http://akkasee.com 2012-02-12 14:10:34 <p><strong>روشهای زمان‌دهی، موقعیت‌دهی و نقطه‌دید</strong><br /> روشهایی برای كنترل كنتراست هست كه به عكاسی در زمان مناسب، یا تغییر نقطه دید شما بستگی دارد. استفاده از این روشها وابسته به سوژه مورد عكاسی است. طبیعی است كه اگر از سوژه‌های متحرك و سریع عكاسی می‌كنید (عكاسی حیات وحش، ورزشی، عكاسی میدانی و خیابانی، حوادث و نظایر آن) بسیاری از این روشها عملی نیستند. اما اگر عكاسی شما منظره، توریستی، معماری و نظایر آن است، ممكن است بتوانید با این روشها كنتراست را بخوبی كنترل كنید.</p><p></p> <p><strong>مشكلات نور وسط روز</strong><br /> تا جایی كه ممكن است از عكاسی در نور آفتاب وسط روز كه نوری تخت از بالای سر با سایه‌های تند دارد، پرهیز كنید. این نور به هیچ وجه جالب نیست، نه برای عكاسی از مردم و نه برای منظره. معمولا در چنین شرایطی، نور از محدوده دینامیكی سنسور دوربین شما فراتر خواهد رفت.</p> <p><strong>كنتراست و ابر</strong><br /> نور روزهای ابری (بخصوص با ابرهایی سفید و با تیرگی متوسط) برای بسیاری از انواع عكاسی عالی است. لایه‌های ابر، نور شدید آفتاب را كم می‌كند و آن را به گونه ای پخش می‌كند كه با كاهش محدوده دینامیكی، امكان گرفتن عكسی خوب از سایه و روشن‌های موجود را برای شما فراهم می‌كند. روزهای ابری شدید كمی عكاسی مشكل است. لایه تیره ابر باعث می شود كه نور بسیار كم و تخت دارای تلالو اندكی باشد. در چنین شرایطی، می‌توانید بر روی عكاسی معماری، ماكرو، گلها و سوژه‌های مشابه تمركز كنید. جالب است كه عكس سوژه‌های دارای رنگهای متنوع و زیاد در چنین شرایط نوری خیلی خوب می‌شود.</p> <p><strong>در ابتدا و انتهای روز كه نور قابل كنترل‌تر است عكاسی كنید</strong><br /> اندكی قبل از طلوع آفتاب، در هنگام طلوع، و اندكی بعد از طلوع عكاسی كنید. كنتراست كلی در این زمانها بسیار كمتر از مواقع دیگر است، چون نور خورشید مجبور است بخاطر زاویه كمتر نسبت به موقعیت شما، مسافت بیشتری را در اتمسفر نفوذ كند. به علاوه، سایه‌های بلند ناشی از ارتفاع كم خورشید، منظره را جذاب‌تر می‌كند و نیز رد نور جزئیات بافت های مختلف را به خوبی نمایش می‌دهد. در چنین اوضاعی باید آماده تغییر سریع تنظیمات نورسنجی باشید و بدانید که از چه می‌خواهید عکس بگیرید، زیرا میزان نور، رنگ آن و کیفتش به سرعت در حال تغییر است. مشابه با همین وضعیت، در یک ساعت مانده به غروب آفتاب، خود غروب و بخصوص نیم ساعت یا همین حدود پس از غروب زمانی ایده‌آل به ویژه برای عکاسی منظره می‌باشد. در این زمان کنتراست به تدریج کم می‌شود و شما می توانید به سادگی تمام محدوده سطوح مختلف نور را عکاسی کنید. نور قبل از غروب بسیار گرمتر از نور معمولی روز است و گرمای رنگها می‌تواند تصویر شما را برجسته کند. حتی بعد از پایین رفتن خورشید هم دست از عکاسی بر ندارید. بعضی اوقات حتی در زمانی که فکر می‌کنید دیگر زمان عکاسی به پایان رسیده است، با تعجب خواهید دید که خورشید که اکنون از سطح افق پایینتر است نور بهتری را ایجاد کرده است. <br /> <strong><br /> نقطه دید بهتری را انتخاب کنید</strong></p> <p>تغییر نقطه دید یا موقعیت می‌تواند یک راه عالی برای دستیابی به کنتراست تصویر مناسب باشد. اگر در یک روز آفتابی در حال عکاسی از مردم هستید، به سادگی به یک ناحیه سایه بروید. در سایه نه تنها کنتراست بسیار کمتر می‌شود، بلکه چشم سوژه ها نیز بخاطر نور خورشید نیمه بسته نمی‌شود. برای عکس‌های معماری یا مناظر شهری، دیگر وجوه ساختمان را برای گرفتن عکسی بهتر بررسی کنید. ممکن است بتوانید موقعیتی را پیدا کنید که بخاطر یک نور متفاوت کنتراست تصویر کاهش یابد. <br /> دسته دیگر از پیشنهادات مربوط به کنترل کنتراست، روش‌هایی را شرح می‌دهد که می‌توانید تنظیمات دوربین و نورسنجی را به گونه‌ای تغییر دهید تا بهترین نتیجه ممکن بدست آید:</p> <p><strong>روشهای تنظیم دوربین و نورسنجی</strong><br /> علاوه بر تنظیمات فیزیکی نور و زمان یا موقعیت عکاسی، عکاسان محدوده قابل دسترسی از ابزار را روی دوربین خود در اختیار دارند تا محدوده دینامیکی دوربین را با کنتراست تصویر هماهنگ کنند. بسیاری از این پیشنهادات به مشخصات ویژه دوربین دیجیتال شما وابسته خواهد بود. در اینجا سعی شده است که راهنمایی‌ها وسیع و کلی باشند تا برای تمام عکاسان با دوربین‌های مختلف مفید باشد. اما ناچارا بعضی راهنمایی‌ها مربوط به دوربین‌های خاصی است که با آنها آشنایی بیشتری داشته‌ایم. توضیحات این بخش بیشتر بر اساس دوربین‌های کانن عرضه شده، ولی ماهیتا با بسیاری از دوربین‌های برند دیگر مانند نیکون، فوجی، پنتاکس و سونی یکسان است و فقط ممکن است بعضی از اصطلاحات در آنها بهنامی دیگر شناخته شود.</p> <p><strong>از هیستوگرام دوربین استفاده کنید.</strong></p> <p align="center"><img border="0" src="http://www.akkasee.com/files/articles/11889/image001.jpg" width="200" height="160"></p> نمایش یک هیستوگرام که نورسنجی مناسبی را نشان می دهد. <p>اگر دوربین شما دارای امکان نمایش هیستوگرام است، عکسهای آزمایشی با رزولوشن پایین و با سطوح نورسنجی متفاوت بگیرید (با استفاده از امکان جبران نوری یا تنظیم دستی نور) و سپس هیستوگرام های بدست آمده را بررسی کنید. سعی کنید عکسی بگیرید که نمودار هیستوگرام آن در وسط واقع شده و در دو انتهای تاریک و روشن (چپ و راست) آن نمودار خط عمودی را قطع نکرده باشد. این یک نورسنجی ایده‌آل برای یک منظره کم نور است. ولی فرض می‌کنیم شرایط نوری خاصی داریم که با اعمال هر نورسنجی، قادر به رسیدن به چنین وضعیتی نیستیم. </p> <p><strong>کارت خاکستری را فراموش نکنید.</strong></p> <p>استفاده از کارت خاکستری 18 درصد در عکاسی فیلمی برای دستیابی به نورسنجی خوب، قدمتی طولانی دارد. با پر کردن کل سطح سنسور دوربین با یک مقدار معین خاکستری و نورسنجی بر اساس آن، می‌توان فرض کرد که طیف‌های روشن‌تر و تاریک‌تر نیز به درستی در عکس ثبت می‌شود. عکاسان دیجیتال نیز می‌توانند با کمی تغییر از این روش استفاده کنند. شرایط نوری پیچیده یا دشوار، کارت خاکستری (یا حتی یک پارچه که دارای همان تیرگی است) را در همان نوری که می‌خواهید عکاسی کنید قرار دهید. دوربین را به آن نزدیک کنید یا لنز را زوم کنید تا تمام کادر با طیف خاکستری مشخص شده پر شود. دوربین را طوری تنظیم کنید تا حداکثر اطلاعات قابل دستیابی را روی صفحه نمایش نشان دهد. وقتی مقدار دیافراگم و سرعت شاتر مورد نظر روی صفحه دیده شد، آن را به خاطر بسپارید یا جایی یادداشت کنید. اکنون روی منظره مورد نظرتان فوکوس کنید. اگر نورسنج دوربین، تنظیمات متفاوتی را نشان می‌دهد، با استفاده از جبران نوری دوربین یا قرار دادن دوربین در مد دستی و تغییر تنظیمات نورسنجی دوربین را مطابق آنچه که با کارت خاکستری اندازه‌گیری شده است تنظیم نمایید. با این کار می‌توانید مطمئن شوید که بهترین سطح نورسنجی را بر اساس نور موجود، خواهید داشت. البته می‌توانید در صورتی که می‌خواهید منظره را روشنتر یا تیره تر ثبت نمایید، این تنظیمات را به دلخواه خود تغییر دهید.</p> <p><strong>از یک کارت کالیبره کردن هیستوگرام استفاده کنید.</strong></p> <p align="center"><img border="0" src="http://www.akkasee.com/files/articles/11889/image002.jpg" width="200" height="150"></p> کارت کالیبره کردن هیستوگرام <p>در صورتی که دوربین شما دارای امکان نمایش هیستوگرام است، می توانید از یک فکر هوشمندانه برای بهینه کردن کنتراست در نورسنجی خود استفاده کنید. در این روش به جای یک کارت خاکستری خالص، می‌توانید از یک کارت سفید/خاکستری/سیاه برای ارزیابی نور و تنظیم نورسنجی دوربین بر اساس نور موجود استفاده کنید. روش این کار اینطور است که ابتدا یک عکس نمای نزدیک از یک کارت سه بخشی که دارای یک بخش کاملا سیاه، یک بخش خاکستری 18 درصد و یک بخش کاملا سفید است می‌گیرید. شما می‌توانید این کار را خودتان هم درست کنید یا آماده بخرید. (این کارتها به نام "Digital Calibration Target" به فروش می رسند، ولی بی دلیل قیمت بالایی دارند و ترجیح دارد که خودتان نسبت به ساخت آن اقدام کنید). <br /> <br /> <p align="center"><img border="0" src="http://www.akkasee.com/files/articles/11889/image004.jpg" width="200" height="159"></p><br /> هیستوگرام حاصل از کارت کالیبراسیون هیستوگرام</p> <p>با بررسی هیستوگرام این عکس آزمایشی بخشهای سفید و سیاه به صورت میله هایی در نمودار هیستوگرام نشان داده می‌شود (چون اساسا مقادیر یکسانی از شدت روشنایی دارند)، در حالی که بخش خاکستری به صورت یک برآمدگی درمیانه نمودار دیده می‌شود. با توجه به محل این نشانه ها، می توانید قضاوت کنید که هیستوگرام دوربین شما به خوبی تنظیم شده است یا نه؟ مثلا اگر میله مربوط به بخش سفید در قسمت انتهای راست نمودار واقع شده باشد، و توسط دیواره نمودار قطع شده باشدیا به آن رسیده باشد، به شما نشان می‌دهد که احتمالا در عکس واقعی مناطق روشن تصویر دچار نوردهی بیش از حد (اوراکسپوز) خواهد شد. مشابه همین حالت، اگر میله‌ای که بخش سیاه را نشان می دهد دقیقا در سمت چپ محور نمودار واقع شده باشد، به شما گوشزد می کند که شما در معرض خطر از دست دادن جزئیات در مناطق کم نور تصویر قرار دارید. <br /> با مرور نمودار هیستوگرام، می‌توانید میزان نوردهی را کم یا زیاد کنید تا مقادیر نمودار را در وسط قرار دهید و مطمئن شوید که هم محدوده روشن و هم تیره قابل مشاهده است و اندکی هم فضا در طرفین نمودار باقی مانده است. اگر دو حد روشنایی و تاریکی در دو طرف انتهای نمودار قرار گرفته باشند نشانه خوبی است که نوردهی انتخاب شده کنتراست زیادی دارد و می‌توانید از بعضی روشهای شرح داده شده دراین مقاله نظیر نوردهی متفاوت، تغییر موقعیت، تغییر تنظیمات کنتراست دوربین و مانند آن استفاده نمایید تا کنتراست را تا حدودی کاهش دهید.</p> <p><strong>آیا دوربین‌ شما قابلیت تنظیم پارامترهای تصویر را دارد؟</strong><br /> <br /> <p align="center"><img border="0" src="http://www.akkasee.com/files/articles/11889/image005.jpg" width="200" height="151"></p><br /> منوی پارامترهای Canon 10D<br /> <br /> <p align="center"><img border="0" src="http://www.akkasee.com/files/articles/11889/image006.jpg" width="200" height="151"></p><br /> تنظیمات پارامتر – در این حالت تنظیم برای کنتراست بالا</p> <p>اگر دوربین شما امکان تنظیم مستقیم پارامترهای کنتراست تصویر را دارد (همانند کانن 10دی)، بدانید که یک ابزار ارزشمند برای تنظیم محدوده دینامیکی دوربین با صحنه مورد عکاسی در اختیار شما است. این تنظیم متعلق به کاربر شما را قادر می‌کند که تنظیمات پیش فرض سنسور دوربین را تغییر دهید وتصاویری را با سطح کنتراست بالاتر یا پایین‌تر ثبت کنید.<br /> توجه: اگر در مد RAW عکاسی می‌کنید، این تنظیم کنتراست هنگام تبدیل فایل RAW تاثیر گذار خواهد بود، نه در زمان عکاسی. برای سایر مدهای عکاسی تنظیمی در حد 2+ تا 2- برای کنتراست قابل انتخاب می‌باشد. این تنظیم می‌تواند در شرایط نوری پیچیده کمک بسیاری به شما کند. به یاد داشته باشید که یک عکس آزمایشی بگیرید و برای اینکه ببینید نمودارهای شدت نور به چه اندازه باز یا فشرده شده‌اند، نمودار هیستوگرام را بررسی کنید. </p> <p><strong>بهترین عکس از دو محدوده متفاوت</strong><br /> اگر صحنه‌ای که عکاسی می‌کنید ثابت است و نور به سرعت تغییر نمی‌کند (در غروب و طلوع و هوای نیمه ابری و طوفانی تغییرات نور شدید است) یک پیشنهاد دیگر هم وجود دارد که به وجود یک سه‌پایه بستگی دارد. اگر سه پایه شما همراهتان است، بر اساس تجربه عکاسان حرفه‌ای، بهترین و ساه‌ترین پیشنهاد برای بهبود کلی تمام عکسها این است که تا جایی که می‌توایند عکس هایتان را با سه پایه بگیرید (بخصوص وقتی نور درخشان نیست). با استفاده از یک سه پایه، با گرفتن دو عکس از هر منظره به جای یک عکس می‌توانید به محدوده دینامیک بسیار وسیعی دست یابید. در عکس اول می‌توانید تنظیم را بر اساس نواحی روشن تصویر انجام دهید و نگران نواحی سایه و تیره نباشید. در تصویر دوم تنظیم را بر اساس نواحی سایه و تیره انجام دهید و اجازه دهید نواحی روشن اوراکسپوز شود. سپس با استفاده از فتوشاپ یا برنامه پردازش تصویر دیگری می‌توانید این دو عکس را با هم ادغام کنید تا بهترین عکس دربرگیرنده هر دو محدوده نوری در یک شرایط نوری پیچیده را ایجاد کنید.<br /> امیدواریم که این مقاله دو قسمتی در کنترل کنتراست در عکاسی دیجیتال به کارتان بیاید. این مقاله ترجمه‌ای از مقاله آقای Edwardo بود که در <a href="http://www.edaites.com">سایت ایشان </a> منتشر شده است و حاصل سالها تجربه عکاسی و آموزش ایشان است. </p> <p><a href="http://www.akkasee.com/forum/showthread.php?p=61801#post61801">لطفا سوالات و نظرات و یا مطالب تکمیلی خود در این زمینه را در این بخش تالار گفتگو بیان نمایید.</a></p> http://akkasee.com/articles/11889 2007-11-11 08:00:00 http://akkasee.com/sn/articleId/11889 <p>در بیشتر دوربین های دیجیتال تنها 5 گام محدوده دینامیكی (Dynamic Range) در اختیار شماست. بنابر این مجبورید برای بهره‌برداری بهتر از این محدوده كوچك ترفندها و روشهایی را بیاموزید. در این مقاله قصد داریم به بررسی چنین روشهایی بپردازیم.</p> <p><strong>مقدمه</strong><br /> همانطور كه می دانید، محدوده دینامیكی، عبارت است از محدوده بین بیشترین و كمترین نور قابل ثبت در یك عكس توسط دوربین (تراشه تصویر یا فیلم و اسلاید) كه به واحد گامهای نوری استاندارد دوربین (EV) بیان می‌شود. محدوده دینامیكی چشم انسان بین 9 تا 11، دوربین فیلمی بین 7 تا 9 و دوربینهای دیجیتال معمولی و اسلاید بین 5 تا 7 می باشد. در شرایط نوری خاص كه تضاد بین روشنایی نواحی مختلف تصویر زیاد باشد، انتخاب تنظیمات نوردهی صحیح، باعث می شود تا بتوانیم از محدوده دینامیكی دوربین خود، بهترین استفاده را نموده و به ثبتی موفق دست یابیم.</p><p></p> <p><strong>محدوده دینامیكی و دوربین های دیجیتال</strong><br /> محدوده دینامیكی اكثر دوربینهای عادی و نیمه حرفه‌ای دیجیتال تنها حدود 5 گام است. منظور از گام روش سنجش مرسوم نور در دوربین‌های عكاسی است كه هر یك گام تفاوت به معنی دو برابر شدن شدت نور است. سنسور دوربین دیجیتال معمولا از نوع CCD یا CMOS هستند و هر چند CCD اندكی محدوده دینامیكی بالاتری دارد، ولی هر دو سنسور تقریبا محدوده دینامیكی معادل فیلم های اسلایدی نظیر Fuji Velvia یا Kodachrome دارند. در مقایسه، امولسیون‌های چاپ رنگی ممكن است تا 7 گام نوری محدوده دینامیكی قابل دسترس داشته باشند. فیلم‌های سیاه و سفید، نظیر T-Max, Tri-X یا HP-5، تا 10 گام نوری محدوده دینامیكی در اختیار ما می‌گذارند، و بنابر این قادر به ثبت گستره شدت نوری وسیعتری هستند.<br /> بااین اوصاف، كاربران دوربین دیجیتال باید در مورد نورسنجی هوشمندتر و دقیق‌تر عمل كنند، چون محدوده نوری قابل استفاده بسیار كوچكتری برای كار در اختیار دارند. این مقاله سعی دارد روشهایی را نشان دهد كه بتوان به بهترین نتیجه ممكن در عكس دست یافت.<br /> یكی از بهترین مشخصات دوربین های دیجیتال این است كه عكاس می‌تواند فورا نتیجه نورسنجی خود را مورد بررسی قرار دهد. بیشتر دوربین‌های دیجیتال، وقتی شرایط نوری خوب است، كنترل خودكار كنتراست را بخوبی انجام می‌دهند. ولی وقتی شرایط نوری همانند یك روز روشن با سایه روشن‌های تند، پیچیده و نامناسب باشد، معمولا عكس خوب با مداخله عكاس و تنظیمات دستی بدست می‌آید. مثلا در یك روز آفتابی، دوربین‌های دیجیتال می‌توانند عكسهای با كیفیتی بگیرند، بخصوص عكس‌های مرسومی كه افراد در پیش زمینه مقابل منظره ایستاده‌اند، ولی به شرطی كه عكاس برای روشن كردن سایه های تند روی صورت، از فیل فلاش استفاده نماید.<br /> بطور كلی در شرایط نوری غیر معمول، مشكلات نورسنجی بروز می‌كند. در شرایط نوردهی بسیار تخت، نور با كنتراست شدید، عكاسی شب، و نظایر آن، نورسنجی خودكار دوربین دیجیتال ممكن است ناامید كننده باشد.<br /> البته، عكاسان با تجربه روش‌های زیادی برای استفاده از تنظیمات دستی چهت بهبود نتایج اتوماتیك سراغ دارند. جبران نوری، فیل فلاش، كارت ها و صفحات منعكس كننده یا رفلكتور، و موقعیت‌دهی هوشمندانه از جمله این روشها هستند. بعضی اوقات، باید منتظر شرایط نوری بهتر صبر كنیم. عكاسان چیره‌دست معمولا لیستی ذهنی از عكس‌های بالقوه در شرایط آب و هوایی و فضاهای مختلف در نظر دارند كه ممكن است در شرایط نوری بسیار بد نیز، فرصت عكاسی خاصی برای آنها ایجاد نماید.<br /> اطلاعات قابل دسترسی كه می تواند شما را در بهینه‌سازی نورسنجی راهنمایی نماید، به نوع دوربین دیجیتال شما بستگی دارد. خیلی از دوربین‌ها نواحی خارج از گاموت را به صورت نواحی چشمك زن در مانیتور دوربین نشان می‌دهند. معنی این اخطار این است كه نواحی چشمك‌زن فراتر از محدوده دینامیكی تراشه تصویر دوربین هستند. در بعضی دوربین‌های ساده ممكن است تنها عكس گرفته شده را نشان دهد و تشخیص این كه نورسنجی عكس گرفته شده دقیقا چگونه است كار مشكلی است كه باید خودتان انجام دهید. عملا این كار خیلی سخت است، بخصوص اگر بخواهید تصویر را در روز روشن آفتابی در مانیتور دوربین بررسی كنید.<br /> یك ابزار عالی سنجشی كه در دوربین‌های متوسط به بالا و دوربین‌های SLR دیجیتال موجود است، نمایش هیستوگرام است كه ممكن است با چشمك زدن نواحی پر نور یا كم نور تصویر در نمایشگر نیز همراه شده باشد. روشهای استفاده هوشمندانه در محدوده دینامیكی قابل دسترس را می توان به سه دسته كلی تقسیم بندی كرد:<br /> - روشهای نوردهی و فیلترها<br /> - روشهای مربوط به زمان و موقعیت<br /> - روشهای تنظیم دوربین و نورسنجی</p> <p><strong>استفاده از فیلترهای تراكم خنثی ND(Neutral Density) غیریكنواخت</strong><br /> اگر دوربین شما امكان اتصال فیلتر دارد ( روی دوربین SLR یا با استفاده از مبدل اتصال تجهیزات روی لنز دوربین‌های كامپكت)، فیلتر ND غیر یكنواخت كه معمولا نیم آن تیره و نیمه دیگر شیشه معمولی یا با تیرگی كمتر با میزان اختلاف متفاوت است، یك ابزار بسیار مفید برای مدیریت محدوده دینامیكی عكس شماست. این فیلتر بیشتر توسط عكاسان طبیعت و عكاسان صحنه‌ای استفاده می‌شود. معمولا از این فیلتر، برای تاریكتر كردن آسمان درخشان بالای افق بهره گرفته می‌شود. اجزاء واقع در پیش زمینه بواسطه بخش روشن فیلتر بدون تاثیر باقی می‌مانند. با این فیلتر می‌توانید بدون اینكه پیش زمینه عكس بیش از حد تاریك شود، سایه روشن‌های ابرها و رنگ غنی آسمان را همزمان در عكس خود داشته باشید و بواسطه تبدیل نرم و آرام تیرگی به روشنایی فیلتر، اثر این تغییر روشنایی نیز در عكس قابل شناسایی نیست. فیلترهای ND در شدت‌های مختلف و معمولا از یك تا 3 گام تغییر تیرگی عرضه می‌شوند. معمولا به تجربه دیده شده كه فیلتر +3 بیشتر مورد استفاده بوده است.