akkasee.com - عکاسی ماکرو

فلاش در ماکروگرافی

2008-01-10 00:00:00

یکی از چالش‌های عکاسی ماکرو، مساله تامین نور مناسب است. نیاز به استفاده از دیافراگم‌های کوچک در ماکروگرافی جهت تامین عمق میدان مناسب (+)، خود باعث تشدید این نیاز خواهد شد. بخشی از این نیاز را می‌توان با بالابردن ایزو، تامین کرد. اما این راه‌حل همیشه کافی و یا دلخواه نیست.
استفاده از فلاش‌های سرخود دوربین نیز در عکاسی ماکرو چندان کمک‌کننده نیست، علاوه بر جنس نور نامناسب آن، معمولا ( وشاید همیشه) سایه لنز، خود مشکلی حل‌ناشدنی خواهد بود.

در نتیجه استفاده از فلاش‌های خارجی، یکی از ملزومات ماکروگرافی خواهد بود. بخصوص در ماکروگرافی‌های خارج از استودیو. یک راه‌حل، استفاده از Ring Flash است که می‌توان بدون ایجاد سایه و بدون ایجاد نورشدید برای فاصله‌های نزدیک، به ماکروگرافی پرداخت.

اما سایر فلاش‌های خارجی معمولی نیز می توانند به خوبی در عکاسی ماکرو موثر باشند. شدت نور این فلاش‌ها را هم می‌توان در سیستم TTL با کاهش جبران‌نوردهی فلاش، تنظیم کرد و هم در حالت دستی Manual با تنظیم میزان قدرت آنها. اما همانگونه که می‌دانید استفاده از فلاش‌ به صورت مستقیم، می‌تواند باعث flat شدن موضوع بخصوص در عکاسی ماکرو، که فاصله‌ها خیلی کم هستند، گردد. راه حلی که به نظر می‌رسد، استفاده از نور انعکاسی فلاش است. اما این روش در عکاسی‌های ماکرو طبیعت، قابل استفاده نخواهد بود؛ مگر با استفاده از رفلکتورهای دستی.
راه دیگر، استفاده از پخش‌کننده‌های نور فلاش است که با پخش کردن نور، مانعی بر مسیر مستقیم نور فلاش شود.

راه مناسب دیگر برای حل این مساله، دور کردن محور فلاش از دوربین است. این روش می‌تواند از طریق Bracket انجام شود که با آن بهتر می‌توان نور و جهت آن را کنترل کرد.

Wimberly flash bracket

و در نهایت راه دیگر برای آنکه فلاش را از دوربین دور کنیم، استفاده از فلاش جدا از دوربین است که خود می‌تواند به صورت سیمی یا بدون‌سیم با دوربین مرتبط باشد. سیم‌های سینک فلاش می‌تواند از طریق Hotshoe و یا PC connector به دوربین متصل شوند. این نوع نور زاویه دار می‌تواند با برجسته کردن جزئیات موضوع، باعث بهبود قابل ملاحظه عکسهای ماکرو گردد.

استفاده از فلاش‌های جدا از دوربین مزیت دیگری نیز دارد و آنهم استفاده از یک فلاش دیگر بر روی دوربین (و یا خود فلاش سرخود دوربین) برای تامین یک نور ملایم fill است. همچنین نوردهی با استفاده از فلاش جدا از دوربین، باعث جداشدن موضوع از پس زمینه خواهد شد چرا که دیافراگم تنظیم شده خیلی کوچک بوده و محیط اطراف و پس‌زمینه تیره‌تر از خود موضوع خواهند شد.

برای استفاده از فلاش به صورت بی‌سیم در پلتفرم Canon می‌توان از فرستند‌ه‌های بی‌سیم استفاده کرد و در Nikon (بجز مدل های D40 و D50) می‌توان با فلاش سرخود دوربین، فلاش‌های اکسترنال Sb600 و Sb800 را کنترل کرد. همچنین در D80، D200 و D300 فلاش سرخود دوربین می‌تواند به عنوان فلاش دوم جهت نور fill‌ ملایم استفاده کرد. فلاش‌های جدا از دوربین را می‌توان روی سه‌پایه قرار داد و یا حتی آن را با یک دست نگه‌داشت و عکس گرفت، چرا که بعلت وجود نور مناسب می‌توان سرعت شاتر را بالا برد. ( کاری که من در مورد عکس ابتدای مقاله انجام داده‌ام). بنابراین می‌بینید که بدون بردن وسایل اضافی در طبیعت، می‌توان به سهولت، هر موقع که نیاز بود، فلاش را از دوربین جدا کرد و به صورت وایرلس به عکاسی ماکرو پرداخت.

برای کنترل نور فلاشهای جدا از دوربین می‌توان از سیستم TTL استفاده کرد (البته اگر فلاش‌ از این سیستم پشتیبانی نماید) و با چند بار آزمون و خطا (با Flash Exposure Compensation) میزان نور مناسب را پیدا کرد. البته در بسیاری موارد با استفاده از حالت دستی (Manual) سریعتر می‌توان نور فلاش را تنظیم کرد.

موقع استفاده از فلاشهای جدا از دوربین، می‌توان از پخش‌کننده نور هم استفاده کرد تا نور طبیعی‌تری حاصل شود و یا می‌توان با استفاده از امکان زوم در فلاش و تنظیم آن در فاصله کانونی زیاد، می‌توان نور را نقطه‌ای تر کرد و آن را روی قسمت خاصی از موضوع متمرکز نمود. همچنین با استفاده از صفحات رنگی شفاف ( که همراه برخی فلاشها با نامfilter Color Gel هم وجود دارد)، رنگ نور فلاش را تغییر داد تا رنگ مناسبتری حاصل شود. (در عکس زیراز همین صفحات رنگی استفاده شده است)

Nikon D70s-105mm
1/10s- f29- ISO 200 – Off Camera Wireless Flash : manual 1/8 power
در مجموع استفاده از فلاش‌های جدا از دوربین در عکاسی‌های ماکرو طبیعت، علاوه بر اینکه نور مناسب و با کیفیت‌ بالایی جهت این نوع عکاسی تامین می‌کند، فرصت خوبی برای تهیه عکس‌های خلاقانه ماکرو در اختیار شما خواهد گذاشت.

اطلاعات فنی عکس ابتدای مقاله:
Nikon D70s – 105mm
1/60s- f18-ISO 200- Off camera Wireless flash: manual 1/16 power

نظرات، پیشنهادات، انتقادات و تجربیات خود را با ما در میان بگذارید (darkroom at akkasee.com)

راه حل مشکل عمق میدان در ماکروگرافی

2007-12-15 00:00:00

پیش‌درآمد:
حتما می‌دانید که چالش‌ مهم در تهیه عکس‌های ماکرو، مساله عمق میدان است. عمق میدان در عکس‌های ماکرو بسیار اندک است. این مشکل، در بزرگنمایی‌های نزدیک به 1:1 و بزرگنمایی‌های فراتر از آن، به اوج خود می‌رسد. برای مقابله با این مشکل، مجبور به استفاده از دیافراگم‌های بسیار کوچک 16-19 و حتی در برخی موارد تا 30 خواهیم بود. اما صرفنظر از محدودیت‌های چنین دیافراگم‌هایی (نظیر مشکلات اپتیکی لنز و محدودیت نورسنجی)، گاهی حتی این دیافراگم‌ها نیز مشکل را حل نمی‌کنند. همچنین توصیه می‌شود که موضوع به موازات سطح لنز باشد تا این مشکل کمتر خودنمایی کند اما حتما تجربه کرده‌اید که در چنین مواردی کوچکترین برجستگی یا فرورفتگی در سطح موضوع، خود مشکل ساز خواهد بود.

حدود 3 سال پیش مطلبی در سایت منتشر شد (+) که به بحث در مورد رفع مشکل عمق میدان در عکس‌های ماکرو می‌پرداخت. مطلب حاضر را می‌توان به نوعی ادامه آن مقاله در نظر گرفت.

راه حل:
راه‌حل قطعی این مساله، استفاده از چندعکس و ترکیب آنهاست. اما در عمل، این کار به آسانی گفتن آن نیست. روش معمول، استفاده از چند لایه در Ps و ادغام با استفاده از ماسک است. این روش هم سخت است هم وقت گیر و هم غیردقیق.

راه حل جایگزین:
نرم‌افزارهای مفیدی در این زمینه وجود دارند که استفاده از آن‌ها منجر به نتایج دقیق و سریعی می‌گردد.

