روزنامه شرق امروز در سه مطلب به جايزه کاوه گلستان پرداخته است که قابل توجه است. کاوه کاظمی در يادداشتی با عنوان زندگی منجمد شده بود به تحريف هايی که درباره کاوه گلستان و عکس هايش صورت می گيرد اشاره دارد:
به دليل دنبال نمودن وضعيت امروز عكاسى در ايران غالباً از سايت ها و وبلاگ هاى جوانان بازديد مى كنم.
اخيراً در سايتى مطلبى تحت عنوان «مرگ، كليك، زندگى» آمده بود كه در مورد چهار عكس از جنگ ايران- عراق نوشته شده بود. يكى از عكس ها از كاوه گلستان بود كه از تعليمات بسيج گرفته شده بود و در آن يك بسيجى جوان با يك تفنگ برنو قديمى در حين مانور در حال پريدن از صخره اى ديده مى شد در حالى كه شخص ديگرى از بالا نظاره گر صحنه بود.
نويسنده مطلب كه اين عكس را يك صحنه ناب و نادر جنگى توصيف كرده بود، مشخص است كه آشنا به الفباى عكاسى نيست و قاصر از ارزيابى تصوير است وگرنه مسلم است كه كسى در صحنه جنگ با يك تفنگ تك تير چوبى از دور خارج شده حضور پيدا نمى كند!
بعد از كشته شدن دوست و همكار عزيزم كاوه گلستان عده اى كه در زمان حيات او از سر بغض و حسادت چشم ديدن او را نداشتند دست به قلم برده و در مقام ستايش او برآمدند. در كنار آنها عده اى از دوستان و همكاران مطبوعاتى او هم در تمجيد قلم نگاشتند. به نظر مى آمد كه گروه اول و دوم به موازات با يكديگر رقابت مى كنند! ادامه
----------------------------------------
سام فرزانه و ميلاد پيامی در گفتگويی طولانی با جيهان عمار داور اين دوره جايزه کاوه به بررسی توان جامعه عکاسی ايران - تاثير تکنولوژی ديجيتال در عکاسی امروز - وظايف دبير عکس و ... پرداختند که نتيجه کار مصاحبه خوب و آموزنده ای شده است:
• شما چه تغييرى در عكاسى ايران از چند سال پيش كه در ايران بوديد، مشاهده مى كنيد؟
اولين چيزى كه به نظر من مى رسد اين است كه تعداد حرفه اى ها در عكاسى ايران بيشتر شده است. مخصوصاً در عكاسى خبرى. در ضمن كسانى كه در دنيا سفر مى كنند و وقايع جهانى را پوشش مى دهند، نيز افزايش يافته اند. بعد از زلزله بم، دنيا اين فرصت را پيدا كرد كه استعداد هاى محلى بيشترى را در ايران كشف كند. فكر مى كنم لحظه هايى كه در جريان زلزله روى داد، باعث شد، دنيا كار عكاسان ايرانى را خيلى خوب مشاهده كند.
• به نظر شما عكاسان ما به لحاظ مهارت ها هم رشد كرده اند؟
فكر مى كنم ايرانى ها هميشه درباره عكاسى خيلى جدى بودند و پيش از اين هم در مرحله بالايى قرار داشتند. قبلاً كارها خوب بودند و حالا بهتر هم شده اند.
•چقدر ورود امكانات دنياى ديجيتال را در بالا رفتن سطح عكاسى ايران موثر مى دانيد؟ و چقدر ارتباطات جهانى عكاسان را در رشدشان اثربخش مى شماريد؟
در سال ۲۰۰۰ كه من به ايران آمدم، ايرانى ها درها را به روى روزنامه نگاران خارجى گشوده بودند و تعداد زيادى از خبرنگاران در ايران بودند. اين خبرنگارها به عكاس احتياج داشتند و در برخورد آنها با عكاسان ايرانى بود كه عده اى در ايران ديدند مى شود با عكاسى زندگى كرد. خب امكانات ديجيتال و كامپيوترهاى قابل حمل، به آنها كمك كرد كه احساس كنند، عكاسى را مى توان خيلى راحت تر انجام داد. ادامه
----------------------------------
و نگين شيرآقايی در مصاحبه با ليلی گلستان با عنوان براى بين المللى شدن زمان لازم است به بررسی دومين دوره جايزه و مقايسه ای با دوره اول پرداخته است:
«ليلى گلستان» خواهرى كه براى زنده نگه داشتن ياد برادرش جايزه عكس گلستان را راه اندازى كرد، آرزوهاى بزرگى در سر دارد، آرزوهايى كه بعد از برگزارى دومين دوره از جايزه عكس خبرى گلستان نزديك به نظر مى رسند. مى خواهد در آينده جايزه را منطقه اى و بعد بين المللى كند. به گفته خودش چندان براى اين كار عجله ندارد. بين المللى كردن جايزه نياز به مقدمات فراوان دارد. بايد پشتوانه قوى مالى داشت، گروهى را استخدام كرد تا برنامه ريزى امور را در دست گيرند و به كارها سر و سامان دهند. مى گويد: «ابتدا هدف تنها برگزارى جايزه اى براى بزرگداشت ياد كاوه بود و فكر نمى كردم كه اينقدر زمان ببرد. به عنوان كار جنبى به آن نگاه مى كردم اما اگر قرار باشد بين المللى باشد، بايد زمان زيادى براى آن گذاشت.» ادامه
