‏روز پنج شنبه 28 ارديبهشت هشتمين کارگاه سايت عکاسی با حضور اعضاء سايت در محل باشگاه وبلاگ نويسان ‏تهران برگزار می شود. اين کارگاه رأس ساعت 3 بعدازظهر آغاز می شود و به مدت سه ساعت در سه بخش زير ‏ادامه خواهد يافت.
‏
‏1-‏ نمايش فيلم عکاس جنگ (جيمز نچوی) ساخته : کريستين فری با زير نويس فارسی
‏2-‏ ترفندهای عكاسی در فضای باز – مهندس محمد رضا شهبازی ‏
‏3-‏ نمايش عکس های اعضاء و بحث و گفتگو درباره آثار اعضاء ‏

درباره فيلم عکاس جنگ

سايت اختصاصی فيلم www.war-photographer.com

همه لحظاتی که آنجا بودم، می خواستم فرار کنم. نمی دانستم بايد بگذارم و بروم يا اين که به فکر مسئوليت خود و دوربينم در بطن جنگ باشم! (جيمز نچوی)
جيمز نچوی در يکی از بی شمار مناطقی که برای مدتی با جنگ، مرگ، درد، رنج و خشونت دست و پنجه نرم می کرد، به دنبال عکس هايی بود که فکر می کرد بايد چاپ شوند تا همه احساسات موجود در آن لحظات را به مردم نشان دهد. اين فيلم در مورد مرد خجالتی و قهرمانی است که به عنوان يکی از شجاع ترين و خلاق ترين عکاسان جنگ شهرت پيدا کرد.

جوايز فيلم:
_ نامزد جايزه اسكار بهترين مستند بلند 2002
_ جايزه شهر اوزاكای ژاپن 2002
_ جايزه وزارت فرهنگ سوييس 2002
_ جايزه تماشاگران در جشنواره فيلم های مستند آفريقای جنوبی 2002
_ نامزد جايزه آدولف گريم در زمينه اطلاعات و فرهنگ 2003
_ نامزد جايزه بهترين فيلم مستند از بنياد فيلم سوييس 2002
_ نامزد جايزه گريرسون 2002
_ جايزه فونيكس از جشنواره بين المللی فيلم های تلويزيونی كلن 2002
_ جايزه نقدی بهترين فيلم مستند از جشنواره فيلم های مستند گنت، بلژيك 2002


کارگردان و فيلمنامه نويس: کريستين فری
فيلمبردار: پيتر ايندرگ ا ند
تدوين گران: ک . فری ، باربارا مولر
صدا برداران: فلورين ايدن بنز، مارتين ويتز، اينگريد استادلي
نسخه اصلی: انگليسی/ آلمانی، رنگی، 35 ميلیمتری، 96 دقيقه، نوامبر 2001
محصول: كريستين فری فيلم پروداكشن
Christian Frei Filmproduction
Schweizer Fernsehen DRS


يادداشت / ماريا گارسيا

كريستين فری، برای تصويركردن جيمز نچوی، يكی از عكاسان مشهور جنگ همراه با سوژه‌اش به مناطق دوردستی مانند اندونزی و مالزی و مكان‌های آشناتری چون كوزوو و نوار غزه سفر كرد. فری و نچوی از گورهای دسته‌جمعی، خويشاوندان عزادار، و همچنين نظاميان و جنگجويان خشن عكس گرفتند و سعی كردند موقعيت حرفه خطرناك و هولناك خود را روشن كنند. مصاحبه با همكاران نچوی از جمله كريستين امان‌پور و نيز كريستين بروستدت، تصوير فری از اين عكاس خبری خوش‌قريحه را كامل می‌كند.

عكاس جنگ با سكانسی آغاز می‌شود كه طی آن نچوی مشغول عكاسی از دهكده‌ای در حال سوختن است. تنها صدايی كه به گوش مي‌رسد، صدای شعله‌هايی است كه باقی‌مانده اسكلت چوبی خانه‌ها را می‌سوزاند و البته صدای شاتر دوربين. اين نگاهی تاثيرگذار و متفكرانه به عملكرد عكاس در هنگامه جنگ است. مشخصه نيمه اول فيلم، سكانس‌های مشابه و مصاحبه‌های ويژه از جمله مصاحبه‌های كوتاهی است كه در آن‌ها راجع به مسير‌های جديد در كار خود صحبت می‌كند. او كانون توجه خود را معطوف به قربانيان فقر كرده است و در سكانسی تاثيرگذار، از خانواده‌ای عكس مي‌گيرد كه كنار خط راه‌آهن زندگی می‌كنند.

