ايرج مهرگان در يکی از مطالب اخيرش چنين نوشته است: ‏

احقاق حقوق آری، ولی چگونه؟ ‏
سايت عکاسی و تعدادی از عکاسان خبری حرکتی را برای احقاق حقوق عکاسان شروع کرده اند که به عنوان حرکتی صنفی جای ‏تقدير دارد. ولی به عنوان يک ناظر خارجی بی طرف، بايد گفت که اگر به منبع اصلی مشکل و طريقه صحيح برخورد با آن ‏پرداخته نشود، احتمال به نتيجه نرسيدن اين حرکت بيشتر از موفقيت آن است. می توان تفاوت قائل بود بين سرقت و عدم ‏رعايت قوانين حق مولف. هم چنين ماهيت استفاده بدون ذکر نام از آرشيو شخصی يک عکاس بسيار متفاوت است با استفاده ‏ازعکس های وی که توسط يک خبرگزاری يا آژانس منتشر شده.‏
چنين به نظر می رسد که مشکل اصلی در اينجا به قوانين حمايتی بر می گردد. در نبوديک قانون موثر و مدون باز هم به کرات ‏شاهد اين قبيل مشکلات خواهيم بود. شايد استفاده از يک عکس از نظر اخلاقی صحيح نباشد ولی بايد ديد که اين عمل از ‏منظر قانون چگونه ديده می شود. شايد بتوان کاری را از نظر اخلاقی نکوهش کرد ولی آيا می توان آنرا از منظر قانونی نيز ‏محکوم کرد؟ احتمالا اگر اين وقت و انرژی صرف درخواست تصويب يا تغيير قوانين حمايتی قوی تری شود، نتيجه بهتری از آن ‏عايد خواهد شد.‏

سايت عکاسی: ‏
با سپاس از دوست و همکار خوبمان ايرج مهرگان از اعلام ديدگاه خود ذکر اين نکته را ضروری می‌دانيم که سال‌هاست که اين رويه از سوی مطبوعات ‏ايران دنبال می‌شود و سال‌هاست که ما از همان راهی که شما به آن اشاره کرديد احقاق حقوقمان را پی‌گيری کرديم. ( نگاهی به نوشته های قبلی در اين زمينه در سايت عکاسی گواه اين ادعا است) سال‌‏هاست که چشم‌مان به اين انجمن و آن انجمن بود و هست.‏‎ ‎‏مسير طولانی راه‌اندازی انجمن ملی عکاسان ايران را فقط به خاطر ‏احقاق همين حقوق دنبال می‌کنيم چون هيچ يک از تشکل‌های قبلی هيچ نکردند و به خوبی ديديم که در اين يک هفته هم ‏همه سکوت کردند. ‏
برای اطلاع بيشتر نگاهی به اساسنامه انجمن صنفی داشته باشيد در بند يک و شش ماده شش که به شرح وظايف انجمن ‏اختصاص دارد آمده است:

ماده 6 ) وظايف انجمن:
‏1-6)فعاليت در عرصه‌های حقوقی، فرهنگی، اجتماعی و قضائی در ارتباط با اعضاء كه به نحوی از انحاء به حرفه عكاسی ‏مطبوعاتی در همه اشكال آن مربوط می‌شوند، مشروط بر آن كه به منظور نفع نباشند.
‏6-6) پيگيری و اقامه دعوا در دادگستری و محاكم صالحه برای دفاع از منافع حرفه‌ای و صنفی اعضاء مطابق قانون.‏

منصور نصيری از اعضاء اين انجمن است و با معرفی نامه همين انجمن ويزای سوريه و لبنان را گرفت و با هزينه خودش به ‏اين سفر رفت. وقتی می گوييم از ماست که بر ماست. دلايل بسياری داريم. مدارک بسياری هم داريم. ‏
ما هرگز قصد ايجاد تنش يا بی‌ادبی به احدی را نداشته و نداريم. قصد تضعيف انجمن صنفی که به واقع تنها مأمن و ‏پناهمان هست را هم هرگز نداريم و هميشه در کنار انجمن صنفی بوديم، يک بخش ويژه خبری در سايت عکاسی از اولين روزهای ‏فعاليت ايجاد شد که به انعکاس خبرهای انجمن اختصاص دارد، برای تک تک اعضاء محترم هيأت مديره انجمن ‏احترام بسيار قائليم و خوب می‌دانيم که برای اداره انجمن چه سعی ها و تلاش‌های مستمری می‌کنند. ولی اين انتظار ‏را داريم که از براساس متن صريح اساسنامه انجمن از منافع حرفه‌ای و صنفی اعضاء دفاع کنند. آنهم نه با صدور بيانيه، ‏دفاع حقوقی، پيگيری و اقامه دعوا در دادگستری تا کسب حق پايمال شده اعضاء طبق بند 6 ماده 6 وظايف انجمن. انتظار ‏اول ما از انجمن بيمه، موبايل، زمين تعاونی، آرم طرح ترافيک نيست. هر سال بر سر داوری عکس‌های جشنواره مطبوعات ‏بين برگزار کنندگان و انجمن صنفی مشکلات بسياری پيش می‌آيد و هيات مديره محترم انجمن سعی و تلاش بسياری می‌‏کند تا در راستای اهداف صنفی، داوری تنها جشنواره مطبوعات کشور را بر عهده گيرد و بسياری تلاش های ديگر اما هيچ ‏يک از اين موارد در شرح وظايف اوليه انجمن نيامده است. دغدغه هيات موسس انجمن صنفی عکاسان مطبوعات در سال 78 ‏همان چيزی بود که امروز پس از گذشت 8 سال هنوز به نتيجه نرسيده است. ‏
می دانيم که تلاش های زيادی شده - جلسات متعددی برگزار شده - قول های بسياری داده شده اما آنچه که از انجمن صنفی پس از يک دوره طولانی فعاليت انتظار می رود بيش از اينهاست.