</p> <p><strong>استفاده از فلاش سرخود دوربین برای افزایش نور</strong><br /> از فلاش دوربین خود برای نرمتر كردن نور‌های پركنتراست از طریق افزودن نور به نواحی سایه استفاده كنید. در واقع، این بهترین استفاده از فلاش است، در صورتی كه معمولا اگر فلاش به عنوان تنها منبع نوری استفاده شود نورهای شدیدی ایجاد می‌كند. اگر عكس نمای نزدیك یا ماكرو می‌گیرید و می‌خواهید از این نور پركننده استفاده كنید، ممكن است با افزایش بیش از نیاز نور مواجه شوید، در چنین مواقعی اگر دوربین شما چنین امكانی دارد، نور فلاش را به نصف یا یك سوم كاهش دهید. بسیاری از دوربین‌ها چنین تنظیمی دارند، ولی بیشتر مردم هرگز از این امكان استفاده نمی كنند.</p> <p><strong>استفاده از فلاش خارجی برای نوردهی پیچیده تر</strong><br /> از یك فلاش خارجی برای افزایش بیشتر و كنترل‌شده‌تر نور استفاده كنید كه با این كار با روشن‌تر شدن نواحی سایه، محدوده دینامیكی موجود در صحنه مورد عكاسی كمتر می شود. همچنین می‌توانید برای كنترل بهتر نور از دیفیوزر یا پخش ‌كننده نور بر روی فلاش و یا از بعضی انواع منعكس‌كننده‌های برخوردی استفاده كنید. معمولا استفاده از صفحه سفید بازتابدهنده نور یا استفاده از نور برخوردی فلاش به سقف، از روشهای مرسوم است. اگر دوربین شما امكان استفاه از فلش خارجی را ندارد، می‌توانید از فلاش های خارجی كه در هر موقعیت دلخواه نصب شده باشد، با استفاده از سیستم slave flash كه با نور فلاش دوربین، فلاش خارجی را فعال می‌كند، استفاده كنید. </p> <p><strong>تغییر نور موجود</strong><br /> اگر در فضای داخلی عكاسی می‌كنید، ممكن است بتوانید با خاموش یا روشن كردن چراغها و تنظیم نور ورودی از پنجره ها با پرده، نواحی روشن و تاریك شدید را كنترل كنید. به عنوان یك راه حل دیگر، برای كنترل شدت نور ورودی از پنجره ها، با قرار دادن یك صفحه نیمه شفاف می توان نور شدید ورودی آفتاب از پنجره را نرم‌تر كرد. برعكس، اگر نور خیلی تخت و بی‌حال است، چه در فضای داخلی یا خارجی، با استفاده از یك نور نقطه‌ای می‌توان نواحی روشن و سایه لازم را ایجاد كرد. این نور می‌تواند یك لامپ تنگستن یا لامپ‌های آفتابی قابل تنظیم باشند. اگر از لامپ تنگستن استفاده می‌كنید، تنظیمات تراز سفیدی دوربین را بررسی كنید تا مطمئن شوید كه عكش شما ته‌رنگ نارنجی پیدا نمی‌كند.</p> <p><strong>استفاده از منعكس‌كننده برای پخش‌كردن نور </strong><br /> از یك منعكس كننده نور كه خارج از كادر عكاسی قرار دارد برای بازتاباندن نور فلاش یا نور محیط به سایه‌های تاریك استفاده كنید. برای منعكس كننده می‌توانید از كارتهای كوچك برای كار ماكرو، كارت‌های متوسط برای عكاسی از اجسام بیجان و پرتره یا صفحات تاشوی بزرگ برای عكاسی گروهی استفاده كنید. معمولا این منعكس‌كننده‌ها سفید هستند، ولی می‌توانند برای داشتن نوری شدیدتر نقره‌ای یا برای ایجاد گرمی در رنگها طلایی هم باشند. <br /> بعضی اوقات تغییر نوردهی برای عكستان امكان‌پذیر نیست و بنابر این نمی‌توانید از فیلتر استفاده كنید. در قسمت بعدی روش‌های مربوط به زمان‌بندی و موقعیت‌ عكسها برای کنترل کنتراست را مورد بررسی قرار خواهیم داد.</p> <p><a href="http://www.akkasee.com/forum/showthread.php?p=61801#post61801">لطفا سوالات و نظرات و یا مطالب تکمیلی خود در این زمینه را در این بخش تالار گفتگو بیان نمایید.</a></p> <p>منبع: سایت فتوسیگ- ادورادو</p> http://akkasee.com/articles/11698 2007-11-01 08:00:00 http://akkasee.com/sn/articleId/11698 <p align="center"><img alt="image009.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image009.jpg" /></p> <p> مشکل اساسی در استفاده از فلاشهای معمولی این است که سایه های تندی روی سوژه موردنظر ایجاد می شود. این مساله تابعی از کیفیت نور و اندازه هد فلاش می باشد. برای رفعاین مشکل راههای مختلفی وجود دارد که یکی از رایجترین آنها استفاده از نور برخوردی به سقف است. بااین کار بصورت موثری یک سطح نوردهی خیلی بزرگ ایجاد می شود، اما باعث می شود تا سایه های ناخواسته ای در زیر سوژه ایجاد شود. بطور مثال باعث می شود تا تورم زیر چشمها به صورت یک برآمدکی بزرگ دیده شود.<br /> تولیدات تجاری زیادی در بازار برای ایجاد نور مات و همگن وجود دارد، ولی اغلب آنها گران بوده و یا نتیجه آنها همیشه مناسب نیست.</p><p align="center"><img alt="image001.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image001.jpg" /></p> <p align="center"><img alt="image002.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image002.jpg" width="227" height="300" /></p> <p>در عکس فوق جعبه پخش کننده نور دیده می شود که روی هد فلاش نصب شده و نور را پخش و مات می کند.<br /> <br /> <p align="center"><img alt="image003.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image003.jpg" width="300" height="283" /></p><br /> بدون استفاده از پخش کننده</p> <p align="center"><img alt="image004.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image004.jpg" /></p> با استفاده از پخش کننده <p>به همراه داشتن چنین وسیله ای برای مسافرت بسیار عالی است، ولی در ادامه خواهید دید که داشتن آن از نداشتن بهتر است، ولی واقعا آنطورها که انتظار می رود خوب نیست.<br /> بنابر این باید چکار کرد؟ خوب، شما می توانید دست بکار شده و سافت باکس خودتان را درست نمایید، ساختن چنین وسیله ای چندان مشکل نیست و تقریبا هزینه ای در بر ندارد و خواهید دید که نسبت به تجهیزات تجاری موجود نتیجه و عملکرد بسیار عالی دارد.<br /> چیزهایی که برای ساخت چنین وسیله ای نیاز خواهید داشت عبارتند از:<br /> - مقوای محکم با ضخامت 2 تا 3 م.م. که حداقل یک طرف آن سفید باشد.<br /> - چسب همه کاره <br /> - نوار چسب پهن که معمولا برای بسیته بندی بکار می رود<br /> - پارچه شفاف، کاغذ کالک، کاغذ روغنی یا هر صفحه شفاف و مات دیگر، صفحات مات ضخیم مخصوص نقشه کشی بخاطر چروک نشدن و محکم بودن ترجیح دارند.<br /> - کاتر تیز، خط کش فلزی یا یک لبه صاف برای برش و سطحی برای برش دادن</p> <p><strong>مرحله 1</strong><br /> در مورد اندازه نهایی سافت باکس مورد نظرتان تصمیم بگیرید. این جعبه می تواند تا حدی که مزاحم لنز نشود بزرگ باشد. بعضی از فلاشها در جلویشان سنسوری برای تنظیم فلاش اتوماتیک دارند. باید مواظب باشید جلوی این سنسور مسدود نشود. در شکل زیر یک نمونه قدیمی که برای یک فلاش کانن 430EZ ساخته شده دیده می شود. این سافت باکس واقعا خوب کار می کند ولی از آنجا که یک مدل اولیه است زیاد خوب به نظر نمی رسد. <br /> <br /> <p align="center"><img alt="image005.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image005.jpg" width="276" height="300" /></p><br /> <p align="center"><img alt="image006.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image006.jpg" /></p><br /> <br /> سافت باکس قدیمی با درنظر گرفتن مسدود نشدن فلاش</p> <p><strong>مرحله 2</strong><br /> طول وجوه هد فلاشتان را اندازه بگیرید یک نوار از مقوا به پهنای 20 م.م. به طول محیط هد فلاشتان ببرید. این نوار برای ساخت قسمتی که بصورت فشاری روی هد فلاشتان جا می رود و سافت باکس را نگه می‌دارد (نشیمنگاه) بکار خواهد رفت. یک نوار دیگر به عرض 20 م.م. و به طول بلندترین وجه هد فلاشتان ببرید. نوار بلندتر را با اندازه وجوه هد فلاش علامتگذاری نموده و تا نمایید بصورتی که دور تا دور هد فلاش را بپوشاند و دو سر آن را با چسباندن نوار کوتاهتر روی درز آن بچسبانید. نوار را طوری تا بزنید که محل رسیدن دو سر آن به هم در میانه یکی از وجوه بزرگ هد فلاش واقع شود. قطعه نشیمنگاه را از روی هد برداشته و کناری بگذارید تا خشک شود. <br /> <br /> <p align="center"><img alt="image007.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image007.jpg" /></p></p> <p> نشیمنگاه هد روی سافت باکس ساخته شده</p> <p> <br /> <strong>مرحله 3</strong><br /> با استفاده از اندازه نشیمنگاه و ابعاد سافت باکسی که مورد نظرتان است زوایای مورد نیاز را در نظر گرفته و وجوه مختلف جانبی سافت باکس را روی مقوا بکشید. را حتترین کار این است که مستطیلی به طول لبه بیرونی سافت باکس مورد نظر و به عرض عمق سافت باکسی که در نظر دارید بکشید و سپس با قرار دادن نشیمنگاه در وسط یکی از و جوه بلندتر، خطی از دو گوشه نشیمنگاه به دو گوشه دیگر مستطیل رسم نمایید تا آن وجه مورد نظر سافت باکس به دست آید. این کار را برای تمام وجوه سافت باکس انجام دهید. بعداز این کار شما وجوه سافت باکستان را در اختیار دارید. تنها به یاد داشته باشید که در لبه ها حدود یک سانت اضافه باقی بگذارید تا چسباندن وجوه به هم و به نشیمنگاه آسانتر شود. این وجوه را ببرید.<br /> <br /> <p align="center"><img alt="image008.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image008.jpg" /></p><br /> سافت باکس نهایی</p> <p><br /> <strong>مرحله 4</strong><br /> اگر سافت باکس شما خیلی بزرگ باشد، برای اینکه داخل چنین ناحیه بزرگی را روشن نمایید، نیاز است که یک پخش کننده دیگر در میانه راه داخل سافت باکس قرار دهید. به این منظور وسط وجوه را از طرف عمق علامت زده و یک نوار باریک را در جهت طولی از وسط تا نمایید تا یک زاویه قائمه را تشکیل دهد و این نوار را روی خطوط علامت خورده میان وجوه بچسبانید. با این کار لبه کوچکی ایجاد می شود که می شود پخش کننده میانی را داخل سافت باکس چسباند.</p> <p><strong>مرحله 5</strong><br /> در این مرحله شما می فهمید که تمام زوایایی که محاسبه کرده اید درست است یا نه. تمام وجوه جانبی را به هم بچسبانید و لبه انتهای آن را به نشیمنگاه متصل نمایید و بگذارید تا چسبها خشک شود. تنها مواظب باشید که طرف سفید مقواها داخل سافت باکس واقع شده باشد. با استفاده از نوار چسب پهن در لبه ها سافت باکس را محکم نمایید. یک مستطیل کوچک از صفحه پخش کننده در ابعاد مورد نیاز ببرید و به لبه برآمدگی داخل سافت باکس که برای پخش کننده میانی درست کردیم بچسبانید. سپس صفحه پخش کننده اصلی را ببرید و جلوی سافت باکس بچسبانید. قبل از اینکه سافت باکس را تست نمایید اجازه بدهید چسب آن خشک شود. (می دانم که برای استفاده از آن دل تو دلتان نیست، ولی کمی دندان روی جگر بگذارید!)<br /> <br /> <p align="center"><img alt="image009.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image009.jpg" /></p><br /> <p align="center"><img alt="image010.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image010.jpg" /></p><br /> <br /> <br /> ساختن این وسیله از شرح دادن ساخت آن آسانتر است، بنابر این دست بکار شوید. نتایج آن واقعا عالی است. پس چرا شما یکی از آن را برای خود نسازید. نتیجه استفاده از این وسیله را در عکسهای زیر ببینید.<br /> <br /> <p align="center"><img alt="image011.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image011.jpg" /></p></p> <p>بدون سافت باکس </p> <p align="center"><img alt="image012.jpg" src="http://www.akkasee.com/files/articles/7245/image012.jpg" /></p> <p> با استفاده از سافت باکس دست ساز</p> <p>از وسیله دست ساز خودتان لذت ببرید...</p> http://akkasee.com/articles/7245 2005-05-09 10:30:30 http://akkasee.com/sn/articleId/7245 <p>افراد زیادی در مورد ارزیابی عکسهایشان در فروم یا بصورت ایمیل سوال می پرسند. خود من هم در مورد عکسهایم همیشه این سوال را دارم که چگونه عکسی شده است و آیا در نظر دیگران چگونه جلوه خواهد کرد. هر چند در قضاوت در مورد یک عکس، سلیقه و نوع علاقه دخالت بسیاری دارد، ولی اصولی کلی نیز بر آن حاکم است که ریشه در اصول زیبا شناختی انسان دارد. قبلا در مورد بیشتر این موارد مقالاتی داشته ایم، ولی در اینجا به طور خلاصه مروری بر مهمترین موارد خواهیم داشت. هر چند سطح مقالات کنونی سایت بالاتر از روزهای اول که مقالاتی در سطح مبتدی منتشر می کردیم رفته است، ولی این دلیل نمی شود که دیگر از اصول و الفبای عکاسی چیزی نگوییم.<br /> برای بررسی یک عکس، موارد ذکر شده در این مقاله را در مورد آن بررسی نمایید. هر از چند گاهی نیز دوباره این مطالب را مرور نمایید تا موارد فراموش شده دوباره یادآوری شود. برای خود من همیشه مرور چنین مطالبی جالب و آموزنده بوده است. البته همانطور که در قبلا گفته ایم، همیشه برای قوانین در شرایط خاص استثنا وجود دارد. منتها در هر مورد باید برای رعایت نکردن یک قانون دلیل کافی داشته باشید.<br /> <br /> <b>ترکیب بندی</b><br /> <b>قانون یک سومها</b><br /> قانون یک سوم در ترکیب بندی تنها یک نظریه هنری نیست. بلکه با بررسی های علمی درستی آن اثبات شده است. وقتی چشم ها به یک عکس نگاه می کنند، ابتدا به نقاط یک سوم تصویر خیره می شوند. اگر چیز قابل توجهی در آن یافته نشود به جستجو در تصویر می پردازند. اگر بعد از چند ثانیه جستجو چیزی توجه آنها را جلب نکند، علاقه خود را نسبت به تصویر از دست می دهند. بنابر این اگر نمی خواهید بینندگان آثارتان نسبت به عکستان بی علاقه شوند، بهتر است چیز قابل توجهی را روی این خطوط قرار دهید. ضمنا شخص یا چیزی را دقیقا در مرکز دید دوربین قرار ندهید، چون زیاد جالب نخواهد بود.<br /> سوژه اتان را در یک طرف تصویر قرار دهید و کمی آن را در کادر بچرخانید. ضمنا خط افق را دقیقا در مرکز عکس قرار ندهید، بلکه آنرا در یک سوم بالا یا یک سوم پایین تنظیم نمایید. اگر در عکس بخش پایینی تصویر مورد علاقه شماست، خط افق را بالا بیندازید. برعکس، اگر موضوع مورد توجه در بخش بالایی خط افق قرار دارد، خط افق را در یک سوم پایین قرار دهید. مجبور نیستید وقتی در آسمان چیز قابل توجهی وجود ندارد بخش زیادی از آن را نشان دهید. در مورد زمین هم همینطور.<br /> <b>او بکجا می‌رود و به کجا خیره شده؟</b><br /> شما عکسی عالی گرفته‌اید، قانون یک سومها را هم رعایت کرده اید. ولی هنوز نمی توانید توجه دیگران را جلب کنید! چرا؟ خوب، اجازه دهید بزرگترین اشتباهات ترکیب بندی را که من در عکسهای بسیاری دیده‌ام با هم مرور نماییم.<br /> <i><b>سوژه در حال قدم زدن یا نگاه کردن به خارج کادر است بجای داخل آن.</b></i><br /> سوژه شما باید بدرون عکس نگاه نماید تا نگاه بیننده را به داخل هدایت کند، نه اینکه با نگاه به خارج توجه بیننده را از عکس خارج نماید. اگر در جلوی سوژه اتان فضای خالی نگذارید، بیننده می خواهد بداند سوژه به کجا می نگرد و یا بکجا می‌رود. بیننده برای درک عکس و اینکه داستانی در ذهنش شکل بگیرد، باید قادر به فهم شرایط باشد. <br /> <i><b>بریدن دنباله سوژه</b></i><br /> یک قانون کلی این است که در عکس سوژه اتان را در محلهای اتصال اعضا یا اجزاء به آن قطع نکنید. اگر می خواهید کادر بسته‌ای داشته باشید، مطمئن شوید که دست، آرنج، زانو یا بخشهایی جزئی از سوژه را قطع نکرده اید. اگر پاها را در کادر قرا داده اید، مراقب باشید انگشتان را نبرید. اگر بازوها را در کادر دارید، آرنج را هم در کادر بگیرید. هرگز دستها را در محل انگشتان قطع نکنید.<br /> <i><b>عکاسی از ارتفاع بالاتر از سوژه</b></i><br /> وقتی از سوژه هایی عکاسی می کنید که ارتفاع کمتری از شما دارند، دوربین را تا سطح آنها پایین ببرید. وقتی از بچه ها از بالا عکس می گیرید بسیار کوچک و غیر مهم جلوه می‌کنند. همینطور در عکاسی از حیوانات اگر از بالا عکس بگیرید عکسهایی اتفاقی و نه چندان جالب به نظر خواهند آمد. دوربین را پایین ببرید و هم ارتفاع با سوژه عکس بگیرید. آنگاه از نمای به دست آمده لذت خواهید برد.<br /> <i><b>بریدن سایه یا انعکاس</b></i><br /> اگر سایه یا انعکاسی از سوژه روی زمین است، یا تمام آنرا بگیرید یا هیچ چیز آنرا.<br /> <i><b>افقی یا عمودی</b></i><br /> چه موقع عکس را افقی و چه موقع عمودی بگیریم؟ ساده است. اگر سوژه بیشتر از آنکه دراز باشد، پهن است، عکس را افقی و اگر ارتفاع سوژه بیشتر از عرض آن است، عمودی بگیرید. این اشتباه درجه یک آماتورها در عکاسی است. برای جلوگیری از دیده شدن اجزاء نا خواسته در عکس، کادر را بسیار بسته می گیرند و حتی دوربین را کمی می چرخانند تا سوژه بهتر در کادر قرار گیرد!<br /> البته در بعضی موارد استثنائاتی وجود دارد و باید با تمرین و مطالعه مواردی را که بهتر است یک قانون را رعایت نکنیم دریابیم.</p> <p><b>نورسنجی</b><br /> وقتی نور مناسب باشد در عکس رنگها درست به نظر می‌رسند، سفیدها سفید و سیاه‌ها سیاه هستند.</p><p>وقتی روی یک سوژه که دارای طیف های متوسطی است فوکوس می کنید دوربین کار خودش را درست انجام می دهد. ولی اگر بخواهید از یک خرس قطبی سفید یا یک سگ سیاه عکس بگیرید چه؟ یا عکس بسیار روشن خواهد شد یا خیلی تیره و یا همه چیز خاکستری می شود (چون سیستم نورسنجی داخلی دوربین سعی می کند که عکسی با طیف 18 درصد خاکستری ایجاد نماید).<br /> چه کار باید کرد؟ بهتر است وقتی از جسمی سفید یا منعکس کننده عکس می گیرید دیافراگم را یک گام بازتر نمایید و برعکس، وقتی از جسمی سیاه یا جاذب نور عکس می‌گیرید، دیافراگم را یک گام ببندید.<br /> درباره قانون آفتابی F16 چه میدانید؟ معنی آن چیست و چگونه کار می‌کند؟ ساده است. این یک فرمول دقیق در عکاسی است که همیشه نتیجه خوبی می دهد. سعی می کنم در این مورد توضیح دهم تا موضوع برایتان روشن شود.