نمایشگاهی از عکس‌های ابراهیم حقیقی بعدازظهر جمعه یکم اردیبهشت‌ماه سالجاری با عنوان «طبیعت بی‌جان» در گالری آران گشایش می‌یابد.
قرار است در این نمایشگاه ۱۸ عکس با موضوع طبیعت بی‎جان در آثار نقاشان کلاسیک جهان به نمایش درآید. ابراهیم حقیقی درباره‌ی آثارش در این نمایشگاه می‌گوید: «این آثار تقریبا یک بازسازی عکاسانه از نقاشی‌های طبیعت بی‌جان کلاسیک است. این آثار در اصل ترکیبی از نقاشی و عکاسی است که در آنها بیشتر به نقاشی‎های دوران قبل از مدرنتیه توجه کرده‎ام. در این عکس‌ها از نقاشی‎های طبیعت بی‎جان از جمله ظروف، میوه، قرقاول و ... استفاده کرده‎ام مثل آثار سزان و یا تمام آثاری که در دوران نقاشی کلاسیک آفریده شده‌اند.»
وی این آثار را خاطره‌ی طبیعت بی‎جان از نقاشی کلاسیک جهان می‌داند و می‌گوید: «نقاشان کلاسیک با استفاده از پرنده، بشقاب، ظروف و پارچه‌های خاص و قرار دادن برخی اشیا روی میز و نورپردازی خاص، طبیعت بی‎جان را نقاشی می‌کردند. من از طریق این آثار نقاشی، آثاری را به وجود آورده‎ام که در هر عکس چیدمانی خاص از طبیعت بی‌جان را می‌توان دید.»
گشایش نمایشگاه: جمعه یکم اردیبهشت ۹۱، ساعت ۱۵ تا ۲۱
نمایشگاه به مدت دو هفته ادامه دارد.
بازدید همه روزه از ساعت ۱۱ تا ۱۹
گالری جمعه‌ها‌ی غیرافتتاحیه تعطیل است.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

نخستین نمایشگاه بهاره‌ی گالری آران بعدازظهر جمعه ۱۸ فروردین‌ماه جاری با نمایش عکس‌هایی از ابراهیم خادم‌بیات با عنوان «دوراهی‌ها، سه راهی‌ها» گشایش می‌یابد.

فریدون آو، نقاش و طراح ایرانی، در معرفی این عکس‌ها در کاتالوگ نمایشگاه می‌نویسد:
«انتخاب‌ها: کدام راه را انتخاب کنیم وقتی که تفاوت چندانی بین آنها نیست. ابراهیم خادم‌بیات، عکاس مستندنگاری‌ست در مسیر تبدیل شدن به هنرمندی دوربین به دست. این پیوند مبارکی است بین قدرت گرایشات مفهومی و تجربیات تکنیکی فوق‌العاده. من شاهد این تحول بوده‌ام. اولین‌بار ده سال پیش وقتی برای ثبت و عکاسی مجموعه‌ای از آثارم با او ملاقات کردم، از او انتقاد کرده و تشویقش نمودم که کار شخصی خود را دنبال کند. اینک او لنز دوربینش را به سوی چشم‌اندازهای جامعه‌ی بهم‌ریخته‌ی خود معطوف نموده. او پیشنهاد می‌کند و همزمان جواب می‌دهد لیکن بیننده را در نقطه‌ی عطف جاد‌ی پیش رو قرار می‌دهد.»
ابراهیم‌ خادم‌بیات ضمن گرامیداشت خاطره‌ی فریدون مام‌بیگی این نمایشگاه را به  یحیی دهقانپور پیشکش کرده است.

