تنظیمات فقط برای فریم اول انجام خواهد شد و فریمهای بعدی به سرعت تهیه خواهند شد.

عكاسی از موضوعات متحرك
قبل از عكاسی از موضوعات متحرك باید تنظیمات دوربین را انجام داد،آنرا به درستی در دست گرفت و فوكوس كرد.استفاده از Burst Mode برای عكاسی از موضوعات متحرك بسیار مفید است چراكه میتوان پس از یك بار تنظیم، تعداد زیادی عكس در حالات مختلف و در مدت زمان اندك تهیه كرد و بعد بهترینها را انتخاب نمود.

Panning
در مورد موضوعات متحرك میتوان با دوربین موضوع را تعقیب كرده وسپس عكس گرفت تا یك عكس با پس زمینه محو و موضوع واضح تهیه شود.در این روش نیز میتوان با استفاده از Burst Mode ،تعداد زیادی عكس تهیه كرد و از میان آنها بهترین را انتخاب نمود.

نكته:
مهمترین مشكل در حالت Burst Mode ،قرار دادن موضوع متحرك در فوكوس دوربین است.چون دوربین در اولین فریم روی موضوع فوكوس میكند و اگر در فریمهای بعدی موضوع متحرك به سمت دوربین نزدیك شود و یا از آن دور شود،احتمالا فقط تعداد زیادی عكس بدون فوكوس قابل قبول تهیه می شود.
این مشكل در دوربینهای ارزان بیشتر خود نمایی می كند چرا كه در دوربینهای حرفه ای، سیستم فوكوس خودكار سریع حتی در حالت Burst Bode نیز به خوبی عمل میكند.
برای غلبه بر این مشكل روشهای زیر ممكن است مفید واقع شود:
1- اگرفاصله موضوع تا دوربین نسبتا زیاد است ،بهتر است دوربین را در حالت خودكار عكاسی منظره (با فوكوس در بینهایت) قرار دهید.
2- اگر فاصله موضوع تا دوربین كم است ،بهتر است از كوچكترین اندازه دیافراگم استفاده كنید(همراه با حالت اولویت دیافراگم) تا عمق میدان زیاد شده و وسعت منطقه فوكوس نیز به تبع آن افزایش یابد.
3- در نهایت اگر هیچ كدام از این روشها مشكل را حل نكرد،سعی كنید موقعیت دوربین را نسبت به جسم متحرك طوری تنظیم كنید تا حركت جسم در محوری عمود بر محور لنز باشد.(به شكل زیر توجه كنید:پیكانهای قرمز جهت حركت نامناسب و پیكان سبز جهت حركت مناسب موضوع را نشان میدهند)

منبع:

How to Use Continous Shooting, Megapixel.net

محدوده بندی خودکار

2004-04-06 05:00:57

یكی از امكانات جالب دوربینهای دیجیتال، براكتینگ خودكار (محدوده بندی خودکار) است.البته براكتینگ خودكار نوردهی ، از مدتها قبل در دوربینهای غیر دیجیتال نیز وجود داشته است اما در دوربینهای دیجیتال علاوه بر این نوع، براكتینگ های دیگری نیز در دسترس كاربران قرار دارد.

مفهوم براكتینگ:
فهم براكتینگ بسیار ساده است.در براكتینگ چندین عكس با تنظیمات مختلف از موضوع گرفته می شود تا حداقل یك عكس ایده آل تهیه شود.مثلا در براكتینگ نوردهی ،چند عكس با نورسنجیهای مختلف گرفته می شود تا یكی از آنها از لحاظ نور، عالی باشد.حال اگر این فرآیند به طور اتوماتیك توسط دوربین انجام گردد،به آن براكتینگ خودكار (Autobracketing ) می گویند.

انواع براكتینگ خودكار
همانگونه كه گفته شد، در دوربینهای دیجیتال انواع مختلفی از براكتینگ خودكار وجود دارد كه در اینجا تك تك مورد بحث قرار می گیرند.

براكتینگ خودكار نورسنجی (Exposure Autobracketing )
این نوع براكتینگ نسبت به سایر انواع، سابقه بیشتری داشته و در دوربینهای بیشتری نیز وجود دارد.در این فرآیند سه فریم از موضوع، با نورسنجیهای مختلف تهیه می شود.در برخی دوربینها در صورت نیاز میتوان تا 5 فریم نیز از موضوع تهیه كرد.مقدار تغییر روشنایی در فریمهای مختلف به صورت كسری از EV(Exposure Value) بیان میشود.(مثل +0.5EV و -0.5EV )

نورسنجی خودكار

نورسنجی با -0.7EV

نورسنجی با +0.7EV

این نوع براكتینگ نسبتا سریع انجام می شود.ابتدا یك عكس با نورسنجی محاسبه شده توسط دوربین تهیه می شود.سپس یك عكس با میزان نوردهی كمتر و یك عكس با میزان نوردهی بیشتر از مقدار محاسبه شده ،تهیه خواهد شد.این ترتیب ،در برخی دوربینها قابل تغییر است.مثلا ابتدا عكسی با میزان كمتر نوردهی ،سپس عكسی با نورسنجی محاسبه شده و در نهایت عكسی با میزان نوردهی بیشتر و یا ترتیبهای دیگر.
در دوربینهای غیر دیجیتال ،هنگام انجام فرآیند براكتینگ خودكار نورسنجی، تنها یكی از پارامترهای اندازه دیافراگم یا سرعت شاتر تغییر می كند اما در دوربینهای دیجیتال، این فرآیند میتواند به صورت تركیبی از تغییر هر دو پارامتر انجام شود.

براكتینگ خودكار اشباع رنگ(Saturation Autobracketing )
این نوع براكتینگ در برخی دوربینهای دیجیتال وجود دارد.در این فرآیند دوربین به طور خودكار در فریمهای مختلف،مقدار اشباع رنگ را تغییر میدهد. این تكنیك بخصوص در مواردی كه وسعت زیادی از عكس را آسمان آبی تشكیل میدهد ،مفید واقع می شود.

كاهش اشباع

افزایش اشباع

اشباع نرمال

براكتینگ خودكار تراز سفیدی (White Balance Autobracketing )
این نوع براكتینگ نیز فقط در برخی دوربینهای دیجیتال وجود دارد.
در فرآیند براكتینگ اشباع رنگ، اشباع تمام رنگها تغییر می كند اما دراین براكتینگ ،ابتدا یك عكس با تراز سفیدی خودكار دوربین گرفته می شود ، سپس یك عكس با افزایش تون رنگ آبی و در نهایت یك عكس با افزایش تون رنگ قرمز تهیه میگردد.

افزایش تون قرمز

افزایش تون آبی

تراز سفیدی خودكار دوربین

براكتینگ خودكار شارپنس (Sharpness Auto Bracketing)
امروزه استفاده از این نوع براكتینگ بیشتر شده است.به طور معمول عكسهایی كه توسط دوربین دیجیتال تهیه می شوند،با استفاده از پردازشگر داخلی شارپ میگردند.در برخی دوربینها امكان حذف این فرآیند وجود دارد(برای استفاده از پردازش نرم افزاری Unsharp Masking بهتر است كه این فرآیند توسط دوربین انجام نشود).
در براكتینگ خودكار شارپنس 3 تصویر ذخیره میشود:یك تصویر با انجام شارپنس پیشفرض،یك تصویر با شارپنس كمتر از مقدار پیشفرض ویك تصویر نیز با شارپنس بیشتر از مقدار پیشفرض دوربین.

