سايت عکاسی با دوری جستن از بحث ها و تنش های موجود در جامعه عکاسی هميشه سعی نموده با اطلاع رسانی سريع و تخصصی در رشد و توسعه فرهنگ عکس و عکاسی سهم کوچکی داشته باشد. اين روزها مطالبی منتشر می شود که بسيار موجب تاسف است. با هر حرکت و هر برنامه ای در سطح جامعه عکاسی از سوی هر جريانی مخالفت می شود. اگر به مخالفت های گسترده ای که در طول يک سال گذشته با هر برنامه عکاسی که در سطح کشور برگزار شده نگاهی از بيرون داشته باشيم چه ارزيابی از وضعيت جامعه عکاسی بدست خواهد آمد؟ همه چيز و همه افراد را زير سوال می بريم بدون آنکه به هزينه سنگينی که بر اعتبار جامعه عکاسی تحميل می کند کوچکترين فکری کنيم. آنقدر اين رفتار را ادامه می دهيم تا به حريم خصوصی افراد هم وارد شويم و به خودمان اجازه می دهيم که برای قديمی ها و معلم هايمان هم تکليف تعيين کنيم و هيچ حريم و حرمتی برای هيچ فردی قايل نباشيم. ارگانی به انتخاب خود عکاسانی را برمی گزيند تا پروژه ای را به سرانجام برساند. به انتخاب عکاسان خرده می گيريم. آنهايی که از اين پروژه عکاسی می کنند به انتخاب آثارشان که خود برگزيده اند ايراد و اشکال می گيرند. کل مجموعه و تلاش های انجام شده را چون در آن نقش و سهم نداشتيم زير سوال می بريم. در جايی ديگر در روز اهدای جايزه ای در مصاحبه برگزيدگان را از پيش تعيين شده می دانيم و وقتی که خودمان برگزيده می شويم جايزه را با کمال ميل می گيريم و چند روز بعد هم می گوييم ديگر در اين مسابقه شرکت نمی کنم. چون باند بازی بود. آيا به عواقب رفتارمان کمی انديشيده ايم؟ آيا برای قديمی ها و معلم ها و استادهايمان حريم و حرمتی گذاشته ايم؟ آيا فکر اين را کرده ايم که با اين رفتارمان همه را به حاشيه می رانيم ؟ خستگی را بر تن متوليان هر کاری باقی گذاشته و برگزار کنندگان را از کرده خود آزرده و پشيمان می کنيم و با اين برخوردها کاری می کنيم که تداوم هر برنامه ای در جامعه عکاسی تبديل به يک کابوس برای متوليان شود. برای برپايی يک مسابقه نزد هر صاحب نظری که می رويم از پذيرش داوری خودداری می کند، چرا؟ غير از اين است که خودمان شرايطی ايجاد کرده ايم تا مانع حضور" آنها که می توانند" شود. اگر شما مسئول برپايی مسابقه يا نمايشگاهی شويد چه نام هايی را انتخاب می کنيد تا باند بازی نشود؟ هميشه سعی کرديم همه کاستی ها را به گردن برگزار کنندگان بيندازيم و از همه بی تقصيرتر خودمانيم که يا شرکت نمی کنيم و انتفاد می کنيم و يا شرکت می کنيم و طلبکار. در کدام شاخه هنر به اندازه عکاسی در اين يک سال گذشته مسابقه و نمايشگاه بر پا شد و در کدام شاخه هنر به اندازه عکاسی اين همه حرمت شکنی شده؟ چرا همه با يد تاوان ناآگاهی ما را نسبت به سوابق و فعاليت های قديمی ها و معلم ها بدهند؟ چگونه می توان استادانی را که حداقل 30 سال بزرگترند اينگونه مورد خطاب و عتاب قرار داد؟ با اين حرمت شکنی هايی که می کنيم از تازه واردها چه انتظاری داريم فکر برخورد آنها با خودمان را کرديم ؟ چاپ مطالب وبلاگمان در يک روزنامه سراسری به غير از زير سوال بردن ما و آبروی جامعه عکاسی چه نفعی خواهد داشت؟ به ياد داشته باشيم که فرصت طلبان بسيارند. بيهوده فرصت به دستشان ندهيم و حريم و حرمتی برای خودمان و بزرگترهايمان قايل شويم.
با اميد به اينکه ديگر مجبور به نوشتن چنين مطالبی نشويم.