اعضاء انجمن عکاسان ايرانشهر،عکاسی روايی را برای آخرين نمايشگاه خود برگزيدند در اين نمايشگاه که از روز شنبه 26 شهريور در نگارخانه ی مرتضی مميز خانه ی هنرمندان ايران برگزار می شود عکس های آرمان استپانيان – حميد آقايی – مرضيه خورسند – گوهر دشتی – نازلی عباسپور – مهرداد عسگری طاری – آرش فايض – مريم کيا – سارا کربلايی – مجيد محرابی - آتيه نوری – اسعد نقشبندی – امير نصيری و مامک يحيی پور به نمايش درخواهد آمد. اين نمايشگاه تا 2 مهر از ساعت 10 صبح تا 8 شب برای بازديد علاقه مندان باز است.

افتتاحيه : شنبه 26 شهريور از ساعت 17 تا 21
خانه هنرمندان ايران . خيابان طالقانی . خيابان موسوی شمالی . باغ هنر

عکسهای پياپی (Sequence)

عکسهای پياپی (Sequence) به مجموعه تصاويری می گويند که برای انتقال پيام يا القای تأثيری خاص به ترتيب معينی در کنار هم قرار می گيرند. عکاس از اين شيوه هنگامی استفاده می کند که تک عکس را برای بيان منظورش ناتوان می يابد. عکاسی پياپی در اين معنا به تهيه چند عکس از کار يا رخدادی گفته می شود که پيوسته در حال وقوع است و عکاس با تقطيع اين پيوستگی اتفاقی را که در زمان طولانی تر رخ داده در چندين کادر عکس خلاصه می کند. همه ما کمابيش با اين خلاصه گويی در سينما آشنا هستيم. کارگردان برای نشان دادن سفر شخصيت داستان از جايی به جايی ديگر با نشان دادن وی در پای پله های هواپيما در مبدأ و تصاويری از وی که در داخل هواپيماست و سر انجام هنگام پياده شدن از هوايپما در مقصد، در حداقل زمان به بيان منظور می پردازد.

عکسهای پياپی هم در حوزه بيانی و هم در حوزه علم، کاربرد دارد. مثلا" در بررسی رشد گياه و چگونگی شکفتن غنچه گل مهندسان شهر سازی و صنايع از اين شيوه برای بررسی جريان آمد و شد يا کار آمدی خط توليد بهره می گيرندو بدين ترتيب که از مکانی ثابت با فواصل زمانی معين چندين عکس می گيرند و سپس به منظور بررسی جريان، عکسها را در کنار هم قرار می دهند.

مشهور ترين و از نظر تاريخی مهمترين عکسهای پياپی را ادوارد مايبريج از حرکت اسب، حيوانات ديگر و انسان تهيه کرد. کارهای او در دهه های 1870 و 1880 و هنرمند هم عصرش اتين ژول ماری درک علمی از حرکت را توسعه داد و نحوه نمايش حرکت در نقاشی و طراحی کاملا" دگرگون کرد. تهيه عکسهای پياپی داستانگونه ( روايی )، از حدود نيمه قرن نوزدهم آغاز شد. بيشتر عکسهای پياپی روايی، در آن زمان بازگويی افسانه های پريان يا داستان های مشابه آن تصويرگری اشعار و ترانه های مردم پسند بودند، اغلب آنها فاقد عمق بودند و برخوردی فراتر از کتابهای کميک استريپ نداشتند.
بعضی از هنرمندان عکاس، از سالهای دهه 1960 تهيه عکسهای پياپی را به عنوان شيوه جدی بيان زيبايی شناسانه مطرح کرده اند. نامدارترين آنان، دوئين مايکز است که در آثارش رخدادی را در زمانی معين بازگو می کند. عکسهای پياپی به مايکز امکان می دهد تا تأثير بصری و روايی را که بر بيننده اعمال می شود مطابق خواسته اش هدايت کند و اثر تصاوير گاه فرويدی و غالبا" سوررئال خود را بر بيننده افزايش دهد.