تصویر شارپتر

تصویر با شارپنس كمتر

تصویر با شارپنس معمولی

این موضوع امكان كنترل كاملی در زمینه شارپنس فراهم مینماید كه به خصوص در تهیه عكسهای پرتره بسیار مفیداست :در یك تصویر شارپ پرتره،هدف تاكید روی جزئیاتی است كه در حالت معمول یا دیده نمی شوند ویا به آنها توجه نمی شود.اما یك تصویر پرتره كمتر شارپ، بیشتر طبیعی به نظر خواهد رسید. در نهایت بسته به مورد، عكاس میتواند از تصویر دلخواه استفاده نماید.

براكتینگ خودكار كنتراست (Contrast Autobracketing )
در دوربینهای غیر دیجیتال،تمام تغییرات كنتراست در هنگام چاپ عكس و در تاریكخانه انجام میشود.اما در دوربینهای دیجیتال، كنترل میزان كنتراست هم در دوربین و هم پس از تهیه عكس و توسط نرم افزار قابل انجام است.در فرآیند براكتینگ خودكار كنتراست، 3 تصویر( و یا در دوربینهای حرفه ای،5 تصویر)با كنتراست كم تا زیاد تهیه می شود.

كاهش كنتراست

افزایش كنتراست

كنتراست معمولی

تشخیص تغییرات كنتراست در تصاویر رنگی مشكلتر از تصاویر سیاه و سفید است.در تصاویر رنگی تغییرات كنتراست را بیشتر در نواحی عمق سایه ها و یا در طیف بین تاریكی و روشنایی و یا در رنگ سبز برگها می توان تشخیص داد.(تصاویر زیر)

كاهش كنتراست

افزایش كنتراست

كنتراست معمولی

براكتینگ خودكار فوكوس (Focus Autobracketing)
این نوع براكتینگ ،تكنیكی نسبتا جدید است و هنوز استفاده از آن چندان شایع نشده است.بهترین استفاده آن در مورد دوربینهایی است كه در آنها با استفاده از LCD یا منظره یاب الكترونیك(EVF ) ، فوكوس دستی انجام می شود.چون دقت منظره یاب و LCD كم است ،گاه امكان فوكوس دقیق وجود ندارد و یا خیلی مشكل است.حتی در برخی دوربینها امكان بزرگنمایی قسمت مركزی تصویر برای فوكوس بهتر وجود دارد اما باز هم دقیق نیست.براكتینگ خودكار فوكوس می تواند راهی باشد برای غلبه بر این مشكل مهم.
در این براكتینگ،ابتدا یك تصویر با نقطه فوكوس تعیین شده توسط شخص تهیه می گردد.سپس یك عكس با نقطه فوكوس كمی دورتر و بعد یك عكس با نقطه فوكوس كمی نزدیكتر گرفته می شود.در نهایت پس از بازبینی در كامپیوتر ،عكس دلخواه تعیین خواهد شد.

فوكوس روی جسم وسط

فوكوس روی جسم جلویی

فوكوس روی جسم پشتی

منبع:

Autobracketing, Megapixel.net

حساسیت (ISO) و نویز در عكاسی دیجیتال

2004-02-24 08:17:00

شاخص ISO در دوربین دیجیتال نشانگر حساسیت حسگر دوربین نسبت به نور است.مقدار ISO كم نشانه حساسیت كم و مقدار ISO بالا معرف حساسیت زیاد است.تقریبا در تمام دوربینهای دیجیتال ، چه انواع ارزان و چه انواع گرانقیمت ، با افزایش ISO كیفیت تصویر كاهش پیدا می كند. هر چه قدر حساسیت بالا تر باشد ، نویز تصویر نیز افزایش پیدا می كند.مثل رادیو كه با زیاد كردن ولوم صدا نویز صدا نیز بیشتر می شود.
با كاهش مقدار ISO نویز تصویر كاهش می یابد ، تصویر واضحتر و احتیاج به نور بیشتر خواهد شد (و در نتیجه بایستی از دیافراگم بازتر یا سرعتهای پایین شاتر استفاده كرد).
با افزایش مقدار ISO ،نویز تصویر بیشتر ، جزئیات تصویر كمتر می شود ولی نیاز به نور كمتر خواهد شد.( استفاده از دیافراگم كوچكتر و یا سرعتهای بالای شاتر امكان پذیر میگردد)

معمولا باید بر اساس دو عامل زیر مقدار ISO را انتخاب كرد:
- نور محیط
- سرعت مورد نیاز شاتر برای گرفتن عكس
گاه نیاز به یك اندازه خاص دیافراگم نیز در امر انتخاب ، دخیل است اما اهمیت این عامل سوم نسبت به دو عامل اول ، در تصمیم برای استفاده از ISO بالا ، كمتر است.
باید همواره به خاطر سپرد كه برای گرفتن عكس در حداكثر كیفیت ممكن ، باید از كمترین مقدار ممكن ISO استفاده كرد:مثلا برای گرفتن عكس از یك موضوع متحرك در یك روز ابری، مجبوریم كه از سرعتهای بالاتر از 125/1 استفاده كنیم.اما حتی با بیشترین اندازه دیافراگم نیز مقدار نور كافی نخواهد بود.در این مورد تنها راه ممكن ، افزایش حساسیت دوربین است تا بتوان از سرعتهای بالاتر شاتر استفاده كرد و از موضوع متحرك عكس گرفت.
هرگونه افزایش مقدار ISO باید تدریجی باشد.افزایش دادن ناگهانیISO به حداكثر میزان ممكن در مواردی نظیر مثال فوق ، از لحاظ عكاسی قابل قبول نیست.بایستی مرحله به مرحله مقدار حساسیت را افزایش داد تا هنگامیكه سرعت مورد نیاز شاتر بدست آید.این روش ، نویز عكس را به حداقل ممكن خواهد رساند.
نویز و حساسیت وابستگی زیادی به یكدیگر دارند.با افزایش حساسیت، نویزابتدا در مناطق تیره عكس و سپس در مناطقی كه رنگهای نسبتا یكنواختی دارند، ظاهر می شود.

قسمتی از تصویر فوق را انتخاب كرده ایم كه اولا نسبتا در مناطق سایه دار عكس است و ثانیا در ناحیه مركری فوكوس بوده و طبعا توجه بیشتری را به خود جلب می كند.
حالا اثرات تغییر ISO را در آن ناحیه بررسی می كنیم:

50 ISO
shutter speed: 1/5 aperture: f3.2

100 ISO
shutter speed: 1/10 aperture: f3.2

200 ISO
shutter speed: 1/20 aperture: f3.2

400 ISO
shutter speed: 1/40 aperture: f3.2

مشاهده می شود كه با یك مقدار ثابت دیافراگم ( 2/3) ، افزایش حساسیت منجر به افزایش سرعت شاتر از 5/1 به 40/1 ثانیه شده است.از لحاظ عملی این موضوع بسیار مفید است چرا كه با سرعت 5/1 بایستی از سه پایه استفاده كنیم اما وقتی ISO را به 400 می رسانیم ، می توان با سرعت 40/1 ثانیه و بدون سه پایه عكس گرفت.اگر موضوع مورد نظر روشنتر باشد همین افزایش در سرعتهای بالاتر شاتر رخ می دهد(مثلا از 50/1 به 500/1).

در مثال فوق با افزایش حساسیت، میزان نویز در مناطق سایه دار عكس ، جلب توجه می كند.اما در مناطقی كه نور بیشتری دارند ، افزایش نویز كمتر است.مثل مناطقی كه در حد فاصل نواحی روشن و تاریك قرار دارند.(مربع زرد در شكل زیر).به عبارت دیگر هرچه نور بیشتر باشد، اثر نویز كمتر خواهد بود.

