از همه عکاسان عزیزی که از زنده یاد بهمن جلالی عکس دارند و همچنین لطف کرده و در مراسم تشییع پیکر وی در خانه هنرمندان، بهشت زهرا و مراسم یادبود در خانه هنرمندان عکاسی کرده‌اند، خواهشمندم در صورت تمایل نسخه‌ای از عکس‌های خود را برای من به ایمیل ranajavadi@yahoo.com ارسال یا به دفتر مجله عکسنامه به نشانی: ایرانشهر شمالی، نبش کوچه یگانه، شماره 229، طبقه اول تحویل دهند.

عصر دوشنبه سوم اسفند 88 همه آمده بودند تا در مراسمی که به یاد بهمن جلالی برگزار شده بود حضور یابند.
مراسمی ساده و صمیمی که با صدا و تصویر بهمن جلالی همراه بود بار دیگر یاد و خاطره او را برای حاضران تازه کرد.
در این مراسم که دو ساعت ادامه داشت. لیلی گلستان، محمدحسن خوشنویس، آناهیتا قباییان، حمید سوری، محمد چرمشیر، مهران مهاجر درباره بهمن جلالی سخن گفتند و صبا علیزاده ضمن بازگویی خاطره‌ای از بهمن جلالی قطعه‌ای به یاد استادش با کمانچه نواخت.
علاوه بر این پخش فیلم کوتاهی از مراسم به خاکسپاری بهمن جلالی، نمایش مجموعه عکس‌های انقلاب، اسلاید شو جنگ تحمیلی (خرمشهر)، بخشی از مصاحبه کاوه گلستان با بهمن جلالی و گزیده‌ای از صدای مصاحبه‌های بهمن جلالی از بخش‌های مراسم بزرگداشت چهلمین روز درگذشت بهمن جلالی بود.

سخنان لیلی گلستان در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)
سخنان محمدحسن خوشنویس در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)
سخنان صبا علیزاده در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)
سخنان مهران مهاجر در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)
سخنان محمد چرمشیر در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)
سخنان حمید سوری در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)
سخنان آناهیتا قباییان در مراسم یادبود بهمن جلالی (بشنوید)

همزمان با این مراسم در قزوین هم مراسمی به یاد بهمن جلالی برگزار شد.

گزارش ایسنا - گزارش مهر - گزارش فارس

چهل روز پس از درگذشت بهمن جلالی، عکاس نامدار ایران، مجله عکسنامه مراسمی را به یاد او از ساعت 17.30 روز دوشنبه سوم اسفند 1388 درخانه هنرمندان ایران برگزار می‌کند. در این مراسم چند تن از هنرمندان و صاحب نظران درباره این معلم عکاسی ایران صحبت خواهند کرد و همچنین گزیده‌ای از عکس‌های او به نمایش در خواهد آمد.

بر خود واجب می‌دانم که از سوی خود و خانواده «بهمن جلالی» از همه دوستان و هنرمندان گرانقدر، انجمن‌ها و تشکل‌ها و موسساتی که با حضور گرمشان، کلامشان، نگاهشان، ارسال گل یا پیام تسلیت از راه دور و نزدیک در این روزها سعی در کاهش غم و اندوه ما داشته و در تحمل این سوگ مشارکت کرده اند، به ویژه شاگردان پر مهرش که خود نیز عزا دارند، تشکر و قدردانی کنم. سلامتی، سعادتمندی و بقای همه شما عزیزان را از ایزد یکتا آرزومندم.
 به امید روزهای بهتر!

عصر امروز سه شنبه بیست و نهم دی 88 مراسم بزرگداشت بهمن جلالی با حضور جامعه عکاسی ایران، چهره‌های سرشناس فرهنگ، ادب، هنر و اندیشه، بستگان و وابستگان و شاگردان بهمن جلالی در مسجد الرضا برگزار شد.
اسفند جلالی در یادداشتی که در مراسم قرائت شد درباره برادرش چنین گفت: «بهمن جلالی را همه می‌شناسید در مورد او جزء ستایش و تحسین سخن نمی‌توان گفت. برادرم «بهمن» از هنرمندان محبوب دوره‌ی‌ معاصر بود و در همه‌ دوران‌ها بسیار درست کار کرد و برای دیگران و بخصوص من الگوی شایسته بود، زندگی او پر از خوبی و خاطره است که قرار نیست با مرگش به فراموشی سپرده شود. اگر امروز اینجا در کنار هم جمع شده‌ایم بواسطه زندگی پرشکوه اوست که قرار نیست تمام شود.»
دکتر حسن حبیبی و دکتر محمود بروجردی از چهره‌های شاخصی بودند که علی رغم بیماری در این مراسم حضور یافتند. همچنین داریوش شایگان فیلسوف سرشناس ایرانی در مراسم بزرگداشت بهمن جلالی حضور داشت.
اساتید دانشگاه، هیات مدیره انجمن‌ها و تشکل‌های عکاسی، مراکز علمی و آموزشی، دانشگاه‌ها، اصحاب رسانه و مطبوعات، مدیران گالری‌ها، شرکت‌های عرضه کننده محصولات عکاسی در مراسم بزرگداشت بهمن جلالی حضور داشتند.