روش کار:

الف- تهیه عکس
برای تهیه عکس‌ها نکات زیر را در نظر داشته باشید:

- استفاده از سه‌پایه محکم، دکلانشور (یا remote و یا Self-timer) الزامی است. استفاده از قفل آینه می‌تواند بسیار مفید باشد.
- نورسنجی به صورت دستی تنظیم شود. دیافراگم را در حدی که شرایط نور و وضعیت اپتیک لنز اجازه می‌دهد، کوچک انتخاب کنید.
- فوکوس:
همانگونه که حدس زده‌اید در این روش عکس‌های مختلف را طوری تهیه می‌‌کنیم که در هر یک قسمتی از موضوع در فوکوس باشد. بنابراین به نظر می‌رسد که باید با فوکوس دستی چند عکس با فواصل فوکوس مختلف، از موضوع تهیه کنیم. اما یک نکته در این میان وجود دارد: در عکاسی ماکرو با فرض ثابت بودن دوربین و موضوع، تفاوت فاصله فوکوس بر مقدار بزرگ‌نمایی موثر است. این مساله بخصوص وقتی موضوع خیلی به لنز نزدیک باشد کاملا واضح است. به عبارت دیگر با این روش چند عکس خواهید داشت که در آنها اندازه موضوع متفاوت خواهد بود. همچنین میدان دید نیز ممکن است در عکسهای متوالی، تفاوت داشته باشند. هرچند برخی نرم‌افزارها قادرند با تغییر اندازه عکس‌ها و سایر اصلاحات هندسی بر این مشکل غلبه کنند. اما توصیه می‌شود که:

×× برای عکاسی ماکرو با بزرگنمایی‌های کمتر از 1:1، می‌توان دوربین و موضوع را ثابت نگه‌داشت و با فوکوس دستی، چند عکس با فواصل فوکوس مختلف تهیه کرد.
×× اما برای بزرگنمایی‌های 1:1 و بیش از آن، بهتر است فوکوس را قفل کرد و دوربین را حرکت داد تا چند عکس تهیه کرد که در هر یک قسمتی از موضوع در فوکوس باشد. این روش را احتمالا قبلا هم تجربه کرده‌اید: وقتی که بخواهید با یک بزرگنمایی مشخص عکس ماکرو تهیه کنید، فوکوس را بر آن مقدار قرار می‌دهید و دوربین را آنقدر به جسم نزدیک می‌کنید تا فوکوس برقرار شود. برای تهیه چند عکس اما کار با این روش کمی مشکل خواهد بود و برای نتیجه قابل قبول، شاید به ریل‌های فوکوس ماکرو نیاز داشته باشید.

- تعداد عکس: بستگی به موضوع و نیز بزرگنمایی دارد. اما حداقل 4-6 عکس برای نتایج قابل قبول لازم است.
- فرمت: RAW ارجح است چون می‌توانید براحتی عکس‌ها را از لحاظ نور سینک کنید. برخی نرم‌افزارهای ترکیب کننده، فرمت RAW دوربینهای مختلف را می‌شناسند. در مورد بقیه باید ابتدا خروجی JPEG بگیرید.

ب) نرم‌افزار:
دو نرم‌افزار معروف برای ترکیب عکسهای ماکرو وجود دارند. اولی ابزاری رایگان به‌نام Combine Z5 است(+) و دومی Helicon Focus که غیر رایگان است اما می‌توانید تا 30 روز بدون محدودیت از آن استفاده نمایید(+).
نرم‌افزار Combine Z5 علیرغم رایگان بودن بسیار قوی است و کاربردهای دیگری غیر از افزایش عمق میدان در عکسهای ماکرو، نیز دارد. مانند ترکیب عکسها برای کاهش نویز (که این روش را در فتوشاپ قبلا توضیح داده‌ایم +)، ترکیب عکسها برای ساخت تصاویر HDR، ترکیب عکسها برای ساخت نقشه‌های چند لایه‌ جغرافیایی، ساخت Time-lapse photography (+) و ...
کار با عکسهای ماکرو در نسخه های اولیه این ابزار کمی دشوار بود و نیاز به آشنایی با انواع الگوریتمهای ترکیب داشت اما در نسخه های جدید، قسمتی مجزا برای همین منظور وجود دارد که تنظیمات پیش‌فرض نرم‌افزار منجر به نتایج خوبی می‌شود. در صورتی که عکسها، تفاوت بزرگنمایی با میدان دید داشته باشند، باید به طور دستی این مساله را به نرم‌افزار بفهمانید.
نرم‌افزار Helicon Focus رابط کاربری ساده‌تری دارد. این نرم‌افزار فایلهای RAW را می‌شناسد و نیز قادر است که برخی مشکلات عکسها را به طور خودکار اصلاح کند. تغییر اندازه و سایر اصلاحات لازم برای تطابق عکس‌ها را نیز اعمال می‌کند. همچنین پس از ترکیب، امکانات مناسبی جهت رتوش و نیز نوع ترکیب و مناطق ترکیب عکسها دارد.

برای آزمایش این مساله، موضوعی را انتخاب کردم که (همانگونه که در عکس‌های زیر دیده‌ می‌شود)، به صورت زاویه دار نسبت به دوربین قرار گرفته باشد. دیافراگم16 ، ایزو 400 و فلاش جدا از دوربین بود. دوربین و موضوع ثابت، و فوکوس به صورت دستی روی قسمتهای مختلف انجام شد. تعداد عکس‌های تهیه شده 9 عدد و میزان بزرگنمایی از 1:1.3 تا 1:1.8 در عکس‌های متوالی متغیر بود.

اندازه بزرگتر

اگر دقت کنید، مشخص می‌شود که با تغییر فاصله فوکوس، میزان بزرگنمایی و نیز میدان دید تفاوت قابل ملاحظه‌ای نموده است.
---------------------------
عکسها را وارد نرم‌افزار Helicon focus کرده و ادغام با استفاده از تنظیمات پیش‌فرض انجام شد:

اندازه بزرگتر

همانگونه که دیده می‌شود، نرم‌افزار بخوبی توانسته است بر مشکل عمق میدان غلبه کند، به گونه‌ای که من توانستم با دیافراگم 16 از سوژه ای که به صورت زاویه دار قرار گرفته بود، عکسی با عمق میدان مناسب تهیه کنم. اگر دقت کنید حتی چین و شکن های روی برگ هم همگی در فوکوس کامل قرار دارند، چیزی که در عکس‌های ماکرو با این بزرگنمایی تقریبا غیر ممکن است.
----------------------------------
تنظیمات پیش‌فرض نرم افزار Z5 برای این آزمایش نتیجه خوبی نداد. یا بهتر بگویم بعلت تفاوت اندازه و میدان دید در عکسهای مختلف، با ایجاد آثار جانبی همراه بود. بالطبع مجیور به استفاده از تنظیمات دستی شدم تا به نرم‌افزار بفهمانم که موضوع در عکس‌های متوالی چه وضعیتی دارد:

همانگونه که مشاهده می‌شود نتیجه کار تقریبا در هر دو ابزار خوب وقابل قبول است.

هردو نرم‌افزار خروجی با کیفیت خوب تولید می‌کنند. کار با Combine Z5 کمی مشکل‌تر است و براحتی نمی‌توان تاثیر تغییر پارامترهای متفاوت را بر نتیجه کار مشاهده کرد. فرمت RAW را نمی‌شناسد. اما مزیت بزرگش رایگان بودن است.
کار با Helicon Focus راحت‌تر است و سرعتش هم بیشتر است اما این نرم‌افزار رایگان نیست و فقط 30 روز می‌توانید از آن استفاده کنید. اصلاح اندازه و میدان دید عکس‌ها را نیز به طور خودکار انجام می دهد.

مزیت استفاده از این ابزارها بجای روش ادغام لایه‌ها در فتوشاپ سرعت، سهولت و دقت کار است. چرا که این ابزارها به طور خودکار بسیاری از اصلاحات لازم را بر عکسها اعمال می‌کنند (+).

ج) نرم‌افزار‌های دیگر:
یکی از نرم‌افزارهای جالب دیگر که قادر به این فرآیند می‌باشد، Photo acute نام دارد(+). این نرم‌افزار اما بیشتر شهرتش بخاطر توانایی ترکیب چند عکس و تولید یک عکس با رزولوشن بالاتر می باشد. می‌توانید این نرم‌افزار را نیز با نسخه آزمایشی‌اش امتحان کنید.

د) ویژگی Live-view و کاربردش در روش ترکیب عکس های ماکرو
مهمترین و مشکل ترین قسمت در فرآیند کار تنظیم دقیق فوکوس است. کاری که در برخی عکسهای ماکرو گاه بسیار مشکل و حتی شاید غیر ممکن باشد.

در بسیاری از دوربینهای SLR جدید ویژگی Live View وجود دارد. با کمک این مشخصه می توان بجای ویزور از LCD دوربین برای ماکروگرافی استفاده کرد که کار تنظیم فوکوس را راحت می‌کند.
از آن بهتر، می‌توان با اتصال این دوربین‌ها را به کامپیوتر و استفاده از نرم‌افزار مخصوص، فوکوس را از روی صفحه مانیتور کامپیوتر تنظیم نمود که حداکثر دقت کار را به ارمغان می‌آورد.

شرکت BreezeSystem برای دوربینهای Canon مجهز به Live View (یعنی 40D ، 1D MKIII و 1Ds MKIII) نرم‌افزاری به نام DSLR Remote Pro ارائه کرده است که علاوه بر تنظیم فوکوس، حتی می توان با استفاده از یک script روند تهیه چند عکس را کاملا به طور خودکار اجرا نمود. یعنی دوربین به طور خودکار با فواصل خاصی که برایش تعیین می‌کنید، فواصل فوکوس را تغییر داده و عکس می‌گیرد(+)

برای دوربین‌های نیکون مجهز به live view یعنی Nikon D3 و Nikon D300 نیز با استفاده از نرم‌افزار Camera Control Pro 2.0 می‌توان فوکوس را در مانیتور تنظیم نمود و عکس‌های پیاپی را برای ماکروگرافی تهیه کرد. (+)

در نمای فوق، قابلیت تنظیم فوکوس از طریق نرم‌افزار و LiveView دیده می‌شود.

