کاوه کاظمی در كارگاه عكاسی خبری

ایسنا - كارگاه عكاسی خبری ایسنا، صبح روز پنج‌شنبه ششم مهرماه، با حضور كاوه كاظمی - عكاس خبری و مستند اجتماعی - در سالن شهید حسن قریب این خبرگزاری برگزار شد.
در این كارگاه كه با عنوان "فتوژورنالیسم و برد آن در مطبوعات" و با حضور جمعی از هنرمندان عكاس، عكاسان مطبوعاتی و دانشجویان همراه بود، كاظمی به ویژگی‌های عكس خبری و نیز مشكلات عكاسی حرفه‌یی اشاره كرد و گفت: جاذبه‌ی این عكاسی به‌خاطر آن است كه در شاخه‌های متعدد كاركرد دارد.
به‌گمان او، در ایران اصلا عكاسی حرفه‌یی وجود ندارد؛ خبرگزاری‌ها عكس‌های خود را به‌رایگان در اختیار مطبوعات و دیگر خبرگزاری‌های خارجی و داخلی می‌گذارند. مطبوعات خارجی نیز معمولا بازار بسته‌ای دارند و راه پیدا كردن به آن بسیار سخت است. عكاس خبری اگر بخواهد وارد كار حرفه‌یی شود و به‌صورت مستقل عمل كند، وارد فعالیت بسیار دشواری شده است؛ چراكه نمی‌تواند منتظر وقایع خبری مهم بماند تا بتواند عكاسی كند.
كاظمی معتقد است: دوربین‌های دیجیتال به دنیای عكاسی كمك چندانی نكرده است، گرچه آن را تسهیل كرده و همه دوربین دارند و نیازی به ‌ظهور عكس نیست، اما در حال حاضر بهترین عكس‌ها توسط عكاسان آماتور گرفته شده است.
اشاره‌ی وی به عكاسی‌هایی بود كه از زندان ابوغریب - عراق - منتشر شده‌اند.
این عكاس خبری كه سابقه‌ی همكاری با نشریات بین‌المللی زیادی را در كارنامه‌ی كاری خود ثبت كرده است گفت: هر عكاس برای موفقیت باید برای خودش فكر و ایده‌ای داشته باشد و یك استراتژی را دنبال كند چون یك راه دراز مدت در پیش دارد. عكاسی را در ایران نمی‌توان به‌عنوان راهی برای امرار معاش فرض كرد، بلكه باید به آن عشق داشت. عكاس به‌غیر از داشتن چشمانی تیزبین باید درباره‌ی سوژه‌هایش مطالعه نیز داشته باشد.
او اضافه كرد: هر روزنامه یا مجله در دنیا سبك خود را داشته و نسبت به آن نیازشان از عكس استفاده می‌كنند؛ اما كلمات هستند كه آن عكس را خراب می‌كنند. اما چرا مجلات و روزنامه‌ها به خاطر كاریكاتورها و عكس بسته می‌شوند؟
وی همچنین به تفاوت عكاسی خبری و عكاسی مطبوعاتی سخن گفت و با اشاره به نمونه‌ای اظهار كرد: برخورد یك عكاس خبری با ‌محوطه‌ی حیاط یك مدرسه كه در آن اتفاقی نیست، آن است كه یا عكسی نمی‌گیرد و یا یكی، دو عكس برای اثبات حضورش در آن‌جا می‌گیرد، اما یك عكاس مطبوعاتی روز اول در محیط می‌گردد و از روز دوم به تدریج عكس می‌گیرد و در روز سوم یك گزارش به مجله می‌دهد.
او تاكید كرد: همیشه باید با عكس خشن برخورد كرد تا بتوانیم عكس‌ها را رد و تعداد آن‌ها را كم كنیم و آن‌ها را به‌صورت پازل در كنار هم قرار دهیم.
كاظمی به عكاسان جوان توصیه كرد: عكاسان اگر می‌خواهند كه عكاس بمانند و عكاسی كنند، ضروری است در تمام حالات بتوانند عكس بگیرند و فكر و ذكرشان عكس باشد و حتا در خواب هم به نقشه‌ی این‌كه چگونه می‌خواهند عكاسی كنند، فكر كنند.
وی افزود: به هر حال این بازار آشفته‌ای است كه عكاسان باید در آن كار كنند و هر كس باید خود راه خودش را پیدا كند. جشنواره‌ها و مسابقاتی كه در كشور برگزار می‌شود، بیشتر به‌خاطر منافع برگزاركنندگان است و معمولا هیچ‌گاه كسی دلش به‌حال عكس و عكاسی نسوخته است. مسابقات و جشنواره‌ها بی‌هویت شده‌اند. بیشتر شركت‌كنندگان عكاسان آماتور و یا نیمه حرفه‌یی هستند. هیات داوران هم داوری می‌كنند و بعد می‌گویند كه ما به این داوری اعتقادی نداریم. در عكاس ایران مسائلی هست كه شما نمی‌دانید، ولی روزی مشخص می‌شود، در عكاسی ایران حرف و دروغ‌گویی زیاد است.
وی اذعان داشت كه جوانان عكاس ایرانی پیشرفت‌های بسیاری كرده‌اند و عكس‌های آن‌ها در فاجعه‌ی بم، بسیار موفق بوده است و در عین حال گفت: بسیاری از دانشجویان هنوز با الفبای اولیه‌ی عكاسی آشنا نیستند. عكاسی را باید در جامعه یاد گرفت، 99 درصد از عكاسان جهان تحصیلات آكادمیك ندارد و سیستم دانشگاه‌ها در رابطه با تدریس عكاسی غلط است.
وی در پایان به عكاسان حاضر گفت: برای پیمودن این راه باید عزم جزم داشته باشید.