مراسم بزرگداشت بهمن جلالی روز سه شنبه بیست و نهم دی 88 از ساعت 18 الی 19.30 در مسجد الرضا واقع در خیابان خرمشهر، خیابان عشقیار، میدان نیلوفر برگزار می‌شود.

اگر چه این تاریخ از همان ساعات اولیه درگذشت بهمن جلالی اطلاع رسانی شده بود اما متاسفانه روزنامه همشهری به اشتباه مراسم بزرگداشت را دوشنبه (امروز) اعلام کرده است که بدینوسیله توجه مخاطبان محترم را به روز صحیح مراسم بزرگداشت جلب می‌کنیم.

عکس: اسماعیل داوری

عکاس «روزهای خون، روزهای آتش» و جنگ تحمیلی ناباورانه، آرام از میان ما رفت و عکاسی ایران آموزگاری متعهد و مهربان را از دست داد.
برگ‌های شریف و پرافتخار تاریخ معاصر با چشمان پویای این تصویگر بزرگ برای آیندگان جاودانه و پایدار شد و آموزه‌های او سرمشقی شد برای نسل نوین عکاسی امروز ایران.
او تعهد اجتماعی عکاس را، به پشتوانه نیم قرن فعالیت حرفه‌ای، پیوسته به نسل امروز عکاسان یادآور شد و دغدغه‌های دلسوزانه و کارشناسانه خود، برای حفظ میراث تصویری بر جای مانده از گذشتگان را به نسل امروز منتقل کرد.
بهمن جلالی متعهدانه به آینده‌ی تلاش‌های خود چشم دوخته بود و نیروی بزرگ عکاسان نسل جدید ایران را باور داشت.
او فراتر از یک عکاس متعهد، همچون پژوهشگر تاریخ به پیرامون خود نظر می‌افکند و عکاسی را برای انجام تعهدات اجتماعی در عرصه ارتباطات سرآمد می‌دید. وی در سنگر آموزش و نشر تا واپسین لحظه‌های حیات خود تلاش کرد تا نسلی کوشا، پویا و میراث دار فرهنگ پای به میدان نهد.
انجمن عکاسان ایران، درگذشت این آموزگار پرتلاش را ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه عکاسی ایران می‌داند و بدین وسیله به بازماندگان آن زنده یاد، به ویژه همراه و یاور او خانم رعنا جوادی و تمامی عکاسان کشور تسلیت می‌گوید.

ساعت دوازده و ده دقیقه امروز یکشنبه بیست و هفتم دی 88 پیکر بهمن جلالی پس از بدرقه‌ای باشکوه و شایسته در دامن خاک آرام گرفت تا به خوابی ابدی رود.
از اولین دقایق صبح امروز دوستان، شاگردان و همه آنهایی که بهمن جلالی را می‌شناختند و می‌توانستند در مراسم وداع با او شرکت کنند در مقابل خانه هنرمندان جمع شدند. از چهره‌های سرشناس عکاسی، سینما، هنر، ادبیات تا دانشجویی که یک ترم شاگرد بهمن جلالی بود همه به احترام او آمده بودند تا شاید باور کنند که بهمن جلالی دیگر در بین ما نیست. از نکات قابل توجه در این مراسم حضور منتقدین بهمن جلالی بود.
ساعت 9.30 با ورود پیکر بهمن جلالی به محوطه خانه هنرمندان صدای شاتر صدها دوربین فضا را پر کرد و در دقیقه‌ای هزاران عکس از وداع با استاد مسلم عکاسی ایران به ثبت رسید.
سخن را اکبر عالمی آغاز کرد و پس از او اسماعیل عباسی بیانیه انجمن عکاسان ایران را قرائت کرد. سپس مهدی فیروزان دوست و همکار بهمن جلالی در انتشارات سروش سخنانی را بیان کرد در ادامه نوشته محمد حسن خوشنویس مدیر دفتر پژوهش‌های فرهنگی قرائت شد. حمید سوری، محسن راستانی و آیدین آغداشلو دیگر سخنرانان این مراسم بودند که هر یک دقایقی کوتاه درباره بهمن جلالی و نقش او در عکاسی و هنر ایران سخن گفتند.
به درخواست و اصرار اکبر عالمی از رعنا جوادی، وی در سخنی کوتاه از حضور همه تشکر کرد و جمعیت حاضر با ادای احترام به پیکر بهمن جلالی برای بدرقه وی راهی بهشت زهرا شدند.
ساعت دوازه و ده دقیقه پیکر بهمن جلالی در قطعه هنرمندان و با حضور جمع کثیری از جامعه عکاسی و هنرمندان به خاک سپرده شد.
روحش شاد و یادش گرامی