50 ISO

100 ISO

200 ISO

400 ISO
همانگونه كه مشاهده می شود ، میزان افزایش نویز در این منطقه عكس كمتر است.در این مثال مقدار ISO معادل 200 كاملا قابل استفاده است چرا كه از یك سو باعث افزایش 4 برابر در سرعت شاتر شده است و از سوی دیگر كیفیت عكس نیز نسبتا خوب است. این موضوع مهم ( یعنی نویز كمتر در نواحی پر نور )در مورد عكسهایی كه در نور طبیعی خورشید گرفته شوند ، بیشتر نمود پیدا میكند. در عكس زیر ،گل در نور طبیعی خورشید قرار دارد. در مورد چنین موضوعی كه زیر نور طبیعی قرار دارد،میتوان بدون افزایش نویز،میزان ISO را افزایش داد و با سرعتهای بالای شاتر عكس گرفت.

100 ISO shutter speed: 1/1000 aperture: f5.6

200 ISO shutter speed: 1/1600 aperture: f5.6

400 ISO shutter speed: 1/2000 aperture: f5.6
البته در این مثال خاص با ISO 400 میزان نوردهی حتی در سرعت حداكثر شاتر و كمترین مقدار دیافراگم نیز بیش از حد لازم است.

به طور خلاصه میتوان گفت كه هرچند مقادیر بالای ISO باعث افزایش نویز می گردد،اما این امكان را به عكاس میدهد كه با سرعتهای بالاتر شاتر عكس بگیرد و این موضوع گاه بسیار مفید ولازم است.
باید به خاطر داشت كه نویز، بیشتر در مناطق تیره و نیز نواحی كه رنگ یكنواخت دارند، ظاهر می شود.بنابراین ابتدا باید موضوع مورد نظر را ارزیابی و مناطق فوق الذكر را در آن شناسایی كنیم.سپس با تغییر كادر بندی ، این مناطق را در عكس به حداقل برسانیم و سپس از ISO بالا استفاده نماییم.
در محیطهای كم نور ،نویز واضح تر خواهد بود و در نتیجه با افزایش ISO ، كیفیت عكس به طور قابل ملاحظه ای كاهش می یابد.در این موارد بهتر است كه با استفاده از یك سه پایه ،از سرعتهای پایین شاتر استفاده نماییم.

و اما چند نكته:
1- در محیطهای كم نور در صورتی كه از حالت اتوماتیك ISO استفاده شود،سرعت شاتر نسبت به مقدار ISO در اولویت است.یعنی دوربین حتی الامكان سعی میكند كه از سرعتهای بالای شاتر استفاده نماید،هرچند كه بعلت ISO بالا سبب كاهش كیفیت تصویر گردد.

2- ارتباط تراز سفیدی (White Balance) و ISO : فرض كنید كه زیر نور چراغ معمولی در اتاق عكس می گیرید.تنظیم خودكار تراز سفیدی باعث افزایش بهره كانال رنگ آبی می شود تا بر طبیعت زرد- قرمز نور چراغ غلبه كند.در چنین محیطهای كم نوری، اگر ازISO بالا استفاده كنید، بهره كانال رنگ آبی مجددا افزایش خواهد یافت و در تصویر حاصله رنگ آبی به طور نامناسبی غلبه خواهد داشت.
در این موارد برای غلبه بر این مشكل باید از فیلترهای اصلاح كننده رنگ استفاده شود.

3-در مورد دوربینهایی كه امكان تنظیم كنتراست دارند ، یك نكته جالب عملی در رابطه با ISO وجود دارد:
اگر دوربین روی حالت كنتراست پایین تنظیم و جبران نوردهی(EV) 3/2+ انتخاب شود،میتوان مقدار ISO را نصف كرد.یعنی اگر ISO مورد نیاز 200 است میتوان از مقدار100 استفاده كرده و تصویر بهتری تهیه نمود.

نویز و كاهش آن (Noise Reduction )

هر چه سطح سنسور دوربین بیشتر باشد میزان نویز كمتر است. به همین علت دوربینهای دیجیتال حرفه ای SLR ،نسبت به دوربینهای معمولی،نویز كمتری تولید میكنند.سطح سنسور بعضی از دوربینهای دیجیتال SLR تقریبا 4 برابر دوربینهای معمولی است.بنابراین در دوربینی مانند Canon EOS 1D كه برای عكاسی از صحنه های پر تحرك ورزشی نیز استفاده می شود، انتخاب ISO بالا دیگر یك موضوع كم مصرف نیست.در این دوربین محدوده انتخاب ISO بین 100 تا 1600 میتواند باشد.
نكته دیگر آن است كه دوربینهای دیجیتال جدید به طور خودكار نویز موجود در تصاویر را كاهش می دهند.مثلا در دوربینهای Nikon D1X و Canon EOS 1D امكان كاهش نویز به صورت یك انتخاب در اختیار عكاس گذاشته شده است.و در نتیجه حتی در ISO های بالا نیز تصاویر همچنان بدون نویز قابل توجه خواهند بود.

كاهش نویز توسط نرم افزار نیز قابل انجام است.اما این كار با نرم افزارهای معمولی ویرایش تصویر چندان نتایج قابل قبولی ارائه نمی دهد.چرا كه این نوع نویزها در تمام طیف فركانسی نور پراكنده بوده و بر اساس رنگ و روشنایی و حتی نوع دوربین متغیر است.در روشهای معمولی كاهش نویز ،مانند استفاده از فیلترهای Median و روشهای آستانه ای( Thresholding) ،میزان اصلاح نویز كم بوده و در عوض بسیاری از جزئیات تصویر از دست می رود.

اما نرم افزارهای اختصاصی كاهنده نویز ، از تكنولوژیهای پیشرفته و جدیدی استفاده می كنند تا ضمن حفظ دقت و جزئیات تصویر ، حداكثر كاهش نویز را اعمال كنند.مثلا نرم افزار Noise Ninja(شكل فوق) از یك الگوریتم پیشرفته ریاضی استفاده میكند تا تصویر را به صورت طیف فركانسی 3 بعدی تحلیل نماید و امكان شناسایی دقیق و در نتیجه حذف نویز ها در فركانسها و كانالهای رنگی مختلف فراهم شود.

بهترین نرم افزارهای كاهنده نویز برای كامپیوترهای PC و MAC:
(به ترتیب اولویت)

PC
1- Noise Ninja ( Picture Code) >http://www.picturecode.com/
2- Neat Image (AB Soft ) >http://www.neatimage.com/
3- Grain Surgery (Visual Infinity) >http://www.visinf.com/

MAC
1. Grain Surgery (Visual Infinity) >http://www.visinf.com/
2. Noise Ninja ( Picture Code) >http://www.picturecode.com/
3. Ultra ISO ( Imaging Concepts)

منابع:

1. Digital Noise and ISO Control, BetterDigitalOnline
2. High ISO Setting , MegaPixel.Net
3. Digital Dirt and Noise , Peter Marshall ,About.com/Photography
4. Features and advantages of Noise Ninja , PictureCode.com
5. Noise Reduction Tool Comparison , Michael Almond

تراز سفیدی

2004-02-14 08:59:49

اگر در مورد نحوه استفاده از تراز سفیدی (White Balance) دوربینتان اطلاعات زیادی ندارید، حتما این مقاله را بخوانید.
بدون اینکه بخواهیم زیاد وارد مسایل تکنیکی شویم، دانستن این مطلب مهم است که دوربین عکاسی باید میزان هر کدام از رنگ‌های اصلی را که روی سنسور تجزیه می‌کند بداند. هر بار که دوربین عکس می‌گیرد باید نور سفید را که جمع تمام رنگهاست شناسایی نماید که این کار یکی از دلایل کندتر بودن دوربین‌های دیجیتال نسبت به دوربین های فیلمی است که بدون پردازش نور را روی فیلم می‌تابانند. از آنجا که نور سفید توسط شرایط نورپردازی محیط تغییر می‌کند دوربین باید اثر این نور اضافه بر روی رنگ سفید را جبران نماید. اهمیت این موضوع از آن جهت است که اصلاح رنگی تصویر بعد از گرفته شدن توسط نرم‌افزارهای ویرایش تصویر کار آسانی نیست که براحتی از عهده همه برآید.