<br /> در یک روز آفتابی درخشان دیافراگم دوربین را روی F16 میگذارید و سرعت مناسب شاتر را معکوس حساسیت فیلم یا دوربین انتخاب می کنید. مثلا، فرض کنید حساسیت فیلمتان ISO 100 است، یعنی سرعت شاتر باید 100/1 باشد. بیشتر دوربین ها سرعت شاتر 100/1 ندارند، بنابر این شما نزدیکترین سرعت را انتخاب نمایید یعنی 125/1 . همین. در این شرایط شما تنظیم نوری دقیق خواهید داشت.<br /> اگر نخواستید روی F16 عکس بگیرید چه؟ باز هم ساده است. دوربین را روی دیافراگم مورد نظرتان گذارده و بر اساس آن سرعت شاتر را اینگونه تنظیم کنید. اگر می خواهید روی F8 عکس بگیرید (دو گام بازتر) باید سرعت شاترتان را دو گام بیشتر کنید (500/1) تا نور کمتری وارد دوربین شود. حالا اگر می خواهید روی F32 عکس بگیرید (دو گام بسته تر) باید سرعت شاتر را دو گام کمتر کنید (30/1) تا نور بیشتری وارد دوربین شود. ساده است. نه؟<br /> خوب، اگر عکاسی در یک روز آفتابی درخشان نبود تکلیف چیست؟ باید آنرا یک روز F8 بنامیم. اگر سایه های روی زمین به وضوح دیده نمی شد و نور به شدت و روشنایی یک روز آفتابی درخشان نیست، فقط کافی است همه چیز را نصف مقدار قبلی تنظیم نمایید. همانند حالت قبل عمل کنید، ولی این بار با F8 و سرعت 125/1 شروع نمایید.<br /> آیا این تنظیمها همیشه درست عمل می کند. تقریبا بله. ولی برای اطمینان بهتر است همیشه سه عکس بگیرید. یکی با یک گام بالاتر و یکی با یک گام پایینتر از معمول. به این کار محدوده بندی یا Bracketing گفته می‌شود.<br /> اگر بر روی فیلمهای اسلاید عکس می گیرید بهتر می توانید اثرات کارتان را ببینید. چون وقتی عکس نگاتیو را چاپ می کنید، در لابراتور نور عکسها را تا حد ممکن اصلاح می کنند. ولی به هر حال اگر در هنگام عکاسی نور را درست تنظیم کرده باشید نتیجه بهتری خواهید گرفت.<br /> <b>عکاسی از ماه</b><br /> شاید تعجب کنید که چرا معمولا عکسهایی که از ماه می گیرید بی رنگ و رو و مات می شود؟ آیا جزئیات مورد انتظار شما از ماه در عکسهایتان دیده نمی شود. برای نور سنجی درست ماه یک ترفند ساده وجود دارد. قانون F16 را که یادتان هست. شاید باور نکنید، ولی برای عکاسی از ماه کامل همان تنظیم روز روشن آفتابی را استفاده نمایید.<br /> چرا؟ باز هم ساده است. ماه یک شی روشن شده با نور خورشید است و فرقی نمی کند که این نور خارج زمین است یا در نیمه شب است. به هر حال ماه با نور خورشید روشن شده است. در باره عکاسی از ماه نیمه یا یک چهارم چه؟ اگر ماه نیمه است، عدد دیافراگم را نصف کنید، یعنی F8. وقتی ماه یک چهارم است دیافراگم را یک چهارم کنید F4. می بینید که چقدر ساده است.<br /> درباره عکاسی از ماه با نمایی از منظره شهر چه؟ خیلی ساده است. عکاسی همزمان از منظره شب و ماه غیر ممکن است! چرا؟ چون نمی توان با یک تنظیم نور هم منظره شب را عکاسی کرد و هم جسمی را که با خورشید روشن شده است. د رحالت عادی برای عکاسی از منظره شب دیافراگم F8 با 8 ثانیه نوردهی انتخاب می شود. (در حساسیت 100). اگر ماه را برای مدت 8 ثانیه عکاسی کنیم ماه از جای اولیه خود حرکت می کند و علاوه بر حذف جزئیات آن بخاطر نور زیاد، مات هم میشود. پس چاره چیست. راه حل استفاده از یک حقه ساده است. عکس دوتایکی! در دوربین های فیلمی باید ابتدا یک عکس از منظره شب شهر بگیرید. سپس موقعیت ماه را در کادر منظره یاب در محل مورد نظر تنظیم نموده و اکنون یک عکس از ماه در میان آسمان در محل مورد نظر بگیرید. در دوربینهای دیجیتال بسادگی می توان دو عکس را با فتوشاپ روی هم مونتاژ نمود. در این حالت پیدا کردن محل مناسب ماه در عکس بسیار راحتتر است.<br /> <b>فوکوس</b><br /> اتوفوکوس هنگامی که وقت کافی برای تنظیم دوربین ندارید بسیار عالی است. ولی بسیاری از مردم از آن استفاده نامفید می کنند. بیشتر مبتدیان از فوکوس خودکار با تنظیم فوکوس روی مرکز کادر استفاده می کنند. هنگامی که شما از فوکوس خودکار استفاده میکنید، ممکن است دوربین هنگامی که سوژه شما در میان کادر نیست روی آن فوکوس نکند. برای رفع این مشکل این راه حل را امتحان کنید. بدون در نظر گرفتن ترکیب بندی سوژه را در مرکز کادر قرار دهید و روی آن فوکوس کنید. (امیدوارم که قصد نداشته باشید در همین وضعیت عکس بگیرید) در حالی که دکمه شاتر را تا نیمه نگه داشته اید ترکیب بندی نمایید و عکس خود را بگیرید. اگر در پشت سوژه چیزی است که می خواهید روی آن هم فوکوس داشته باشید، با تنظیم عمق میدان این کار را انجام دهید.<br /> <b>عمق میدان</b><br /> عمق میدان به معنی این است که چه مقدار از عکس شما در جلو و پشت سوژه اصلی در فوکوس قرار دارد. اگر شما از عمق میدان باریک (عدد F کوچک، روزنه دیافراگم باز) استفاده نمایید، بخش کمتری از تصویر شما در فوکوس خواهد بود. همینطور، اگر از عمق میدان بزرگی استفاده نمایید(عدد F بزرگ، روزنه دیافراگم کوچک) بخش بیشتری از تصویر شما دارای فوکوس مناسب است. البته تمام این مسائل به این که شما کجا فوکوس کرده اید بستگی خواهد داشت.<br /> اگر با یک عمق میدان کم روی سوژه اتان فوکوس کنید، همه چیز در جلو و پشت سوژه خارج از فوکوس خواهد بود. این وضعیت در شرایطی که زمینه عکس را بخاطر شلوغی و یا تاکید بیشتر بر روی سوژه اصلی می خواهید مات نمایید مناسب است. ولی اگر در جلو یا پشت سوژه چیزهایی وجود دارد که می خواهید دقیق بیفتد، این حالت خوب نیست.<br /> پس اگر بخواهیم همه چیز در جلوی سوژه واضح باشد چکار کنیم؟ تنها کافی است بر روی آنها فوکوس کنید! البته با یک عمق میدان بالا که فاصله بین سوژه اصلی و سوژه‌های فرعی را بپوشاند. فکر می کنید کدام وضعیت بهتر است؟ عمق میدان بالا یا پایین؟ این موضوع کاملا به سوژه‌ای بستگی دارد که از آن عکاسی می‌کنید. بخاطر همین است که عکاسی در مد اولویت دیافراگم اهمیت دارد. در این مد شما می توانید عدد F مناسب خود را انتخاب نمایید. در این حالت برای گرفتن عکسهای بهتر کنترل کافی بر روی دیافراگم خواهید داشت. چه کسی از عکس یک سگ که بینی‌اش مات شده و یا یک شخص که در زمینه شلوغ عکس گم شده است خوشش می‌آید؟!<br /> <b>همه چیز در چشمهاست</b><br /> می گویند وقتی از یک حیوان عکاسی می کنید، همه چیز در چشمها قرار دارد. همه سوژه‌ها نیاز نیست مستقیما به دوربین خیره شوند، اما باید بتوانید چشمها را ببینید. همچنین، اگر می‌توانید چشمها را در عکس ببینید باید در فوکوس کامل باشند تا عکسهای شما تاثیرگذار باشند. وقتی با کسی سخن می‌گویید، در چشمها نگاه نمیکنید؟ به همین صورت، از چشمها برای ارتباط برقرار کردن با سوژه استفاده می‌کنیم و دیدگاهی از احساس و افکار آن بدست می‌آوریم. چشمها منتقل کننده احساسند و بدون آنها در عکس انتقال احساس صورت نخواهد گرفت.<br /> <b>انعکاس نور در چشم</b><br /> منظور از انعکاس نور در چشم نورهای کوچکی هستند که هنگامی که نور به چشم می تابد در چشم دیده می شود. دیدن این نورها در چشم بسیار لذت بخش است و حتی داشتن آنها در عکس ضروری است. این نورها به چشم ها حالت زنده بودن می دهند. معمولا این نورها با نور خورشید یا فلاش ایجاد می شود، اما اگر در دسترس نبود می توان از یک منعکس کننده یا یک فلاش کوچک دستی استفاده نمود. در این مورد شدیدا توصیه می شود که مطمئن شوید که این نورها در چشم سوژه شما وجود داشته باشد، چون بدون آنها چشم ها بسیار بی روح و عروسکی به نظر می رسند. البته ممکن است در شرایطی خاص به خاطر القای یک حس ویژه نیاز به حذف این نورها باشد. هر قاعده ای استثنایی هم دارد.<br /> <b>فلاش</b><br /> چه فرقی بین عکس پرتره یک عکاس آماتور با یک عکاس کاملا حرفه ای وجود دارد؟ ممکن است هر کسی در ابتدای راه عکاسی خود بارها از خود بپرسد چرا عکسهای من مانند عکسهایی که در مجلات می بینم نمی شود. چکار می توان کرد که عکسهایمان شبیه کارهای عکاسان حرفه ایی شود؟<br /> وقتی به این سوال پاسخ داده شود شاید از سادگی پاسخ تعجب کنیم و بپرسیم چرا قبلا به این موضوع پی نبرده بودم. البته علت نوشتن این مطالب این است که کسانی که این موضوع را نمی دانند خیلی زیادند:<br /> <b>سایه ها</b><br /> وقتی به یک عکس در مجله نگاه می کنید و آنرا با عکسی که از فرزند خود یا دوستتان گرفته اید مقایسه می کنید فرق اصلی بین آن دو چیست؟ بله. در عکس مجله هیچ گونه سایه ای پشت مدل وجود ندارد! خوب، چگونه باید این کار را کرد؟<br /> سایه ها معمولا توسط نورهایی ایجاد می شود که دقیقا از روبرو به سوژه می تابد یا وقتی که از فلاش دوربین استفاده می نمایید. اگر فلاش دوربین شما از نوع سرخود است که دیگر وضع بدتر است. اگر می خواهید عکسهایی شبیه حرفه ایها بگیرید، اول از همه باید یک فلاش برخوردی (انعکاسی) بخرید. نوع بهتر این فلاش دارای سر چرخان است و علاوه بر چرخش به بالا می تواند به اطراف نیز بچرخد. پولتان را بابت فلاشهایی که ثابت هستند تلف نکنید. این فلاشها فقط کمی قوی تر از فلاش سرخود دوربینتان عمل میکنند، ولی سایه های تندتری ایجاد می کنند.<br /> وقتی برای دوربینتان فلاشی خریدید، دفترچه راهنمای آن را کامل بخوانید. با این کار تمام مشخصات، عملکردها و استفاده های آن را خواهید فهمید. تمام این تواناییها را تست و تجربه کنید.<br /> تنها با استفاده از فلاش انعکاسی و تاباندن نور آن به سقف، از تفاوت ایجاد شده در عکسهایتان نسبت به زمانی که نور را مستقیما به سوژه می تاباندید، متعجب خواهید شد. البته درمورد انعکاس فلاش نیز باید دقت کافی بخرج دهید. اگر سطحی که نور فلاش را به آن می‌تابانید دارای رنگ خنثی و سفید نباشد، طیف رنگی عجیب غریبی بر روی عکسهایتان ایجاد خواهد شد.<br /> وقتی اندکی پیشرفت کردید میتوانید فلاش را روی سه پایه گذارده و از کنار به سوژه اتان نور بتابانید. در این زمان عکسهایتان شروع به پیشرفت به سوی حرفه ای شدن خواهند نمود.<br /> <b>نورپردازی پرتره</b><br /> چند نوع نور وجود دارد.<br /> <b>1- نور اصلی</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image001.jpg" width="400" height="188"></p></p> <p>منبع نور اصلی شما می تواند یکی از منابع زیر باشد:<br /> 1- نور نقطه ای Spotlight<br /> 2- نور افکن Floodlight<br /> 3- نور چتری Umbrella</p> <p><b>نورهای کمکی</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image002.jpg" width="400" height="193"></p></p> <p>نورهای کمکی عبارتند از:<br /> 1- نور پرکننده (روشن کننده کلی محیط)<br /> 2- نور موها<br /> 3- نور پس زمینه<br /> انواع نور:<br /> 1- نور انعکاسی<br /> 2- نور مستقیم<br /> 3- نور پنجره‌ای<br /> در این بخش در مورد روشهای مختلف نورپردازی پرتره با نور اصلی صحبت خواهیم کرد.<br /> <b>1- نورپردازی وسیع</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image003.jpg" width="400" height="234"></p></p> <p>نور اصلی بخشی از صورت را که به سمت دوربین چرخانده شده است کاملا روشن میکند. گرچه این نورپردازی به کم جلوه کردن بافت صورت کمک می کند، به عنوان یک نور اصلاحی برای صورتهای لاغر یا باریک نیز بکار می رود.<br /> <b>2-نورپردازی باریک</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image004.jpg" width="400" height="236"></p></p> <p>در این حالت نور اصلی بخشی از صورت را که دور از دوربین است کاملا روشن می کند. این نورپردازی معمولا برای صورتهایی که حالت مثلثی دارند مناسب است و فرقی بین زن و مرد ندارد. در این حالت بیشتر از حالت قبلی بر روی خطوط صورت تاکید می شود و و قتی با یک نور نسبتا ضعیف پرکننده ترکیب می شود، می تواند به عنوان نورپردازی قوی کننده برای سازگاری با چهره های ساده بکار رود. نور پردازی روی صورت اثر باریک کننده دارد و بنابر این بطور موثری می تواند به عنوان تکنیک تصحیح صورتهای چاق و پهن بکار رود.<br /> <b>3- نورپردازی رمبراند (باز و بسته) </b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image005.jpg" width="400" height="233"></p></p> <p>ترکیبی از نورپردازی باریک و پروانه ای است. نور اصلی در ارتفاع بالاتر و در سمت بخشی از صورت که دور از دوربین است، واقع شده است. با رمبراند باز سایه کوتاهی از بینی روی گونه دیده می شود. برای رمبراند بسته سر را کمی بیشتر بچرخانید تا سایه بینی روی گونه با سایه ناحیه دورتر گونه به هم برسند. توجه نمایید که باید یک مثلث کوجک از نور زیر چشم باقی بماند.<br /> <b>4- نورپردازی پروانه ای</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image006.jpg" width="400" height="236"></p></p> <p>نور اصلی در ارتفاع بالا واقع شده و دقیقا در روبروی صورت است و سایه ای از بینی دقیقا در زیر و در راستای آن تشکیل می دهد. این نوع نور بیشتر برای زنان جوان مناسب است و معمولا برای عکسهای تزیینی بکار می رود. به مجلات و عکسهای حرفه ای نگاهی بیندازید و ببینید که آیا استفاده از این تکنیک را بین عکسها پیدا می کنید. این شیوه بسیار مرسوم است.<br /> <b>5-نورپردازی جداکننده</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7204/image007.jpg" width="400" height="240"></p></p> <p>نور اصلی بیشتر در کنار سوژه است و بخشی از صورت را که دور از دوربین است روشن می کند. به این نوع نورپردازی، نورپردازی جداکننده می گویند، زیرا بیشتر بخشی از صورت که روبروی دوربین است در سایه قرار دارد. خط نور و سایه دقیقا در میان صورت است.</p> <p>منبع:<br /> Imaging Resource by cherikelm/Cheri</p> http://akkasee.com/articles/7204 2004-10-19 00:00:00 http://akkasee.com/sn/articleId/7204 <p><b>تشریح ساده موضوعی پیچیده <br /> تاریخچه</b><br /> در اواسط دهه شصت میلادی پنتاکس Spotmatic (نورسنج) را روی دوربین های خود کار گذارد. این دوربین یک دوربین تک لنز انعکاسی (SLR) بود که ظاهری مدرن داشت و اولین سیستم نورسنج پشت لنز دنیا را دربر داشت. برای استفاده از این سیستم عکاس مجبور بود که بصورت دستی دیافراگم را ببندد تا نور را بخواند ، هر چند این سیستم یک نورسنج کامل نبود، ولی هر کس آنرا میخرید از خوشحالی و هیجان در پوست خود نمی گنجید. تصورش را بکنید، دوربینی آمده بود که می توانست نور صحیح را از پشت انواع لنز، با فیلترهای مختلف، و اجزاء مختلف اضافی روی لنز به شما بگوید، چیزی که قبل از آن برای عکاسان حرفه ای نیز یک معضل بزرگ به حساب می‌آمد.</p><p><b>جداول، نمودارها و سلنیوم</b><br /> قبل از این سیستم، تنظیم نور مناسب یک مشکل بزرگ به حساب می‌آمد. البته برای نورسنجی، نورسنجهای دستی، نورسنجهای مخصوص اجزاء اضافی روی لنز و نورسنجهای گیره‌ای متصل شونده به دوربین و جداول و نمودارهای مخصوص تنظیم نور وجود داشتند. <br /> نورسنجهای دستی اولیه سلولهای بزرگ لانه زنبوری از جنس سلنیوم داشتند. مشکل این نورسنجها این بود که در نور شدید یا نور کمتر از نور روز ابری کار نمی‌کردند. مدتی بعد سلولهای سولفات کادمیوم CDS به بازار آمدند که بخاطر اندازه کوچکشان می‌شد آنها را در سیستمهای یکپارچه با شاتر و یا نورسنج داخلی دوربین همانند آنچه که پنتاکس تولید کرده بود استفاده نمود.<br /> تمام این تجهیزات و تلاشها برای این بود که عکاسان بتوانند نورسنجی صحیحی در عکسهایشان اعمال نمایند. <br /> امروزه هر کس وارد دنیای عکاسی می‌شود بصورت عادی دارای یک نورسنج ماتریسی پیچیده روی دوربین خود می‌باشد. ولی به هر حال این سیستمها بدون خطا نمی‌باشند و در شرایط نوری پیچیده نمی توانند با دقت و بدون خطا نورسنجی نمایند. اجازه بدهید این بحث را با یکسری مقدمات شروع نماییم.<br /> <b>قانون آفتابی 16</b><br /> <br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7161/image001.jpg" width="375" height="413"></p></p> <p>نورهایی که در شرایط طبیعی عکاس با آن مواجه می‌شود چندان متفاوت نیست. به همین دلیل قانونی به نام آفتابی 16 تعریف شده است. به این معنی که در روشنترین روز، نور درست برای برای فیلمی با حساسیت عادی و سرعت متوسط شاتر، دیافراگم 16 است. بنابر این اگر حساسیت فیلم شما ISO 200 و سرعت شاتر 250/1 می باشد در یک روز آفتابی دیارفاگم F/16 نور مناسبی به شما خواهد داد.<br /> به غیر از شرایط نادر خاص همانند آتشبازی، منظره شب شهرها یا منظره‌ با نور مهتاب که معمولا به ندرت با آنها روبرو می‌شویم، محدوده نوری از آفتاب شدید تا نور معمولی داخل اتاق د رحدود 10 گام نوری می‌باشد. فقط در میدانهای اسکی یا کنار دریا به خاطر انعکاس نور از سطح آب و شن یا برف، باید یک درجه دیافراگم پایینتر از قانون آفتابی 16 را تنظیم نمایید.<br /> پس می بینید که تنظیم نور آنقدرها هم مشکل نیست. فکر می‌کنم اکثر مردم قادر به تشخیص صحیح این ده مرحله نوری می‌باشند. اینطور نیست؟<br /> <b>چشمهای نورسنج سرخود!</b><br /> متاسفانه (از لحاظ عکاسی ولی در واقع خوشبختانه) چشم و مغز انسان دارای یک مکانیزم نورسنجی خودکار بسیار عالی درون خود می‌باشد. بخاطر همین چشمهای شما به سرعت با شرایط نوری جدید تطابق پیدا کرده و زیاد متوجه شرایط نوری بسیار متفاوت جدید نمی‌شویم. به همین خاطر امکان اظهار نظر دقیق در مورد میزان نور اشیاء نورانی وجود ندارد. بطوریکه برای بیشتر مردم 10 گام نوری مختلف در یک حد بوده و در حالت عادی چندان متمایز نمی‌باشد.<br /> با این توضیح مشخص می‌شود که چرا نورسنجها برای عکاسی اینقدر ضروری می‌باشند. ولی قبل از اینکه نورسنجها و روش استفاده از آنها را توضیح دهیم ارزشش را دارد که ایده ساده ای از 10 گام نوری و تنظیم نوری درست برای آنها به شما بدهیم. با این دانش شما آنقدر وابسته به نورسنج نخواهید بود که اگر روزی از کار افتاد نتوانید هیچ عکس درستی بگیرید.