گشایش نمایشگاه: جمعه ۱۸ فروردین ۱۳۹۱
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

جمعه ۱۶ دی نمایشگاه آرش حنائی با عنوان «۰۲-هنرمند سرخوش-کفش‌های راهی-خالی-زمین.پی اس دی» در گالری آران افتتاح می‌شود.
در مقدمه این نمایشگاه آمده است: مجموعهٔ «۰۲-هنرمند سرخوش-کفش‌های راهی-خالی-زمین» در قالب یک کلاژ ناهمگون به نمایش در می‌آیند و ترکیبی از پروژه‌هایی با مباحث مختلف را به یک دامنهٔ واحد می‌آورند. این پروژه‌ها یا ناتمام و یا در حال انجام هستند. محتوای این مجموعه‌ها به باور هنرمند، حداقل در یک نقطه به هم مرتبط می‌شوند. گویی که فیلم‌های خام چهار فیلم سینمایی بدون نتیجهٔ خاصی برای یک فیلم نهایی تدوین شده باشند.
هنرمند سرخوش شخصیتی است ضد ارزش‌های یک هنرمند آرمانگرا، گاهی رویا‌پرداز و گاهی متوهم و گاهی از فرط ناامیدی سرخوش و سرگردان. گاهی به وقایع دست می‌اندازد و گاهی به تصاویر ذهنی‌اش بسنده می‌کند و بی‌آنکه هدف مشخصّی را دنبال کند و یا در صدد شکل گیری یک مجموعه برآید، مدام در حال تولید است. هنرمند سرخوش معتقد است که مجموعهٔ همسان و هم شکل، ارزش‌های فردی را سلب می‌کند و او را به تکرار و تعهّد به مخاطب سوق می‌دهد تا آنجا که نتیجه به هدف تعبیر شود. هنرمند سرخوش بر تنوّع فرم و رنگ و فضا سازی تاکید می‌کند تا کلمات و مفاهیم را در حیطهٔ واژه ایمترادف محدود سازد و تفسیر و تحلیل را بر گردن مخاطب بیاندازد. برای مثال در قسمت «خالی» مفهموم تهی بودن که غالباً با توضیحات فاخر فلسفی همراه است، با استفاده از تصاویر و وسایل پیش پا افتاده نظیر جعبهٔ خالی، معمّای لاینحلّ یا تفنگ‌های خالی و گل‌های تزیینی که «تهی» بودن را قالب می‌گیرد به سخره کشیده می‌شود یا به عبارتی «خالی»، «توخالی» می‌شود.»
افتتاحیه جمعه ۱۶ دی از ساعت ۱۵ تا ۲۱
نمایشگاه تا ۶ بهمن از ساعت ۱۱ تا ۱۹ ادامه دارد. گالری جمعه‌های غیر افتتاحیه تعطیل است.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

جمعه ششم آبان نمایشگاه عکس امیر موسوی با عنوان «سرزمین عجایب» در گالری آران افتتاح می‌شود.

در مقدمه نمایشگاه آمده است:
«بازی کردن با فرم‌های موجود در محیط پیرامون بدون کوچک‌ترین تغییر در آنها عنصر اصلی آثار امیر موسوی می‌باشند. تکرار عناصر ثابت در کنار متغیر‌ها و پیداکردن نقاط مختلف تمرکز. حذف کردن و رسیدن به ساده‌ترین شکل خطوط و سطوح. ثبت کردن آنچه از نظر او زیباست. در مجموعه جدید سرزمین عجایب، زمان متوقف می‌شود گوئی دیوار نگاره‌های شهر در خیره گی بیننده را برانداز می‌کنند. نقاشی‌های دیواری به عکس مبدل شده و نهایتا «با چاپ روی بوم مجددا» به نقاشی تبدیل می‌شوند. بازی نور و سایه و چیره دستی هنرمند در به ثبت رساندن زوایای خاص است که آثار این عکاس را متمایز می‌نماید.
به گفته خود او: ‌.
همانگونه که نمی‌شود شعر را معنا کرد، من از ترجمان عکس‌هایم گریزانم.
آنقدر می‌دانم که با عکس برخورد نقادانه، مستند گونه، اجتماعی و یا مفهومی ندارم.
از نقاشی به عکاسی رسیدم. از‌‌ همان ابتدا عاشق سطح بودم، و سطح دار‌ترین سوژه برای سلیقه‌ام دیوار‌ها بودند و پر از زندگی. دیوار‌ها شخصیت یک شهرند. نقاشی‌ها دیواری که البته ارزان‌ترین شکل برای زیباسازی شهریست و چند سالیست که دوباره رواج پیدا کرده است.
اتفاق بودن این نقاشی‌ها بروی دیوارهای ناصاف و کج و معوج و بافت دار بجای مرمت و یا نوسازی آنها و طنازی این سروهای ایستاده بر دیوار‌ها یی که شاید سال دیگر مخروبه‌ای بیش نباشند برایم نمود واقعیتی است از سرزمین ماست، سرزمیی که در آن زندگی می‌کنیم.. دیوارهایی که از کنارشان گذر می‌کنیم بدون آنکه صدایشان را بشنویم.»