بیشتر دوربین‌های دیجیتال بخصوص مدلهای جدیدتر دارای تراز سفیدی قابل تنظیم می‌باشند. معمولا تنظیم‌های مختلف جزو یکی از دسته‌بندی‌های زیر قرار می‌گیرد.
تراز سفیدی خودکار
این تنظیم معمولا تنظیم پیش فرض دوربین است. الگوریتم‌های پیچیده که دورن برنامه داخلی دوربین (Firmware) برنامه‌ریزی شده‌اند به دوربین در تشخیص رنگ سفید کمک می‌کند. در بیشتر حالات این الگوریتم دقت خوبی دارد، ولی بهترین نتیجه این گزینه در فضای آزاد و شرایط نوری درخشان می‌باشد. زیر یک آسمان ابری بیشتر تراز سفیدی‌های خودکار دوربین‌ها چندان خوب عمل نمی‌کنند و تصویری با سایه‌ای از رنگ آبی روی آن ایجاد می‌کنند.

تنگستن
این تراز سفیدی روی بعضی از دوربینها Incandescent یا Indoor (فضای سرپوشیده) نی نامیده شده است. این تنظیم برای حالتی مناسب است که نور محیط بیشتر نور لامپ باشد مانند فضای داخل خانه. وقتی که سیستم تراز سفیدی دوربین بداند که در چنین شرایطی قرار دارد و فلاش نیز استفاده نمی‌شود، بهتر می‌تواند رنگ سفید را تشخیص دهد. از این تنظیم باید هنگام عکاسی بدون فلاش در داخل خانه یا فضای سرپوشیده (که بیشتر نور محیط نور لامپهای التهابی می‌باشد) استفاده نمود.

هر دو عکس در زیر همان نور التهابی و بدون فلاش گرفته شده‌اند. عکس سمت چپی با تنظیم تراز سفیدی روی نور تنگستن(Tugsten) یا التهابی (Incandescent) گرفته شده و سمت راستی از تراز سفیدی خودکار دوربین استفاده کرده است.

فلورسانت
از این تنظیم هنگام عکاسی در زیر نور مهتابی یا لامپهای فلورسانت استفاه نمایید. بعضی از دوربین‌ها بیش از یک نوع تنظیم برای نور فلورسانت ارائه می‌دهند، چون انواع مختلفی از لامپهای فلورسانت وجود دارد: نور سفید سرد (مهتابی معمولی) و نور سفید گرم (مهتابی آفتابی).
لامپهای مختلف فلورسانت در موارد مختلف استفاده می‌شود و محل کاربرد آنها تابع رویه خاصی نیست. عکاسی باید نوع لامپ را حدس بزند و از تنظیم تراز سفیدی مناسب دوربین استفاده نماید.

هر دو عکس در زیر نور فلورسانت (مهتابی) بدون فلاش گرفته شده‌اند. عکس سمت چپی با تراز سفیدی خودکار گرفته شده و عکس سمت راستی با تراز سفیدی مهتابی.

در بین نورهای مختلف تشخیص نوع نور فلورسانت از بقیه مشکل‌تر است. مثلا در بسیاری از دفترها و مدارس از ترکیبی از نورهای مهتابی گرم و سرد برای ملایم کردن نور سفید زننده مهتابی با نور آفتابی رنگ فلورسانت آفتابی استفاده می‌کنند. در چنین شرایطی تجربه کردن بهترین کار است.

نتیجه تراز سفیدی خودکار (چپ) و ابری (راست) در زیر آسمان نیمه ابری

نور آفتاب، ابر، سایه یا فضای آزاد
این تنظیم‌ها روی تمام دوربین‌ها وجود ندارد. معمولا سیستهای تراز سفیدی دوربین‌ها برای شرایط فضای آزاد بهینه شده‌اند. بنابر این در چنین شرایطی تراز سفیدی انها خوب عمل می‌کند. با این حال بعضی تولید کنندگان تنظیم‌هایی را به آن اضافه می‌کنند. استفاده واقعی از این تنظیم‌ها به دوربین بستگی دارد. بهتر است برای دیدن شرایط کاربرد تنظیم‌ها منوال دوربین را مطالعه کنید. چون ممکن است مثلا تنظیم تراز سفیدی آفتابی روی یک دوربین برای شرایط آفتاب درخشان تنظیم شده باشد و برای دوربین دیگر برای زمان غروب آفتاب.

تنظیم‌ ضبط شده توسط کاربر، تنظیم دستی
روی دوربین‌های دیجیتال مختلف ممکن است برای یک کار چندین نام معرفی شده باشد. تمام این تنظیم‌ها یک تراز سفیدی خاص را شرح می‌دهند که میزان آن بستگی به شرایط مکانی گرفته شدن عکس دارد.
معمولا باید کاربر دوربین را به یک ناحیه سفید نشانه رود و این نقطه را به عنوان ناحیه سفید تعریف نماید. یک مشکل در این روش تعریف ناحیه سفید است. مثال این مطلب کاغذ سفید است که مارکهای مختلف کاعذ دارای سفیدی‌های متفاوتی هستند. بعضی کمی متمایل به زرد و بعضی سفیدتر هستند. وقتی نور محیط بر احساس ما از سفیدی تاثیر می‌گذارد چگونه باید با اطمینان بگوییم که سفید کدام است؟
یک راه برای حل این مشکل، به همراه داشتن قطعه‌ای کاغذ سفید است. بنابر تجربه من یک قطعه کوچک کاغذ بسیار سفید بخوبی عمل می‌کند. هنگامی که تنظیم تراز سفیدی دوربین برای تشخیص شرایط نوری بدرستی عمل نمی‌کند، با تنظیم تراز سفیدی بر روی تکه کاغذ سفید مرجع، به شرطی که در محیط سرپوشیده باشیم، تراز سفیدی بخوبی کار می‌کند.

هیستوگرام چیست؟ قسمت سوم (آخر)

2003-12-29 09:56:25

هیستوگرام‌، آنچه که وجود دارد.
همانطور که گفته شد همیشه هیستوگرامی که در یک نقطه خاص تجمع مقادیر بالایی دارد، لزوما هیستوگرام بدی نیست. هیستوگرام فقط چیزی را که وجود دارد نشان می‌دهد.

در این تصویر نشان داده شده که تقریبا تمام اطلاعات تصویر در ناحیه پایینی (تاریک) تجمع دارد و فقط اطلاعات اندکی مربوط به تصویر روشن ماه می‌باشد. اما از آنجا که اطلاعات مربوط به نقاط تیره و روشن تصویر هر دو در بازه محدوده دینامیکی قابل قبول دوربین واقع شده‌اند، این عکس قابل گرفتن و دارای نورسنجی درست بوده است. جزئیات نشان داده شده در ماه این موضوع را اثبات می‌کند.