عکس: امیر خلوصی

گزارش ایسنا +

روزنامه مردمسالاری امروز با چاپ عکس بهمن جلالی در صفحه اول به  مروری بر چهاردهه عکاسی بهمن جلالی پرداخته است. +
خبرگزاری ایسنا در این زمینه گفتگویی‌هایی را با سیف‌الله صمدیان، داریوش شایگان، فاطمه معتمدآریا، محسن راستانی، صادق تیرافکن، افشین شاهرودی، محمد ستاری و آناهیتا قباییان منتشر کرده است. +

در حالی که ساعاتی از درگذشت بهمن جلالی نگذشته است مرگ غیر منتظره او که با شُک بزرگ برای آنهایی که او را می‌شناختند همراه بود با بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها رو به رو شد.
در حالی که همه خبرگزاری‌های داخلی خبر درگذشت بهمن جلالی را منعکس کردند درگذشت وی از چشم رسانه‌های خارجی هم دور نماند و ضمن انعکاس خبر درگذشت وی شاهد پخش گزارش و مصاحبه از شبکه‌های رادیوی و تلوزیونی این رسانه‌ها بودیم. صدا و سیما نیز در بخش‌های خبری درگذشت بهمن جلالی را منعکس کرد.
درگذشت بهمن جلالی در صفحه اول و داخلی اکثر روزنامه‌های امروز صبح آمده است و روزنامه آرمان با چاپ عکس وی تیتر «بهمن جلالی هم رفت» را برگزیده است. ­ +

در حالی که جامعه عکاسی ایران هنوز در شک از دست دادن بهمن جلالی است و بسیاری درگذشت وی را باور ندارند تعدادی از وبلاگ‌های عکاسان به انعکاس این ضایعه پرداخته‌اند.
سایت عکاسی آمادگی دارد پیام‌های تسلیت، یادداشت، عکس و مطالب شما را برای درگذشت بهمن جلالی منعکس کند. مطالب خود را از طریق بخش نظرات همین مطلب یا صفحه تماس با ما و یا ایمیل info@akkasee.com ارسال کنید.

لینک‌های مرتبط:
ایسنا - ­ مهر - ­ ایرنا - ایلنا - فارس - خبر آنلاین - جام جم آنلاین - همشهری آنلاین - شبکه خبر - بی بی سی
اسماعیل عباسی - محمدرضا طهماسب پور - نفیسه مطلق - محمد خیرخواه - محمد تاجیک - زانیار بلوری - سیدمجتبی خاتمی

­

بهمن جلالی، عکاس و استاد عکاسی ایران درگذشت و بیست و پنجم دی 1388 در تاریخ عکاسی ایران برای همیشه ماندگار شد. بی شک درگذشت وی اتفاق مهم و تاثیرگذاری در عکاسی ایران خواهد بود که گذشت زمان فقدان او را مشخص خواهد کرد. جلالی به عنوان یک کارشناس و صاحب نظر عکاسی با دیدگاه‌های مستقل و تاثیرگذارش حرف‌های زیادی برای گفتن داشت حرف‌هایی که نشان از دغدغه و دلنگرانی‌های همیشگی وی برای عکس و عکاسی ایران داشت صحبت‌های جلالی از تاریخ عکاسی ایران تا مسایل روز عکاسی را در بر می‌گرفت. دیدگاه‌هایی که به دلیل صراحت بیانش با واکنش‌ها و بازتاب‌هایی همراه بود.
جلالی از معدود عکاسان ایرانی بود که جایگاه جهانی داشت و به عنوان یک عکاس ایرانی آثار او در معتبرترین نمایشگاه‌های دنیا به نمایش در می‌آمد. سال 86 مهمترین اتفاق زندگی جلالی، به گفته خودش برپایی نمایشگاهی بزرگ از آثارش در بنیاد "تاپیس" شهر بارسلون اسپانیا بود. + نمایشگاهی که با بازتاب گسترده مواجه شد و پس از آن در چند شهر اروپا + به نمایش گذاشته شده بود.
آخرین فعالیت بهمن جلالی مدیریت هنری نمایشگاه 165 سال عکاسی ایران بود که ماه گذشته در پاریس برگزار شد.
بهمن جلالی در سال 2009 میلادی از سوی بنیاد نیدرزاکسن برنده جایزه «سپکتروم» به مبلغ 15 هزار یورو شد + که قرار بود در ژانویه 2011 (دی 1389) با برپایی یک نمایشگاه بزرگ و چاپ یک کتاب از آثارش در موزه اشپرنگل (هانوفر) آلمان به وی اهدا شود. وی این روزها در تدارک آماده سازی آثارش برای این نمایشگاه بود.
سوابق کاری، هنری و فعالیت‌های بهمن جلالی به اندازه‌ای است که در این نوشته نمی‌گنجد. در روزهای آتی بیشتر درباره وی خواهیم نوشت.
مراسم تشییع پیکر بهمن جلالی ساعت 9 صبح روز یکشنبه بیست و هفتم دی از مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود. همچنین مجلس بزرگداشت وی ساعت 18 تا 19/30 سه شنبه بیست و نهم دی در مسجدالرضا واقع در خیابان خرمشهر، خیابان شهید عشقیار، میدان نیلوفر برگزار می‌شود.
سایت عکاسی درگذشت بهمن جلالی را به همسرش رعنا جوادی، دوستان و نزدیکان، شاگردان و جامعه عکاسی ایران تسلیت می‌گوید.