تجربیات و نظرات خود را درباره این مطلب، از طریق darkroom at akkasee.com با ما در میان بگذارید.

ساخت جعبه منعکس کننده نور برای عکاسی ماکرو

2005-07-05 00:00:00

کنترل نور و سایه‌ها در عکاسی ماکرو از اشیاء کوچک بسیار مهم بوده و در کیفیت عکس تاثیر به سزایی دارد. ضمن اینکه به علت کوچکی شئ مورد نظر نورپردازی دقیق آن با منابع نوری مختلف، مشکل بوده ونیاز به تجهیزات خاص دارد. ولی با استفاده از کارتن خالی کاغذهای A4 یا هر نوع کارتن مناسب دیگر، دو صفحه کاغذ سفید پوستر و صرف 20 دقیقه وقت می توان براحتی برای عکاسی ماکرو خود جعبه منعکس کننده نور بسازید. این جعبه، نور را در اطراف یک شئ منعکس نموده و بطور موثری با استفاده از یک یا حداکثر دو منبع نوری مانند فلاش، نورپردازی حرفه‌ای روی شئ مورد نظر شما ایجاد می نماید. دراینجا یک راه درست کردن چنین جعبه ای نشان داده شده است، اما ساخت چنین وسیله ای با روشهای مختلف امکان پذیر است و تا زمانی که زوایای انعکاس، بخوبی نور را به سمت شئ راهنمایی کنند، این وسیله بخوبی کار می کند. اولین قدم این است که کارتن را از هم باز کنید، درب کارتن را برداشته و برای ساخت یک سکو که در ته جعبه نهایی نصب می شود کنار بگذارید. برای اینکه دقیقا روش کار را بفهمید، سطوح مختلف کارتن را با حروف الفبا نامگذاری کرده ایم. A ته جعبه است، B سطوح کناری بزرگ و C سطوح کناری کوچک جعبه است و D بخشهای اضافی روی سطوح بزرگ است که آنها را به C می چسباند.

قسمتA قسمت پشتی جعبه منعکس کننده نهایی خواهد بود و سطوح B ته و بالای آن را تشکیل می‌دهند.

برای شروع کار، بخشی از قسمت A را از دو طرف خط می کشیم تا یک تای اضافه در طرف سطوح C ایجاد نموده و آنها را با زاویه 45 درجه تا می کنیم. این قسمت بخش پشتی جعبه منعکس کننده می‌شود. خطوط نقطه چین محل تا زدن را نشان می دهد. برای اینکه بتوانید این لبه را تا بزنید باید بخشی از خطوط اتصال بین A و B را که با آبی روشن نشان داده شده، با کاتر ببرید.
در این مرحله، یکی از سطوح B ته جعبه منعکس کننده می شود و دیگری قسمت بالای آن و باقیمانده A ناحیه پشتی جعبه را تشکیل می دهد. ازمحل نقطه چین دو طرف A را تا می کنیم تا با A و C زاویه 45 درجه تشکیل دهد (که آنرا E می نامیم). C هنوز عمود بر A است.

اکنون لبه‌های E و C را با استفاده از چسب به یکی از قسمت‌های B می چسبانیم و قسمت D را از پشت روی آن برگردانده و چسب می زنیم تا این سطح کاملا محکم شود. قبل از ادامه مراحل کار باید صبر نمایید تا چسبها خشک شود.
قسمت بالایی B نور را به سمت پایین منعکس می‌نماید و برای اینکه قابل تنظیم باشد، آزاد نگه داشته می‌شود.
اکنون برای آستر کردن جعبه منعکس کننده از دو ورق ضخیم سفید گلاسه به ابعاد 55 در 71 سانتیمتر استفاده می کنیم. یک ورق برای آستر کردن داخل جعبه و دیگری برای بالای آن بکار می رود.

از یک ورق از کاغذهای سفید برای آستر کردن سطوح پشتی جعبه استفاده می کنیم. آنها را به اندازه لازم بریده و با چسب به این سطوح می چسبانیم. لازم به ذکر است که این ورق نباید آنچنان به سطح جعبه بچسبد که کاملا فرم خطوط تا و صفحات را بخود بگیرد، بلکه باید بصورتی نرم گوشه ها را رد کند.
بخش بالایی جعبه را نیز باید مانند ناحیه پشتی بصورت 45 درجه تا نمایید و به همین طریق با کاغذ سفید بپوشانید. در این جا هم مانند قبل، صفحه سفید را فقط باید روی سطوح صاف بچسبانید و داخل خم ها آزاد باشد. تنظیم موقعیت و ارتفاع قسمت بالایی براحتی با استفاده از دو گیره لباس انجام می‌شود. سادگی این جعبه باعث می شود تا انعطاف پذیری آن بیشتر شده و برای اینکه بتوانیم خود را با شئ مورد عکاسی هماهنگ نماییم، با تنظیم زوایای این بخش نور مناسب را به سمت شئ هدایت نماییم.

در انتها از درب کارتن برای ساخت یک سکو استفاده می کنیم و آن را با کاغذ سفید می پوشانیم. درب کارتن را بطوریکه داخل جعبه جا شود می بریم و از بخشهای اضافه کارتن ته آن را همانند شکل تقویت می کنیم تا با گذاشتن شئ روی آن فرو نرود و سایه‌های ناخواسته ایجاد نشود. این صفحات تقویت کننده را می چسبانیم و گیره می زنیم تا محکم شود. جلو، پهلو‌ها و بالای این سکو را با همان کاغذهای سفید که در داخل جعبه استفاده کردیم، می‌پوشانیم. این صفحه را نیز با چسب مایع به سطوح می چسبانیم. در شکل فوق این سکو را از زیر می بینید.

با کامل شدن جعبه منعکس کننده، می توانید بلافاصله از آن استفاده نمایید. به هرحال، با توجه به زاویه دوربین و شئ مورد نظر، ممکن است لبه های سکو ایجاد سایه نماید . برای جلوگیری از این مشکل، یک ورق دیگر کاغذ سفید از همان نوع قبلی را می توانیم همانند شکل نشان داده شده بکار ببریم.
این جعبه انعکاس ساده و تقریبا رایگان، برای عکاسی از بسیاری از اشیاء کوچک کاملا موثر و قابل استفاده است. با کمی تمرین و دقت می‌توانید بهترین زاویه صفحه فوقانی و زاویه منابع نور و دوربین را پیدا نمایید.

بحث در مورد این موضوع در تالار گفتگو

ماکروگرافی حشرات - قسمت دوم

2004-12-16 10:05:36

تنظیمات دوربین
در اینجا به چند نکته در مورد تنظیمات دوربین برای عکاسی ماکرو از حشرات اشاره می کنم:
1- از فوکوس دستی استفاده نمایید. فوکوس را قفل نموده و به آرامی دوربین را عقب و جلو برده تا بهترین نقطه فوکوس را پیدا نمایید. (یعنی تصویر را با وضوح خوبی روی مانیتور ببینید). این کار به تمرین زیادی نیاز دارد.
2- در مواقعی که احتمال ایجاد گوشه های تیره در عکس وجود دارد از زوم حداکثر دوربینتان استفاده نمایید. (مثل زمانی که از لنز برعکس یا چند مبدل ماکرو پشت سر هم استفاده می نمایید)
3- از دیافراگم کوچک استفاده کنید (اعداد بزرگتر F) تا عمق میدان بیشتری داشته باشید. هر چه بزرگنمایی شما بیشتر باشد عمق میدان کمتری خواهید داشت.
4- استفاده از فلاش اجباری ایده خوبی است. بیشتر عکسهای من در F8 (که کوچکترین دیافراگمی است که یک دوربین کامپکت دارد) همراه با فلاش اجباری گرفته شده است.
5- من معمولا از حالت الویت دیافراگم با F8 استفاده می کنم.
6- من ضمنا از مد دستی استفاده زیادی می کنم. من می توانم با F8 سرعت شاتر بالاتری را انتخاب نمایم. ولی بخاطر کمبود نور ممکن است زمینه پشت حشره تاریک بیفتد.

نورپردازی و فلاش در این مورد نیز چند نکته وجود دارد که باید رعایت گردد: 1- در روزهای روشن و آفتابی عکاسی کنید تا بتوانید سرعت شاتر بالاتری داشته باشید. روزهای ابری روشن بخصوص مناسبتر هستند. (برای پرهیز از سایه های تند آفتاب) 2- اگر می توانید از فلاش خارجی استفاده نمایید، تفاوت فاحشی در عکسهایتان ایجاد خواهد شد. این کار به شما قدرت انعطاف و کنترل بسیاری خواهد داد. 3- اگر از فلاش استفاده می نمایید باید نور آنرا پخش نمایید (مثلا با یک پارچه نازک) یا از نور انعکاسی استفاده نمایید (از یک کاغذ سفید یا منعکس کننده). استفاده از فلاش غیر مستقیم یک راه دیگر استفاده از فلاش است. 4- استفاده از 2xTC بعد از رینگ های کلوز آپ با افزایش فاصله کاری به نورپردازی کمک می کند، زیرا روشن کردن حشره از فاصله دورتر راحت تر است. 5- استفاده از براکت پروانه ای برای فلاش خارجی به شما کنترل بیشتری بر روی نور می دهد. 6- تغییر جبران نوری یا فلاش و نیز تغییر مکان فلاش بانور پخش شده انعطاف پذیری بیشتری برای شما ایجاد می نماید. 7- اگر حشره به شما این فرصت را داد، عکسهای دیگری با نورهای مختلف بگیرید.