نمایشگاه تا ۱۸ آبان از ساعت ۱۱ تا ۱۹ ادامه دارد. گالری جمعه‌های غیر افتتاحیه تعطیل است.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

نمایشگاه گروهی «مرثیه برای بی‌گناهی» با ادای احترام به قربانیان جنگ ایران و عراق با آثار جاسم غضبانپور، وفا بیلال و بکتاش سارنگ جوانبخت از اول مهرماه در گالری آران برپا می‌شود.
در این نمایشگاه عکس‌هایی از جاسم غضبانپور که در سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۷۰ در شهرهای جنگ‌زده و به ویژه خرمشهر عکاسی شده، به نمایش درمی‌آید.
غضبانپور درباره این مجموعه به ایسنا گفته است: «این عکس‌ها لایه دیگری از جنگ را مرور می‌کند و در هیچ‌کدام از تابلو‌ها خبری از جنازه و خون و خونریزی نیست، بلکه نگاهی دیگر به جنگ را دنبال می‌کند. عکس‌های این مجموعه در حد فاصل عملیات بیت‌المقدس و اوج جنگ عکاسی شده، اما نگاه متفاوتی را در جنگ دنبال می‌کند.»
غضبانپور در این مجموعه هشت تابلو ارائه کرده است که در کنار آن آثار دیگری از وفا بیلال و بکتاش سارنگ جوانبخت به نمایش درآمده است. وفا بیلال هنرمند عراقی مقیم آمریکاست که در نمایشگاه یاد شده یک پرفرومنس اجرا می‌کند.
بکتاش سارنگ جوانبخت نیز مجموعه عکس و چدیمانی را در این مجموعه به نمایش می‌گذارد.
نمایشگاه تا ۱۷ مهر از ساعت ۱۱ تا ۱۹ ادامه دارد. گالری جمعه‌های غیر افتتاحیه تعطیل است.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