این مورد برعکس حالت قبل است. تقریبا تمام مقادیر در سمت راست هیستوگرام در طیفهای روشن واقع شده است. این همان چیزی است که عکاس برای نشان دادن درخشش این منظره برفی مد نظر داشته است. باز هم چون مقادیر در بازه مورد قبول دوربین واقع شده‌اند و هیچکدام از طیفهای روشن صحنه از محدوده دینامیکی مورد قبول خارج نشده‌اند، عکس از لحاظ نوری بدون اشکال است.
تا زمانی قبل هیستوگرامها اشکالی رمز آلود بودند. ولی اکنون برای عکاسانی که می‌خواهند کنترل کیفیت عکس دوربین دیجیتالشان را در دست داشته باشند ابزاری ارزشمند به حساب می‌آیند. امیدوارم که این راهنمای خلاصه کمی از رمزآلودگی هیستوگرام را برای شما کاسته باشد.
اکنون با مرور مشخصات هیستوگرام دوربینتان کار را شروع نمایید. دوربین را بگونه‌ای تنظیم نمایید که عکس و هیستوگرام را پس از هر عکس بطور همزمان برای 5 الی 10 ثانیه نشان دهد. عادت کنید که همیشه بعد از هر عکس نگاهی به آن بیندازید. هیستوگرام را می‌توان بزرگترین نوآوری در عکاسی بعد از نورسنج سرخود دوربین به حساب آورد.

هیستوگرام چیست؟ قسمت دوم

2003-12-27 13:34:51

مثالها
همانطور که قبلا گفته شد، فقط به این دلیل که یک هیستوگرام در سمت راست ارتفاع زیادی دارد (نورزیاد) هیستوگرام بد یا خوبی نیست. یک هستوگرام فقط شرایط عکس را به شما نشان می‌دهد و تصمصم گیری در مورد اینکه این عکس خوب است یا بد ه عهده شماست. در اینجا با چند مثال موضوع را شرح می‌دهیم.

در اینجا دو عکس مشاهده می نمایید که با سه و نیم گام نوری متفاوت با یکدیگر گرفته شده‌اند. هر دو عکس با دیافراگم f/9 گرفته شده‌اند، ولی سرعت شاتر در عکس اولی 2000/1 ثانیه و در عکس پایینی 200/1 ثانیه است. هیستوگرام عکس بالایی در انتهای محور تیره نمودار مقادیر بزرگی دارد (نشاندهنده کم نور شدن عکس) و عکس پایینی در انتهای روشن محور مقادیر بزرگی دارد (ور زیاد در عکس)
در دوربین‌های دیجیتال امروزی یا فیلم‌های اسلاید دوربینی وجود ندارد که بتواند محدوده دینامیکی کامل این عکس را که حدود 8 گام است پوشش دهد. بنابر این مجبوریم در مورد اینکه چنین منظره‌ای را چگونه عکاسی نماییم کمی تعمق کنیم. باید یک منظره با 8 گام محدوده دینامیکی را در عکسی که فقط توانایی نشان دادن 5 گام دینامیکی را دارد بگنجانید...
چند راه حل‌ موثر عبارتند از:
1- از فلاش اجباری برای روشن کردن جلوی زمینه استفاده نمایید.
2- از یک فیلتربا چند درجه تراکم خنثی ND استفاده نمایید.
3- چند عکس با چند تنظیم مختلف بگیرید و سپس عکسها را در یک ویرایشگر تصویر با هم ادغام نمایید.
4- بی خیال عکس شوید و به خانه برگردید!
در این مورد به علت دوری و بزرگی بیش از حد سوژه جلوی عکس استفاده از فلاش اجباری فایده‌ای ندارد. ممکن است فیلتر تراکم خنثی هم همراه نداشته باشید. حتما وقتی یک دوربین دیجیتال همراه دارید و منظره‌ای به این زیبایی هم پیش رویتان است گذشتن از خیر عکاسی از این منظره خیلی دردناک باشد. پس باید چاره دیگری اندیشید. در اینجا برای حل مشکل از ادغام دو عکس پیش استفاده شده است، بخش آسمان از عکس اول و زمین از عکس دوم برداشته شده است. عکس زیر نتیجه کار را نشان می دهد. کار هنر بزرگی نیست... ولی منظور ما را خوب توضیح می دهد.

ادامه دارد...

هیستوگرام چیست؟ قسمت اول

2003-12-23 14:56:51

شاید مفیدترین ابزار در عکاسی دیجیتال هیستوگرام باشد. با این وجود شاید چیزی باشد که کمترین اطلاع در مورد آن وجود دارد. در این مقاله سعی می‌کنیم که توضیح دهیم که هیستوگرام چه چیزی به عکاس نشان می‌دهد و چگونه باید از این اطلاعات استفاده نمود.
بعضی از دوربین‌های دیجیتال توانایی نمایش هیستوگرام را بصورت مستقیم (قبل از گرفتن عکس) و یا در بیشتر موارد بعد از گرفتن عکس دارند. در بیشتر این دوربین‌ها هیستوگرام روی صفحه نمایش پشت دوربین نشان داده می‌شود و بیشتر آنها را می‌توان به گونه‌ای برنامه‌ریزی نمود که هیستوگرام را بلافاصله بعد از گرفتن هر عکس و یا هنگام مرور عکسها نشان دهند. در مورد دوربین‌هایی که هیستوگرام عکس را نشان نمی‌دهند، باید عکسها را به کامپیوتر منتقل نمود و هیستوگرام عکس را با نرم‌افزارهای ویرایش تصویر مانند فتوشاپ بررسی نمود.

نور سنجی در قرن بیست و یکم
عکاسان حرفه‌ای معمولا بعد از گرفتن هر عکس، در صفحه نمایش پشت دوربین نگاه می‌کنند، آنها معمولا کمتر به خود عکس توجه می‌کنند، بلکه این هیستوگرام است که بیشتر توجه آنها را بخود جلب می‌نماید.