استفاده از سه پایه لازم است یا نه؟
من بیشتر از 90 درصد عکسهایم را روی دست گرفته ام. یکی از مزایای دوربین من داشتن مانیتور چرخان است. وقتی من از سه پایه استفاده می نمایم، از ریل فوکوس ماکرو استفاده می کنم که اجازه می دهد بدون حرکت دادن سه پایه، دوربین را با دقت بسیار اندکی به عقب و جلو حرکت دهم. از آنجا که عمق میدان در ماکرو بسیار کم است، ترجیح می دهم فوکوس دوربین را قفل نموده و با استفاده از ریل دوربین را به عقب و جلو حرکت دهم.
همانطور که اشاره شد بیشتر عکسهایم را روی دست می گیرم. یعنی در ثابت نگه داشتن دوربین عملکرد خوبی دارم. من این کار را به چند طریق انجام می دهم. معمولا به درخت یا نرده ای که حشره روی آن قرار دارد تکیه می دهم. آرنجم را نزدیک بدنم می گیرم و یا دوربین را روی زانو یا پایم ثابت میکنم. اگر بتوانم لبه دوربین را روی جسمی در دسترس می گذارم تا نلرزد. همچنین گاهی اوقات بند دوربین را دور گردن یا لای دندانم قرار داده و برای ثابت کردن دوربین آنرا به سمت خارج می کشم. ضمنا بعضی اوقات از تک پایه استفاه میکنم.

چگونه به حشره نزدیک شویم فلسفه عکاسی که جلوتر بحث کردم به این بخش مربوط می شود. برای من عکاسی از حشرات شبیه یک بازی شکار بزرگ است. شما مجبورید برای برنده شدن در این بازی شکار خود را ردگیری و دنبال کنید و رفتارش را بشناسید و کم کم مهارتهای خود را گسترش دهید. من بخصوص از شکار سنجاقک ها بسیار لذت می برم و در این سالها از انواع مختلف آنها عکاسی کرده ام. من برای عکاسی در زمانهای خاصی بیرون نمی روم و اهل سحر خیزی هم نیستم. من زمینی در 15 دقیقه ای یک رودخانه دارم که بین آن و رودخانه زمینهای باتلاقی وجود دارد. وجود آب برای یافتن سنجاقک ها یک عامل اساسی است. در این جا به چند نکته برای نزدیک شدن به حشرات اشاره می شود: 1- آرام حرکت کنید. صبور باشید. حشره را تحت نظر بگیرید تا ببینید رفتارش چگونه است. 2- بعضی از حشرات نسبت به دیگران دارای تحرک بیشتری هستند. 3- آرام حرکت کنید. مواظب باشید تا سایه اتان روی حشره نیفتد. اگر حشره پرواز کرد ثابت بمانید و یکی دو دقیقه صبر کنید، معمولا حشره به حدود جای اولش باز می گردد. 4- با استفاده از ترکیبات مختلف اپتیکی فواصل کاری مختلفی خواهید داشت. امکانات مختلف را برای رسیده به بهترین حالت آزمایش نمایید. 5- وقتی حشره ای یافتید که به شما اجازه نزدیک شدن می دهد، در عکس گرفتن از او دریغ نکنید. کاملا آماده باشید و تمام تنظیمها را دقیق انجام دهید، چون ممکن است بیش از یک عکس نتوانید بگیرید. 6- همانطور که فوکوس و نور را تنظیم می کنید، دنبال زمینه ای تمیز و ساده باشید و توجه بیشتری برای ترکیب بندی انجام دهید.

تاریکخانه دیجیتالی هر چه بزرگنمایی بیشتر باشد عمق میدان کمتر می شود. برای بهبود این وضعیت کار زیادی نمی توان کرد. من سعی می کنم برای بهتر شدن عمق میدان هر کاری که بتوانم انجام دهم. ضمنا سعی می کنم عکس را طوری بگیرم که فکر کنم نیازی به تغییر در تاریکخانه دیجیتالی (کامپیوتر و نرم افزارهای پردازش تصویر) نخواهم داشت. ولی در واقیعت عکسهای کامل و بی نقص بسیار اندکند. وقتی در تاریکخانه دیجیتالی کار میکنم هدف من تغییردادن عکس نیست، بلکه سعی میکنم عکس را نسبت به آنچیزی که دوربین به من می دهد بهبود دهم. بعضی مواقع ممکن است عکس را با اضافه نمودن ابر در آسمان یا حذف اشیا ناخواسته یا به ندرت تغییر پیش زمینه تغییر دهم. همچنین من بر روی تکنیک استفاده از چند عکس برای افزایش عمق میدان کار کرده ام. (شرح این تکنیک قبلا منتشر شده است ) در اینجا به چند نکته برای تاریکخانه دیجیتالی اشاره می کنم: 1- تعداد عکسهای زیادی با اندکی تغییر نقطه فوکوس بگیرید. با این کار می توانید با ادغام آنها به عکسی با عمق میدان عالی دست پیدا نمایید. 2- عادت نمایید که بیشتر عکسهای بدرد نخور را حذف نمایید. در غیر این صورت بعد از یک مدت در لابلای عکسها گم خواهید شد و عکس های خوب و بدتان به سختی قابل تفکیک خواهند بود. با افزایش مهارت تان تعداد عکسهایی را که پاک می کنید بیشتر خواهند شد. 3- چرخاندن، برش دادن، تنظیم منحنی ها، اشباع، و کنتراست و نیز شارپ کردن عکس و مات کردن زمینه کارهای اساسی در تارکخانه دیجیتالی هستند. 4- Mask کردن عبارت است مخفی کردن بخشهایی از تصویر، بنابر این بدون تاثیر گذاردن بر نواحی مخفی می توانید بر روی سایر نواحی کار کنید. مثلا معمولا سوژه را ماسک می کنند تا بر روی زمینه عکس کار نمایند. من معمولا با انجام این کار زمینه را کمی مات می کنم تا نویز آن ناحیه را محو نمایم (چون من یک دوربین SLR پیشرفته ندارم دیده شدن نویز در عکسهایم چیزی عادی است). من از ابزار Magic Wand خوشم می آید که با آن می توان بر اساس رنگ نواحی مشابه را انتخاب نمود. من معمولا بااین ابزار ناحیه مورد نظرم را انتخاب نموده و با ابزارهای دیگر ماسک ایجاد شده را تصحیح می کنم. 5- ابزار دیگری که در تاریکخانه دیجیتالی برای من خیلی مفید بود استفاده از تخته گرافیکی بود که بجای موس بتوانم از قلم نوری استفاده نموده و کنترل بیشتری بر روی کارم داشته باشم.

امیدوارم اطلاعات داده شده در این مقاله برای شما مفید بوده باشد. آثار بیشتری از من را می توانید در اینجا مشاهده نمایید.
شکار موفقی داشته باشید!

ماکروگرافی حشرات - قسمت اول

2004-12-06 15:50:26

M. Plonsky

مقدمه
مارک پلونسکی یک پرفسور روانشناسی تجربی است که در زمینه حشرات و عکاسی ار آنها تحقیق می کند. در این مقاله او تجربیات خود در زمینه عکاسی ماکرو از حشرات در در اختیار علاقمندان گذارده است.
من قبلا با اسکن عکسهایی که قبل از 1989 گرفته بودم در سر کلاسهای درسم از آنها استفاده می کردم. در سال 2000 برای گرفتن عکسهای خانوادگی و مطالعه بر روی رفتار سگها یک دوربین دیجیتال خریدم. آن دوربین بخاطر فوکوس کند و سایر محدودیتهای موجود به آن خوبی که انتظار داشتم نبود. البته من عکاسی دیجیتال را بخاطر امکان تجربه و دیدن سریع نتیجه دوست دارم. حافظه این دوربین ها مانند یک حلقه فیلم پیوسته است که هیچگاه تمام نمی شود.
همان اوایل که دوربین را خریده بودم، روزی پسر 5 ساله من به دفترم آمد و از من خواست عکس یک حشره را که دیده بود برایش بگیرم و من گرفتم. آن عکس نسبت به استانداردهای امروزی من عکس بسیار بدی شد، ولی به ما این امکان را می داد جزئیات آن حشره را بادقت بیشتری ببینیم. این نقطه شروع علاقه من شد برای این که به عکاسی ماکرو بپردازم و از آن لذت ببرم. با این نوع عکاسی شما می توانید چیزهایی را ببینید که در حالت معمولی قادر به مشاهده آن نخواهید بود. من به عنوان یک محقق، در مورد طبیعت بسیار کنجکاو هستم. من به عکاسی از حشرات ادامه دادم و این یکی از تفریحات من شد. دوربین من برای این منظور خیلی خوب بود. ضمنا همانطور که مهارت من در عکاسی از حشرات بالا می رفت، مهارت من در عکاسی از سایر سوژه‌ها مثلا خانواده و سگها هم بالاتر می‌رفت! اینترنت و تالارهای گفتگو روی وب معلم عکاسی من بوده اند و آرزوی من این است که روزی عکسهایم را در کتابهای آموزشی کودکان و دیگر متون آموزشی ببینم.
من این مقاله را به این دلیل نوشتم که تعداد زیادی از کسانی که عکسهای من را در فروم ها و سایر مکانها دیده بودند در مورد روش انداختن عکسها از من سوال کرده بودند. بیاد داشته باشید که من یک عکاس آماتور خود آموخته هستم که تجربه کردن را بسیار دوست داشته و کنجکاوی سیری ناپذیری دارم. بنابر این امیدوارم این اطلاعات برای شما مفید بوده و موجب لذت بیشتر شما از گرفتن و ایجاد عکسهایی بهتر شود.