در نيمه دوم فيلم، كنترل فری متناسب با مقدار وقتی كه برای تحليل كردن نچوی توسط خودش، در اختيار او می گذارد، كمتر می‌شود. يكی از فرود‌های فيلم در جايی است كه نچوی توضيح می‌دهد چگونه خشم خود را به طرف كارش «هدايت مي‌كند.» به ندرت پيش مي‌آيد كه فرد خلاق به وضوح در باره كارش صحبت كند (نچوی همان‌قدر كه هنرمند است، خبرنگار نيز هست) اما اين موضوع جای تأسف دارد كه عكاس شبيه يكي از مرشدان نيواِيج به نظر مي‌رسد. شايد او فاصله زيادی با عكاس ناآشنای فيلم رسانه سرد داشته باشد، شخصيتی كه هنگام تماشای عكاس جنگی نمي‌توانيد او را به ياد آوريد، اما تمام چيز‌هايی كه نچوی می‌گويد، مخاطب را متقاعد نمی‌كند كه او قدری از احساساتش دور نشده باشد. در واقع مسلماً اين عدم فاصله، دليلي بر غيرصادقانه‌بودن تصوير او مقابل دوربين است.

فيلم فاقد اطلاعات پايه در قالب خود زندگی‌نامه است. اين‌كه نچوی كجا متولد يا بزرگ شده است، والدينش چه می‌كرده‌اند، اين كه فرزندی دارد يا نه. تمام اين‌ها مخاطب را از شخصيت پيشاپيش مرموز او دورتر می‌سازد. ويژگی‌های خاص نچوی برای مخاطبان عادی غيرقابل درك است در حالی كه اين جزئيات می‌توانست آگاهی بيشتری در پی داشته باشد. تصميم فری برای حذف اين‌ موارد كار اشتباهی بوده ‌است. همچنين ديگر انتخاب‌هايی كه در سبك فيلم صورت گرفته، نيمه دوم آن را خسته‌كننده كرده است. مثلاً عادت فرِی برای معرفی همكاران نچوی و نشان دادن آن ها هنگام كار، پيش از روشن ساختن رابطه‌شان با نچوی يكی از اين موارد است. اين وضعيت روايت را تا مرز انحراف پيش مي‌برد.

عكاس جنگ با وجود زمان 96 دقيقه‌ايش قدری طولاني به نظر می‌رسد. مهم‌ترين دليل اين است كه فری روش‌های واضح و طبيعی برای پايان دادن فيلم را ناديده می‌گيرد. به علاوه او با بی‌اعتمادی به دست‌مايه فيلمش‌ دچار اشتباه می‌شود. عكاسی نچوی ماهيتاً دراماتيك است و فری تا حد فراوانی اين موضوع را به ما نشان می‌دهد. با اين حال او سكانسی طولانی را به نمايشگاه نيويورك و پرداخت رخوت‌آميز آن اختصاص می‌دهد. او به نچوی اجازه می‌دهد در تحسين يا سرزنش، از اين شاخه به آن شاخه بپرد، اما فری از جانب خود در بيشتر قسمت‌های فيلم بی‌تفاوتی معمول مستندسازان را نشان می‌دهد. در عين حال، وقتي ارتباط عاطفي او را در موقعيت‌های خطرناك كنار نچوی مي‌بينيد، اين موضوع واقعاً امتيازی برای فيلم محسوب مي‌شود.

كريستين فري
Christian Frei
متولد 1959 در شونن ورد سوييس. فارغ التحصيل روزنامه نگاري و ارتباطات از دانشگاه فرايبورگ. كارگرداني اولين فيلم در 1981. تهيه كننده و كارگردان مستقل از 1984 تاكنون. اولين فيلم بلند سينمايي او به نام ريكاردو، ميريام و فيدل درباره آرزوهاي يك خانواده براي مهاجرت به آمريكا، در سال 2001 با استقبال زيادي روبه رو شد.

منبع: چشم انداز سينمای مستند سوييس

نشانی محل برگزاری کارگاه:

باشگاه وبلاگ نويسان تهران (خانه فرهنگ گلها) از مسيرهای مختلفی قابل دسترسی است که به شرح زير است:
اگر با خودرو شخصی مراجعه می کنيد از مسيرهای زير استفاده کنيد.
خيابان کارگر شمالی- خيابان شهيد شکر الله (يکم) - ميدان فرشته - کوچه دوم گلها
ميدان فاطمی - ميدان گلها - خيابان گلها - خيابان مرداد - خيابان دوم - کوچه دوم گلها

و اگر با وسيله نقليه عمومی هستيد از اين نشانی استفاده کنيد.
بزرگراه جلال آل احمد - تقاطع کردستان - روبروی فروشگاه شهروند قزل قلعه - پارک گلها

نقشه

علاقه مندان به عضويت در سايت عکاسی برای شرکت در کارگاه ارديبهشت تا چهارشنبه 27/2/85 مهلت دارند تا اقدام به ثبت نام کنند. [ شرايط و مزايای عضويت ]