Canon EOS 1Ds با 16-35mm f/2.8L lens @ 24mm. ISO 200

این هیستوگرام توزیع تقریبا کاملی از طیفها را که حدود چهار گام محدوده دینامیکی از سایه‌های تاریک در سمت چپ تا حد باریکی حدود یک گام از سایه‌های روشن در راست دربرمی‌گیرد را نشان می‌دهد. این محدوده تقریبا در پنج گام محدوده دینامیکی واقع شده است که محدوده توانایی بیشتر سنسورهای تصویری دیجیتال است.
معمولا نورسنجها طیف خاکستری 18%در کارت مرجع استاندارد طیف را به عنوان طیف متوسط در نظر گرفته و نورسنجی را بر اساس آن انجام می‌دهند. این کار به این علت است که دوربین متوسطی از نواحی مختلف یک صحنه را می‌بیند و متوسطی ازنورکل صحنه را که بهترین سازگاری با نواحی درخشان و سایه‌های ملایم و تند داشته باشد، برای تنظیم نور در نظر می‌گیرد.
این تنظیم، که معمولا خود شما و یا سیستم اتوماتیک دوربین شما انتخاب می‌کند، در واقع یک سازش است. در بیشتر شرایط این نوع نورسنجی یک نورسنجی ایده‌آل و کامل نیست. در حقیقت فقط یک تنظیم وجود دارد که مقادیر طیفهای مختلف موجود در صحنه را به بهترین وجه در محدوده توانایی سنسور دوربین شما قرار می‌دهد. "به بهترین وجه" به این معنا است که طیفهای متوسط موجود در عکس، تقریبا در وسط تاریکترین و روشنترین مقادیر واقع شوند. این تعریف را در ذهن نگه دارید تا گریزی به محدود دینامیکی بزنیم و برگردیم.
محدوده دینامیکی
سنسور تصویری دوربین دیجیتال شما شباهت زیادی به فیلم رنگی حساس به نور اسلاید دارد. شبیه فیلم‌های اسلاید، اگر بخشی از تصویر نوری بیش از حد دریافت کند سفید و اگر نور کمی به آن برسد تیره می‌شود. یک تصویر مناسب فقط هنگامی ضبط می‌شود که نوری که به سنسور می‌رسد تقریبا در محدده پنج گام f واقع شده باشد. ( هر گام f میزان نور رسیده به فیلم را دو برابر یا نصف می‌کند) در مورد دوربین‌های دیجیتال محدوده دینامیکی تقریبا مشابه فیل‌های اسلاید در حدود 5 گام می‌باشد. همچنین به یاد داشته باشید که محدوده مقادیر روشنایی در دنیای واقعی حدود 10 گام می‌باشد – از کمترین نور قابل تشخیص تا روشنترین نور در ساحل دریا یا منظره برفی.

Canon EOS 1Ds با 135mm f/2.، ISO 100
در تصویری که در مد 8 بیتی ضبط شده باشد 256 سطح مجزا بین سیاه مطلق (0) و سفید مطلق (256) وجود دارد. ( ما در این نوشتار از مدهای 12، 14 و 16 بیتی صرفنظر می‌کنیم). 18% خاکستری (نقطه‌ای که تمام نورسنجی‌ها آن را معیار می‌گیرند) مقدار عددی در حدود 128 دارد که در میانه سیاه و سفید قرار دارد. اگر در مودرد این موضوع فکر کنید تا حدودی منطقی است. این به این معنا است که اگر شما د رحال عکاسی از متوسطی از سوژه‌ها هستید، مثلا در یک منظره که در آن مردم، درختها، چمنزار و ... وجود دارد نورسنجی بر اساس نقطه متوسط محدوده دینامیک یدوربین انجام می‌شود. چرا این موضوع مهم است؟
بخاطر این که اگر یک سوژه را در نزدیکی مرزهای توانایی محدوده دینامیکی سنسور دوربینتان نورسنجی نمایید، اگر به صفر(سیاه مطلق) نزدیک باشد اصلا تصویری ندارید و یا تصویر بسیار تیره و نویزدار است و اگر به 255 (سفیدی مطلق) نزدیک باشد چیزی به غیر از یک صفحه سفید با نقاطی رنگی که تصویری را نشان نمی‌دهند نخواهید داشت.
هیستوگرام
در اینجاست که هیستوگرام بکار می‌آید. هیستوگرام یک نمودار ساده است که نشان می‌دهد سطوح مختلف روشنایی موجود در صحنه، از تاریکترین تا روشنترین سطح در چه محدوده‌ای واقع شده‌اند. این مقادیر از تاریکترین بخش نمودار در سمت چپ تا روشنترین مقادیر در سمت راست چیده شده‌اند. محور عمودی این نمودار (ارتفاع نقاط روی نمودار) نشان می‌دهد که چه مقدار از تصویر در هر سطح از روشنایی قرار دارد.

در تصویر فوق هر کدام از پنج ناحیه (یا گامهای f) قابل ثبت توسط دوربین‌ها بطور دلخواه با عبارات خیلی تیره، تیره، متوسط، روشن و خیلی روشن برچسب زده شده‌اند. اما هرکدام از این محدوده‌ها که شامل یک گام f هستند در درون خود دارای حدود 50 سطح مجزای روشنایی می‌باشند. در نظر گرفتن 4-5 نقطه از انتها (تیره) و 4-5 نقطه از ابتدای (روشن) این مقیاس به عنوان نقاطی که بخاطر نزدیکی بیش از حد به حداقل و حداکثرها بخشی از نواحی تشکیل دهنده تصویر نیستند، ایده بدی نیست.

در این تصویر نمایی از صفحه نمایش پشت یک دوربین Canonb 1Ds که هیستوگرام یک عکس را نشان می‌دهد دیده می‌شود. ضمنا با استفاده از خطوط عمودی 5 گام محدوده دینامیکی موجود را تقسیم بندی نموده است. همانطور که می‌بینید بیشتر نواحی این تصویر در نواحی سایه‌ و یا خیلی روشن قرار دارد و بخش کمی در محدوده متوسط واقع شده است.

کم کم موضوع در حال روشن شدن است. هیستوگرام فقط یک معیار تقریبی به ما نشان می‌دهد، مثل یک نگاه گذرا به ساعت مچی که حدود زمان را به ما نشان می‌دهد، نه مقادیر دقیق ثانیه و دقیقه‌ها را. اگر شما در خواندن هیستوگرام مهارت پیدا نمایید قادر خواهید بود که کیفیت نورسنجی دوربین را با یک نگاه تخمین بزنید. البته این کار زمانی مفیدتر و معنادار است که هیستوگرام صحنه قبل از عکاسی یا بعد از گرفتن عکس نشان داده شود. در قسمتهای بعدی این مقاله چند مثال را با هم بررسی می‌نماییم.

جبران نوردهی چیست؟

2003-11-10 01:06:46

یک نقطه شروع مناسب برای رسیدن به تنظیم نور صحیح، درست بودن تنظیم نور از نظر عکاس است. این بدان معنی است که ممکن است عکسی که از لحاظ نوری بیش از حد روشن یا تاریک است بخاطرالقای حس خاصی از نظر عکاس عکس مناسبی بنظر برسد. به عبارت دیگر می توان گفت تنظیم نور را باید از دیدگاه فنی مورد مطالعه قرار داد.
از لحاظ تکنیکی دوربین های دیجیتال بر اساس اطلاعاتی که نورسنجشان فراهم می کند تنظیم نور صحیح را محاسبه و انتخاب می کنند. در حالی که این روش در بییشتر موارد خوب عمل می کند، ممکن است در بعضی شرایط نتایجی را به دست دهد که از لحاظ فنی درست نباشد.

برای رفع این مشکلات گاه به گاه، بیشتر دوربین های دیجیتال با امکان استفاده از جبران نوری –Exposure compensation – تجهیز شده اند. جبران نوری اشتباه به وجود آمده در تنظیم نور دوربین را اصلاح می کند. بطور کلی، دروبین ها از جبران نوری در محدوده مثبت و منفی دو گام نوری 2EV± استفاده می کنند. بسیاری از دوربین های دیجیتال جبران نوری با تغییرات گام ۳/۱ EV بکار می برند، در حالی که بعضی از دوربین های پیشرفته تر افزایش با گام ۲/۱ EV را فراهم
می کنند.

یک ایده ساده
بطور ساده می توان گفت در جبران نوری مقادیر مثبت روشنایی تصویر را زیاد و مقادیر منفی تصویر را تاریک تر می کند. احتمالا ساده ترین راه برای توضیح عملکرد جبران نوری این است که تاثیر جبران نوری بر روی تنظیم نور را با چند مثال توضیح دهیم.
موضوع مورد مطالعه یک مجسمه قدیمی در یک پارک است. برای این عکسها، از دوربین Casio QV8000SX استفاده شده است که اطلاعات بسیار کاملی از تصویر را بصورت EXIF ضبط می کند. به علاوه، زوم بالای این دوربین (8X) یکی دیگر از دلایل انتخاب آن بوده است. برای مقایسه صحیح بین عکسها، یک عکس با جبران نوری صفر گرفته شده است که سایر عکسها با این عکس که دارای تنظیم نور صحیح است مقایسه شوند.