زندگینامه: بهمن جلالی (1323- 1388)

عکس: شاهرخ حیدری

اخیرا شاهد نمایشگاه‌های عکسی از چند سینما گر بوده‌ایم که زمزمه نارضایتی برخی از عکاسان را به دنبال داشته است.
این موضوع که در رونامه‌ها هم منعکس شده، واکنش جمعی از عکاسان + از جمله بهمن جلالی را بر انگیخته است. آنچه در پی می‌خوانید سخنان وی در قالب یک یادداشت است.

گربه مسکین اگر پر داشتی

ما هیچ راه دیگری نداریم جز اینکه نگاهمان را به عکاسی عوض کنیم.
آنچه ظرف ده پانزده ساله اخیر در عکاسی اتفاق افتاده، یک انقلاب مهم است. انقلابی معادل نمونه‌های پیشین خود که عکاسی را گام به گام متحول کرد و به پیش راند. اگر بخواهم به چند نقطه اوج این مسیر اشاره کنم باید بگویم اولین تحول، اختراع دوربین جعبه‌ای کداک است که همه مردم را قادر کرد عکس بگیرند و عکس از عکاسخانه‌ها بیرون آورد.
دیگری وقتی بود که دوربین لایکا ساخته شد. دوربین سی و پنج میلیمتری سبک و کوچکی که تعداد بیشتری عکس می‌گرفت و به عکاسان خبری امکان داد که همه جا بتوانند عکس بگیرند. چیزی که تا پیش از آن امکان نداشت.
انقلاب بعدی، ساختن پولاروید بود با آن شعار افسانه‌ای‌اش«بگیرید و ببینید» که دیدن عکس را در لحظه عکاسی امکان پذیر کرد.
تحول بعدی ظهور دوربین‌های دیجیتال بود که همان کار پولاروید را انجام می‌داد منتهی با دقت بسیار بیشتر، آسان‌تر و سریع‌تر و کارخانه پولاروید را به ورشکستگی کشاند.
و در نهایت دوره‌ای که ما در آن به سر می‌بریم، انقلابی است که در آن همه مردم دنیا عکاس‌اند.
دیگر لازم نیست افراد حتما دوربین داشته باشند. حتی با موبایل‌هایشان هم می‌توانند عکس بگیرند. این رویداد ابعاد جهانی دارد و فقط مختص ما نیست. از چین شروع شده و در برمه و در جنگ غزه بوده و ما هم شاهد آن بوده و هستیم.
با این مقدمه می‌خواهم بگویم هر کسی می‌تواند عکس بگیرد. هر کسی هم می‌تواند از عکس‌هایش نمایشگاه بگذارد ما هم می‌توانیم نقد کنیم. منتهی باید دنیایمان وسیع تر از نوک دماغمان بشود. در غیر اینصورت با همان معیارهای دنیای کوچک خودمان، به جای نقد عکس، عکاس را نقد می‌کنیم.
واضح‌تر بگویم، به ما ربطی ندارد کسی که نمایشگاه عکس را گذاشته، هنرپیشه یا کارگردان سینماست آهنگر است یا رفتگر و یا کارمند. یا این فرد عکس خوب می‌گیرد یا عکس بد. شما هم اگر می‌توانید عکسش را نقد کنید.
اینکه ما به جای نقد اثر، نگاه منتقدانه خود را متوجه صاحب اثر می‌کنیم، از اکسپو صبا در سال گذشته آغاز شد.
در آن زمان مسوولین برگزار کننده اکسپو، از چند بازیگر و کارگردان معروف دعوت کردند که عکس‌هایشان را در اکسپو در معرض فروش بگذارند. و نه یک بار، من شاهدم که بارها  تماس گرفتند و درخواست شان را تکرار کردند.
تنها به این جهت که وجود کارگردان و هنرپیشه معروف وسیله اعتبار بازارشان شود و متاسفانه آنها هم بدون اینکه بدانند وارد این بازی شدند.
سپس، سیل انتقادات عکاسان به حضور اهالی سینما اوج گرفت اما هیچ کدام به اصل موضوع نپرداختند. هیچ کدام اقدام صبا را زیر سوال نبردند و هیچ کدام نگفتند که این «شو» از پایه و اساس ایراد دارد.
به هر حال آن روزها گذشت... تا امروز که باز شاهد برگزاری نمایشگاه‌های عکسی از سوی اهالی سینما هستیم و زمزمه‌های نارضایتی مجددا بلند شده است و در روزنامه‌ها انعکاس پیدا کرده.