روش کار
من بیشتر حشرات را در محیط طبیعی اشان عکاسی می کنم. برای عکاسی آنها را منجمد نمی کنم یا نمی چسبانم و آنها را با سنجاق ثابت نمیکنم. (توضیح: یکی از راههای بیرحمانه عکاسی از حشرات منجمد کردن آنها با اسپری CO2 مایع است-مترجم) من برای این که عکس بهتری بگیرم گاهی اوقات شاخه های علف را جابجا میکنم و در بعضی مواقع نادر نیز حشره را به یک جای جدید منتقل می کنم. بنابر این حشرات در زمان عکاسی کاملا سالم و زنده هستند.
گاهی اوقات حشرات را روی سطوح سفید عکاسی می کنم. این کار این مزیت را دارد که براحتی می توان سطح پشتی را در کامپیوتر حذف تنمود یا تغییر داد و به عکس نمای استودیویی زیباتری بخشید. من هنگام عکاسی از حشرات آنها را در مقابل نور مثبت قرار می دهم تا جزئیات آنها بخوبی پیدا باشد. ضمنا از عکاسی از پرتره حشرات و تمام بدن آنها به همراه یک زمینه صاف و تمیز خوشم می آید.

تجهیزات عکاسی
بعضی از تجهیزات مورد استفاده من در عکاسی را می توانید در اینجا ببینید

- دوربین Canon Powershot G1 (35-103mm zoom) 3Mp که اخیرا مدل بالاتر آن Canon Powershot G3 (35-140mm) 4Mp را خریده ام.
- آداپتور لنز برای اتصال فیلترها به دوربین
- لنزهای کلوز آپ مختلف
- مبدل تله Tiffen Megaplus 2x Zoom
- لنز نرمال سریع Pentax 50mm F1.4 به همراه رینگ کوپل ماکرو برای اتصال معکوس لنز به دوربین
- فلاش Canon 420ex به همراه چند فیلتر مات کننده، براکت پروانه ای و بازوی اتصال خارج از محور دوربین و رابط آن
- سه پایه و ریل فوکوس ماکرو

استفاده از لنزهای کلوز آپ
لنز کلوز آپ دوربین را قادر می سازد تا در فاصله نزدیکتر از حالت عادی فوکوس نماید. این بدان معنی است که تصویر در کادر بزرگتر دیده می شود، چون به آن نزدیکتر شده اید. یک لنز کلوز آپ در واقع یک ذره بین درشتنما است.
لنزهای کلوز آپ را می توان روی هم اضافه نمود. برای این کار باید لنز کلوز آپ قویتر را جلوتر بست. من خودم تا +27دیوپتر را روی هم بسته ام. یک اشکال روی هم بستن لنزها افت کیفیت است، چون درواقع عدسی های بیشتر و در نتیجه انحراف نوری و تصویری بیشتری ایجاد می شود. یک مشکل دیگر این است که هر چه ضریب بزرگنمایی بالا رود عمق میدان کم می شود. با بزرگنمایی های بالا عمق میدان به نازکی یک برگ کاغذ خواهد شد!
یک مشکل عمده دیگر در استفاده از لنزهای کلوز آپ این است که شما مجبورید تا حد زیادی به سوژه مورد عکاسی نزدیک شوید. فاصله از لنز دوربین تا حشره به نام "فاصله کاری" نامیده می شود. یکی از ترفندهایی که من برای افزایش فاصله کاری از آن استفاده میکنم این است که از یک مبدل 2xTC همراه با کلوز آپ ها استفاده می‌کنم. با این کار علاوه بر اینکه با افزایش فاصله کاری احتمال اینکه بتوان عکس را بگیرم بیشتر می شود (چون ممکن است با فاصله کم با حشره باعث فرار آن شویم)، امکان در اختیار داشتن نورپردازی بهتر را هم دارم. یک عیب استفاده از 2xTC این است که کمی بزرگنمایی را کم می کند.
من به تجربه دریافته ام که باید چه ترکیبی از اجزاء اپتیکال را برای کارم انتخاب نمایم، زیرا بعضی ترکیبها با هم خوب کار می کنند و بعضی بد. مثلا من فهمیده ام که استفاده از لنزهای کلوز آپ بعد از یک 2xTC چندان خوب عمل نمیکند.

استفاده از لنز معکوس هر چند ترکیب کلوز آپهای مختلف به من بزرگنمایی بسیار خوبی می دهد، من زیاد از آنها راضی نیستم. من دریافته ام که اضافه کردن بیش از 2 تا 3 لنز دیگر ارزش ندارد، چون قادر به دستیابی به کیفیت مورد نظرم نیستم. من در جایی دیدم که به استفاده از لنز نرمال برعکس برای ماکرو اشاره شده بود. برای این کار به یک آداپتور لنز به همراه یک رینگ اتصال ماکرو نیاز دارید که در هر دو طرف آن سرپیچ مادگی برای اتصال داخلی به لنز و آداپتور دارد. با این ابزار می توانید لنز نرمال را بصورت معکوس بااستفاده از رزوه مخصوص فیلتر روی لنز دوربینتان متصل نمایید. من ابتدا این روش را با یک لنز Canon 35-80mm F4.5 آزمایش کردم، ولی تصویری که به من می داد دارای یک حاشیه ضخیم دایروی سیاه در اطرافش بود که مزاحم کار بود. بنابر این برای انتخاب لنز مناسب با دوربینم به فروشگاه دوربین رفتم و یک لنز نرمال Pentax 50mm F1.4 را انتخاب نمودم. F1.4 نشاند هنده این است که این لنز یک لنز سریع است (یعنی نور زیادی را از خود عبور میدهد). با دوربین G1 کمی حاشیه تیره در اطراف داشتم ولی با افزایش زوم در دوربین جدیدم G3 دیگر حاشیه و گوشه های تیره ایجاد نمیشود. معمولا مردم می پرسند چه لنز نرمالی را برای استفاده معکوس انتخاب نمایند. توصیه من همان کاری است که خودم کردم، یعنی با دوربینتان به یک فروشگاه بروید و چند لنز را آزمایش نمایید. به عبارت دیگر باید ببینید با توجه به دوربین شما و مشخصات لنزی آن چه لنزی برای شما مناسب است. برای آزمایش لنز می توانید آنرا بصورت معکوس با دست روبروی لنز دوربینتان نگه دارید و عملکرد آنرا ببینید. یک لنز برعکس همانند یک کلوز آپ قوی با دیوپتر +25 عمل می کند. با این لنز فاصله کاری حدود 1.5 تا 1 اینچ می شود. همچنین برای پرهیز از تیره شدن گوشه های تصویر بهتر است زوم حداکثر دوربین استفاده نمایید. من لنز نرمال را با بازترین دیافراگم آن استفاده میکنم و فوکوس آنرا روی بی نهایت قرار می دهم. سپس سایر تنظیمات را با دوربین خودم انجام میدهم.

در قسمت بعدی این مقاله تکنیکهای تنظیم دوربین، نحوه نورپردازی و استفاده از فلاش، سه پایه، روش نزدیک شدن به حشرات و پس پردازش تصاویر روی کامپیوتر را بررسی خواهیم نمود.

افزایش عمق میدان در عکسهای ماکرو

2004-11-16 19:48:28

Mark Plonsky, 2003.

مقاله زیر را آقای دکتر مارک پلونسکی که عکاس و محققی چیره دست در زمینه حشرات هستند نوشته اند. خواندن این مقاله برای علاقمندان به عکاسی ماکرو مفید خواهد بود. در زمینه خاص عکاسی از حشرات نیز مقالاتی از ایشان منتشر شده که در آینده ترجمه و در اختیار علاقمندان قرار می گیرد. روش اشاره شده در این مقاله، به نوعی در مقالات قبلی سایت بخصوص مقاله محدوده دینامیکی و رفع محدودیت آن با ادغام دیجیتالی آقای محمدیان روشن بخوبی توضیح داده شده بود، ولی با توجه به کاربرد خاص این مقاله در عکاسی ماکرو و حشرات مرور آن خالی از لطف نمی باشد.