در مقدمه نمایشگاه آمده است:
در ۳۱ شهریورماه سال ۱۳۵۹، راس ساعت ۱۲ ظهر به وقت بغداد، ۱۹۲ هواپیمای جنگنده عراقی به سمت اهداف تعیین شده بر فراز خاک ایران به پرواز درآمدند. موج دوم حمله در ساعت ۳ بعداز ظهر آغاز شد.
چند ساعت بعد در جواب قرارگاه استراتژیک نیروی هوائی ایران در بوشهر در عملیاتی گسترده جنوب عراق را هدف قرار داد.
 بدین ترتیب جنگی طولانی که طی هشت سال صد‌ها هزار نفر قربانی گرفت آغاز شد. زندگی میلیون‌ها انسان کاملا «تغییرکرد و خسارتهای اجتماعی و مالی سنگینی برای دو کشور به جا گذاشت.
آلن کلارک، وزیر دفاع انگلستان در سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۹، سال‌ها بعد اعلام کرد «که منافع غرب در جنگ ایران و عراق و ادامه هرچه بیشتر آن، به بهترین نحو تامین می‌شد»
اکنون پس از گذشت سی سال از آغاز این جنگ، برای اولین بار یک گروه کوچک از هنرمندان دو کشور گردهم آمده‌اند تا این  درد مشترک را بازگو نمایند.
در این نمایشگاه آثار عکاسی مستند هنرمند برجسته جاسم غضبانپورکه از شاهدان عینی جنگ ایران و عراق بوده و آرشیو عکس او گاهشمار این جنگ خانمانسوز محسوب می‌شود نمایش داده خواهد شد. آثار حاضر در این نمایشگاه از  میان عکس‌های دردناک رزمندگان و کشته شدگان جنگ که عاشقانه برای ثبت در تاریخ گرفته شده انتخاب نشده است بلکه مجموعه‌ای است که تا سرحد امکان از درونمایه‌ای ضد جنگ برخوردار است؛ برای معصومیت از دست رفته، زندگی‌های از هم پاشیده و یقین ِ به شک تبدیل شده.
وفا بیلال هنرمند عراقی در همکاری و همصدائی با همتایان ایرانی خود در اعتراض به این تجاوز و خشونت ناشی از آن با اجرای یک پرفورمنس به بیگناهانی که در دوسوی مرز‌ها قربانی این جنگ بودند، ادای احترام خواهد نمود. این پرفورمنس و ویدئوی مربوط به آن با عنوان «بانگ». با حضور بیش از هشتاد جوان ایرانی اجرا خواهد شد.
در این یادبود برای رفتگان و بازماندگان جنگ درونمایه‌های اصلی ِ یادآوری، کشته شدگان و غیاب آنان، و سرنوشت بازماندگان که بندرت به تصویر کشیده می‌شود، می‌باشد.
‌بکتاش سارنگ جوانبخت، جوان‌ترین هنرمند حاضر در این نمایش است که خود در سالهای جنگ به دنیا آمده.
در آثار او رنج انسانی بخصوص از نوعی که توسط همنوع اعمال می‌شود، بصورت بارزی به بیننده منتقل می‌شود. همانند هم نسلان خود، او هم باعواقب یک جنگ خانمان برانداز که علی الخصوص پس ازبروز یک انقلاب مهم رخ داد، درگیر بوده. نسل طلائی هنرمندانی که علیرغم همه کمبود‌ها اصالت انسانی را باور دارند.

عکس: جاسم غضبانپور

جمعه هفدهم تیر ۹۰ نمایشگاه منتخبی از عکس‌های سایت عکسبازی در گالری آران افتتاح می‌شود. عکس‌های این نمایشگاه را ندا رضوی‌پور، رامین صدیقی، کاوه کاظمی، مهران مهاجر، شهره مهران انتخاب کردند و روز‌های یکشنبه و دوشنبه ۱۹ و ۲۰ تیر نشست‌های مرتبط با نمایشگاه برگزار می‌شود.

بازیکنان: سارا ابری، ساسان ابری، هدیه احمدی، شیرین اقتصادی، احسان امانی، امید امیدواری، آرش امیرعضدی، بنفشه امین، هدی امین، سیاوش بختیارنیا، فرهاد بهرام، رامین بیرق دار، مهسا تهمتن، حسام تهمتن، امیرآراد ثنایی، امیر جدیدی، مصطفی جعفری، پولاد جواهر حقیقی، سمیرا حاتمی‌زاده، مهدی حسنی، مختار حسین‌زاده، هوفر حقیقی، حنا حنائی، فردید خادم، مهسا خلیلی‌پور، علیار راستی، حمیده رضوی، بیتا ریحانی، سارا ریحانی، محمد مهدی زابلی، سارا زندوکیلی، حسام سماواتیان، شقایق سیروس، بهناز شمشیری، دلبر شهباز، سارا صلاحی، مهدی علیزاده، ارشاد فتاحیان، دانا فرزانه‌پور، حامد فرهنگی، سپنتا قاسم خانی، سارا قنبری، سهراب کاشانی، عباس کوثری، بهمن کیارستمی، سیمین گلشن، مجید لشگری، نیلوفر لهراسبی، بهنام محرک، نیما مقیمی، علی اکبر محمدخانی، احسان منصوری، امیر موسوی، بابک مهربانی، نازنین میرزابیگلی، سیاوش نقش بندی، مجید نیک اعتقاد، محمد نیک دل، افروز نبوی، پندار نبی‌پور