می‌خواهم از نویسنده یکی از این شکایت نامه‌ها، که خود عکاس است، بپرسم که این چه نوع برخوردی است؟ این چه نوع آدابی است؟
سینما هنر عام‌تری از عکاسی است. ممکن است هزاران نفر مخاطب یک فیلم باشند و آن را ببینند. اما عکسی که من می‌گیرم و در نمایشگاه می‌گذارم، همان شب اول شاید دویست نفر بیننده داشته باشد، که حرفه‌شان این است که شب‌های افتتاحیه بروند و از نمایشگاه‌ها دیدن کنند. از روز دوم دیگر در نمایشگاهم پرنده پر نمی‌زند.
این طبیعی است که هنرپیشه‌ها و کارگردان‌ها خیلی محبوب‌تر از من عکاس، با چهل سال سابقه کاری، هستند. من این را قبول می‌کنم.
من قبول می‌کنم که هدیه تهرانی بسیار محبوب‌تر از من است.
بازیگر خوبی است و چهره سرشناسی است و میلیون‌ها نفر هم می‌شناسندش و چون می‌شناسندش و دوستش دارند، عکسش را می‌خرند.
ما که نمی‌توانیم بگوییم شما وارد این جرگه نشوید.
اصلا چه کسی به شما صلاحیت داده که بگویید نباید عکس بگیرید؟ مگر یک هنرپیشه، یک نقاش، یک نویسنده، یا یک دکتر بخواهد عکس بگیرد باید از شما اجازه بگیرد؟
روز اولی که کیارستمی عکس‌هایش را به نمایش گذاشت، عده‌ای از عکاسان نوشتند این عکس‌ها آماتوری یا دانشجویی است. داخل پرانتز هم باید بگویم که این لغت «دانشجویی» هم از آن حرف‌هاست. هر عکس بدی که می‌بینیم می‌گوییم این عکس دانشجویی است. اصلا نمی‌دانم کی گفته دانشجو بد عکس می‌گیرد؟
برگردم به موضوع اصلی، کیارستمی آنقدر شجاعت داشت که با آن نام و شهرت اش، عکس گرفت و به شما نشان داد و در معرض داوری تان قرار داد.
این که عکس‌هایش آماتوری است و دانشجویی سال اول هم می‌تواند این عکس‌ها را بگیرد، چه معنایی دارد؟ این که نقد نمی‌شود.
به هر حال گذشت تا دیدیم که چقدر عکس‌های کیارستمی مورد توجه قرار گرفت و آماتوری که نیست بماند، بلکه باید گفت بسیاربدیع و تیزبینانه است.
میلیون‌ها آدم پشت فرمان ماشین نشسته‌اند و بارش باران و حرکت برف پاکن ماشین شان را دیده‌اند اما تنها این آدم به آن توجه کرده و عکس گرفته و وقتی در اشل بزرگ ارایه می‌کند دنیای دیگری را به ما نشان می‌دهد. اینجا دیگر همه زبان‌ها بسته شد.
در خیابان جمهوری هزاران دوربین پشت ویترین مغازه‌ها گذاشته‌اند و هر کس می‌خواهد می‌خرد و عکس می‌گیرد. مگر همین آدم‌های معمولی با همین موبایل‌هایشان به ما نشان ندادند که چه کارها می‌توان کرد.
همدانی‌ها مثلی دارند که می‌گوید:
گربه مسکین اگر پر داشتی
تخم گنجشک از هوا برداشتی
این حکایت ماست. الحمدلله که پر نداریم و گرنه جنبدنده‌ای از دست ما نمی‌توانست بگریزد.
خدا شاهد است اگر عکس خوب بگیرید، اگر بتوانید ارتباطات خود را با دنیا برقرار کنید با گالری‌ها با کریتورها با و با موزه‌ها، عکس شما هم خریدار پیدا می‌کند.
حرف آخر من این است که عزیزان من، دنیا و معیارهای آن عوض شده است. باور کنید که همه عکاس‌اند، اگر می‌توانید ماحصل کارشان را نقد کنید. زیر سوال بردن خودشان کسی را به جایی نمی‌رساند. این برخوردهای انحصارطلبانه مختص آدم‌هایی است با دنیاهای کوچک. هر کس دوربین خرید، هر کس موبایل داشت و هر کس با این‌ها عکس گرفت، کار بسیار خوبی می‌کند. عکس خوب بگیرد، عکاس خوبی است. عکس بد بگیرد، باید عکسش را نقد کرد.