<br /> فرض می‌کنیم دیافراگم دوربین روی f/8 و حساسیت فیلم ISO 400 باشد. در جدول زیر 10 مرحله نوری و سرعت صحیح شاتر را بر اساس این دیافراگم و حساسیت بیان کرده ایم:</p> <p>روز آفتابی در هوای آزاد --- 2000/1 ثانیه<br /> یک روز مه آلود روشن --- 1000/1 ثانیه<br /> نور روز ابری روشن بدون سایه --- 500/1 ثانیه<br /> یک روز ابری نسبتا تیره یا در سایه روباز یک روز آفتابی --- 250/1 ثانیه<br /> یک روز ابری با ابر متراکم و تیره – 125/1 ثانیه<br /> سایه عمیق، مثلا درون جنگل در یک روز ابری روشن --- 60/1 ثانیه<br /> در گردو غبار تیره طوفان یا در بعد از ظهر یک روز ابری تیره --- 30 /1 ثانیه<br /> داخل یک فروشگاه یا مکان سربسته روشن --- 15/1 ثانیه<br /> داخل یک مکان تئاتر یا ورزشگاه با نور خوب --- 8/1 ثانیه<br /> داخل خانه با نور خوب --- 4/1 ثانیه<br /> البته شما می‌توانید ترکیب دیافراگم و سرعت شاتر را مطابق نیاز و سلیقه خود تغییر دهید. مثلا داخل خانه بجای استفاده از دیافراگم 8 وسرعت 4/1 ثانیه شاتر می توانید از سرعت 30/1 و دیافراگم 2.8 استفاده نمایید. حتما این را می دانید که با هر گام افزایش در میزان دیافراگم (یعنی بستن دیافراگم) سرعت شاتر را باید نصف کنید و بر عکس. مثلا اگر نور مناسب در شاتر 30/1 ثانیه با دیافراگم F/8 می‌باشد، می‌توان سرعت شاتر را دو برابر نمود یعنی 60/1 ثانیه و در عوض از یک درجه دیافراگم بازتر یعنی F/5.6 استفاده نمود و یا سرعت شاتر را نصف کرد (15/1) و دیافراگم را یکدرجه تنگتر کرد (F/11). بنابر این بهتر است جدول فوق را به عنوان یک معیار که در 95 درصد موارد جواب می دهد به خاطر بسپارید و در شرایط مختلف بسته به نیاز خود (مثلا افزایش عمق میدان یا افزایش سرعت شاتر بخاطر تحرک سوژه) ترکیب مورد نظر خود را محاسبه و اعمال نمایید.<br /> <b>نورسنج چکار می‌کند؟</b><br /> نور سنج فقط یک کار می‌کند و آن اینست که به شما می گوید که تنظیم نور صحیح برای خاکستری 13 درصد چیست. این میزان خاکستری تقریبا همان طیف سبزی چمنها یا رنگ سیمان است. نورسنج‌هایی که امروزه در اکثر دوربین ها بکار می روند نورسنجهای انعکاسی می‌باشند. یعنی نور انعکاسی از سوژه را اندازه می گیرند. این روش راه مناسبی برای تعیین نورسنجی است ولی امکان خطا در آن نیز وجود دارد، چون چمن و سیمان معمولا سوژه اصلی ما در عکاسی نیستند!<br /> خوشبختانه در بیشتر موارد ترکیب اجزاء موجود در کادر عکس مثل چمن ها، آسمان، مردم، درختان و صخره‌ها وقتی میانگین گیری شوند طیف خاکستری در حدود همان 13 درصد را دارا می‌باشند. اما بخاطر اینکه در بیشتر مواردی که ما عکاسی می کنیم طیف رنگی سوژه ها مطابق میل سازندگان نور سنجهای پشت لنز نیست، آنان مجبور شده‌اند که از تکنیکهای پیچیده و نورسنجهای چند ناحیه‌ای و الگوریتم‌های نرم‌افزاری پیچیده برای افزایش دقت و درست کار کردن سیستم نورسنجهایشان استفاده نمایند.<br /> <b>گربه سیاه و طوفان برفی</b><br /> مثال معمول برای اشتباه نورسنجهای انعکاسی مثال یک گربه سیاه در یک معدن زغال سنگ یا یک گربه سفید در یک کولاک برفی است. در هر دو حالت اگر حتی از بهترین و پیچیده‌ترین نورسنج ماتریسی نیز استفاده نمایید نتیجه کارتان یک تصویر بسیار بد نورسنجی شده و دارای نور بسیار کم یا بسیار زیاد می‌باشد.علت این است که نور سنج گربه سیاه و زغال‌ها یا گربه سفید و برف را بصورت خاکستری 13 درصد می‌بیند. حتی هوشمندترین الگوریتم‌های کامپیوتری نیز هنوز قادر به تشخیص اینکه سوژه چه چیزی است نمی‌باشند و بنابر این برای هر صحنه تنها نور "درست" بر اساس خاکستری 13 درصد را تعیین می کنند نه نور مناسب برای آن صحنه خاص را.<br /> عکاس هوشمند با دانستن این مطلب از جبران نوری برای تصحیح نور سنجی استفاده می نماید. در واقع بخاطر این که بیشتر تازه کاران از فیلمهای رنگی نگاتیو با محدوده وسیع نوری‌ا‌ش استفاده می نمایند، حتی چنین شرایطی نیز به ندرت پیش می‌آید و نهایتا هیچ کس باهوشتر از خود نورسنج نیست.<br /> اما عکاسان حرفه‌ای و هنری معمولا از اسلایدهای رنگی که دارای محدوده نوری محدودتری هستند استفاده می نمایند. با این نوع فیلم اگر نور بیشتر از نیم گام اشتباه باشد بخصوص زیادتر باشد عکس از بین خواهد رفت.<br /> <b>نورسنج برخوردی</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7161/image002.jpg" width="215" height="288"></p></p> <p>در اینجا کاربرد نورسنجی را که شبیه Sekonic L508 قادر به خواندن نور برخوردی می‌باشد توضیح می‌دهیم. معمولا در این نوع نورسنجها یک نیم کره به اندازه توپ گلف روی یک پایه چرخان تعبیه شده است و برای خواندن نور بجای تمرکز نورسنج روی سوژه و خواندن نور انعکاسی (همانند نورسنج دوربین)، باید نورسنج در معرض همان نور که سوژه در آن قرار دارد قرار داده شود.<br /> نیم کره (Lumisphere) بصورت یک جسم با خاکستری 13 درصد طراحی شده است و بنابر این همان نوری را می‌خواند که از نور انعکاسی مجموعه یک صحنه یا یک کارت 18 درصد خاکستری کداک خوانده می‌شود. (هنوز کسی نفهمیده این کارت 18 درصد کداک چه ربطی به تنظیم نور 13 درصد نورسنجها دارد!!!)<br /> زیبایی نگرش نورسنجی برخوردی در این است که شما نیاز به حمل کارت شاهد خاکستری بزرگ همراه خودتان به صحنه عکاسی ندارید و نگران نیستید که بخاطر نوع خاص سوژه‌اتان و انعکاس یا رنگ آن اشتباهی در نورسنجی انجام دهید.<br /> <b>نورسنج نقطه‌ای</b><br /> روش سوم بعد از نورسنجی انعکاس مستقیم و برخوردی نورسنجی نقطه‌ای است. در واقع نورسنجی نقطه‌ای تفاوتی اساسی با سایر انواع نورسنجی انعکاسی ندارد. شما دوربین یا نورسنج دستی را روی سوژه‌ای که می خواهید عکاسی کنید می‌گیرید و نور را می خوانید. اما تفسیر نور خوانده شده و دانستن اینکه چه چیزی را بخوانید یک لم خاص دارد. از دید تجربی این نوع نورسنجی مفیدترین نوع برای تمرین می باشد.<br /> یک نورسنج نقطه‌ای ناحیه کوچکی از صحنه قابل مشاهده را در نظر می‌گیرد. مثلا نورسنجی مثل Sekonic L508 ناحیه متغیری در حدود 1 درجه را می خواند. نورسنجهای روی دوربین خودکار بوده و نیاز به فکر کردن عکاس ندارند. استفاده از نورسنج نقطه‌ای نیاز به دانست اطلاعاتی از مشخصات فیلم، محدوده‌های کنتراست و دیگر جنبه‌های کنترل نور دارد.<br /> معمولا نورسنج نقطه‌ای همراه با یک سستم ناحیه‌سنج بکار گرفته می شود. بدون اینکه بخواهیم وارد جزئیات این سیستم شویم، توصیحی در مورد نحوه استفاده از نورسنج نقطه‌ای و کنترل نور با استفاده از مفاهیم اولیه این سیستم می‌پردازیم. </p> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7161/image003.jpg" width="400" height="338"></p> در شکل بالا سه تصویر نشان داده شده است. د رسمت چپ یک عکس ساده گرفته شده در یک صبح با نور درخشان نشان داده شده است. این عکس با حساسیت ISO 100 و دوربین Canon D30 گرفته شده و نورسنج دوربین سرعت شاتر 125/1 ثانیه و دیافراگم F/8 را برای کل منظره نشان داده است. همانطور که در نمودار هیستوگرام در پایین سمت راست شکل می بینید، نورسنجی از لحاظ تکنیکی کامل است. تغییرات از نواحی سایه تا نورهای درخشان هموار بوده و فقط کمی از سایه ها قطع شده ، در حالی که در بخش نورهای شدید کمی از دست رفتن اطلاعات دیده می‌شود. (برای اطلاع بیشتر از معنی و نحوه تفسیر هیستوگرام به مقاله <a href="http://akkasee.com/digitalcamera/archives/000350.php">هیستوگرام چیست </a>مراجعه نمایید ). اکنون به تصویر صفحه نمایشگر نورسنج Sekonic نگاه کنید. این نورسنج در همان لحظه برای خواندن نورسنجی نقطه‌ای نواحی مختلف کادر استفاده شده است. این نورسنج اطلاعات دیجیتالی 125/1 را بین f/8 و f/11 برای ناحیه روی سقف خانه نشان می دهد که در حدود نیم گام از آنچه که کانن برای تمام کادر نشان می‌دهد پایینتر است. اگر به اطلاعات نورسنج دوباره نگاه نمایید می بینید که یک مربع کوچک بین f/2.8 و f/4 و مربع کوچک دیگری بین f/22 و f/32 قرار دارد. این اطلاعات مربوط به خواندن نور در نواحی نشان داده شده می‌باشد (در آسمان و در ناحیه سایه کنار ساختمان) اگر تعداد گامهای دیافراگم بین این دو نقطه ابتدایی و انتهایی را بشمارید می بینید که در حدود 6 گام با هم تفاوت دارند. مربع واقع در وسط بین f/8 و f/11 نتیجه فشار دادن دکمه میانگین روی نورسنج می‌باشد که دو داده بالایی و پایینی را میانگین گرفته است. این مقدار دقیقا با مقداری که روی سقف خانه که تقریبا نزدیک طیف خاکستری متوسط می‌باشد هماهنگی دارد. این اطلاعات به ما چه می‌گوید؟ اول اینکه باید توجه نماییم که بیشتر فیلمهای اسلاید دارای حداکثر محدوده نوری برابر با 5 گام می باشند. بهترین دوربین دیجیتال نیز دارای محدوده نوری 6 گام و فیلم نگاتیو رنگی دارای محدوده نوری 7 گام می‌باشد. نهایتا فیلم سیاه و سفید که با دقت و مهارت ظاهر شده باشد دارای گام نوری 8 می‌باشد. همچنین به یاد داشته باشید که محدوده معمولی مقادیر روشنایی در دنیای واقعی حدود 10 گام می‌باشد – از کمترین نور قابل تشخیص تا روشنترین نور در ساحل دریا یا منظره برفی. *** عکس بالایی چون با یک دوربین تقریبا مدرن دیجیتالی گرفته شده توانسته است محدوده نوری مورد نیاز را بصورت لب مرزی پاسخ گوید. فقط در ناحیه آسمان و اندکی در سایه های عمیق اطلاعات از دست رفته است. این عکس در مد 8 بیتی منتقل شده و تنها تنظیمی که روی آن انجام شده اندکی <a href="http://akkasee.com/digitalcamera/archives/000484.php">Unsharp Masking</a> بوده است. هیچ تنطیمی روی Level یا Curve ها انجام نشده است. اگر این عکس در مد 16 بیتی گرفته می‌شد و در فتوشاپ اندکی وقت صرف آن می شد اطلاعات از دست رفته در ناحیه سایه و آسمان قابل بازیابی بود (برای اطلاع بیشتر در این مورد به <a href="http://akkasee.com/digitalcamera/archives/000651.php ">مقاله عمق بیتی چیست </a>مراجعه نمایید) <p><b>کار کردن با آنچه که طبیعت عرضه می‌کند</b><br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7161/image004.jpg" width="400" height="158"></p></p> <p>عکس گرفته شده با Rollei 6008 و لنز 300 میلیمتری Schneide روی فیلم Provia 100F<br /> <br /> عکاس در استودیو می تواند نسبت‌های نوری را تنظیم نموده و تمام روشهای نورپردازی را تحت کنترل خود داشته باشد. اما در مورد عکاسی منظره و طبیعت مجبور است به همان شرایطی که وجود دارد اکتفا نماید.<br /> به همین دلیل بیشتر عکاسان حرفه‌ای که در بیرون استودیو کار می کنند همیشه همراه خودشان یک نورسنج دستی دارند تا علاوه بر آنچه که نورسنج دوربین تعیین میکند بتوانند در مورد نور تصمیم دقیقتری بگیرند. یک نورسنج شبیه Sekonic 508 یا 608 که جدیدتر است عالی است، چون دو نوع نورسنجی برخوردی و نقطه ای را با یک دستگاه انجام میدهد. (در واقع این نورسنجها فلاش سنج نیز هستند ولی چون خارج از بحث این مقاله است در مورد آن بحثی نشده است).<br /> بهتر است از نورسنج بیشتر اوقات در حالت برخوردی استفاده شود و فقط هنگامی که ممکن نباشد از نور سنجی نقطه‌ای استفاده گردد و نقاط روشن و تیره اندازه گیری و متوسط آنها استفاده شود. البته تمام اینها بستگی به این دارد که عکاسی در شرایطی باشد که فرصت این کارها وجود داشته باشد.<br /> <b>تجربه </b><br /> برای تمرین آموخته ها بهتر است هم اکنون خودتان تجربه کنید. مد نورسنجی خودکار دوربین را غیر فعال نموده و دوربین را در مد دستی قرار دهید. اگر نورسنج دستی ندارید از نورسنج دوربینتان برای خواندن نور نقاط مختلف صحنه از فاصله نزدیک استفاده نمایید – شامل نقاط روشن و تیره ای که می خواهید جزئیاتش بخوبی در عکس بیفتد- و سپس ببینید اختلاف آنها چند گام نوری است. آیا فیلم شما قادر به تحمل این محدوده می باشد؟ متوسط این دو قرائت چقدر است؟ این میزان متوسط چقدر با انتخاب نور دوربین برای کل صحنه تفاوت دارد؟<br /> اکنون با این نورسنجی متوسط و یک گام بالاتر و پایینتر عکس بگیرید و نتیجه را یادداشت نمایید. اگر از اسلاید استفاده نمایید با وضوح و شدت بیشتری میتوانید نتیجه این کار را ببینید.<br /> چرا باید این کار را کنیم؟ چون با این کار شما مجبور خواهید شد در مورد نور، کنتراست و توانایی فیلم (یا سنسور دیجیتال دوربینتان) تعمق بیشتری نمایید. فقط به خاطر داشته باشید که اجازه ندهید نقاط پرنور صحنه در عکس دارای نور بیش از حد و سفیدشدگی شوند. عکسی که دارای نور بیش از حد شود دارای هیچگونه اطلاعاتی نیست و تقریبا هیچ راهی برای اصلاح آن وجود ندارد. در حالی که در عکسهای با نور کم اطلاعات کمی وجود دارد که ممکن است بتوان آن را بهبود بخشید. بنابر این یک مقدار کم نور شدن عکس همیشه مطلوبتر از پرنور شدن آن می‌باشد.</p> <p>*** هنوز رقیبی از لحاظ محدوده نوری یا محدوده دینامیکی، دقت نوری و رنگی برای چشم انسان پیدا نشده است، چشم انسان علاوه بر محدوده نوری بالاتر از 10 گام، دارای 120 میلیون سلول میله ای گیرنده نور و حدود 6.4 میلیون گیرنده رنگ می باشد. با احتساب کل سلولهای گیرنده نور و رنگ در چشم انسان، چشم انسان یک وسیله اپتیکی با حدود 130 مگا پیکسل دقت و محدوده دینامیکی کامل بالاتر از 10 گام، دارای دقت رنگی حدود 16 میلیون رنگ (8 بیت) و یک سیستم کامل کنترل و پردازش اطلاعات تصویری و ... می‌باشد. جالب توجه می باشد که چشم انسان دارای تراز سفیدی بسیار دقیقی است که باعث می شود شما اشیاء سفید را بخصوص اگر قبلا آنها را دیده باشید در هر شرایط نوری مختلف سفید ببینید و با توجه به سابقه ذهنی کنتراست، طیف رنگی و اشباع رنگ اجسام را مطابق واقعیتی که باید باشند مشاهده نمایید. دوربین دیجیتال بیشترین شباهت را به چشم انسان دارد و شاید تنها چیزی که از چشم بیشتر دارد امکان ضبط تصاویر و فلاش! می‌باشد. هر چند تصاویر در مغز انسان به گونه دیگری ذخیره می شود ولی نه با دقتی که بعدا بتوان دوباره به آن رجوع نمود و دوباره جزئیات را بررسی کرد (البته در این زمینه نیز اعتقاد است که تمام تصاویر با دقت تمام در ضمیر ناخودآگاه انسان ذخیره می شود ولی انسان به طور عادی قادر به بازیابی آنها نیست. شاید اعتقاد ما مبنی بر نمایش تمام لحظات زندگی انسان بعد از مرگ دلیلی بر این ادعا باشد!)<br /> <br /> مراجع:<br /> <p dir="ltr" align="left">http://www.luminous-landscape.com<br><br /> http://www.atmob.org/Articles/AstroAndEye.html<br><br /> http://clarkvision.com/imagedetail/eye-resolution.html<br><br /> &nbsp;</p></p> http://akkasee.com/articles/7161 2004-06-08 05:04:41 http://akkasee.com/sn/articleId/7161 <p><a href="mailto:b_khorram@hotmail.com">بابک خرم</a></p> <p>این مقاله توسط دوست عزیز بابک خرم در <a href="http://www.akkasee.com/forum">انجمن عکاسی دیجیتال </a>منتشر گردیده بوده که برای استفاده بیشتر علاقمندان و قرار گرفتن در آرشیو مقالات تخصصی بنابر درخواست ما د راختیار وبلاگ دوربین دیجیتال نیز قرار گرفت. با تشکر از دوست عزیز بابک خرم</p> <p><br /> گاهی طبیعت مناظر بی نظیری به ما اهدا می كند, ولی نور آن طور كه باید با قابلیتهای دوربین و فیلم سازگاری کامل ندارد. این مقاله به ارائه راه حلهائی برای بهبود این شرایط می پردازد.<br /> بگذارید با خودمان رو راست باشیم، دنیا كه برای عكاسان و خواسته های آنها خلق نشده است. حتماً برای همه پیش آمده است كه در مكانی باشند با منظره ای زیبا و تركیب بندی فوق العاده در پیش روی آنها, ولی نور كنتراست شدیدی برای عكس گرفتن از آن ایجاد كرده است.<br /> فن آوری عكاسی, چه با فیلم و چه دیجیتال, دارای یك سری محدودیتهائی است. یكی از بزرگترین این محدودیت ها رویاروئی با قابلیت های محدود عكاسی از محدوده نور ها و اجسام, در مقایسه با آنچه كه ما می بینیم, است. <br /> به همین خاطر ما در این مقاله, از میان تمام راه حلهای ممكن, سه راه حل برای برطرف كردن این مشكل ارائه می دهیم:<br /> فیلتر, فلاش و پردازش دیجیتالی.</p> <p> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7117/image001.jpg" width="360" height="235"></p></p> <p><br /> فیلترها حتی در عصر دیجیتال هم كاربرد دارند.<br /> با پیدایش عصر دیجیتال, بر تعداد عكاسانی كه باور دارند كه كامپیوتر می تواند همه كاری برای آنها انجام دهد و حتی نیاز به فیلترها را منتفی نماید, افزوده می شود. درست است كه عكاسان قدیمی كه امكان استفاده از كامپیوتر را نداشتند, استفاده های زیادی از فیلترها می بردند, ولی عكاسان دیجیتال نیز باید چند تائی فیلتر همراه خود داشته باشند. با وجود اینكه كامپیوتر كارهای بسیاری مثل كنترل طیف‌ها را می تواند برای شما انجام دهد, ولی نباید فراموش كنید كه دارای محدودیتهائی نیز می‌باشد. اگر شما در زمان عكاسی بتوانید طیف‌های نوری تصویر خود را كنترل نمائید, بعداً كار كمتری با كامپیوتر باید انجام دهید. <br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7117/image002.jpg" width="400" height="208"></p><br /> <br /> تفاوت نوری میان آسمان و پیش زمینه در زمان گرگ و میش هوا بسیار زیاد است. گرفتن عكسی كه در آن هم آسمان و هم پیش زمینه دارای نور مناسبی باشند, بدون استفاده از فیلتر كاهنده تقریباً غبر ممكن است. در تصویر سمت راست, صخره جلوی تصویر به درست نور سنجی شده است, ولی آسمان كاملاً رنگ باخته است. در تصویر سمت چپ, با استفاده از یك فیلتر كاهنده دوتکه(تراکم خنثی دوتکه), علاوه بر كاهش نور آسمان, صخره ها به همان وضوح دیده می شوند.</p> <p>یكی از فبلترهائی كه هر عكاسی باید داشته باشدم فیلتر كاهنده دوتکه (Graduated Neutral-Density) است. این فیلتر یك مزیت بسیار بزرگ برای عكاسانی است كه می خواهند تصویری زیبا از یك منظره فوق العاده داشته باشند. بسیاری از شما این فیلتر را می شناسید و شاید هم از آن استفاده می كنید, ولی برای تازه كارها توضیح مختصری درباره آن می دهم. این فیلتر نیمی شفاف و نیمی دودی است. این دو قسمت با تغییر تدریجی شفافیت, در وسط به یكدیگر متصل شده اند. فیلتر امكان چرخش را به شما می دهد تا بتوانید قسمت تیره را بر روی قسمت پر نور منظره خود قرار دهید. در این شرایط قسمت شفاف, محدوده تاریكتر منظره‌ شما را پوشش می دهد. نتیجه این می شود كه قسمت تاریكتر منظره بدون هیچ تغییری مستقماً فیلم یا سنسور دوربین شما را متاثر كرده, در حالیكه قسمت پر نور كمی تاریكتر می شود. نحوه اتصال دو نیمه این تغییر روشنائی را پنهان می كند. این قابلیت به شما كمك می كند كه منظره ای با محدوده بزرگتری از طیف های نوری كه در شرایط عادی غیر ممكن بنظر می رسید, را ثبت كنید.<br /> بیشترین كاربرد این فیلتر در عكاسی از مناظر است. آسمان چندین مرتبه از زمین روشنتر است, وهمین باعث می شود كه عكسها در مقایسه با آنچه ما با چشم می بینیم, غیر طبیعی بنظر بیایند. با یك فیلتر كاهنده شما می توانید قسمت تیره را بر روی آسمان منظره قرار دهید, در اینصورت آسمان كمی تیره تر شده و توازن نوری میان آسمان و زمین ایجاد می شود. اگر فیلتر شما از نوع پیچی است, نمی توانید آنرا بچرخانید و ممكن است در تنظیم آن و منظره خود دچار مشكل شوید. ولی اگر از فیلتر های چهارگوش استفاده می كنید, براحتی می توانید آنرا جهت تنظیم با منظره در گیره اش بچرخانید و یا جابجا كنید.