من عکاسی ماکرو را 3 سال پیش و با یک دوربین اتوماتیک شروع کردم و هنوز هم از آن استفاده می کنم. به یاد دارم که زمانی که عکسهایم را مرور می کردم چقدر از این که نتوانسته ام کادر را با سوژه مورد نظرم پر نمایم ناامید و دلزده می شدم. بنابر این به استفاده از حلقه لنزهای ماکرو روی آوردم. با استفاده از حلقه لنز ماکرو متوجه شدم که مساله عمق میدان بسیار مهمتر و بغرنج تر از سابق شده است. هر چه از بزرگنمایی بیشتری استفاده می کردم، عمق میدان کمتری را در عکسهایم داشتم. سپس از یک لنز 50 م.م. برعکس برای گرفتن عکسهای ماکرو استفاده کردم. ابتدا این روش را دوست داشتم، اما در این سطح از بزرگنمایی عمق میدان به دست آمده به نازکی یک برگ کاغذ بود!
د رحالی که به نظر می رسید توانایی فوکوس بر روی چشمهای یک حشره ریز را دارم، نتیجه به دست آمده از یک عکس تکی چندان رضایت بخش نبود. مثلا در عکاسی از سر یک مگس، می توانید چشمها را در فوکوس داشته باشید، اما بینی آن خارج از فوکوس می شود و بر عکس. من در مقاله ای خواندم که عکاس با ترکیب دو عکس با نور مختلف از یک زاویه توانسته بود محدوده طیفی بهتری بدست آورد. این مرا به فکر واداشت که باترکیب دو عکس از یک زاویه و صفحات فوکوس مختلف به محدوده عمق میدان بازتری دست یابم. عکسهای موجود این مقاله با این روش گرفته شده اند. هر چند انجام این کار ساده نیست و نیاز به تمرین زیادی دارد، ولی انجام این روش برای من لذت بخش است. اگر به عمق میدان بیشتری از آنچه که دوربینتان در اختیارتان می گذارد نیاز دارید و در تاریکخانه دیجیتالی (نرم افزارهای ویرایش تصویر) راحتید، این روش را امتحان کنید.
برای اجرای این روش باید هنگام عکاسی در مورد نحوه انجام کار و محدوده فوکوس مورد نظر فکر نمایید. مثلا ابتدا عکسی از یک مگس با فوکوس بر روی چشمها بگیرید، سپس اندکی دوربین را به عقب ببرید و عکس با بینی فوکوس شده بگیرید. (البته بدون اینکه زاویه دید و محور دوربین تغییر نماید). من از فتوشاپ 7 استفاده می کنم، ولی از هر نرم افزار مجهز ویرایش تصویر می توان استفاده نمود. یک عکس به عنوان عکس اصلی است، مثلا عکسی که از چشمها گرفته شده است. سپس با دقت بینی را از عکس دیگر انتخاب میکنم. اگر خوش شانس باشم حتی می توانم یک عکس دیگر با فوکوس روی پشت مگس بگیرم.
اکنون بخشهای انتخاب شده را به عنوان یک لایه جدید روی عکس اصلی کپی و پیست می کنیم. در این کار نکته مهم این است که دو عکس تا جایی که ممکن است بغیر از صفحه فوکوس در بقیه نواحی همانند باشند. این کار بسیار مشکل است، بخصوص که من بیشتر عکسهایم را روی دست می گیرم. بعضی مواقع ناحیه اضافه شده کاملا با عکس اصلی تطابق پیدا نمیکند که در این حالت باید با تغییر شکل دادن ناحیه انتخاب شده آنرا روی عکس اصلی تنظیم کرد. برای تنظیم باید از تغییر اندازه یا حتی پیچش تصویر Skew در ابزار transform tool استفاده نمود. (اگر با این تصویرها نتوان نواحی را با هم سازگار کرد، احتمالا تفاوت عکسها بیشتر از میزان لازم برای عملی شدن این روش بوده است.) بعد از اینکه دو بخش بخوبی با هم سازگار شدند شروع به پاک کردن لبه های بخش اضافه شده د رلایه بالایی نمایید تا جایی که دیگر تشخیص لبه جدایی دو تصویر از یکدیگر براحتی ممکن نباشد. ممکن است برای این کار مجبور باشید کمی از ابزار مات کننده (Blurring) در لبه ها و ابزارهای Patch و Cloning به شیوه های مختلف استفاده نمایید. دقت نمایید که اگر می خواهید چند عکس را روی هم ادغام نمایید ابتدا بخشهای مربوط به نواحی عقبتر و سپس بخشهای جلویی را اضافه نمایید. وقتی از نتیجه کار راضی شدید، لایه ها را روی هم ادغام نمایید (Flatten) و اگر لبه ها مشخص است آنها را اصلاح نمایید. سپس به تنظیم Level، کنتراست، اشباع، شارپنس و ... بپردازید.

نور پردازی در عکاسی ماکرو - 3

2004-01-15 11:27:36

فلاش همراه با عملگر کنترل از راه دور

این روش كه كمی گرانتر است، نیازمند 2 وسیله می‌باشد. عملگر فلاش و یك فلاش مستقل. عملگر فلاش، نور فلاش دوربین را حس می‌كند و باعث عملكرد فلاش مستقل خواهد شد. این سیستم نیز ساده و قابل اعتماد است. نور فلاش دوربین باعث تحریك الكتریكی عملگر و در نهایت عملكرد فلاش مستقل خواهد شد.

برای این منظور می‌توان از فلاش Vivitar مدل DT3000 (با قیمت 45 دلار، 50 یورو) استفاده كرد. این فلاش از ارزانترین انواع می‌باشد اما دارای تنظیم دستی Zoom برای فاصله‌های 28 تا 85 میلیمتر و نیز 3 حالت تنظیم برای قدرت نور می‌باشد. عملگر با قیمت 14 دلار یا 15 یورو بطور جداگانه قابل تهیه است و با تمام انواع فلاش‌ها كار می‌كند.
كنترل روی 3 پایه قرار می‌گیرد و فلاش نیز به آن متصل می‌شود.می‌توان از 3 پایه كوچك نیز استفاده كرد اما الزامی نیست. قیمت 3 پایه‌های كوچك بسته به مشخصات و مارك آنها بین 10 تا 50 دلار می‌باشد.
در مورد دوربین‌هایی كه دارای یك تاخیر چند میلی‌ثانیه‌ای قبل از عملكرد فلاش اصلی هستند، بهتر است برای اطمینان بیشتر از فلاش‌ها و سیستم‌های كنترلی كاملتر (و بالطبع گرانتر) استفاده نمود.
در مثال زیر از الیمپوس C-4040 استفاده شده است و اثر 3 منبع نور به صورت 2 سایه كمرنگ دیده می‌شود.

Olympus C-4040: aperture f10 shutter speed 1/60

نورپردازی جسم به موقعیت فلاش‌ها وابسته است. در این مورد نیز می‌توان از جعبه سفید انعكاسی استفاده نمود.

در مورد جعبه انعكاسی، می‌توان از یك صفحه سفید دیگر بصورت یك سطح دیگر در داخل جعبه استفاده نمود تا قسمت عقب جعبه را گرد كند و مانع پدیدار شدن لبه‌ها در عكس شود.
در مورد دوربین‌هایی كه قابلیت انتخاب تراز سفیدی را دارند، مقدار تراز سفیدی باید برای تركیب نور فلاشها و سفیدی جعبه انعكاسی تنظیم شود تا رنگهای دقیقتری بدست آید.
اگر از 2 فلاش Slave استفاده شود، تهیه عكس‌های بدون سایه راحت‌تر خواهد بود. در محیط‌های بیرون حتی می‌توان از یك منبع دیگر نور نیز استفاده نمود.
با نورپردازی دقیق، جزئیات و رنگها بسیار دقیق و واضح خواهند شد. برای گرفتن عكس زیر از 2 فلاش با عملگر و فلاش داخلی دوربین Olympus C-4040Z استفاده شده است.

نورهای تابشی سفید ( Incandescent)

در مورد دوربین‌هایی كه در حالت ماكرو، فلاش درونی آنها قابل استفاده نیست، تنها روش ممكن استفاده از نورهای تابشی سفید و بخصوص نوع هالوژن می‌باشد.

پایه لامپ را می‌توان با توجه به قیمت و امكانات شخصی تهیه نمود، اما سرپیچ آن باید مطابق حبابهای لامپ استاندارد باشد. حداقل باید از 2 حباب لامپ 50 وات استفاده نمود. استفاده از این روش نورپردازی مشكل است چرا كه حبابهای لامپ، نقاطی با نور شدید روی جسم ایجاد می‌كنند. اما اگر از جعبه انعكاسی سفید نیز استفاده شود تا حد زیادی این اثرات قابل كنترل خواهند بود.
تصاویر حاصله به خوبی تصاویر گرفته شده با فلاش خواهند بود. اما ممكن است كه برای بهبود روشنایی و اشباع تصویر نیاز به اصلاحات نرم‌افزاری داشته باشد.
تنظیم تراز سفیدی براساس دمای نور برای تهیه عكس‌های خوب بسیار حیاتی است. عكس‌هایی كه با این روش گرفته می‌شوند، حتی با تنظیم درست تراز سفیدی گرم‌تر به نظر آمده و نسبت به عکسهایی که با فلاش گرفته می‌شوند دارای تفاوت سطوح نوری کمتری هستند كه این حالت به علت شدت نور كمتر است.