موزه «quai Branly» شهر پاریس چند روزی است میزبان، نمایشگاه 165 سال عکاسی ایران و دومین دوره بینال «Photo Quai» است. ­بهمن جلالی، که اخیرا از سفر افتتاح این دو نمایشگاه باز گشته است، به استقبال قابل توجه فرانسویان­ از نمایشگاه اشاره کرده و می‌گوید: «متاسفانه در خارج از کشور عکاسی ایران و به ویژه تاریخ آن ناشناخته مانده است. بنابراین هر رویدادی که آنها را با این چشم انداز جدید رو به رو کند، مورد استقبال قرار می‌گیرد.»
او که کریتور بخش 165 سال عکاسی ایران بوده است، در نشستی برای مخاطبان شرح می‌دهد که عکاسی ایران قدمتی به اندازه تاریخ اختراع عکاسی دارد و اتفاقا با یک فرانسوی آغاز شده است.
جلالی درباره تقسیم بندی‌هایی که برای این بخش در نظر گرفته است، چنین می‌گوید: «شروع نمایشگاه با قسمت تاریخی بود که خود دو بخش مجزا داشت. در یکی، یازده عکس اوریجینال از سوریوگین نمایش داده شد که متعلق به یک مجموعه دار فرانسوی بود و در دیگری، 52 عکس از عکاسان مختلف دوره قاجار، به صورت اسلاید ارایه شد.»
او ادامه می‌دهد: «در قسمتی دیگر، باز دو بخش از قبل از انقلاب داشتیم. یکی مربوط به شروع عکاسی هنری با احمد عالی که اولین کسی است که در دهه چهل ژانر هنری عکاسی را معرفی کرد.
دیگری هم مربوط به عکس‌های مستند قبل از انقلاب بود که عکس‌های کاوه گلستان و من در آن قرار داشت.
بخش نهایی هم مربوط به عکاسی هنری معاصر ایران بود  و آثاری از صادق تیرافکن، شادی قدیریان، رعنا جوادی، مهرداد نراقی، دادبه بصیر، جمشید حاتم و مهران مهاجر در آن به نمایش گذاشته شدند.
در کل در این قسمت از نمایشگاه، صد و بیست اثر به نمایش در آمدند که وزن اصلی از نظر تعداد عرضه آثار، روی بخش آخر قرار داشت.»
اما انتخاب آثار این بخش، اعتراضاتی را در جامعه عکاسی برانگیخته است و گروهی معتقدند جای آثار بسیاری در بخش 165 سال تاریخ عکاسی ایران خالی است.
جلالی به این انتقادات چنین پاسخ می دهد: «شما وقتی می‌خواهید از دوره تاریخی به این بزرگی در فضایی محدود سخن بگویید، ناچار به برنامه‌ریزی و انتخاب هستید. ما بر اساس فضایی که به این کار اختصاص داده بودند، سعی کردیم عکاسانی را که در کار خود شاخص و راهگشا بوده‌اند انتخاب کنیم.»
جلالی عنوان 165 سال تاریخ عکاسی ایران که در پوستر هم آمده است، را ناشی از اشتباه موزه می‌داند که سبب ایجاد سوء تفاهماتی شده است.»
او می‌گوید: «من با این پرسش رو به رو شده‌ام که اگر این مجموعه مربوط به تاریخ عکاسی بوده است، چرا مثلا آثار هادی شفائیه که بنیانگذار عکاسی پرتره در ایران است یا نیکول فریدنی که مناظره ایران را ثبت کرده، در آن  نیست. جواب ساده است، برای اینکه بخش 165 سال را حول سه بخش تاریخ عکاسی، مستند و هنری برنامه ریزی کرده بودیم و نوع کار این بزرگان به تعریف ما از نمایشگاه نمی‌خورد.»
جلالی می‌افزاید :«اگر فضا بزرگ بود، می‌توانستیم منظره و پرتره و گرایش‌های دیگر را هم بگنجانیم، اما همانطور که گفتم، ما باید آثار را در قالب برنامه ریزی‌مان انتخاب می‌کردیم.»
نمایشگاه 165 سال عکاسی ایران که سی و یکم شهریور در موزه «quai Branly» افتتاح شده، به مدت دو ماه برپا خواهد بود.

عکس‌هایی از نمایشگاه:

­­­

­

1 | ­2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

­ ­

 مصاحبه RFI با بهمن جلالی

دویچه وله- بنیاد نیدرزاکسن اعلام کرد که جایزه سپکتروم، که هر سه سال به یک عکاس هنرمند اهدا می‌شود، در دور آینده که بهار سال ۲۰۱۱ برگزار می‌شود، به بهمن جلالی عکاس ایرانی تعلق خواهد گرفت.
هیئت داوران بنیاد اطلاع داده است که در آغاز سال ۲۰۱۱ نمایشگاهی از کارهای بهمن جلالی در موزه اشپرنگل (هانوفر) گشایش می‌یابد که طی آن بهمن جلالی جایزه خود را دریافت خواهد کرد.
بهمن جلالی که در سال ۱۳۲۳ به دنیا آمده، از سال ۱۳۴۹ به صورت حرفه‌ای به کار عکاسی پرداخته است.
او در طول نزدیک ۴ دهه، در همه رشته‌ها و با تمام تکنیک‌ها عکاسی کرده است. عکس‌های مستند و گزارشی او از وقایع انقلاب و سپس جنگ هشت ساله با عراق، این وقایع سرنوشت‌ساز را به صورتی مؤثر ثبت کرده است. مجموعه عکس‌های او از انقلاب سال ۱۳۵۷ بهتر از هر گزارش و روایتی، سیر تحولات را بیان می‌کند.