<br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7117/image003.jpg" width="400" height="202"></p><br /> <br /> فیلترهای كاهنده تنها برای گرفتن روشنائی آسمان بكار نمی روند. تصویر سمت راست, در حالی صخره در سایه قرار دارد كه علفزار بالای تصویر توسط آفتاب عصرگاهی روشن شده است. اگر بر اساس صخره نوردهی كنیم, علفزار بالای تصویر بمراتب روشنتر خواهد شد. فبلتر كاهنده این مشكل را برطرف می كند. باید توجه داشته باشید كه خط سایه بالای تصویر, بصورت نا منظم است. برای رسیدن به بهترین نتیجه باید خط میانی فیلتر را با خط سایه تنظیم كنید.<br /> گالن راول استاد استفاده از فیلتر كاهنده در عكاسی از مناظر طبیعی است. به هر یك از عكسهای او كه نگاه می كنید, رنگهای غنی را چه در آسمان و چه در زمین می بینید, چیزی كه در حالت عادی و بدون استفاده از فیلتر امكانپذیر نمی باشد. او گاهی نیز از چند فیلتر برای تشدید تاثیر آنها استفاده می كند. او آنها را به آرامی حركت داده و می چرخاند تا به تاثیر مورد نظر خود دست یابد و وضعیت فیلترها بر منظره منطبق شوند.<br /> فیلتر های كاهنده با درجات مختلف شدت عرضه می شوند. پر مصرفترین آنها فیلترهائی با یك یا دو پله (stop) كاهش نور هستند. اگر می خواهید تنها یك فیلتر بخرید و یا نمی خواهید بیش از یك فیلتر بهمراه ببرید, من توصیه می كنم كه فیلتر با دو پله كاهش را تهیه كنید. این فیلتر بیشترین كاربرد را در عكاسی بخصوص در عكاسی از مناظر طبیعی را دارد.<br /> فیلترهای كاهنده بصورت رنگی و معمولاً با یك تا دو پله كاهش نور نیز عرضه می شوند. این نوع از فیلترها در عین حالیكه باعث تخفیف نور می شوند, مایه رنگ ها را نیز افزایش می دهند. مثلاً شما زمانی از یك فیلتر كاهنده آبی استفاده می كنید كه آسمان منظره شما خاكستری و رنگ باخته است. با این كار هم از شدت نور آسمان می كاهید و هم رنگ مایه آبی به آسمان می دهید. یك فیلتر نارنجی هم می تواند در زمان طلوع و غروب آفتاب بكار آید.<br /> از فیلترهای كاهنده می توان برای هر موقعیتی كه كنتراست نوری زیادی وجود دارد, استفاده كرد. برای مثال می توان به این نمونه ها اشاره كرد: قرار دادن وسط فیلتر روی خط بالائی جنگل درختان كاج مشرف به كوههای پوشیده از برف؛ استفاده از قسمت تیره برای گرفتن انعكاس آفتاب از سطح آب.<br /> چگونه نور سنجی كنیم؟ شما هم می توانید از سیستم نورسنجی متوسط گیر مرکزی و یاماتریسی برای رسیدن به یك تصویر مناسب استفاده كنید. با این حال گرفتن چند عكس با تنظیمات متفاوت شدیداً توصیه می شود. اگر هم كه از كاربران دوربین دیجیتال هستید می توانید نتیجه‌ كار را در نمایشگر دوربین دیده تا صحت كار اطمینان حاصل نمائید.<br /> جدای از تمام این حرفها بهترین كار بیرون زدن از خانه و تجربه كردن است. فیلتر كاهنده یكی از فیلترهائی است كه من همیشه بهمراه خود دارم, حتی با وجود اینكه مدتهاست از دوربین دیجیتال استفاده می كنم. استفاده از آن ساده است و ارزش بكار بردن در وضعیت های نوری شدید, را دارد.</p> <p><br /> استفاده از فلاش<br /> فلاش اجباری (Fill-Flash) همان كاری را می كند كه از اسم آن بر می آید, سایه های موضوع را با نور فلاش دوربین پر می كند. بدون نور فلاش سایه ها بصورت حفره های سیاه و خالی و با كنتراست بالا ثبت می شوند. در گذشته فلاش اجباری, بواسطه مشكلات فنی, تنها یك تكنیك حرفه ای بشمار می آمد, ولی امروزه دستگاه های پیشرفته عكاسی استفاده از آنرا برای همگان آسان و ممكن ساخته است. نورسنج دوربین شما, تنظمیات مناسب را برای دو منبع نوری فلاش و نور محیط محاسبه كرده و تعادلی میان آنها بر قرار می كند.<br /> فلاش اجباری برای موضوعاتی در فاصله میانی, مناسب است (شما می توانید یك درخت و یا صخره را با فلاش روشن كنید و لی برای یك كوه, نه). فلاش های پیشرفته تر امكانات بیشتری برای فلاش اجباری در اختیار شما قرار می دهند. برای رسیدن به یك تصویر منحصر بفرد در هنگام غروب, از فلاش اجباری برای پر كردن سایه های موضوعات نزدیك پیش زمینه استفاده كنید تا به یك تعادل در درخشش عناصر تصویر برسید.<br /> شما می توانید استفاده از این تكنیك را با هر دوربینی كه حتی فلاش سر خود دارد, شروع كنید. اگر شما از دوربین های دیجیتال آماتور استفاده می كنید, می توانید از طریق منو, فلاش را فعال كنید. این تنظمیات باعث می شود كه در هنگام فشار دادن دكمه‌ شاتر فلاش نیز زده شود, حتی اگر نور كافی برای گرفتن عكس بدون فلاش نیز وجود داشته باشد. <br /> برخی از دوربین های 35 میلی متری و دیجیتال از نوع تك لنزی نیز دارای فلاش های سر خود هستند. با بالا پریدن فلاش دوربین برای استفاده از فلاش آماده است و بطور خودكار تنظیمات نور سنجی را انجام می دهد. <br /> در زمانی كه نور محیط كم می شود, ممكن است دوربین شما در بعضی از مود های عكاسی, سرعت شاتر را برای عكاسی بدون سه پایه تنظیم كند, كه این باعث تاریك شدن پس زمینه می شود. برطرف كردن این مشكل بستگی به نوع دوربین دارد و عموماً شما می توانید در مود تقدم سرعت شاتر, از سرعت پائینتری برای روشنتر شدن پس زمینه عكس خود استفاده كنید. اگر بازهم مشكل با اینكار برطرف نشد, اگر دوربین شما این قابلیت را دارد از مود پورتره در شب و یا فلاش تاخیری (slow-sync) استفاده كنید. این مود ها معمولاً تعادل خوبی میان نور محیط و فلاش ایجاد می كنند. <br /> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7117/image004.jpg" width="400" height="202"></p></p> <p>استفاده از فلاش اجباری در عین حال بسیار حساس است. در تصویر سمت راست, استفاده از فلاش اجباری علاوه بر آنكه باعث روشنتر شدن درخت در پیش زمینه شده است, ولی آنقدری نیست كه باعث جلب توجه بیش از حد شود.<br /> بزرگترین عیب فلاش های سر خود, محدودیت قدرت آنها است كه می تواند در عكاسی در محیط خارج از آتلیه واقعاً مشكل ساز شوند. امروزه فلاش های معمولی براحتی بر روی دوربین ها نصب شده و مانند فلاش های سر خود براحتی تنظیمات لازم را با دوربین انجام می دهند, ضمن اینكه با قدرت بیشتر خود, امكان بیشتری برای برقراری تعادل لازم با نور محیط را فراهم می سازند. حتی با استفاده از برخی كابلهای اتصال دهنده خاص, شما می توانید از این فلاش در جای دیگری و بدون اتصال به دوربین, برای رسیدن به جلوه مورد نظرتان استفاده كنید. فقط اینكار را با آگاهی كامل از محور دوربین و موضوع انجام دهید, زیرا كه انعكاس نور می تواند بافت و جلوه های قابل توجهی ایجاد نماید.<br /> شما باید بدانید كه به چه قدرتی از فلاش اجباری احتیاج دارید. اگر نور محیط از پشت به موضوع می تابد, از حداكثر توان فلاش استفاده كنید.<br /> اگر نور محیط مستقیماً بر روی موضوع می تابد, استفاده زیاد از فلاش اجباری باعث پر شدن تمام سایه ها و در نتیجه از دست دادن جلوه سه بعدی موضوع می شود. می توانید قدرت فلاش را یك پله كاهش دهید. در این حالت, فلاش اجباری حفره های كوچك سایه را كمی پر كرده, در حالیكه هنوز ماهیت نوری و فرم سه بعدی آن حفظ شده است. حتی می توانید برای رسیدن به جلوه های خاص از 1.5 و یا 2 پله كاهش نور استفاده نمائید. <br /> بیشتر اوقات تنظمیات خودكار دوربین شما, تعادل مناسبی میان عناصر نوری تصویر ایجاد می كند. تجربیات به شما كمك می كند تا دریابید كه همه چیز چگونه كار می كنند. اگر از دوربین دیجیتال استفاده می كنید, دیدن تصویر در نمایشگر دوربین برای بررسی تصویر می تواند بسیار مفید باشد. <br /> برد موثر فلاش خود را همیشه در ذهن داشته باشید. برد موثر فلاش بستگی مستقیم به نوع و مدل آن دارد. ولی عموماً در نور روز, برای فلاش های سرخود بین 1.5 تا 3 متر است. ولی برای سایر فلاش بسته به قدرت آنها این مقدار می تواند تا 5 متر هم برسد. در تمام فلاش ها, برد موثر با كاهش نور محیط افزایش می یابد و شما می توانید از فلاش اجباری با برد بیشتری در زمان غروب آفتاب استفاده كنید.<br /> اگر از تله فوتو استفاده می كنید, بخشی از پرتوهائی كه جهت روشن كردن موضوع با زاویه باز از فلاش خارج می شوند, به هدر می روند. برخی از فلاشهای حرفه دارای گزینه ای برای متمركز كردن پرتوهای نور در هنگام استفاده از تله فوتو و در نتیجه افزایش برد موثر هستند. </p> <p>پردازش دیجیتالی تصویر</p> <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7117/image005.jpg" width="400" height="437"></p> این یك تكنیك برای رسیدن به تصویری مناسب از آسمان و پیش زمینه با نور مناسب و با استفاده از كامپیوتر است. با گرفتن دو عكس (یكی برای قسمتهای روشن و دیگری برای سایه ها)از منظره با استفاده از سه پایه و تلفیق بهترین های دو عكس با نرم افزار, می توانید به یك تصویر كامل دست یابید. <p align="center"><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7117/image006.jpg" width="287" height="455"></p> برخی از مناظر مانند غروب خورشید, دارای دامنه كنتراست نوری وسیعتری از آنچه كه فیلم یا سنسور دوربین های دیجیتال می توانند ثبت كنند, هستند. اگر كه بر اساس نورسنجی قسمت های روشن عكس بگیریم, جزئیات سایه ها را نخواهیم داشت. بر عكس اگر بر اساس سایه ها نورسنجی كرده و عكس گرفته شود, قسمتهای روشن, روشنتر از آنچه هستند خواهند شد. برای رفع این مشكل می توان با یك نرم افزار ویرایش تصاویر, دو عكسی كه از همان منظره, یكی با نورسنجی برای قسمتهای روشن و دیگری برای سایه ها گرفته شده است, تلفیق كرد. فرقی نمی كند كه شما از دوربین دیجیتال استفاده می كنید و یا فیلم, می توانید براحتی دو عكس را در صورتیكه در فاصله‌میان دو عكس دوربین تكان نخورده باشد, براحتی بر هم منطبق كنید. این هم راه انجام آن: در زمان عكاسی: 1. از یك سه پایه‌كاملاً ثابت استفاده كنید تا دوربین تكان نخورد. شما باید بدانید كه دو عكس باید كاملاً بر روی هم منطبق شوند, بنابراین اگر شك كردید كه دوربین در زمان میان دو عكس تكان خورده است, كار را دوباره و از اول شروع كنید. بدانید كه دوباره عكاسی كردن بمراتب از روی هم انداختن دو عكس نامناسب در كامپیوتر راحتتر است. 2. عكس اول را با تنظیماتی بر اساس قسمتهای روشن گرفته تا از آن بعداً بعنوان زمینه تصویر نهائی استفاده كرد. اگر بخش مهمی از تصویر شما مانند ابر, آبشار یا برف كاملاً سفید است, طوری نورسنجی كنید كه قسمتهای روشن بی رمق نشوند. ارزش اینكار اینست كه ما می توانیم طوری عكس بگیریم كه قسمتهای روشن بخوبی در عكس افتاده در حالیكه اصلاً نگران قسمتهای تاریكتر و سایه ها و از دست رفتن جزئیات آنها نباشیم. 3. عكس بعدی مختص سایه ها است. هدف ما در این قسمت افزایش زمان نوردهی برای رسیدن به جزئیات بیشتر در سایه ها است. اینكه میزان صحیح برای افزایش میزان نور دهی چقدر است, به همان اندازه كه به مسایل تكنیكی بر می گردد, جنبه های زیبائی شناختی هم دارد. زمانی كه یك پله افزایش نور دهی می توان كفایت كند, شاید بسته به منظره 2 تا 3 پله هم قابل قبول باشد. سعی كنید با تنظیمات محدوده بندی شده (Bracketing) عكس بگیرید. در اینصورت دارای تعدادی انتخاب برای مرحله‌ بعد خواهید بود. اگر از دوربین دیجیتال استفاده می كنید از مزیت بزرگ آن یعنی نمایشگر,‌برای كنترل نتیجه‌ كار استفاده كنید. در زمان انطباق عكس ها: برای رسیدن به تصویر نهائی باید از یك نرم افزار ویرایش تصاویر با قابلیت بكارگیری لایه ها مانند Adobe Photoshop یا Adobe Photoshop Elements استفاده كرد. 4. بهترین عكس از قسمتهای روشن و همینطور سایه ها را كه دارای جزئیات كافی است, انتخاب كنید. اگر از نگاتیو استفاده می كنید, تصاویر را اسكن كنید. 5. عكس سایه ها را در نرم افزار باز كرده و با استفاده از گزینه save as آنرا به نام دیگری ذخیره كنید. 6. عكس روشن را بازكرده و آنرا در حالیكه دكمه shift را گرفته با ابزار move و با دكمه چپ موس گرفته و بر روی تصویر سایه ها بیندازید. یك كپی از تصویر روشن بر روی تصویر سایه ها بصورت یك لایه اضافه خواهد شد و دكمه shift باعث می شود كه تصویر جدید كاملاً بر روی تصویر قدیمی منطبق گردد. 7. حالا به قسمت جالب داستان می رسیم. ما می خواهیم كه سایه هائی با جزئیات خوب در قسمتهائی از تصویر روشن كه می خواهیم بدست آوریم. به منو لایه ها بروید و دستور Add Layer Mask را اجرا كنید. گزینه Reveal All را انتخاب كنید. از یك soft-edged brush در لایه Mask با رنگ مشكی استفاده كرده و سایه های تصویر را رنگ كنید. همانطوری كه رنگ می كنید می بینید كه قسمتهای سایه كه داری جزئیات بوده و روشنتر هستند, پیدا خواهند شد. تصویر روشن پاك نمی شود, با رنگ سفید می توانید لایه را بازسازی كنید و با رنگ سیاه محو كنید. (اگر دو عكس كاملاً بر هم منطبق نیستند به بند هشتم مراجعه كنید). حالا تصویر در اختیار شماست. شما می توانید به میزان كم یا زیاد تصویر را رنگ كنید, این كاملاً بسته به سلیقه و منظره شما دارد. اگر نرم افزار شما Mask را ساپورت نمی كند, می توانید از دستور Eraser برای پاك كردن قسمتهای لایه روشن استفاده كنید. نكته بسیار مهم در این روش اینست كه هیچ ردی از كار بجای نماند, بویژه در محل های تلاقی قسمتهای تاریك و روشن. بر روی لبه چندین بار با soft-edged brush چندین بار با رنگهای سفید و مشكی رفته تا نتیجه مطلوب بدست آید. 8. آخرین نكته: ممكن است با تمام تلاش ما دو تصویر كاملاً بر روی هم منطبق نگردند. این اشكال بویژه در مورد تصاویر با نگاتیو و زمان اسكن آنها بوجود می آید. اگر چنین شد از دستور Move برای جابجائی لایه فوقانی برای انطباق كامل بر روی لایه زیرین استفاده كنید. كاهش موقت Opacity لایه و استفاده از Zoom in می تواند كمك بزرگی باشد. بعضی اوقات تصاویر اصلاً بطور كامل بر روی هم منطبق نمی شوند. در اینصورت تا جائی كه برایتان امكان دارد تصاویر را بر روی هم منطبق كرده و از دستور clone برای پر كردن فاصله ها استفاده كنید. <p>منبع:<br /> Rob Sheppard, Outdoor Photographer, March 2004<br /> Zachary Singer, Outdoor Photographer, March 2004</p> http://akkasee.com/articles/7117 2004-02-16 12:27:08 http://akkasee.com/sn/articleId/7117 <p>نویسنده: Nanette Staph <br /> متن اصل این مقاله توسط دوست عزیز <a href="mailto:kkhoshi@unimexuk.com">کامران خوشی </a>برای ترجمه و استفاه در سایت در اختیار این جانب قرار گرفته است. ضمن تشکر فراوان از ایشان، خواندن این مطلب را به کسانی که به عکاسی به چشم یک علم و هنر نگاه می کنند توصیه می کنم. البته بحث رنگها در عکاسی مبحث پیچیده و مفصلی است که در غالب یک مقاله نمی گنجد. ولی اصول اولیه و سرخط های این مبحث در این مقاله به خوبی بیان شده است. <br /> -------------- <br /> شناخت رنگها گامی ساده و ضروری برای ترکیب بندی بهتر در عکاسی است. عکاسی مطالعه نور است و نور رنگی است! بنابر این بهتر است که دمای رنگها، چرخه رنگ و کاربردهای آن در عکسهایتان را بهتر بشناسید.</p> <p><img width="86" height="576" border="0" align="left" src="http://akkasee.com/files/articles/7102/image001.jpg" /> <br /> چیزی که دانستن آن برای عکاسی که می‌خواهد این مقاله را بخواند ضروری است این است که بداند نظریه رنگها در نور با رنگهای نقاشی متفاوت است. رنگهای مرسوم اصلی که نقاشان و پرینترها از آن استفاده می‌کنند رنگهای قرمز، آبی و زرد می‌باشند. در حالی که در نور رنگهای اصلی قرمز، آبی و سبز می‌باشد. در نور با ترکیب مساوی این رنگها نور سفید بدست می‌آید، با ترکیب آبی و سبز رنگ فیروزه‌ای داریم و ترکیب قرمز و سبز، زرد می‌شود. بنابر این در عکاسی بنفش، فیروزه‌ای و زرد رنگهای طفیلی هستند. د راین مقاله نحوه تشکیل رنگها و خواص آنها به تفصیل بحث شده و به چرخه رنگی مرسوم در عکاسی اشاره شده است. <br /><strong>دمای رنگ</strong> <br /> دمای رنگ با درجه کلوین بیان می‌شود و عبارتست از میزان حرارتی که باید به یک منبع جسم سیاه داده شود تا نوری با خواص طیفی مشابه با آن رنگ ساطع نماید. <br /> برای توضیح این تعریف، رنگ فلز گداخته را در نظر بگیرید. وقتی یک تکه فولاد گداخته می‌شود، در ابتدا رنگ آن قرمز تیره می‌شود. وقتی که گرمتر شود، دارای رنگی بین آبی و سفید می‌شود. این پدیده رابطه بین دما و رنگ را نشان می‌دهد. با بالاتر رفتن دما رنگ فلز گداخته به آبی مایل به بنفش تبدیل شده و سرانجام اشعه ماوراء بنفش نامرئی ساطع می‌کند. وقتی قطعه فلز از منبع حرارت دور شود، رنگ آن زرد، سپس نارنجی و قرمز می‌شود. <br /> مثالهایی از دمای رنگهای غیر نور روز: <br /> نور شمع : 1500 کلوین <br /> لامپ نئون 40 واتی: 2680 کلوین <br /> لامپ نئون 200 واتی: 3000 کلوین <br /> لامپ تنگستن: 3400 کلوین <br /> نور لامپ گزنون: 5000-4500 کلوین <br /> نور فلاش الکترونیکی: 5500-5600 کلوین <br /> ولی به خاطر داشته باشید که دو منبع نور مختلف که دارای دمای رنگ مساوی هستند، لزوما دارای کیفیت بصری رنگ مشابه نیستند. دو منبع نور با رنگ مساوی نیز می ‌توانند دارای کیفیت به شدت متفاوتی باشند. <br /><strong>نور خورشید</strong> <br /> خورشید مانند یک جسم سیاه عمل می‌کند. نوری که خورشید تولید می‌کند باید از میان فضا و سپس اتمسفر زمین عبور کرده تا به سطح زمین برسد. بنابر این نور خورشید ترکیبی از نور مستقیم خورشید و نیز نور غیر مستقیم حاصل از پخش شدن و انعکاس نور توسط اتمسفر و ابرها می‌باشد. این پدیده باعث می‌شود که نور خورشید دارای دمای رنگ متفاوتی از 2000 کلوین تا 20000 کلوین شود. در جدول زیر دمای معمول نور روز در شرایط زمانی و آب و هوایی مختلف آورده شده است. <br /> شرایط نور روز کمترین (K) بیشترین(K) <br /> سایه (نور آسمان آبی) 12000 20000 <br /> سایه (نور هوای مه‌آلود) 7500 8400 <br /> نور خورشید+نور آسمان صاف وسط روز 6000 6500 <br /> نور خورشید+نور آسمان صاف صبح/عصر 5700 6200 <br /> نورخورشید +نور آسمان مه آلود 5700 5900 <br /> فقط نور مستقیم خورشید وسط روز متوسط 5400 <br /> فقط نور مستقیم خورشید، عصر/صبح 4900 5600 <br /> نور خورشید 1 ساعت قبل غروب یا بعد طلوع 3200 3400 <br /> نور خورشید در غروب / طلوع 1900 2400</p> <p><strong>نور جذب شده</strong> <br /> هنگامی که نور سفید روی جسمی می‌تابد، بخشی از نور جذب می‌شود. این جذب نور علت رنگی است که شما می‌بینید. <br /> -اجسام شفاف (شیشه، آب،...) به علت اینکه اجازه می‌دهند تمام اشعه نور سفید از میان آنان عبور کند بی رنگ دیده می‌شوند. <br /> -نور بازتابی از سطح‌ اجسام کدر شامل رنگ آنهاست. اگر تمام طیف‌های نور سفید توسط جسمی جذب شود، آن جسم سیاه به نظر می‌رسد. بر عکس، اگر تمام طیفهای نوری توسط جسمی بازتاب شود، آن جسم سفید دیده می‌شود.