نورپردازی در عکاسی ماکرو -2

2004-01-14 11:32:58

فلاش ‌های ارزان Slave

فلاش‌های Slave ارزان و ابتدایی را می‌توان به سادگی تهیه نمود. فلاشی كه در عكس فوق می‌بینید حدوداً 12 دلار یا 14 یورو قیمت دارد. هنگامی كه سنسورهای این فلاش نور را احساس می‌كنند ، فلاش با تمام قدرت عمل می كند. این فلاش دارای سه‌پایه است و با بلند كردن قسمت بالایی آن روشن می‌شود. این فلاش برای آماده‌سازی مجدد خود حدوداً یك دقیقه زمان لازم دارد.

این نوع فلاش ممكن است با تمام انواع دوربین‌های دیجیتال به درستی عمل نكند، بخصوص با المپیوس، كانن و نیكون. برای آنكه مطمئن شوید كه فلاش Slave با دوربین شما كار می‌كند، طبق روش زیر عمل نمائید: فلاش Slave را روشن كرده و آن را در پشت یا كنار دوربین قرار دهید. سپس یك تكه مقوای سفید را جلوی فلاش دوربین قرار دهید. دقت كنید كه مقوا را زیاد نزدیك فلاش قرار ندهید چرا كه به آن صدمه می‌رساند. بایستی مقوا را در فاصله 5 سانتی‌متر از جلوی فلاش و با زاویه‌ای قرار دهید كه نور فلاش دوربین شما به سمت فلاش Slave منعكس شود اما به جسم مورد نظر برای عكاسی نرسد. فلاش Slave، نور فلاش دوربین شما را خواهد دید و هنگامی كه شما عكس بگیرید، آن فلاش هم عمل خواهد كرد. راه دیگر آن است كه از یك آینه عكس بگیرید و همزمانی عمل 2 فلاش را در عكس مشاهده نمائید.
برای آنكه از كفایت نورپردازی فلاش Slave برای عكاسی خود مطمئن شوید، باید سایه‌ها را در تصویر حاصله بررسی كنید. آیا جسم مورد نظر از سمت فلاش Slave نور گرفته یا نه. اگر نور فلاش Slave قابل مشاهده نیست باید از فلاش مخصوص برای دوربین استفاده نمائید. فلاشهای Slave همواره با تمام قدرت خود عمل می‌كنند و بدون استفاده از روشهای كمكی، كنترل كردن نور خروجی آنها مشكل است.
برای این منظور می‌توان از فیلتر‌های تراکم خنثی neutral density(ND) استفاده كرد و یا نور این فلاشها را پخش كرد. برخی فلاشهای Slave با برخی دوربین‌های خاص نمی‌توانند عمل نمایند. اما در این موارد خاص نیز اگر دوربین دارای حالت فلاش تاخیری Slow synch باشد، این فلاشها قابل استفاده خواهند بود. در حالت فلاش تاخیری، شاتر مدت طولانی‌تری باز خواهد ماند و حداقل مقداری از نور فلاش كوچك را دریافت خواهد نمود. بهتر است كارآیی فلاش‌های Slave خاص را با دوربین خود آزمایش نمائید (استفاده از 3 پایه در حالت فلاش تاخیری الزامی است).
در مثال زیر از 2 فیلتر ND برای كنترل موثر نور فلاش Slave استفاده شده است. هر دو عكس با دوربین Sony DSC-S75 در حالت Auto (F5, 1/80sec) گرفته شده و فلاش Slave به سمت چپ جسم تابیده است.

در عكس اول نور فلاش Slave بسیار قوی بوده و جسم را بیش از حد روشن كرده است. در عكس دوم از 2 فیلتر ND استفاده شده و همانگونه كه مشاهده می‌شود، تنها به قسمتی از نور فلاش Slave اجازه عبور داده است. در عكس دوم سایه ایجاد شده در سمت راست جسم، نشانة استفاده از منبع ثانویه نور است كه این حالت در موارد استفاده از نورپردازی‌های استودیویی غیرمحتمل نیست.
یك راه ساده‌تر و ارزان‌تر نیز وجود دارد. یك تكه كاغذ سفید را 4 بار تا بزنید و جلوی نور فلاش Slave بگیرید. این كار باعث تعدیل نور فلاش و نورپردازی مناسب خواهد شد.

ادامه دارد ...

نورپردازی در عكاسی ماكرو - 1

2004-01-13 10:27:52

نورپردازی اجسام كوچك برای عكس‌برداری ماكرو با استفاده از تجهیزات گران‌قیمتی نظیر فلاشهای حلقه‌ای (Flash Ring ) قابل انجام است. اما برای اكثر افراد استفاده از چنین لوازمی مشكل است.
هدف این مقاله ارائه راه‌حل‌های آسان و ارزان برای نورپردازی اجسام كوچك است. تكنیك‌هایی كه در این مقاله مورد بررسی قرار می‌گیرند، بیشتر مناسب عكس‌برداری در محیط‌هایی است كه نور آنها قابل كنترل است. اما می‌توان با صرف وقت بیشتر برای تنظیم ابزارهای لازم، از این تكنیك‌ها برای عكاسی از اجسام طبیعی محیط بیرون نیز استفاده نمود.
تمام تجهیزاتی كه در این تكنیك‌ها بكار می‌روند، با قیمتی كمتر از 100 دلار قابل ابتیاع بوده و با اكثر دوربین‌های دیجیتال قابل استفاده هستند. برخی از آنها رایگان هستند و فقط باید برای ساخت آنها كمی وقت صرف نمود.

فلاش های سرخود (built-in )

اكثر دوربین‌های دیجیتال دارای یك فلاش سرخود در سمت راست بدنه هستند. می‌توان از فلاش دیگری نیز استفاده نمود تا نور غیرمستقیم‌تر و یكنواخت‌تری فراهم شود. عموماً بهترین نوع نور، نور فلاش است چرا كه قابل كنترل بوده و دمای رنگ آن ثابت است.
هرچند كه در اكثر دوربین‌ها امكان استفاده از فلاش سرخود در هنگام عكس‌برداری ماكرو وجود دارد، اما برخی دوربین‌ها فاقد این قابلیت هستند. برای چنین دوربین‌هایی كه قابلیت‌های محدودتری دارند باید از نورهای درخشان سفید و راههایی برای پخش كردن این نور استفاده نمود. دارندگان چنین دوربین‌هایی می‌توانند قسمت مربوطه را در این مقاله مطالعه نمایند.
در دوربین‌هایی كه امكان استفاده از فلاش در حالت ماكرو را دارند، مشكل دیگری وجود دارد و آن قوی بودن شدت نور به علت نزدیكی فلاش به جسم است.در این مورد ، نور بایستی تعدیل شود كه راههای ساده متعددی برای این كار وجود دارد كه بیشتر توضیح داده خواهد شد.
4 روش برای نورپردازی اجسام در حالت ماكرو بحث می‌شود كه در 3 مورد آنها باید از فلاش استفاده نمود. قابل اعتمادترین روش و تطابق‌پذیرترین روش از همه گران‌تر است.

استفاده از فلاش سرخود و نورهای انعكاسی

فلاش می‌تواند سایه‌های تندی روی اجسام ایجاد كند. در مورد برخی عكسها شاید چنین سایه‌هایی قابل قبول باشد اما اگر هدف ما نورپردازی یكنواخت باشد بایستی قسمتی از نور فلاش را اطراف جسم مورد نظر پخش نمائیم.
یك راه ساده، عكس‌برداری دریك محیط انعكاسی و منتشركننده نور است. مثلاً یك جعبه ساده را در نظر بگیرید كه سطح داخلی آن توسط مقوای سفید پوشانده شده است. هزینه تهیه چنین جعبه‌ای بسیار كم اما نتایج حاصله از استفاده آن بسیار زیاد است. وقتی كه در زیر جسم مورد نظر، سطح رنگی صافی وجود دارد، نور بایستی بطور مستقیم از جلو به جسم بتابد. در این موارد جعبه را از سطح سفیدش در پشت قرار دهیم تا در فریم عكس دیده نشود.
در عكس زیر به سایه واضح حاصل از فلاش دوربین در سمت چپ جعبه توجه كنید.

Olympus C-4040: aperture f7 shutter speed 1/100

اما این عكس با استفاده از جعبه انعكاسی گرفته شده است. سطوح سفید جعبه نور فلاش را منعكس كرده و آن را در اطراف جسم بصورت یكنواخت منتشر نموده است:

Olympus C-4040: aperture f7 shutter speed 1/100

روش ساختن چنین جعبه‌ای را بزودی شرح خواهیم داد.
وقتی كه چنین جعبه ساده‌ای می‌تواند این اندازه در عكس‌برداری تفاوت ایجاد كند، پس حتماً اضافه كردن یك منبع نور ثانویه نیز خواهد توانست تفاوتهای بیشتری ایجاد نماید. در حقیقت وقتی كه این دو روش با یكدیگر استفاده شوند، محیط نورپردازی بسیار تحت كنترل عكاس خواهد بود.