نگاه کاوشگر و خلاق
جلالی با فعالیت مستمر و تجارب پربار خود، به مضامین هنری، تاریخی، سیاسی و اجتماعی بیشماری فرم بخشیده است. دوربین او در ثبت تحولات اجتماعی ایران، زندگی روزمره‌ی مردم عادی و سرنوشت محیط بومی میهنش همواره حاضر و خلاق بوده است. او با دستکاری هنرمندانه عکس‌های دوران قاجار، گذشته را با معنای تاریخی تازه‌ای معرفی کرده است.
جلالی نه تنها با عکس‌های خود، بلکه همچنین به عنوان ناشر و مدرس در معرفی عکاسی به عنوان یک فرم هنری، به جامعه ایران نقش به‌سزایی داشته است. جایزه‌ی نقدی سپکتروم به مبلغ ۱۵ هزار یورو، یکی از معتبرترین جوایز عکاسی در جهان است که به ویژه بر جایگاه عکاسی به عنوان رسانه‌ای مدرن در راستای هنرهای تصویری تأکید می‌کند.

عکس ناتمام، کار مشترکی از تورج ربانی و عمید راشدی سه شنبه 19 خرداد در خانه هنرمندان به نمایش در می‌آید.
مستند عکس ناتمام که برنده سیمرغ بلورین بهترین فیلم مستند بلند از جشنواره فیلم فجر شده، به مرور زندگی و آثار بهمن جلالی عکاس ایرانی پرداخته است.
فیلم ساعت 18 به نمایش در می آید و سپس مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.
تورج ربانی دانش آموخته عکاسی است و پیش از این ساخت دو مستند میراث و سفر سنگ را در کارنامه خود دارد.
عمید راشدی، دیگر کارگردان این اثر، دانش آموخته کارشناسی ارشد ادبیات نمایش است.
علاقمندان به حضور در این برنامه، که به همت انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند ایران برپا شده، می‌توانند در زمان مقرر به خیابان موسوی (فرصت شمالی)، خیابان ایرانشهر شمالی، باغ هنر، خانه هنرمندان ایران مراجعه کنند.

مصاحبه سایت عکاسی با تورج ربانی و عمید راشدی:بهمن جلالی در عکسی ناتمام

اولین نمایشگاه عکس‌های رضا دقتی‌ در کنار مزار احمد شاه مسعود، سردار آزادی، کاروان سالار پایداری، قهرمان ملی‌ و رهأیی افغان و افغانستان از اشغال گران روس و طالبان، روز اول خرداد ماه ۱۳۸۸ به روی صدها دیدار کننده گشوده شد. مجموعه این تصاویر نمایشگاهی است به وسعت دره ی پننمایشگاهاغی است بر راه، فروغی بر دل.
پنجاه عکس از دوران رزم پر شور جانهای شیفته ی آزادی و استقلال سرزمین افغانستان، دره دلتنگ پنجشیر را به دیدارگاه یاران و یاوران راه و یاد شیر دره ی پنجشیر بدل ساخت. احمد شاه مسعود به روایت رضا دقتی زنگ کاروانی را به صدا درآورد که روزگاری مرگ را سرود آزادی و آزادگی کردند، از این دره گذشتند و به تاریخ پیوستند.
فراوانی دیدارگران این نمایشگاه، که کوشش و همت کسانی چون احمد والی‌ مسعود، برادر شاه مسعود و دکتر عبدالله وزیر سابق امور خارجه افغانستان و از یاران بسیار نزدیک شاه مسعود و رضا دقتی جزء آن است، از همان نخست نشان میدهد راه درازِ برجای مانده بی رهرو نیست و راهبران در یادها زنده میمانند. [گزارش تصویری]