</p> <p><strong>چرخه رنگ</strong> <br /> یک عامل اساسی در عکاسی توانایی رسیدن به رنگ و جلوه مورد نظر در عکسهاست. برای دستیابی به این هدف اطلاعات اولیه نظریه رنگها مورد نیاز است. چرخه رنگ نشان داده شده در اینجا این موضوع را نشان می‌دهد. <br /></p><center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7102/image002.jpg" /></center> <p>چرخه رنگ بر اساس رنگهای رنگین کمان تنظیم شده است: قرمز – نارنجی – زرد- سبز – آبی – بنفش. با قرار دادن این طیفها در حول یک دایره ترکیب جدید قرمز- بنفش رنگی را نتیجه می‌دهد که در رنگین کمان وجود ندارد، ولی در چرخه رنگی ما یافت می‌شود. با استفاده از این چرخه رنگ فهمیدن ارتباط بین رنگهای مختلف آسانتر می‌شود. <br /><strong>اجزاء چرخه رنگ</strong> <br /> تمام رنگها از ترکیب سفید، سیاه و رنگهای اصلی ساخته شده‌اند. چرخه رنگ ارتباط بین رنگها را تشریح می‌کند. <br /><strong>رنگهای اصلی</strong> <br /> رنگهای اصلی (قرمز، زرد و آبی که با مثلث نشان داده شده‌اند) رنگهای خالص بوده و از ترکیب هیچ رنگ دیگری به دست نمی‌آیند. اگر سه رنگ با هم مخلوط شوند نتیجه کار رنگ سیاه است. <br /><strong>رنگهای ثانویه</strong> <br /> از ترکیب مساوی دو رنگ اصلی رنگهای ثانویه به دست می‌آید . نارنجی، سبز و بنفش رنگهای ثانویه هستند. <br /><strong>رنگهای مرتبه سوم</strong> <br /> رنگهای قرمز-نارنجی، قرمز- بنفش، زرد- سبز، زرد- نارنجی، آبی- بنفش و آبی - سبز از رنگهای اصلی و ثانویه با هم ترکیب شده و رنگهای مرتبه سوم را تشکیل می‌دهند. <br /><strong>طرح و اثر رنگها</strong> <br /> اکنون می‌خواهیم ببینیم این رنگها چگونه با هم مخلوط شده و اثر آنها بر تصویر نهایی چیست؟ از آنجا که تعداد حالات مختلف رنگی بسیار زیاد است، در لیست زیر فقط بخش کوچکی از حالات و اثرات مهم مربوط به رنگها شرح داده شده است. <br /><strong>مشابهت</strong> <br /> در این طرح از رنگهای همسایه (نظیر قرمز، قرمز – نارنجی، و قرمز – بنفش) استفاده می‌شود. <br /><u>نقاط قوت</u>: این ترکیب از رنگها اثرات آرام بخش دارند و هنگامی که به طرحی جذاب و در عین حال بدون جسارت و تندی نیاز داریم از آنها استفاده می‌کنیم. <br /><u>نقاط ضعف</u>: با وجود رنگهای مشابه زیاد در کادر ایجاد تمرکز بیننده عکس به نواحی کلیدی تصویر مشکل می‌شود. <br /><strong>رنگهای متمم</strong> <br /> عبارتند از رنگهایی که در دو سوی مخالف چرخه رنگ قرار دارند (مثل آبی و نارنجی). همانند رنگهای نقاشی وقتی متمم یک رنگ با آن ترکیب شود، باعث تمایل رنگ به خاکستری می‌شود و حالت نیمه خنثی ایجاد می‌کند. با اضافه شدن رنگ متمم بیشتر، مخلوط به خاکستری نزدیکتر می‌شود، تا جایی که دیگر از دو رنگ اولی چیزی دیده نمی‌شود. <br /><u>نقاط قوت</u>: با قرار دادن رنگهای مکمل در کنار هم، همدیگر را تقویت نموده و القای حس طراوت و اشتیاق می‌نمایند و در کنتراست شدید با یکدیگر واقع می‌شوند. رنگ مکمل باعث می‌شود که رنگ دیگر درخشانتر و شدیدتر به نظر برسد. رنگهای مکمل برای ایجاد عکسهای دارای استحکام و جنبش مفید می‌باشند. <br /><u>نقاط ضعف</u>: این رنگها ممکن است تمرکز بیننده عکس را از نقاط کلیدی عکس منحرف نمایند. رنگهای مکمل دارای طول موجهای بسیار متفاوتی بوده و در نتیجه اگر در عکس نزدیک به هم قرار گرفته باشند ممکن است باعث مشکل دید برای بیننده شوند و اعوجاج اپتیکی ایجاد نمایند. <br /><strong>سه تایی‌ها</strong> <br /> در این حالت سه رنگ با فاصله مشابه با هم در چرخه رنگ (مثل قرمز، زرد و آبی) در کنار هم قرار می‌گیرند. <br /><u>نقاط قوت</u>: این رنگها حس خوشحالی و لذت را القاء می‌کنند. این رنگها خصوصا برای سوژه‌های بی نظم که نقاط زیادی از تصویر دارای اطلاعات کلیدی است مناسب هستند. <br /><u>نقاط ضعف</u>: این رنگها ممکن است برهم زننده تمرکز باشند. <br /><strong>مکمل‌های مجزا</strong> <br /> عبارتند از یک رنگ اصلی و دو رنگ مخالف مکمل واقع در دو طرف ضلع روبروی آن رنگ (مثل قرمز و زرد-سبز و آبی – سبز) <br /><u>نقاط قوت</u>: این رنگها ترکیبهای بسیار پرمحتوا و معنوی بوده و برای القای احساسات هنرمندانه بسیار مناسب می‌باشند. <br /><u>نقاط ضعف</u>: رنگهای مکمل مجزا دارای طول موجهای شدیدا متفاوتی بوده و در نتیجه اگر در عکس در نزدیکی هم قرار بگیرند باعث ایجاد مشکل احساس و اعوجاج اپتیکی برای بیننده شوند. <br /> مسایل بالا بر اساس رنگهای نقاشی بیان شده است. ترکیب رنگ در نور، مثلا روی مانیتور کامپیوتر یا در پرینترهای رنگی، با رنگهای نقاشی متفاوت است. در این حالت رنگ مشکی از ترکیب رنگهای اصلی ایجاد می‌شود. پروسه‌های پرینت 4 رنگی و برنامه‌های کامپیوتری که برای ایجاد آنها استفاده می‌شود بر اساس رنگهای اصلی متفاوتی که شامل زرد، بنفش، فیروزه‌ای و سیاه می‌باشد کار می‌کنند. <br /><strong>ابعاد رنگ</strong> <br /> برای شناخت کامل رنگ علاوه بر شناخت چرخه رنگها باید درجه رنگ Hue، درجه اشباع رنگ Saturation و میزان رنگ Value نیز شناخته شود. <br /><strong>درجه رنگ Hue</strong>: درجه رنگ در واقع مشخصه ویژه یک رنگ (نظیرقرمز، زرد و آبی) می‌باشد. طول موجهای خاص یک طیف رنگی ترکیب دقیق رنگی آن را مشخص می کند. مثلا رنگ قرمز دارای اجزاء متفاوتی از رنگ قرمز-نارنجی است. <br /><strong>اشباعSaturation </strong>: اشباع رنگ که بنام شدت رنگ نیز شناخته می‌شود، به قوت یا ضعف، و پربودن یا شفافیت یک رنگ اطلاق می‌شود. وقتی گفته می‌شود که یک رنگ درخشان و پر است یعنی دارای اشباع و شدت بالا است. بر عکس هنگامی که یک رنگ ملایم و شفاف باشد دارای اشباع کم است. <br /><strong>میزان رنگ Value: </strong>همانند اثر اشباع، در عکاسی سیاه و سفید، روشنایی متناظر با مقدار طیفها است. با اضافه کردن سفیدی یا سیاهی، درجات مختلفی از روشنایی بدست می‌آید. با اضافه کردن سفیدی به یک رنگ، رنگی کمرنگ و روشن بدست می‌آید. با اضافه شدن سیاه به یک رنگ یک رنگ تیره‌تر و سایه‌ای از رنگ اولیه بدست می‌آید. اگر میزان سیاهی خیلی زیاد باشد، به رنگ بدست آمده رنگ تیره گفته می‌شود. عکسهای کم نور این رنگها را نشان می‌دهند. از طرف دیگر، با زیاد نور دیدن عکس، رنگها رنگ و رو رفته شده و سفیدی از حد اعتدال بیشتر می‌شود. <br /><strong>دمای رنگ</strong> <br /> رنگها دارای مشخصه‌ای بنام سردی یا گرمی هستند. رنگی که ما می‌بینیم حاصل طول موج نور منعکس شده از رنگ است. طیفهای قابل دیدن بین مادون قرمز (در انتهای طرف گرم) و فوق بنفش (در انتهای طرف سرد) قرار دارند. <br /><strong>رنگهای گرم</strong>نیمه قرمز چرخه رنگها به عنوان رنگهای گرم شناخته می‌شوند که شامل زرد- سبز و قرمز-بنفش می‌باشد. <br /><u>نقاط قوت</u>: این رنگها القاء کننده گرمی و راحتی هستند. <br /><u>نقاط ضعف</u>: رنگهای گرم زیادی در تصویر باعث تضعیف برجستگی که باید در تصویر وجود داشته باشد می‌شود. <br /><strong>رنگهای سرد</strong> <br /> نیمه آبی چرخه رنگ به عنوان رنگهای سرد شناخته شده که شامل آبی-سبز و آبی - بنفش می‌باشد. <br /><u>نقاط قوت</u>: این رنگها آرام و راحت هستند. این رنگها ممکن است بصورت غیر صمیمی و بی تکلف و ساده دیده شوند و برای انتخاب به عنوان پس زمینه مناسب هستند. <br /><u>نقاط ضعف</u>: این رنگها احساس منفعلانه داشته و ممکن است برای تصاویر گرافیکی قوی مناسب نباشند. <br /><strong>کاربردهای عکاسی</strong> <br /> برای انتخاب اجزاء عکاسی از سوژه‌های بیجان، استفاده از خواص ترکیب رنگهای فوق به شدت بر تصویر شما و عکس العمل ایجاد شده از آن تاثیر می‌گذارد. اما در مورد رنگ و نورپردازی وضعیت چگونه است؟ رنگ بر احساسات ما تاثیر می‌گذارد. دقیقا همانند طیفهای آبی رنگ سوژه که رنگهای سرد و راحتی هستند، نور آبی نیز همان فضا را بر عکس ایجاد می‌نماید. <br /><strong>نور طبیعی</strong> <br /> در سایه (حتی در وسط روز)، دمای کلوین نور خیلی بالاست و در نتیجه رنگها به سمت انتهای آبی طیف رنگها سوق داده میشوند. همچنین سوژه‌های واقع در گوشه‌های تاریک، شکافها یا زیر یک درخت دارای طیفی از رنگ آبی می‌شوند. این اثر اگر بدرستی استفاده شود، می‌تواند خوشایند باشد. برای برطرف کردن طیف آبی روی عکس باید از فیلتری با رنگ متمم نظیر زرد استفاده نمود. نور ماه نیز طیفی آبی رنگ روی سوژه‌ها بوجود می‌آورد. همینطور هر اثر نوری را می‌توان با استفاده صحیح از فیلترها تشدید و یا تضعیف کرد. <br /> نور طبیعی در طی روز تغییر می‌کند. نور درخشان خورشید رنگهایی غنی، درخشان و دقیق را نشان می‌دهد. تمام سوژه‌ها با یک تراز از رنگهای دقیق دیده می‌شوند. بخار، مه یا غبار هوا بخاطر پخش کردن نور رنگها را ملایمتر می‌کنند. سوژه‌ها ملایم‌تر و تقریبا روشن‌تر دیده می‌شوند. همینطور در طی یک روز نیمه ابری، طیفهای سرد نور باعث می‌شود که رنگ پوست همانند رنگ چینی به نظر برسد، بنابر این عیوب پوستی جزئی (مثل کک مک و جوش) در زیر این فیلتر طبیعی در عکس کمتر دیده می‌شوند. <br /> در طی طلوع یا غروب خورشید، نور دارای رنگ قرمز، زرد و نارنجی است و این رنگها را به سوژه‌های عکس شما می‌تاباند. این رنگهای گرم همانطور که قبلا گفته شد احساس جذابیت و کشش بیشتری را ایجاد می‌کنند. <br /><strong>نورهای مصنوعی</strong> <br /> بیشتر نورهای مصنوعی حالتی شبیه به نور سفید وسط روز ایجاد می‌کنند، ولی تفاوتهایی بین آنها وجود دارد: <br /><u>تنگستن</u>: این نوع لامپ به نظر می‌رسد که نور سفید ساطع می‌کند، ولی در واقع یک طیف زرد روی عکس دیده می‌شود. <br /><u>فلورسانت</u>: این نوع نور در بین نورهای مصنوعی تغییرات بیشتری در رنگ ایجاد می‌نماید. در بیشتر انواع یک طیف آبی/سبز در رنگ ایجاد نموده که نور زننده‌ای در عکس ایجاد می‌کند. اگر از هیچ فیلتر بهبود رنگی استفاده نشود، یک لایه سبز یا آبی در عکس ایجاد می‌شود. <br /><u>نور جیوه</u>: همانند نور لامپهای خیابان، ممکن است به نظر سفید بیاید. ولی ممکن است تصویر آبی /سبز به نظر بیاید. <br /><u>فلاش الکترونیکی</u>: برای ایجاد نورهای سفید طراحی شده‌اند، اما انواع مختلف آن با هم متفاوتند. برای اطمینان از اینکه هیچ رنگی روی عکس اضافه نمی‌شود، بررسی کنید که نور تولیدی فلاش که در منوال ذکر شده 5500K باشد. <br /> نور یکی از اجزاء اساسی عکاسی است که نباید هیچگاه فراموش شود. اما با اطلاع از احساسی که می‌خواهید بر عکس حاکم باشد و داشتن دانش ابتدایی در مورد رنگها، انتخابهای ممکن و تاثیر آنها روی ترکیب بندی عکس دارای ابزاری خواهید بود که عکس خود را به هنر تبدیل نمایید.</p> http://akkasee.com/articles/7102 2004-01-21 00:00:00 http://akkasee.com/sn/articleId/7102 <p>سرعت شاتر با حرکت نسبت پیچیده‌ای دارد. عکاس می‌تواند از آن برای نشان دادن حرکت، یا ساکن کردن حرکت در عکس استفاده نماید. بنابر این سرعت شاتر یک ابزار مبتکرانه است که با کنترل مناسب آن می‌توان عکسهایی به یاد ماندنی گرفت.<br /> <b>سرعتهای شاتر کم</b><br /> در شرایط سکون، بیشتر مردم می‌توانند در سرعت شاتر پایینی در حد 60/1 ثانیه دوربین را به اندازه لازم برای نلرزیدن ثابت نگه دارند. بااستفاده از یک تکیه گاه یا حالت مناسب بدن که بازوها به پهلو فشرده شده باشد، می‌توان حتا با سرعت شاتر پایینی در حد 15/1 ثانیه نیز عکسهای دقیقی گرفت. بطور کلی در سرعتهای شاتر زیر 30/1 ثانیه برای اطمینان از اینکه تکانهای دروبین بر روی عکس تاثیر نمی‌گذارد استفاده از سه‌پایه ضروری است.</p><p><b>سرعتهای شاتر بالا</b><br /> سرعت شاتر بالا به سرعت 250/1ثانیه و بالاتر از آن گفته می‌شود. در این سرعت و بالاتر از آن، احتمال تکان خوردن دوربین کم شده و حرکتهای سریعتری را می‌توان به صورت ساکن نشان داد. سرعتهای شاتر سریع معمولا به یک لنز با شفافیت بالا و دیافراگم واید (عدد f های کم مثل f1.4~f2.8) نیاز دارد. هنگامی که نور محیط در بیشترین حد روشنایی نباشد با دیافراگم‌های بالاتر می‌توان به سرعتهای شاتر بزرگتر دست یافت.<br /> در حالی که سرعتهای شاتر پایین به انتقال لرزش دست عکاس به دوربین حساس هستند، سرعتهای شاتر بالا دارای مشکل از دست دادن سوژه متحرک هنگام عبور از میدان دید لنز می‌باشند که بخاطر عکس‌العمل کند عکاس بوجود می‌آید. برای پرهیز از این تکنیک نگاه کردن با یک چشم در منظره یاب و باز نگه داشتن چشم دیگر می‌تواند موثر باشد. چشمی که در منظره یاب نگاه می‌کند میدان دید لنز را می‌بیند در حالی که چشم دیگر می‌تواند سوژه را دیده و به عکاس اجازه دهد که شاتر را در زمان درست بفشارد.<br /> <b>اهمیت جهت حرکت:</b><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image001.jpg" ></center><br /> <br /> سرعتهای شاتر بالا برای ساکن کردن حرکتهایی نظیر یک چرخ در حال چرخش، یا جسم در حال سقوط، پرندگان در پرواز و ... لازم هستند. سرعتی از شاتر که برای ساکن کردن سوژه مورد نیاز است بستگی به جهت حرکت سوژه نسبت به دوربین دارد.<br /> سوژه‌ای که موازی عرض کادر حرکت می‌کند نیاز به سرعت شاتر بالاتری نسبت به سوژه‌ای که در قطر کادر حرکت می‌کند دارد. مثلا اگر سرعت 1000/1 ثانیه سوژه‌ای را که در عرض کادر حرکت می‌کند ساکن می‌نماید، سرعت 350/1 ثانیه برای ساکن نمودن سوژه‌ای که قطری حرکت می‌کند کافی است.<br /> تاثیر جهت حرکت بر روی سرعت شاتر را می‌توان با توجه در تصاویر زیر دریافت. از یک اتومبیل در حال حرکت تقریبا از فاصله مساوی و با همان سرعت شاتر عکس گرفته شده است.<br /> <b>حرکت قطری:</b><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image002.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 1- سرعت شاتر 350/1 ثانیه<br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image003.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 2- سرعت شاتر 45/1 ثانیه<br /> <b>حرکت عرضی</b><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image004.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 3- سرعت شاتر 350/1 ثانیه<br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image005.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 4- سرعت شاتر 45/1 ثانیه<br /> توجه نمایید که هنگامی که خودرو بصورت قطری حرکت می‌کند (شکل 1) با سرعت 350/1 ثانیه چرخها ساکن شده‌اند، اما با همین سرعت شاتر در حرکت عرضی باز هم حالت حرکت دارند (شکل 3). همچینی در سرعت 45/1 خودرو در حرکت قطری (شکل 2) از حرکت عرضی (شکل 4) کمتر مات شده است.<br /> در شکل 5 همان عکس با سرعت شاتر بالاتر گرفته شده و چرخهای خودرو کاملا ساکن نشان داده شده است.</p> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image006.jpg" ></center> شکل 5- سرعت شاتر 1000/1 ثانیه <b>دنبال کردن سوژه (paning)</b> دنبال کردن سوژه تکنیکی است که در آن عکاس باید در حالی که دوربین را محکم در دست گرفته و سوژه را در کادر قرار داده، با چرخش کمر حرکت سوژه را دنبال نماید. بااین کار سوژه واضح می‌افتد در حالی که پس زمینه مات و دارای حرکت نشان داده می‌شود و عکس حتا نمای زیباتری از قبل می‌یابد. این تکنیک بیشتر در بروشور اتومبیل‌ها که هدف نشان دادن احساس سرعت، قدرت و هیجان می‌باشد بکار می‌رود. <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image007.jpg" ></center> <p><b>تعقیب از پشت یا روبرو</b><br /> تعقیب تکنیکی شبیه به دنبال کردن سوژه است که در حالی که سوژه متحرک واضح است پس زمینه مات می‌شود.<br /> در مثال زیر سوژه توسط عکاس دراتومبیلی در پشت سر تعقیب شده است. درختهای ساکن بخاطر حرکت مات شده‌اند، در حالی که اتومبیل متحرک ساکن نشان داده شده است.<br /> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image008.jpg" ></center><br /> <br /> سرعت شاتر 45/1 ثانیه</p> <p><b>سرعتهای شاتر مورد نیاز برای بعضی از سوژه‌های مرسوم</b><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image009.jpg" ></center><br /> <br /> یک سگ در حال دویدن بخصوص هنگامی که رو به دوربین می‌دود را می‌توان با سرعتهای شاتر پایین‌تر نظیر 350/1 ثانیه عکاسی نمود. ولی برای اطمینان از اینکه تمام حرکات ساکن نشان داده می‌شود سرعت 1000/1 بهتر است.<br /> بطور کلی در مورد حیوانات در حال حرکت بالاترین سرعت شاتر ممکن را باید استفاده نمود و هنگام عکاسی برای اطمینان از کادر بندی درست عکس باید دو چشم را باز نگاه داشت. <br /> همچنین برای ساکن نمودن ملخ‌های یک هواپیما که از بالای سر عبور می‌کند با سرعت شاتر 1000/1ثانیه و بالاتر نیاز است و همینطور در مورد یک پرنده در حال پرواز.<br /> <br /> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image011.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image012.jpg" ></center></p> <p><b>کنترل حرکت</b><br /> در مورد بسیاری از سوژه‌های متحرک اگر توازنی بین ساکن شدن کامل حرکت و باقی ماندن احساس حرکت صورت گیرد عکسی تاثیرگذارتر بدست خواهد آمد. <br /> در تصویر زیر سرعت شاتر 250/1 ثانیه است. این سرعت برای ساکن کردن آب اطراف اردک و سر و بدن اردک کافی است، ولی مات شدن بالهای اردک که با سرعت بالا حرکت می‌کنند احساس تحرک در پرنده را بخوبی نشان می‌دهد.<br /> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image013.jpg" ></center></p> <p><b>عکاسی از آب</b><br /> قبل هم در این مورد نکاتی را نوشته بودیم ولی برای کامل شدن بحث سرعت شاتر دوباره در اینجا ذکر می‌کنیم. عکاسی از آب معمولا مشکلات خاص خود را دارد. در مثالهای زیر از یک فواره آب به عنوان سوژه استفاده شده است. برای ساکن کردن جریان آب معمولا به دیافراگم بزرگ و سرعت شاتر بالا نیاز است. در چنین حالتی مشکل کم بودن عمق میدان پیش می‌آید و بیشتر نواحی فواره با وضوح کامل دیده نمی‌شود.