هاله انواری، موسس سایت عکسبازی درباره این نمایشگاه نوشته است: «به نظر می‌رسد که هر سی سال یک بار خاطره‌ها را از بین می‌بریم. با هر عکسی که سوزانده یا پاک می‌شود، تکه‌ای کوچک از نقش بزرگ‌تر خاطره جمعی‌مان را گم می‌ کنیم، سپس واقعیتی بازسازی می‌شود که خوشایند ویرایش آن روز باشد.
پایگاه اینترنتی «عکسبازی» در فروردین ماه ۱۳۸۸ شکل گرفت با این امید که به مکانی تبدیل شود که در آن ایرانی‌ها بتوانند دور از کلیشه‌های رایج و ساده انگاریهای اگزوتیک سردبیران، تصاویر خود را بازآفرینند. در سلسله بازی‌های عکسبازی، بازیکنان فضا‌ها و حال و هواهائی را به نمایش می‌گذارند که گرچه برای همه ما آشناست ولی برای دیگران چندان قابل دسترس نیست.
اگر چه در ابتدا عکسبازی یک پروژه دیجیتالی شخصی بود، امروز تبدیل به آرشیوی تصویری شده از لحظه‌های زندگی روزمره ایرانیان از دریچه عدسی دوربین‌های خودشان. عکسبازی دیگر یک حرکت جمعی ست، سکوئی برای «مستند سازی شهروندان». مکانی امن برای حفط آن تکه‌ها که دیگر نباید گم شوند.»

نشست‌های یکشنبه ۱۹تیر (۴ تا ۸ بعداز ظهر)
- هاله انواری: در باب چرا و چگونگی به وجود آمدن سایت عکسبازی
- پولاد جواهر حقیقی: اعترافات یک عکسباز
- سارا زند وکیلی کار‌شناس ارشد عکاسی: عکس که بازیچه نیست! هست؟
... عکس‌های بی‌. شمار که در عبور و مرور زنجیروار، اهالی دهکدهٔ شلوغ جهانی را به تندخوانی تصویری عادت داده‌اند، کلیدی‌‌ترین بازیکنان میدان بازی مجازی‌اند که معنای تماشا را به کلی در چشم هواداران خود تغییر داده‌اند؛ تماشاچیانی که به آسانیِ چند کلیک، می‌توانند خود مربی و داور هم باشند!

نشست‌های دوشنبه ۲۰ تیر (۴ تا ۸ بعداز ظهر)
- فیلم کوتاه - علیار راستی: ادیشن و امضا؟؟ ‌. (مصاحبه با تنی چند از دست اندارکاران)
- مهران مهاجر عکاس و استاد دانشگاه: مجموعه عکس چیست؟ چه گونه‌هایی دارد و با چه ویژگی‌هایی می‌توان یک مجموعه را مشخص ساخت؟ آیا اساساً ضرورتی دارد در عکاسی به شکل مجموعه کار کنیم؟
- نیلوفر سرلتی کار‌شناس ارشد مطالعات فرهنگی: بیانیه هنرمند Artist's Statement - پیوند هنرمند با اثر هنری‌اش تا کجا امتداد دارد؟ مرزهای یک اثر هنری تا کجاست؟ - قرارگرفتن بیانیه هنرمند در کنار آثار هنری در نمایشگاههای امروزه، چگونه این مرز‌ها را جا به جا می‌کند؟
- نیما علیزاده - آ گ استودیو: شیوه‌های جدید چاپ و ارائه عکس

نمایشگاه تا ۵ مرداد ادامه دارد.