رضا دقتی عکس‌های خود را از احمد شاه مسعود در افغانستان به نمایش می‌گذارد.
احمدشاه مسعود ملقب به شیر پنجشیر از فرماندهان و مجاهدین افغان بود که سالها با ارتش شوروی سابق که افغانستان را در اشغال داشت، جنگید و پس از آن درگیری‌هایی با گروه طالبان داشت. وی روز ۱۸ شهریورماه ۱۳۸۰، بر اثر انفجار انتحاری دو تروریست عرب مظنون به ارتباط با شبکه القاعده که خود را خبرنگار معرفی کرده بودند، در ولایت تخارافغانستان کشته شد.
رضا دقتی در دعوت نامه نمایشگاه خود نوشته است: «در سال‌های مبارزه با روس‌ها روزی دو نفرمان به غاری پناه بردیم.
سوال کردم: بعد از آزادی افغانستان کدام چوکی است که برای خود نگه می‌داری و از مال دنیا چه می‌اندوزی؟ گفت: از مال دنیا فقط کتاب‌هایم را و از چوکی‌ها، فقط چوکی معلم مکتب یکی از قریه‌ها را.
با خود گفتم، چنین است رسم بزرگی و آزاد مردی.»
دقتی برای اولین پس از سه دهه عکاسی از مردم افغانستان و احمدشاه مسعود، مجموعه منتخبی از ا عکس‌هایش را به نمایش در می‌آورد.
نمایشگاه وی اول خرداد (جوزا) در دره پنجشیر افتتاح خواهد شد.

در سالن بزرگ موزه یادبود جنگ جهانی دوم، نمایشگاهی از عکس‌های کتاب «جنگ و صلح» رضا دقتی به نمایش در آمده است. در کنار این عکس‌ها، چیدمانی هم از وسایل حرفه‌ای و شخصی او در سفرهای مختلف  قرار گرفته است.
موزه یادبود جنگ جهانی دوم که در شهر کان در شمال فرانسه واقع شده، هر ساله محل برگزاری کنکور بین المللی دانش آموزان فرانسه زبان است. شرکت کنندگان در این کنکور، متن‌های دادخواهی خود را برای دفاع از حقوق بشر به مسابقه می‌گذارند و بهترین دادخواهی‌ها جوایز بین‌المللی دریافت می کنند.
این نمایشگاه رضا دقتی که از یازده بهمن ماه آغاز شده و تا ده فروردین ماه سال آینده ادامه دارد، به سبب انتخاب او به عنوان رییس هیات داوران این کنکور برپا شده است.
کتاب جنگ و صلح، در نوامبر 2008 توسط انتشارات انجمن ملی جغرافیا، نشنال جئوگرافی، به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در سطح جهان انتشار یافت.
اهمیت موزه یادبود جنگ دوم شهر کان در این است که آخرین نفرات ارتش آلمان نازی در زمان جنگ دوم جهانی در این شهر از نیروهای متفقین شکست خوردند.

فیلم مستند «عکس ناتمام بهمن جلالی» برای اولین بار در بخش مستند بلند بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر به نمایش در می‌آید. مراحل تحقیق و پژوهش این فیلم از سه سال پیش آغاز و تصویر برداری آن سال گذشته کلید خورد. تدوین و تصویر برداری فیلم بطور متناوب از فروردین 87 در جریان بوده است.
این فیلم به زندگی و آثار بهمن جلالی عکاس شناخته شده ایرانی می‌پردازد و زوایایی از تاریخ عکاسی ایران را نیز جستجو می‌کند.
فیلم را تورج ربانی تهیه کرده است و عمید راشدی و تورج ربانی کارگردانی آن را بر عهده داشته‌اند. تدوین این فیلم نیز بر عهده بیژن میرباقری کارگردان شناخته شده سینما بوده است.
این فیلم به مدت 62 دقیقه در روزهای جمعه هجدهم بهمن در ساعت 13.30 و سه‌شنبه بیست و دوم بهمن در ساعت 18 در سینما آزادی به نمایش در می‌آید.

بهمن جلالی، به اتریش رفت تا نمایشگاه مروری بر چهل سال فعالیت‌اش را در «گراتس» افتتاح کند.
گراتس دومین شهر بزرگ اتریش است و قرار است Kunsthaus Graz از یازده بهمن تا بیست و پنجم فروردین میزبان عکس‌های این هنرمند باشد.
مجموعه آثاری که در این نمایشگاه ارایه می‌شود سال گذشته در بنیاد «تاپیس» شهر بارسلون اسپانیا به نمایش در آمده بود.
او برای گردآوری این آثار دو سال تلاش کرده و در آن مجموعه‌های ماهیگیرها، معماری خاکی کویر ایران، شهر بوشهر، استودیو چهره‌نگار و عکس‌های قاجار گنجانده است.
در بخش دیگری از این نمایشگاه دو کلیپ  ازعکس‌های دوران انقلاب  که  کار مشترک بهمن جلالی و رعنا جوادی است وعکس‌های جنگ به نمایش در می‌آید.
او همچنین اخیرا رعنا جوادی را در سفری دو هفته‌ای به بیروت همراهی کرد تا در کارگاهی که بنیاد «Arab Foundation»  برگزار می‌کرد، شرکت کنند.
این بنیاد که روی شیشه‌های قدیمی کشور‌های عربی کار می‌کند اساتیدی از نقاط مختلف را دعوت کرده بود تا درباره این گونه نگاتیوها، شرایط و نوع تخریب شان و چگونگی حفظ و مرمت آنها بحث کنند و شیوه ساخت آرشیوهای عکس و نگاتیو را آموزش دهند.