<br /> در مثال زیر برای تاکید بر موضوع عکسها بریده شده‌اند. در تصویر اول از یک سرعت شاتر بالا برای ساکن کردن حرکت آب استفاده شده است. در تصویر پایینی از یک دیافراگم کوچک و سرعت شاتر کمتر استفاده شده و بنابر این دارای عمق میدان بزرگتر بوده و دیوار سیمانی پشت فواره را با وضوح بیشتری نشان می‌دهد.<br /> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image014.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image015.jpg" ></center><br /> <br /> سرعت شاتر 500/1 ثانیه و F8 و ناحیه کوچکی از تصویردر پایین. در این تصویر حبابها واضح‌تر هستند و قطرات آب در هوا ساکن شده‌اند. برای داشتن سرعت شاتر بیشتر باید دیافراگم بزرگتری داشته باشیم که باعث کاهش عمق میدان و مات شدن پس زمینه می‌شود. <br /> </p> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image016.jpg" ></center> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7088/image017.jpg" ></center> سرعت شاتر 250/1 ثانیه و F22 و ناحیه کوچکی از تصویر در پایین. حبابها وضوح کمتری دارند و قطرات آب نشان داده نشده‌اند. اما استفاده از دیافراگم بسته‌تر عمق میدان را زیاد نموده و دیوار سیمانی باضح دیده می‌شود. <b>سخن آخر</b> هنگام عکاسی از سوژ‌ه‌های دارای حرکت سریع، استفاده از یک لنز یا گزینه زوم با میدان دیدی بازتر از تله‌فوتو تمام کادر توصیه می‌شود. میدان دید باز به سوژه ناحیه حرکت بیشتری می‌دهد و بنابر این فرصت بیشتری برای گرفتن عکس به وجود می‌آید. بعد از گرفتن عکس می‌توان با بریدن تصویر به کادر بندی مورد نظر دست یافت. برای استفاده از سرعت شاتر برای دستیابی به یک جلوه خاص نیاز به کمی تمرین است که بخودی خود جذاب می‌باشد. http://akkasee.com/articles/7088 2003-12-10 15:51:23 http://akkasee.com/sn/articleId/7088 <p>در عکاسی، چه از نوع دیجیتال باشد یا آنالوگ، نور همه چیز است. نه تنها نور تنها چیزی است که دوربین احساس می‌کند، بلکه زاویه‌ای که نور به سوژه می‌تابد نیز تاثیر زیادی بر جلوه عکس می‌گذارد.<br /> در این نوشته قصد داریم توضیحی ساده از تاثیری که محل منبع نور بر عکس می گذارد برایتان ارائه دهیم. دوربین دقیقا مشابه آنچه که ما مشاهده می‌کنیم را نمی‌بیند. چشمهای ما نه تنها با نور محیط تطبیق می‌یابند، بلکه می‌توانند نواحی تاریک و روشن موجود در یک صحنه را با وضوح نسبتا مشابهی ببینند. یک دوربین نمی تواند چنین کاری نماید. اگر منبع نور فقط بالا یا پشت دوربین باشد دید تک بعدی دوربین سوژه را بصورت تک بعدی نشان می‌دهد.</p><p>بنابر این برای نشان دادن پستی و بلندی جسم زاویه تابش نور مهم می‌باشد و ترکیب نور وسایه می تواند حالت عکس را تغییر دهد. <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image001.jpg" ></center></p> <p>هر منبع نور را می‌توان با نشان دادن محل آن روی یک کره نشان داد.<br /> عکس می‌تواند با توجه به شکل سوژه، محدوده دید دوربین، و محل منبع نور تا حد زیادی تغییر نماید.<br /> در عکاسی در هوای آزاد، باید به نحوه تابش نور خورشید به سوژه توجه نمایید. در یک روز بسیار آفتابی سایه‌ها تند و در یک روز ابری سایه‌ها نرم تر و نور پخش تر می‌باشد.<br /> <br /> در عکسهای زیر مطالب مربوط به نور بصورت تصویری شرح داده می‌شود. در این عکسها منبع نور مصنوعی است، اما موضوع عنوان شده در مورد نور خورشید نیز صادق است (اگر در همان موقعیت نسبت به سوژه باشد).<br /> در این عکسها موقعیت دوربین و همچنین سوژه ثابت است و فقط موقعیت نور تغییر می‌نماید. شکل کوچک کنار هر تصویر محل منبع نور را نشان می دهد.</p> <p> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image002.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image003.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 1</p> <p> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image004.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image005.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 2</p> <p><br /> در شکل 1 منبع نور تقریبا در بالای سر و جلوی سوژه واقع شده است. توجه نمایید که سایه اندکی در صورت وجود دارد و عمق تصویر کم است.<br /> در شکل 2 منبع نور کمی پایینتر است و اندکی به کنار آورده شده است. دراین حالت یک طرف از سوژه سایه و در نتیجه عمق بیشتری دارد.<br /> با تغییر محل منبع نور به سمت بالاتر و کنارتر تصویر تغییر بیشتری می‌نماید. این موضوع در شکلهای 3 و 4 نشان داده شده است که تقریبا مشابه عکسی می باشند که در وسط روز زیر نور خورشید گرفته شود.</p> <p><br /> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image006.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image007.jpg" ></center></p> <p>شکل 3</p> <p> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image008.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image009.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 4 </p> <p></p> <p>در شکل 3 منبع نور تقریبا در بالای سر قرار دارد. این مورد شبیه نور خورشید درهنگام ظهر است. در این تصویر ابروها روشن شده و چشم در سایه قرار گرفته است. توجه نمایید که سایه روی بازوها و آرنج آنقدر شدید است که جزئیات آنها کاملا محو شده است.<br /> در تصویر 4 منبع نور کمی به سمت پشت سوژه منتقل شده و بخشی از نور از روی زمین به سوژه بازتابیده است. در این حالت گرچه بیشتر سوژه در سایه قرار دارد ولی نور بیشتر مشخصات مهم را روشن نموده است. </p> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image010.jpg" ></center> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image011.jpg" ></center> <p>شکل 5<br /> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image012.jpg" ></center><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7086/image013.jpg" ></center><br /> <br /> شکل 6</p> <p>در شکل 5 نور کاملا از پشت سوژه تابیده و سوژه بصورت نیمرخ تاریک شده است. جزئیات اندکی قابل مشاهده است ولی بطور کلی سوژه نامفهوم است.<br /> نهایتا در عکس 6 در پایین و کنار سوژه قرار دارد و اثری همانند نور خورشید در اواخر روز را ایجاد نموده است. پایین بودن ارتفاع نور انحناها و برجستگی سوژه را بخوبی نشان داده است.<br /> همانطور که دیده شد با تغییر زاویه منبع نور تاثیر شگرفی روی نحوه ثبت تصویر ایجاد گردید. ولی نور تنها عاملی نیست که بر کنتراست و سایه‌های عکس تاثیر می‌گذارد. عوامل دیگری موثر می‌باشند که به عنوان کیفیت نور از آنها نام برده می‌شود.<br /> کیفیت نور به تندی یا ماتی نور اطلاق می‌شود. نور مستقیم درخشان نوری تند محسوب می‌شود. نور تند جزئیات ریز را بطور اغراق امیزی بزرگ می‌نماید و سایه‌های عمیقتری را ایجاد می‌کند. این نور برای نشان دادن الگوی سطوح مناسب است. نور مات نوری پخش شده همانند نور خورشید پشت ابر است. نور مات تمایل به کم جردن جزئیات اشیاء و صاف نشان دادن الگوی سطوح دارد. اگر نوز به اندازه کافی پخش شود، سایه‌ها بطور کامل از بین رفته و تصویر دارای حداقل کنتراست می‌شود.</p> http://akkasee.com/articles/7086 2003-12-02 15:34:28 http://akkasee.com/sn/articleId/7086 <p>بیشتر دوربین های دیجیتال اتوماتیک از نورسنج متوسط‌ گیر مرکزی استفاده می‌کنند. در این نوع نورسنج اهمیت بیشتر به ناحیه مرکزی کادر داده می‌شود تا به اطراف آن.<br /> این نوع نورسنجی همیشه بهترین حالت ممکن نیست و ممکن است سوژه در محل مناسب قرار نگیرد. در چنین شرایطی معمولا منوال‌ها توصیه می‌کنند که ابتدا دوربین را روی سوژه فوکوس نمایید و سپس کادر مورد نظرتان را بگیرید. بیشتر دوربین‌ها از شاتر دو مرحله‌ای استفاده می‌کنند، هنگامی که شاتر تا نیمه فشرده شده است فوکوس و نور را تنظیم می‌کنند و هنگامی که تا آخر فشرده شوند عکس گرفته می‌شود. در این سیستم هرآنچه که در مرکز تصویر باشد و فوکوس روی آن انجام شود، نور نیز روی آن تنظیم خواهد شد و بنابر این جسمی که در مرکز قرار دارد تاثیر زیادی بر کل تصویر خواهد گذارد.</p><p>در بعضی شرایط نتیجه چندان مطلوب نیست، ممکن است سوژه خوب نورسنجی و فوکوس شده باشد، ولی بقیه عکس دارای نور زیاد یا کم باشد. با در نظر گرفتن شرایط می توان با گرفتن عکس بعد از تنظیم فوکوس و نورسنجی خودکار و ترکیب بندی دوباره، نتیجه بهتری گرفت. برای فهم بهتر این موضوع به دو عکس زیر دقت نمایید.<br /> <br> <br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7085/image001.jpg" ></center><br /> فوکوس و نورسنجی خودکار در مرکز کادر انجام شده<br /> <br><br /> <center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7085/image002.jpg" ></center><br /> فوکوس و نورسنجی روی شاخه واقع در بالای سمت چپ صورت گرفته و تصویر دوباره ترکیب بندی شده است<br /> <br><br /> تصاویر بالا با چند ثانیه فاصله گرفته شده‌اند. در تصویر اولی عکاس ابتدا کادر را اتخاب کرده و عکس را گرفته است. چون تنظیم فوکوس و نورسنجی خودکار در مرکز تصویر انجام شده است تصویر شارپ بوده و اشیاء واقع در جلو بخوبی نورسنجی شده‌اند. ولی یک جزء مهم و جالب عکس یعنی سقف سبز رنگ خانه و آسمان با نور بیش از حد گرفته شده است. دلیل آن ساده است، نورسنج دوربین این صحنه را بر اساس سوژه تاریکتر و جذب کننده نور، یعنی درخت واقع در جلوی تصویر نورسنجی نموده است. چون نورسنج اهمیت بیشتر را به این ناحیه از کادر داده است، پس زمینه کمی پرنور شده و رنگ سبز سقف تقریبا ناپدید شده است.<br /> برای گرفتن عکس پایینی، تنظیم نور و فوکوس با گرفتن مرکز دوربین روی آسمان و شاخه‌ها در بخش بالای سمت چپ انجام شده است. سپس با نگه داشتن شاتر تا نیمه، کادر بندی تصویر دوباره مثل عکس اولی انجام شده است. چون ناحیه انتخاب شده در مرکز دارای ترکیب بهتری از درخت و آسمان است، نتیجه کار عکسی است که نورسنجی بهتری دارد. بهبود نتیجه کار را می‌توان با توجه به سقف ساختمان فهمید که اکنون به رنگ سبز واقعی‌اش دیده می‌شود.</p> http://akkasee.com/articles/7085 2003-11-30 12:01:42 http://akkasee.com/sn/articleId/7085 <p>برای تنظیم درست نور، تمام دوربین های دیجیتال بر اساس اطلاعات نورسنجشان کار می کنند. نورسنجها در چند نوع مختلف وجود دارد، اما در مود دوربین های دیجیتال می توان آنها را به دو دسته کلی تقسیم نمود: آنهایی که نور رسیده به سنسور تصویر را اندازه می گیرند و آنهایی که نور وارد شده به خود دوربین را بر اساس این معیار که چقدر به لنز نزدیک می باشند اندازه گیری می کنند. در این دو سیستم، اولی پیچیده تر و دقیقتر است.<br /> <br><br /> <b>نورسنجی از میان لنز (TTL)</b><br /> بیشتر دوربین های دیجیتال از نورسنجی مرسوم به TTL استفاده می کنند. TTL مخفف عبارت “Through The Lens” به معنی از میان لنز بوده و به معنی این است که همان نوری را که سنسور دوربین احساس می کند اندازه گیری می نماید. این اندازه گیری می تواند به چند طریق انجام شود که معمول ترین آنها عبارتست از: متوسط گیری مرکزی (Center-Weighted)، نورسنجی چند ناحیه ای یا ماتریسی (Segmented) و نورسنجی نقطه‌ای. تفاوت این روشها در این است که نور موجود در کادر تصویر را چگونه اندازه گیری می کنند. در عکسهای معمولی، بیشتر دوربین های بر اساس متوسط گیری مرکزی یا چند ناحیه ای نورسنجی می کنند که در هر دو روش اندازه گیری نور بگونه ای انجام می شود که تقریبا برای کل کادر مناسب باشد. نورسنجی نقطه ای معمولا برای کاربردهای خاص که نیاز به اندازه گیری نور در یک نقطه بخصوص از کادر می باشد و بقیه کادر اهمیت زیادی ندارد، مناسب است.</p><p align=center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7083/image001.jpg" ></p> <br> <b>نورسنجی متوسط گیری مرکزی</b> در نورسنجی متوسط گیری مرکزی که بیشتر در دوربینهای دیجیتال مورد استفاده است، نور وارد شده در کادر با اعمال اهیمت بیشتر برای نور موجود در مرکز کادر و سطوح کمتر اهمیت با دور شدن از مرکز به سمت حاشیه کادر اندازه گیری می شود. د راین نوع اندازه گیری تقریبا 80 درصد اندازه گیری بر اساس مرکز کادر بوده و 20 درصد از نواحی اطراف کادر تعیین می شود. این نوع اندازه گیری به این مفهوم است که هر چه که در مرکز کادر اندازه گیری شود، روشن یا تیره، تاثیر مهمی بر متوسط اندازه گیری شده و بنابر این ترکیب سرعت شاتر/دیافراگم تنظیم شده خواهد داشت. بطو رخلاصه با قراردادن جسمی تاریک در مرکز تصویر باعث ایجاد تصویری خواهد شد که نور آن در مرکز مناسب می‌باشد، ولی در سایر مناطق کادر نور بیش از حد خواهد داشت. بر عکس این موضوع نیز ممکن است. این مشکل هنگامی پیش می آید که صحنه مورد عکاسی دارای تغییرانت زیادی در نور باشد، نظیر صحنه ای که در آن هم ناحیه درخشان نور خورشید قرار داشته باشد و هم سایه. د ر چنین مواردی عکاس باید خود نور دوربین را تنظیم نماید به این صورت که یکبار با ناحیه سایه و یکبار با ناحیه آفتابی نورسنجی نماید و سرعت شاتر و دیافراگمی معادل میانگین نشان داده شده برای این دو ناحیه را انتخاب نماید تا ه ردو ناحیه در تصویر به خوبی نشان داده شوند. <br> <p align=center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7083/image002.jpg" ></p> <b>نور سنجی چند ناحیه ای</b> د رنورسنجی چند ناحیه ای صحنه مورد نظر با دقت بیشتری نورسنجی می شود. سیستم کادر را به چند ناحیه تقسیم نموده و نور هر کدام از این نواحی را مستقل از بقیه نواحی اندازه گیری می نماید. روش که کادر تقسیم بندی شده است، شکل نواحی اندازه گیری شده، و تعداد این نواحی تاثیر زیادی بر روی نتیجه نهایی نورسنجی خواهد گذارد. تولید کنندگان مختلف از سیستم های چند ناحیه ای مختلف همراه با الگوریتم های متفاوتی برای تنظیم بهینه سرعت شاتر و دیافراگم دوربین استفاده می کنند. سیستم چند ناحیه ای خصوصا روی دوربینهایی که سرعتهای شاتر و دیافراگم هایمختلفی را د راختیار دارند بسیار خوب کار می کند. این سیستم در مورد دوربینهایی که سرعت شاتر و دیافراگم از پیش تعیین دشه دارند چندان موثر نیست. علت ساده است، بر فرض نور خوانده شده از نواحی مختلف پس از متوسط گیری سرعت شاتر 187/1 در دیافراگم f5.6 را پیشنهاد میکند، اما اگر دوربین تنها دارای سرعتهای 125/1 یا 250/1 باشد، اعداد دقیق نور به نزدیکترین تنظیم های موجود سرعت شاتر یا دیافراگم گرد می شود و د رنتیجه د رعکس نورسنجی دقیقی که مورد نیاز بوده اعمال نمی شود. <br> <p align=center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7083/image003.jpg" ></p> <p><b>نورسنجی نقطه ای</b><br /> در این روش تمام تصمیم گیری برای تنظیم نور دوربین بر اساس ناحیه کوچکی در مرکز کادر انجام خواهد شد و ناحیه دیگری مورد سنجش قرار نخواهد گرفت. این نوع نورسنجی برای هنگامی که عکاسی می خواهد به ناحیه خاصی از صحنه توجه ویژه داشته باشد و آنرا از بقیه نواحی جدا نماید بسیار کارآمد است. با نور سنجی برای نقطه انتخاب شده تنظیم نور فقط برای ناحیه مورد نظر صحیح خواهد بود. نتیجه چنین نورسنجی این خواهد بود که ممکن است نور بقیه نواحی کمتر یا بیشتر از میزان طبیعی شود و هدف مورد نظر عکاس بدست می‌آید.<br /> <br></p> <p><b>جبران نوری</b><br /> یکی دیگر از موارد مطرح در نورسنجی جبران نوری می باشد. هر چند دوربین تمام تلاش خود را برای انتخاب بهترین تنظیم نور بکار می برد، ولی در بعضی مواقع کمی دخالت عکاس در تنظیم صورت گرفته می تواند عکس را تا حد زیادی بهبود دهد. سیستم هاینورسنجی معمولا نوعی محدودیت در زیمنه روش اندازه گیری نور یا ایجاد خطا در بعضی از شرایط نوری دارند. جبران نوری ابزاری لازم برای برطرف کردن این اشکالات است.<br /> <br /> بیشتر نورسنجها ممکن است در شرایطی مثل صحنه های برفی یا سوژه های با زمینه روشن دچار سردرگمی و اشتباه شوند. تصویر بالا نمونه ای از این گونه موارد است. در این صحنه دوربین در تشخیص تنظیم نور صحیح برای دوربین دچا رخطا شده است. سفیدی شدید برف باعث گردیده که نور سنج، نور کل تصویر را کمتر از حد لازم تنظیم نماید و در نتیجه نور عکس مثل نور هوای تاریک و روشن به نظر برسد. این ایراد یکی از مشکلات معمول سیستم های نورسنجی است و در انواع مختلف سیستم های نورسنجی بطریقی اتفاق می افتد. <br /> <p align=center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7083/image004.jpg" ></p></p> <p>در شرایطی نظیر این حالت نشان داده شده کنترل جبران نوری مفید به نظر می رسد. عکاس با استفاده از جبران نوری می تواند نرو اضافی به تصویر اعمال نماید. واحد مورد استفاده برای اندازه گیری جبران نوری EV (مقدار نور) می باشد. خیلی از دوربینهای دیجیتال و غیر دیجیتال چنین امکانی را دارند. <br /> <p align=center><img border="0" src="http://akkasee.com/files/articles/7083/image005.jpg" ></p><br /> <br /> در اینجا همان عکس قبلی با جبران نوری +1EV گرفته شده است. تصویر بطور قابل ملاحظه ای روشنتر شده و تمایل خاکستری رنگ برف و نور تاریک کل تصویر برطرف شده است. <br /> در مثالی که اینجا نشان دادیم مشکل از درخشندگی شدید برف ناشی می شد که با تاثیر بر سیستم نورسنجی دوربین باعث اشتباه در تنطیم سرعت شاتر و دیافراگم دوربین می شد. بر عکس این موضوع نیز ممکن است اتفاق بیفتد. در شرایطی که پیش زمینه عکس روشنتر از پس زمینه عکس می باشد نیز نور سنج دوربین در تشخیص نور درست دچار خطا می شود. در این شرایط تصویر دارای نور بیشتر از میزان لازم است. در این شرایط نیز می توا ن با استفاده از جبران نوری برای کم کردن تاثیر پیش زمینه استفاده نمود و تصویر را تا حد زیادی بهبود داد. مثلا با انتخاب جبران نوری –½ EV یا –1 EV می توان بدون اینکه پیش زمینه دچار نور زیادی شود، نور پس زمینه را در حد لازم تنظیم نمود.