جمعه بیست و سوم اردیبهشت ۹۰ نمایشگاهی از آثار‌ ناهید توکلی با عنوان «خون بر شمشیر» در گالری آران از ساعت ۱۵ تا ۲۱ افتتاح می‌شود.
این نمایشگاه که شامل ۱۲ عکس رنگی در اندازه‌های ۹۶×۱۴۰ سانتی متر است تا ۲۹ اردیبهشت از ساعت ۱۱ تا ۱۹ ادامه دارد.
در کاتالوگ نمایشگاه به قلم هنرمند آمده:
آیا «تکنیک» مجموعه‌ای از قواعد مربوط به درک ریخت‌شناسی از توانایی‌ها و کارکردهای شیئی مدیوم نیست؟ نه عکس گرفته‌ام و نه نقاشی کشیده‌ام و نه تصویری می‌سازم. این دوره که مجموعه «خون بر شمشیر» نام دارد فرا‌تر از جذابیت افکت‌های روزآمد برایم نوعی واکنش است به شنیدن و دیدن و البته موازی با زندگی عادی یک آدم بی‌توقع در این نقطه مبهم جغرافیایی. این‌ها روزمره‌اند به آن معنا که هر آنچه از طریق رسانه عمومی دیدم و شنیدم یا به تجربه زیستی دریافتم اعم از صوری و غیر صوری بدون اندکی سعی برای پختگی یا زیبندگی هنروار بازگو کرده‌ام. اینکه نتیجه کار در کدام مدیوم می‌گنجد خیلی در نتیجه کارم تاثیر ندارد. هراس من از «شنیدن با واسطه» آن چیزی است که خواهید دید یا نخواهید شنید، در حالی که ناگواری جاری همچنان با بیست و چهار فریم در ثانیه از هزاران رسانه در انتشار خواهد ماند.
گالری آران: تهران، خیابان خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

نمایشگاه انفرادی جمشید بایرامی با عنوان «به همین سادگی» از جمعه هفدهم دی ۸۹ در گالری آران افتتاح می‌شود.
این مجموعه شامل عکس‌هایی سیاه و سفید و رنگی‌ در ابعاد ۱۰۰×۱۵۰ سانتیمتر ارائه شده‌ است.

همایون عسکری سیریزی در کاتالوگ نمایشگاه این چنین نوشته است:
«به همین سادگی» عنوان فروتنانه‌ای به نظر می‌رسد، ذیل ِ نام عکس‌هایی که جمشید بایرامی در گذر سال‌ها، بی‌هیچ مداخله یا داوری، همچون آینه‌ای بی‌غش در فراروی واقعیت، غنا و زیباییشان را برتابیده است، گرچه در لحظاتی بس کوتاه، اما زمان را چنان بر تارک آن ثانیه‌های خرد دوخته که هر عکس به سندی از تاریخ می‌ماند، همچون آمیزه‌ای شگرف از معنا و زیبایی که از پرتو حضور هموارهٔ او در بستر رخدادهای مهم روزگارش، رنگ و بویی سراسر اجتماعی دارد.
پنداری او همه جا بوده است، در همهٔ این سال‌ها، از کف خیابان‌های تیرماه در کنار انبوه آدمیانی هر کدام به سان تیرکی استوار تا در تپه ماهورهایی دورافتاده در دشت‌های زمستان، در جستجوی انسان، که حضور زندگی را در عکس‌های او جلوه گر باشد.
در عکس‌هایش، رو به حقیقتی دشوار، آنجا که قضاوتی را به انتظار نشسته‌ای که ستایش باشد یا که نکوهشی، او انسان و واقعیت را به ساحت فرم و رنگ و زیبایی می‌برد؛ گویی از آن انتزاعی نقاشانه برمی سازد، و گاه از فرم عدد وار انبوه آدمیان ِ در طواف، که به گردش براده‌هایی هم شکل اما بی‌نام و نشان می‌مانند، مفهوم انسان را بر کشیده است؛ درست‌ همان جا که نام انسان حقیر می‌نماید، از او ابدیتی برپا می‌کند.
در عکس‌هایش از «سرزمین پدری»، گرچه از صخره‌ها و دشت‌ها، از طبیعت جانکاه و زیبای آن می‌گوید، اما باز، انسان است که جغرافیای سرزمین او را ترسیم می‌کند، با همهٔ رسوم و سنن خویش، برساخته از فرهنگی استوار بر زبان مادری که طنین آوای آن از هر عکس جمشید بایرامی شنیدنی است.
شاید هم از این رو است که «به همین سادگی» عنوان فروتنانه‌ای به نظر می‌رسد، ذیل ِ نام عکس‌هایی که جمشید بایرامی درگذر سال‌ها، در تعقیب واقعیتی سیال و گریزپا، لحظه‌ای توانسته است به دشواری آن را جلوی دوربین خود بایستاند:
 یک – دو – سه... و به همین سادگی.