جبران نوری "1EV+"

جبران نوری "0"

جبران نوری "1.00EV-"

همانطور که در این عکسها دیده می شود اثر جبران نوری بر روی عکس بسیار زیاد است. نتایج دقیق تر را می توان با کاهش و افزایش جبران نوری با گام کوچکتر به دست آورد. در واقع، بعضی از دوربین ها می توانند این کار را بصورت خودکار انجام دهند. یک عکس با تنظیمی که نورسنج انجام داده است می گیرند و دو عکس دیگر یکی با جبران نوری مثبت و دیگری منفی می گیرند. به این کار محدوده بندی تنظیم نور –Exposure Bracketing- گفته می شود.
برای اینکه تغییرات دقیقتر تصویر بااستفاده از جبران نوری با گام کوچکتر نشان داده شود، 3 تصویر از یک موضوع ثابت را در نظر می گیریم.

جبران نوری "0.75EV+"

جبران نوری "0"

جبران نوری "0.75EV-"

شبیه سایر موارد مطرح در عکاسی، بهترین راه برای یاد گرفتن استفاده از جبران نوری تجربه کردن آن است. بعضی اوقات ، ممکن است با تغییرات اندکی بر روی تنظیم نوری پیشنهاد شده توسط نورسنج دوربین عکسی بسیار بهتر از لحاظ طیف رنگها و موفقیت عکس درنظر بینندگان به دست آید. تاریک کردن دریای طوفانی در حد3/1- EV می تواند حس ترس را القا نماید، در حالی که زیاد کردن جبران نوری در حد3/1+ EV می تواند کودکی را که در حال تاب بازی است شادتر و روشن تر نشان دهد.

مشخصات دوربین های دیجیتال –تنظیم نور

2003-07-16 09:15:00

تمام دوربین های دیجیتال یک مد کاملا اتوماتیک تنظیم نور دارند که به کاربر امکان می دهد به راحتی سوژه خود را انتخاب کرده و در کادر قرار دهد و عکس بگیرد. هرچند در بیشتر دوربینهای معمولی دارای فیلم نیز راه های مختلفی برای کنترل نور در نظر گرفته شده است. یک تنظیم نور مناسب منجر به عکسی می شود که دارای کنتراست و روشنایی مناسب بوده و هیچ ناحیه ای در آن نه آنقدر روشن است که تصویر رنگ و رو رفته شود و نه آنقدر تاریک است که جزئیات از بین رفته باشد. بسیاری از دوربین های دیجیتال برای تعیین تنظیم نور مناسب از سیستم اندازه گیری نور در مرکز تصویر Center Metering استفاده می کنند. با این سیستم، دوربین میزان نور را بیشتر در محدوده اطراف مرکز لنز در نظر گرفته و نور کناره های لنز را کمتر تاثیر می دهد. در بسیاری از شرایط این تنظیم خوب کار می کند، ولی در بعضی از شرایط نور دهی، ممکن است این سیستم عکسهای ضعیفی از لحاظ نوردهی ایجاد نماید. اگر صحنه ای که از آن عکس گرفته می شود دارای مناطق تیره و تاریک باشد، مثل یک روز افتابی درخشان در زیر سایه درخت که اجسام دارای نقاط سایه و روشن زیادی است، معمولا استفاده از سیستم نوردهی در مرکز، یا باعث نور زیاد در در بخشهای روشن و یا نور کم در بخشهای تیره می شود. بعضی از دوربین های دیجیتال دارای سیستم اندازه گیری نور ماتریسی Matrix Metering می باشند که صحنه را به چند ناحیه تقسیم کرده برای هر ناحیه بطور جداگانه نورسنجی می کنند. این کار تصویری به دست می دهد که دارای نور متعادلی می باشد. نورسنجی نقطه ایSpot Metering نیز یکی دیگر از روشهای نور سنجی است که در بعضی از دوربینهای دیجیتال بصورت اختیاری قرار داده می شود. در این روش ، نور سنجی در یک بخش کوچک و معین در مرکز لنز انجام می شود و به کاربر اجازه می دهد که روی ناحیه مشخصی از صحنه نور سنجی انجام دهد.
مدهای برنامه ریزی شده نورسنجی اتوماتیک معمولا تنظیم های اولیه نورسنجی را اتوماتیک نگه می دارند و تنظیم های دستی برای سایر انتخاب های دوربین فراهم می کنند. بعضی از دوربینها مد اولویت با دیافراگم یا شاتر را به عنوان مد دستی در اختیار کاربر می گذارند که کاربر می تواند درجه دیافراگم f یا سرعت شاتر را تنظیم نماید، سپس دوربین بر اساس انتخابی که کاربر نموده است مابقی تنظیم ها را به گونه ای که تصویر مناسبی از لحاظ نور به دست آید محاسبه کرده و تنظیم می کند.
بعضی از دوربین ها یک مد تنظیم نور دستی دارند که به عکاس اجازه می دهد که تا حد زیادی ذوق هنری خود را در عکسها پیاده نماید. معمولا در این مد 4 پارامتر را می توان تنظیم نمود: تراز سفیدی ( White balance)، تنظیم نوردهی Exposure compensation، قدرت فلاش و همزمانی فلاش . انواع مختلف تنظیم رنگ نور (نظیر نور هوای آزادOutdoor، زیر لامپ فلورسنت، زیر لامپ تنگستن، و...) تاثیر به سزایی بر روی کیفیت رنگ عکس دارد. با استفاده از این تنظیم می توان تاثیری را که نورهای مختلف بر روی عکس میگذارند و باعث می شوند رنگ عکس غیر طبیعی جلوه کند حذف نمود. با استفاده از White balance می توان اثرات نامناسب شرایط نور دهی را اصلاح نمود، مثلا میتوان در شرایط نوری آفتابی، ابری، نور درخشان و نئون و فلورسنت نور را بگونه ای تنظیم کرد که رنگها، همانند آنچه که چشم انسان بصورت طبیعی می بیند، در عکس منعکس شود. با استفاده از تنظیم دستی نوردهی می توان نوردهی عکس را بدلخواه نسبت به نوردهی ایده آل اندازه گیری شده توسط دوربین تغییر داد. این خصوصیت نظیر امکانی است که عکاس در یک دوربین حرفه ای SLR برای گرفتن عکسی با نور بیشتر یا کمتر از میزان لازم ، در اختیار دارد تا بتواند جلوه خاصی را درعکس ایجاد نماید. با تنظیم قدرت فلاش امکان ایجاد تغییر در قدرت فلاش و با تنظیم همزمانی فلاش امکان استفاده اجباری از فلاش بدون توجه به سایر تنظیمات دوربین فراهم می آید.
بعضی از دوربین ها امکانی را فراهم می آورند که بنام "محدوده اتوماتیک نوردهی" یا Automatic Exposure Bracketing شناخته می شود. با استفاده از این امکان، هنگامی که عکس گرفته می شود، چند فریم از عکس با تنظیم های نوری مختلف برداشته می شود تا کاربر بتواند بهترین حالتی را که دوست دارد انتخاب نموده و بقیه را حذف نماید.