<br /> <br><br /> <b>تاثیر مدهای از پیش تنظیم شده</b><br /> برنامه های دوربین همانطور که از نامشان برمی آید گزینه های از پیش برنامه ریزی شده ای هستند که سرعت شاتر یا دیافراگم را بر اساس منظوری که از آنها خواسته شده است تنظیم می نمایند. یک برنامه تنظیم شده برای حالت ورزشی یا پرتحرک اولویت را بجای عمق میدان به سرعت شاتر می دهد تا حرکتها را ساکن نماید و یا یک مد مربوط به منظره بجای سرعت شاتر اولویت را به دیافراگم می دهد تا بتواند عمق میدان بزرگتری ایجاد نماید. این دو متغیر با یکدیگر پیوند خورده اند: هر چه نور بیشتر باشد (دیافراگم بزرگتر) یعنی سرعت شاتر بیشتر است ، و هر چه عمق میدان بیشتر باشد (دیافراگم کوچکتر) به مفهوم آهسته تر بودن سرعت شاتر می‌باشد.<br /> بااستفاده از یک مد برنامه ریزی شده در تنظیم نور عکس اشتباهی پیش نمی آید، هر چند که بااستفاده از یک مد نا مناسب ممکن است تصویرکاملا تحت تاثیر قرار گیرد. مثلا اگر یک برنامه اولویت دیافراگم برای شرایطی که نور کافی وجود ندارد انتخاب شود، سرعت پایین شاتر که توسط برنامه اجبار می شود می تواند باعث مات شدن تصویر در اثر لرزش های اندک دوربین روی دست شود. <br /> <br><br /> <b>چگونه حساسیت ISO با نور در ارتباط است</b><br /> مقیاس ISO برای فیلمهای عکاسی – که به معنای سرعت واکنش شیمیایی فیلمدر برابر نور و یا حساسیت آن در برابر نور است – به دوربین های دیجیتال انتقال داده شده است. تمام سازندگان دوربین دیجیتال معادل ISO را برای سنسورهای تصویری دوربینهایشان تعریف می نمایند. هر چه عدد ISO کوچکتر باشد سنسور کندتری داریم ، بنابر این سنسوری که دارای ISO100 می باشد، تقریبا شبیه فیلم با ISO 100 عمل مینماید. ضمنا به این معنی است که سنسور ISO 40 آهسته تر از یک سنسور با ISO 100 به نور پاسخ می دهد و نیاز به سرعت شاتر آهسته تر یا یک لنز با دیافراکم بازتر نسبت به ISO 100 دارد. مقیاس ISO سنسور در دوربین دیجیتال محدوده نوری دوربین را محدود می نماید.<br /> نظیر فیلمها که با حساسیت های مختلف تویض می شوند، می توان حساسیت سنسورهای دوربین دیجیتال را بصورت الکترونیکی تغییر داد. معمول است که مشخصات دوربین دیجیتال را با محدوده ISO ان بیان می کنند، مثلا 40 – 80 یا 60-120. شبیه به فیلمها با بالا بردن ISO دوربین های دیجیتال می توان عکسهایی را که با حساسیت پایینتر قابل گرفتن ن نبود گرفت، ولی اگر از آن بدرستی استفاده نشود، باعث ایجاد تاثیرات ناخواسته ای بر تصویر می شود. در فیلمها با بالا رفتن حساسیت نقاط ماده حساس روی فیلم بالا می رود، ولی در سنسورهای دیجیتال با بالاتر رفتن حساسیت، در عکس حالت نقطه نقطه و نقاط رنگی نا خواسته ایجاد می گردد. بنابر این پیشنهاد می شود برای اینکه بدانید در چه هنگامی و در چه شرایطی مقیاس ISO بالاتر بهترین جواب را می دهد و در چه شرایطی دچار مشکل می شود دست بکار شوید و با تجربه مشخصات دقیق دوربینتان را بدست آورید. چون اکثر دوربین ها تبلیغات زیادی در مورد سیستم های کاهش نویز و حساسیت بالایشان می کنند که در بیشتر شرایطی که واقعا به این امکانات نیاز است جواب مناسبی نمی‌دهند.</p> http://akkasee.com/articles/7083 2003-11-18 09:00:40 http://akkasee.com/sn/articleId/7083 <p> <P dir=rtl>دوربین های دیجیتال دارای مدهای فلاش مختلفی می باشند. در این نوشتار خلاصه سعی می شود توضیحی بر مدهای مرسوم و اثر آنها داده شود.<BR><BR><B>مد Fill In Flash</B><BR>در این مد هر چند ممکن است شرایط نوری محیط به فلاش نیازی نداشته باشد دوربین مجبور به فلاش زدن می شود. به این مد ، مد فلاش اجباری Forced Flash نیز گفته می شود. استفاده از این مد راهی برا ی اضافه نمودن نور به ناحیه جلویی تصویر (سوژه)، بدون در نظر گرفتن میزان نور در زمینه است.</p><p><BR>د رمثال زیر اثر فلاش نشان داده شده است. از مجسمه در مقابل یک جعبه نور عکس گرفته شده است که اثری شبیه به عکاسی از سوژه در مقایل یک زمینه نورانی ایجاد می نماید.<BR><BR></P><br /> <CENTER><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7077/image001.jpg" border=0></CENTER><BR>سوژه تحت تاثیر نور شدید زمینه قرار گرفته است.<BR><BR><br /> <CENTER><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7077/image002.jpg" border=0></CENTER><BR>در این تصویر از فلاش استفاده شده و سوژه به وضوح نشان داده شده است.<BR><BR><B>مد فلاش تاخیری Slow Synch Flash</B><BR>این مد فلاش اجازه گرفتن پیش زمینه روشن و پس زمینه تاریک را به عکاس می دهد. این گزینه ویژه فلاش معمولا برای عکاسی از سوژه ای که در مقابل منظره شب قرار دارند استفاده می شود. در این مد، دوربین از سرعت شاتر آهسته استفاده می کند و فلاش در یک لحظه در حین عکاسی روشن می شود. سرعت شاتر آهسته اجازه ثبت روشن پس زمینه را می دهد ، در حالی که با زدن فلاش، نور به پیش زمینه تابانده شده و سوژه نیز به وضوح در تصویر ثبت می شود.<BR>تصاویر زیر در فتوشاپ ایجاد شده اند، ولی اثر فلاش تاخیرث چیزی شبیه به اثر نشان داده شده در زیر می باشد.<BR><BR><BR><br /> <CENTER><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7077/image003.jpg" border=0></CENTER><BR>بدون فلاش<BR><BR><br /> <CENTER><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7077/image004.jpg" border=0></CENTER><BR>با فلاش تاخیری<BR><BR><B>فلاش زود هنگام (First Curtain Flash)</B><BR>این مد فلاش با زمان فلاش زدن دوربین در حین گرفتن عکس ایجاد می شود. از آنجا که زمان تابیدن نور فلاش بسیار کمتر از زمان عکاسی است – زمانی که شاتر باز است – زمان دقیقی که در حین عکاسی فلاش زده می شود بر روی تصویر تاثیر می گذارد.<BR>این مد به این معنی است که فلاش در اولین لحظه باز شدن شاتر روشن می شود. تصویر به دست آمده سوژه را به روشنی نشان می دهد، اما از آنجا که شاتر بیشتر از زمان فلاش زدن باز می ماند، مسیر نقاط نورانی روی سوزه به صورت ردی در تصویر که از سوژه خارج می شود باقی می ماند.<BR><BR><br /> <CENTER><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7077/image005.jpg" border=0></CENTER><BR>فلاش زود هنگام، توجه نمایید که نور چراغ اتومبیل به بیننده القا می کند که اتومبیل به سمت عقب حرکت می کند.<BR><BR><B>فلاش دیر هنگام (Second Curtain Flash)</B><BR>در این مد فلاش چند میلی ثانیه قبل از بسته شدن شاتر روشن می شود. نتیجه به دست آمده اثری عکس فلاش زود هنگام دارد. سوژه یا مردم در پایان حرکت نشان داده شده دیده خواهند شد و باعث می شود که رد حرکت در پشت آنان دیده شود.<BR><BR><br /> <CENTER><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7077/image006.jpg" border=0></CENTER><BR>فلاش دیر هنگام، توجه نمایید که رد نورهای ماشین در پشت آن دیده می شود که اثری طبیعی تر ایجاد می کند.<BR><BR>مدهای فلاش دیگری نیز در دوربین های دیجیتال وجود دارد مانند کاهش قرمزی چشم و فلاش اتوماتیک که به علت واضح بودن کار آن توضیحی در مورد آن نمی دهیم.<BR><BR></p> http://akkasee.com/articles/7077 2003-11-10 06:57:58 http://akkasee.com/sn/articleId/7077 <p><P dir=rtl><B>کنترل رنگ</B><BR><BR><br /> در شب، احتمالا منبع اصلی نور، لامپهای التهابی اطراف می باشد. با تنظیم تراز سفیدی دوربین روی تنظیم مخصوص نور موجود ( در بیشتر دوربین ها بنام نور تنگستن نامیده می شود) باعث تولید دقیقتر رنگهای صحنه مورد عکاسی می شود.<BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image003.jpg" align=center border=0></center><BR>تراز سفیدی اتوماتیک<BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image004.jpg" align=center border=0></center><BR>تراز سفیدی نور تنگستن<BR><BR>همانطور که در تصاویر بالا دیده می شود، تراز سفیدی اتوماتیک رنگهای گرمتری تولید می کند و استفاده از مد نور تنگستن باعث ایجاد رنگهای سردتر در عکس می شود. انتخاب بین این دو تصویر تا به سلیقه شخصی عکاس بستگی دارد.<BR>بهر حال باید دانسته شود که بیشتر دوربین های اتوماتیک توانائیهای محدودی برای عکاسی در شب دارند و در بین آنها، مدلهایی که قابلیت های بالاتری داشته باشند قادر به تولید عکسهای بهتری خواهند بود.<BR><BR><B>عکاسی با دوربین حرفه ای</B><BR>برای گرفتن عکس در شب، دوربین باید محدوده سرعت شاتری تا 15 ثانیه داشته و زمان باز ماندن شاتر قابل کنترل باشد. <BR>همچنین باید بتواند تصاویری بدون نویز در ISO 100 یا پایینتر بگیرد و در ISO 200 تصاویری با حداقل نویز داشته باشد. بعلاوه دوربین باید داررای سیستم کاهش نویز بوده که بطور اتوماتیک یا دستی با بالا رفتن سرعت شاتر فعال شود و تا حد ممکن بتواند نویز تصاویر را کاهش دهد. یکی از بزرگترین مشکلات دوربین های دیجیتال در عکاسی شب مساله نویز می باشد که با بالا رفتن حساسیت و یا کم شدن سرعت شاتر به شدت بر کیفیت عکس تاثیر می گذارد. در دوربین های با کیفیت پایین نویز در حدی می تواند باشد که موضوع مورد عکاسی بکلی مخدوش شود.<BR>همانند بسیاری از مسائل مرتبط با عکاسی، میتوان در مورد عکاسی در شب خطوط راهنمای خاصی را معین نمود، ولی بیشتر نتیجه به دست آمده به دوربین مورد استفاده، مهارت عکاس و موضوع مورد عکاسی بستگی دارد. در ادامه پیشنهاداتی برای تنظیم دوربین برای عکاسی در شب آمده است که با استفاده از تجربه استفاده از چند مدل دوربین به دست آمده است.<BR>چون عکاسی در شب به صرف وقت زیاد، شانس، آب و هوا و .. بستگی دارد بنابر این ممکن است فرصت به دست آمده همیشه به دست نیاید. بنابر این برای اطمینان از نتیجه کار همیشه از هر موضوع چندین عکس با تنظیم های مختلف بگیرید.<BR>اول اینکه باید از مد برنامه ریزی شده دوربین صرفنظر کنید. مد برنامه ریزی شده Program حتی در بیشتر دوربین های دارای سیستم تنظیم نور پیشرفته و حتی در مد گرفتن چند عکس با تنظیم های مختلف، حداکثر نتیجه ای معادل با دوربین های اتوماتیک می دهد. بیشتر مدهای برنامه ریزی شده برای استفاده در زمان روز و یا با فلاش طراحی شده‌ اند. بنابر این بهترین نتیجه را می توا ن در مد تنظیم دستی و یا مد اولویت با شاتر که بعضا مد Time Value (TV) نیز نامیده می شود به دست آورد.<BR><BR><B>چند عکس بهتر از یک عکس</B><BR>در تصاویر زیر، با استفاده از یک شاتر خاص در حالت حداقل نویزی که دوربین پیشنهاد کرده است، یعنی ISO 50 شروع به عکاسی شده و در هر عکس زمان نوردهی بیشتر شده است. <BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image005.jpg" align=center border=0></center><BR>4 ثانیه50 ISO. <BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image006.jpg" align=center border=0></center><BR>8 ثانیه50 ISO. <BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image007.jpg" align=center border=0></center><BR>15 ثانیه50 ISO. <BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image008.jpg" align=center border=0></center><BR>30 ثانیه 50 ISO.<BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image009.jpg" align=center border=0></center><BR>60 ثانیه 50 ISO. <BR><BR>قاعدتا انتخاب بهترین عکس از بین عکسها کار سختی نیست: اول اینکه باید موضوع مورد نظر در عکس افتاده باشد! و دوم بستگی به سلیقه عکاس دارد!<BR>اگر دوربین امکان گرفتن عکسهای با زمان طولانی تر را می دهد، میتوان این بار با دیافراگم کوچکتر یک سری دیگر عکس گرفت. دروبینهای کمی هستند که زمان نوردهی تا حد ۱ دقیقه ِا بالاتر دارند و عکاسی در شب با استفاده از دیافراگم کوچک و حساسیت کم (برای کاهش نویز) نیاز به زمان نوردهی در حدود دقیقه و بالاتر دارد.<BR><BR><center><IMG src="http://akkasee.com/files/articles/7066/image0010.jpg" align=center border=0></center> <BR>نوردهی 1 دقیقه در f8 و ISO 50<BR><BR>معمولا وقتی که فوکوس دوربین روی بی نهایت تنظیم شده باشد، استفاده از دیافراگم در حدود f8 یا f10 نتیجه بهتری می دهد. در این حالت تصویرنسبت به حالتی که دیافراگم بازتر است دارای لبه های شارپ تری (دقیقتر) است.<BR>به فرض اینکه دوربین دارای زمان نوردهی بالا و دیافراگم کوچک است، می توان همانند نمونه ای که در بالا مشاهده شد یک سری عکس جدید گرفت، منتها با زمان نوردهی بالاتر که با 5 ثانیه شروع شده و سپس در زمانهای 15 ثانیه، 30 ثانیه، 1 دقیقه و 1.5 دقیقه با 1so پایین تکرار می شود. ( در ISO بالاتر، زمان هر عکس باید کوتاهتر از زمان فوق شود.). با داشتن مد نوردهی B (Bulb) روی دوربین و استفاده از یک ساعت می توان به سادگی این کار را انجام داد.<BR>با این وجود، در حالی که استفاده از دیافراگم کوچک برای منظره چه در روز یا شب مطلوب است، ولی بیشتر دوربین های دیجیتال حداکثر زمان نوردهی خود را (احتمالا به خاطر مشکل نویز) محدود می کنند که استفاده از دیافراگم های کوچک را که باعث بالا رفتن زمان نوردهی می شود غیر ممکن می سازد.<BR>به عنوان اخرین توصیه، اینکه با استفاده از تصویر ی که روی LCD دیده می شود نمی توان زیاد در مورد روشنایی تصویر اظهار نظر کرد. چون پشت LCD برای دیدن تصویر روشن می شود، معمولا عکسی روشنتر از عکس واقعی را نشان می دهد. به علاوه در شب که چشم به نور کم محیط عادت کرده است، ممکن است تصویر روی LCD خیلی روشن تر به نظر آید و گمراه کننده باشد. بنابر این باید در صورتیکه ممکن باشد روشنایی صفحه در شب کم شود.<BR>نهایتا اینکه بقول قدیمیها کار نیکو کردن از پر کردن است! تجربه از دوربین مهمتر است. پس تا جایی که می توانید تجربه کنید و از تجربیات خود یاد بگیرید و لذت ببرید.<BR><BR>مرجع: سایت http://www.megapixel.net/<BR></P></p> http://akkasee.com/articles/7066 2003-10-25 11:09:41 http://akkasee.com/sn/articleId/7066 <p><P dir=rtl>عکاسی در شب می تواند بسیار سرگرم کننده و جالب باشد. عکاسی در غروب یک روز گرم تابستان و یا در یک شب زمستانی که نورها در دوردست سوسو میزند بسیار جالب است و راه مناسبی برای محک زدن توانائیهای یک دوربین می باشد. تمام چیزی که برای این کار لازم است یک سه پایه خوب و حوصله فراوان می باشد.<BR>برای عکس برداری در شب به برنامه ریزی بیشتری نسبت به روز نیاز دارید. عکس گرفتن در شب زمان بیشتری می گیرد و به تنظیمات بیشتری روی دوربین نیاز دارد. به علاوه، باید موضوع مناسبی نیز در دسترس باشد. عکاس باید ترکیب بندی تصویر با نور موجود را بداند و تعیین نماید که کدام بخش از ترکیب روشنتر است و دوربین را در چه زاویه ای قرار دهد که احساس و حالت مناسبی را القا نماید.<BR><BR><B>عکاسی در شب با دوربین اتوماتیک</B><BR><BR>در حالی که بیشتر عکس هایی که در شب گرفته می شود با استفاده از دوربین های حرفه ای است که قابلیت کنترل زمان باز ماندن شاتر در آنها وجود دارد، ولی در بعضی از دوربین های اتوماتیک دیجیتال نیز مد "عکاسی در شب" وجود دارد که در صورتی که عکاس تنظیمات &nbsp;مناسبی را روی دوربین اعمال نماید می توان عکسهای خوبی در شب گرفت.<BR>در بیشتر مواقع مد عکاسی در شب در دوربین های اتوماتیک برای عکاسی از کسانی است که در مقابل یک صحنه تاریک (مثلا نمای یک شهر در شب) ایستاده اند. در این حالت دوربین بطور اتوماتیک فلاش می زند و بعد از زدن فلاش برای ثبت منظره پشت برای چند لحظه شاتر باز می ماند. بهمین خاطر اندکی قرمزی چشم در این حالت ایجاد می گردد. برای عکاسی از منظره شب باید فلاش خاموش شود. در مد منظره شب وقتی که فلاش خاموش باشد، بسته به مدل دوربین، ممکن است زمان عکس برداری افزایش یافته و بین 2 تا 8 ثانیه شود. در این نوع دوربین ها، هر چند دوربین بیشتر در سرعت شاتر و دیافراگم از پیش تعیین شده کار می کند، ولی ممکن است کنترلهای دیگری در اختیار کاربر قرار داده شده باشد.<BR><BR><B>کنترل فوکوس</B><BR>سیستم فوکوس خودکار در بیشتر دوربین های اتوماتیک در شرایط نور کم دچار مشکل می باشد. در چنین شرایطی بعضی مدلها (نه همه) بطور پیش فرض تنظیم فاصله را در حالت بینهایت قرار می دهند. بهر حال، اگر دوربین مد منظره Landscape دارد (که به معنی تنظیم فاصله بینهایت است) میتوان از آن در مد عکاسی در شب استفاده نمود تا به فوکوس درستی دست یافت.<BR><BR><B>کنترل نور</B><BR>این حقیقت که دروبین های اتوماتیک سرعت شاتر را که عامل اساسی در زمان نوردهی و عکاسی در شب است، بطور خودکار تعیین می کنند یک مشکل اساسی در عکاسی در شب با دوربین های اتوماتیک می باشد. به علاوه دوربین های اتوماتیک بخاطر عدم دقت سیستم اندازه گیری نورشان در شرایط نور کم، معمولا زمان لازم برای عکاسی در شب را کمتر از زمان لازم تخمین می زنند. بخاطر همین معمولا عکس آنها همانطور که در تصویر زیر مشاهده می شود کاملا تاریک میشود.<br /> <BR>&nbsp;<BR><center><IMG height=300 src="http://akkasee.com/files/articles/7065/image001.jpg" width=400 align=center border=0></center>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <BR>نوردهی اتوماتیک – 2 ثانیه در f2.8<BR>&nbsp;<BR>&nbsp;<BR><br /> <center><IMG height=300 src="http://akkasee.com/files/articles/7065/image002.jpg" width=400 align=center border=0></center><BR>نوردهی اتوماتیک – 2 ثانیه در f2.8 و ISO200<BR>&nbsp;برای افزایش روشنایی تصویر در دوربین های اتوماتیک دو راه حل وجود دارد. راه اول اینکه حساسیت سنسور را بالا ببرید. با تغییر ISO دوربین به 200 د رهمان زمان نوردهی تصویری روشنتر و جالب تر تولید شده است. با تنظیم ISO در 400 روشنایی باز هم بیشتر می شود، ولی در تصویر نویز تولید می شود. از انجا که دوربین های مختلف پاسخ متفاوتی در برابر افزایش حساسیت می دهند، باید دروبین خود را حتما در این شرایط آزمایش نمایید.<BR>بعضی از دوربین ها برای اطمینان از کم شدن نویز در شب بطور خودکار ISO را تغییر می دهند. برای اطلاع بیشتر از مشخصات دوربین خود نگاهی به دفترچه راهنمای آن بیندازید.<BR>راه دوم برای داشتن عکسهایی روشنتر استفاده از جبران نوری بالاتر است، ولی این کار به دقت و مهارت بیشتری نیاز دارد. تنظیم یک جبران نوری در حدود +1EV یا حتی بیشتر در چنین شرایطی می تواند دوربین را مجبور به استفاده از سرعت شاتر پایینتری نماید.<BR></P></p> http://akkasee.com/articles/7065 2003-10-24 11:08:18 http://akkasee.com/sn/articleId/7065