ادامه دارد ...

عکاسی ماکرو

2003-11-25 11:59:00

عکاسی ماکرو به نوعی عکاسی گفته می شد که در آن تصویر اشیا بزرگتر از اندازه واقعی شان، با نسبتی بزرگتر از 1:1 گرفته می‌شود.
در عکاسی ماکروی واقعی باید فاصله بین لنز تا صفحه تصویر از فاصله لنز تا سوژه بیشتر باشد. در دوربین های فیلمی عکاسی ماکرو نیاز به مبدل های ماکرو یا حلقه های لنز ماکرو دارد. لنز های ویژه ماکرو معمولا گرانتر از سایر لنزها هستند و مخصوصا برای نزدیک شدن زیاد به سوژه و جلوگیری از تغییر شکل تصویر طراحی شده اند. بعضی از لنزهای تله فتو نیز دارای قابلیت ماکرو می باشند که با ترکیب اپتیکی ویژه ای که دارند می توانند در شرایط بسیار نزدیک به سوژه نیز روی آن فوکوس نمایند.
یکی از مزایای دوربین های دیجیتال این است که بیشتر آنها قادر به عکاسی ماکرو با کیفیت خوب می باشند. در بعضی از انواع این دوربین ها تا حد بسیار زیادی می توانند به سوژه نزدیک شوند، ولی در بعضی دوربین های دیگر از زوم برای پر کردن کادر و بزرگ کردن سوژه استفاه می شود. بطور کلی در عکاسی ماکرو، سرعت شاتر بسیار پایین است و استفاده از یک پایه محکم برای عکاسی ایده بسیار خوبی است. بعلاوه عکس گرفتن با استفاه از تایمر دوربین از لرزیدن دوربین و خراب شدن عکس جلوگیری می شود.

نماهای بسیار نزدیک معمولا بسیار جالب و نیز مفید می باشد. در عکاسی ماکرو جزئیاتی از شیئ دیده می شود که با چشم معمولی نمی توان دید.

یک سکه ایتالیایی 1863 یک تمبر ژاپنی با دید کاربردی تر عکاسی ماکرو برای ثبت تصویر اشیاء ارزشمندی نظیر سکه‌ها، جواهرات یا تمبرها بکار می‌رود. دیگر استفاده عکاسی ماکرو در صنعت است که برای بازرسی و کنترل کیفیت از آن استفاده می‌شود، همچنین صنعت بیمه برای ثبت تصویر اجزاء ارزشمند دستگاهها از این تکنیک استفاه می کنند. بطور کلی نمای درشت و نزدیک اشیاء می‌تواند کاربردهای بسیار متنوعی داشته باشد. همانطور که قبلا ذکر شد تصویر نمای نزدیک یک شیء معادل نگاه کردن به آن شیء با ذره بین است. جزئیاتی که بطور معمول قابل دیدن نیستند ناگهان بیرون می زنند و زیبایی‌ها یا زشتیهای نهفته جسم به چشم می‌آیند. برای مثال گلها برای این عکاسی سوژه بسیار جالبی می‌باشند. دو چالش مهم در عکاسی ماکرو عبارتند از: باریکی عمق میدان بخاطر نزدیکی زیاد لنز به سوژه و دیگر سختی نورپردازی جسم بگونه‌ای که روی آن سایه نیفتد. در ادامه بحث به این دو موضوع می‌پردازیم.

عمق میدان
همانطور که می‌دانید عمق میدان به محدوده درست فوکوس شده تصویر گفته می شود. عمق میدان بیشتر تحت تاثیر دیافراگم لنز می‌باشد. دیافراگم کوچک (عدد f بزرگتر) عمق میدان بزرگتری از دیافراگم بزرگ (عدد f کوچکتر) دارد. با دوربین‌های جمع و جور که امکان تعویض لنز وجود ندارد ترکیب دوربین و لنز در تعیین میزان حداقل نزدیکی به سوژه مهم می‌باشد. بعلاوه بیشر دوربین های کوچک امکان انتخاب دیافراگم را به استفاده کننده نمی‌دهند. بنابر این اگر سوژه بخوبی روشن نشده باشد احتمالا دوربین دیافراگمی باز را انتخاب نموده و عمق میدان را کاهش خواهد داد. در بسیاری از حالات ناحیه شارپ تصویر از چند میلیمتر تا تقریبا 10 سانتیمتر خواهد بود.

خط قرمز ناحیه کانونی تصویر و نوار سبز محدوده فوکوس (عمق میدان) را نشان می دهد.

مساله کوچکی عمق میدان ایجاب می کند که سوژه و دوربین حتما موازی هم باشند. (عکس بالا) با اطمینان از موازی بودن سوژه و دوربین تا حد ممکن می توان مطمئن شد که عمق میدان در تصویر یکنواخت باقی می‌ماند.
با لنزهایی که معمولا در دوربین‌های کوچک استفاده می‌شوند، ایجاد اعوجاج در نماهای نزدیک موضوعی مهم می‌باشد. تغییرات ایجاد شده توسط لنز مانند انحنای گوشه‌ها به درون و برآمدگی میانی تصویر از مشکلات معمول می‌باشند. اگر تغییر شکلی در عکسهای ماکرو دوربینتان دیدید نشانه وجود نقص در دوربینتان نیست، بلکه به معنی این است که این لنز برای عکاسی ماکرو طراحی نشده است. برای پنهان کردن مشکل از خط‌های واضح صاف افقی و عمودی در ترکیب بندی عکستان پرهیز نمایید و یا از تغییر شکلهای نرم افزاری برای تصحیح عکس استفاده نمایید. عکاسی ماکرو و نماهای بسیار نزدیک معمولا باعث تغییر شکلهای پرسپکتیو شبیه لنزهای واید می‌شود. استفاده از این خاصیت برای ایجاد حالات خاص در عکس ترفند خوبی است.

قطعات کوچک مقوای سفید و یک آینه برای روشن کردن سوژه مورد استفاده قرار گرفته‌اند. دوربین با استفاده از سه پایه ثابت شده است.

نورپردازی
چالش دوم درعکاسی ماکرو برای عکاس ایجاد نورپردازی مناسب برای سوژه است. این کار بخصوص هنگامی که دوربین به سوژه بسیار نزدیک باشد خیلی مشکل است. معمولا از فلاش نمی توان بطور موثری استفاده کرد، چون یا باعث تغییر رنگ عکس می‌شود و یا به احتمال زیاد باعث زیاد شدن بیش از حد نور بخاطر نزدیکی زیاد به سوژه می‌شود. در چنین حالاتی بهترین کار این است که فلاش را خاموش کرده و زحمت تهیه منبع نور مناسبی را بخود بدهید!
در هوای آزاد از نور خورشید و چند تکه آینه کوچک به عنوان منعکس کننده می توان برای حذف سایه‌های ناخواسته استفاده نمود. در محل سربسته نیز می توان با استفاده از لامپهای معمولی و بازتابنده‌های ساده به نتایج خوبی رسید. توجه کافی داشته باشید که ممکن است بخاطر حذف زردی نورهای تنگستن مجبور باشید تصحیح رنگ و تراز سفیدی مناسبی را در تصویر ایجاد نمایید. اگر آینه در دسترس نباشد یک تکه مقوای سفید نیز خوب است و نور را بطور مات بر روی سوژه بازمی‌تاباند. راه دیگر این است که یک مقوا را با فویل‌های آلومینیومی بپوشانید تا بازتابندگی آن را بالاتر ببرید. اگر لازم بود می‌توان برای توزیع یکنواخت‌تر نور روی سوژه از بازتابنده های بیشتری استفاده نمود.

این گل با استفاده از نور طبیعی روشن شده است. با مقواهای سفید نور پخش شده و سایه‌های تند حذف می شود. اگردوربین شما لنز زوم دارد شما مجبور نیستید دوربین را زیاد به سوژه نزدیک نمایید . این امکان بخصوص در زمانی که امکان نورپردازی درست تصویر وجود ندارد بسیار مفید است و زوم اپتیکال به شما اجازه می دهد تا دوربین را عقب ببرید و سوژه را براحتی نور پردازی نمایید و هنوز هم یک عکس تمام کادر داشته باشید. هنگامی که از زوم برای نزدیک کردن عکس استفاده می کنید استفاده از سه پایه و یا هر وسیله دیگر برای حذف لرزشهای دست یادتان نرود. دوربین دیجیتال یکی از بهترین راههای گرفتن عکسهای ماکرو است. بعضی دوربین ها می توانند در حد یکی دو سانتیمتر به سوزه نزدیک شوند. دیده شدن بلافاصله نتیجه کار در دوربین های دیجیتال امکان تصحیح اشتباهات احتمالی را ایجاد می نماید. باز هم بدانید، تجربه بهترین راهنما است، پس دوربین‌ها بدست، پیش بسوی استفاده از تمام تواناییهای ابزاری که در دست دارید! یک سکه با سه نورپردازی متفاوت: سکه زیری فلاش با نور هالوژن، وسطی هالوژن تنها و اولی فقط فلاش