مشخصات دوربین دیجیتال – زوم اپتیکال و دیجیتال

2003-07-15 09:16:19

دوربین های دیجیتال دو نوع زوم مختلف دارند: زوم اپتیکال و زوم دیجیتال. زوم اپتیکال نظیر زومی است که در دوربین های استاندارد عکاسی وجود دارد. این زوم که با استفاده از سیستم لنز انجام می شود، اختلاف بزرگنمایی بین حداقل و حداکثر فاصله کانونی است. لازم به ذکر است که در دوربین های دیجیتال این بزرگنمایی قبل از ثبت تصویر توسط CCD انجام می شود. در مورد زوم دوربین ها آنچه اهمیت دارد میزان زوم اپتیکال آن است. در واقع، زوم دیجیتال چیزی بیش از یک حیله بازاریابی نیست و تقریبا ارزشی ندارد!
ازا اوایل سال 2000 بیشتر دوربین های دیجیتال با لنزهای زوم دارای موتور عرضه می شوند که محدوده مؤثری از زاویه باز تا تله فتو را پوشش می دهند. زوم اپتیکال معمولا در محدوده 3X تا 10X می باشد، ولی بالاتر هم می‌تواند باشد. عبارت بزرگنمایی n برابر می تواند کمی گمراه کننده باشد، چون مثلا عبارت 3X در مورد دوربین های مختلف معانی متفاوتی می دهد. این بخاطر این است که فاصله کانونی واقعی در یک دوربین دیجیتال به اندازه سنسور آن بستگی دارد. بخاطر همین معمولا دروبینهای دیجیتال برای مقایسه، عبارت بزرگنمایی معادل در مقیاس 35mm برای فاصله کانونی را ذکر می‌کنند که در واقع بزرگنمایی حقیقی دوربین از آن فهمیده می شود. لنز زوم 3X معمولا فاصله کانونی معادلی بین 35mm تا 140mm دارد. بعضی از دوربین ها بین محدوده کلی فاصله کانونی اشان قابلیت زوم تدریجی را دارا بوده و بعضی دیگر فقط در 2 یا 3 گام از پیش تنظیم شده بیشتر زوم نمی کنند.
زوم دیجیتال چیزی بیش از بریدن ناحیه میانی تصویر توسط نرم افزار دوربین نیست. تصویری که با زوم دیجیتال 2X گرفته شده است، چه روی مانیتور و چه در هنگام پرینت، با نصف وضوح اولیه اش دیده می شود. ولی در دوربین با استفاده از نرم افزار پیچیده ای سعی می شود با میان یابی نقاط ، وضوح اولیه خود را باز یابد. در این حال، تعدادکمتری از پیکسل های اولیه در بازسازی تصویر بزرگ شده مشارکت می کنند که باعث عدم شارپ بودن تصویر می شود. بعضی از دوربینهای دیجیتال فقط زوم دیجیتال دارند و در بعضی دیگر این امکان به عنوان مشخه ای اضافه بر زوم اپتیکال در دوربین قرار داده شده است. بهر حال زوم دیجیتال از اهمیت چندانی برخوردار نمی باشد.
برای کار با دوربین در فاصله نزدیک، معمولا گزینه عکس ماکرو در دوربین ها وجود دارد که امکان عکس برداری در فاصله 3 سانتیمتری را فراهم می کند. ولی معمولا محدوده فاصله کانونی در حدود 10 تا 50 سانتیمتر را پشتیبانی می کند.

مشخصات دوربین دیجیتال – LCD – فاصله کانونی

2003-07-14 09:17:32

صفحه نمایش LCD یکی از مشخصات تمام دوربین‌های دیجیتال مدرن امروز است. این صفحه به کاربر اجازه می دهد که تمام تنظیم های ممکن در دوربین را بدون نیاز اتصال به کامپیوتر انجام داده و نتیجه ان را مشاهده نماید. مثلا کاربر می تواند عکسهای گرفته شده را درون LCD بصورت کوچک ببیند، یا یک تصویر را بصورت تمام صفحه نمایش دهد و یا حتی بر روی آن زوم نموده و در صورت نیاز آن را حذف نماید.
پبعضی از دوربینهای دیجیتال دارای یک منظره یاب انعکاسی تک لنزی (SLR) می باشند که کاربر می تواند همان چیزی را که CCD می بیند از درون منظره یاب مشاهده نماید. بیشتر دوربینهای دیجیتال دارای منظره یابی هستند که تصویر را از طریق لنز جداگانه ای نمایش می دهد و دارای عدم هماهنگی در زاویه دید و انطباق کامل تصویر مشاهده شده در منظره یاب با تصویر عکس برداری شده می باشند. بیشتر دوربینهای دیجیتال برای تطابق بیشتر عکس گرفته شده با واقعیت، از LCD بجای منظره یاب استفاده نموده و د رنتیجه این مشکل را کاملا حل می نمایند.
در بعضی از مدل ها صفحه LCD پشت صفحه ای مخفی شده است که برای استفاده باید باز شود و چرخانده شده و سپس در جای خود برگردانده شود (شیه Canon G3). هر چند این کار کمی سخت است و لی مزایای بسیاری نسبت به یک صفحه LCD ثابت دارد. اول اینکه هنگامی که از دوربین استفاده نمی شود صفحه LCD محافظت می شود. دوم اینکه با چرخش در جهات مختلف عکاس می تواند از خودش عکس گرفته و یا دوربین را بالای سر خود نگه دارد و در LCD تصویر را نگاه کند و یا به راحتی از جاهایی که در سطح خیلی پایین یا زوایای غیر معمول قرار دارند عکس بگیرد. ضمنا یکی از مشکلات مرسوم LCDهای منظره یاب که استفاده از آنها در زیر نور خورشید می باشد را مرتفع می سازد. ضمنا یکی از مشکلات LCDها اینست که به شدت مصرف باتری را بالا برده و آن را خالی می کنند.
در بعضی از LCDها برای کاهش مصرف انرژی سیستمی را بکار گرفته اند که بدون نور زمینه در LCD که بیشتر مصرف برق بخاطر آن است، از نور محیط استفاده نمایند . این سیستم بنام Power Saving Skylight نامیده می شود. هر چند در عمل به ندرت مفید واقع می شود! چون اگر نور محیط کمی زیادتر از حد مورد نیاز باشد، دیگر بخاطر نوری زیاد تصویر LCD دیده نمی‌شود.
معمولا در مورد دوربین های دیجیتال مشخصه ای ذکر می شود که عبارتست از فاصله کانونی معادل نسبت به لنزدوربین های معمولی 35mm. در حقیقت بیشتر لنزهای ثابت روی دوربینهای دیجیتال دارای سیستم فوکوس خودکار بوده و دارای فاصله کانونی در حدود 8 mm می باشند. این فاصله کانونی در مقایسه با دوربین های استاندارد فیلمی بین یک لنز زاویه باز و نرمال قرار دارد. (زیرا CCD ها خیلی کوچکتر از فیلم های 35mm می باشند.) معمولا دیافراگم و سرعت شاتر در این دوربین ها خودکار بوده و فقط بعضی از دوربین ها اجازه تنظیم های دستی روی این مشخصات را به کاربر می دهند. هر چند بر وضوح اپتیکی این دوربین ها در تبلیغ بازاری آنها زیاد تاکید نمی شود، ولی نقش بسیار مهمی در کیفیت تصویر آنها بازی می کند. لنز دوربین های دیجیتال معمولا محدوده مؤثری تا 20 فوت، عدد ISO بین 100 تا 160 و سرعتهای شاتر از ¼ ثانیه تا ۵۰۰/۱ (یک پانصدم) ثانیه دارند.