افتتاحیه ساعت ۳ بعد از ظهر تا ۹ شب روز‌های دیگر ۱۱ تا ۷ بعد از ظهر
(جمعه غیر افتتاحیه تعطیل است.)
این نمایشگاه تا بیست و نهم دی ادامه دارد.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک ۱۲

نخستین نمایشگاه انفرادی نیوشا توکلیان با عنوان «گوش کن» از جمعه سوم دی 89 در گالری آران افتتاح می‌شود.
این مجموعه شامل دو بخش با شش عکس است که به همراه نمایش ویدئو در شش مانیتور کامل می‌شود.
عکس‌ها رنگی‌اند و در ابعاد 130×105 سانتی‌متر ارائه شده‌ است.

نیوشا توکلیان عکاسی را بصورت تجربی آموخته و از سنین جوانی در رسانه‌های داخلی و خارجی خبری فعالیت مستمر داشته است. آثار عکاسی نیوشا توکلیان بین مرزهای عکاسی مستند و هنری تعریف می‌شوند و خصوصاً مسائل اجتماعی که شخصاً برایش اهمیت دارند، برای جلب توجه بیشتر عموم به تصویر می‌کشد. اخیراً آثار او در مجموعه «تاریخی از عکاسان زن جهان» که از مجموعه‌های معتبر بین‌المللی است، ارائه شده. آثار او در چندین نمایشگاه انفرادی در خارج از کشور و نمایشگاه‌های معتبر گروهی در داخل و خارج از کشور به نمایش در آمده است. وی در تهران زندگی و ادامه کار می‌دهد.

عباس کوثری در کاتالوگ نمایشگاه این چنین نوشته است:
با چشمانی بسته، دهانی باز، ایستاده، رو به ما،
پشت به تاریکی،
گوئی در خیال، می‌خوانند، بی‌صدا، برای خود.
سالهاست که ایستاده اند.
رو به روزهائی که روزمرگی ست که می‌آیند و می‌روند
و باز ایستاده‌اند
رو به دنیائی که تاجی دروغین بر سرشان نهاده است.
ایستاده‌اند، در انتظار.

افتتاحیه ساعت 3 بعد از ظهر تا 9 شب روز های دیگر 11 تا 7 بعد از ظهر
(جمعه غیر افتتاحیه تعطیل است.)
این نمایشگاه تا پانزدهم دی ادامه دارد.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 12

از روز جمعه بیست و پنجم تیر 89 نمایشگاه عکس گروهی با عنوان «تهران مستند» در گالری آران افتتاح می‌شود.
این نمایشگاه منتخبی است از آثار: مجید بختیاری وفا، بهمن جلالی، رعنا جوادی، آیدین رحیمی پور آزاد، مزدک عیاری، جاسم غضبانپور، کاوه گلستان، تهمینه منزوی، مهدی وثوق‌نیا، پیمان هوشمندزاده و محسن یزدی‌پور

آرش حنایی در یادداشتی درباره این نمایشگاه آورده است:
صرف نظر از عکاسی خبری حرفه‌ای به عنوان زیر شاخه مهمی از عکاسی مستند که خود مبحثی مجزا و اما خارج از حدود این مقدمه دارد در یک بازنگری کلی به عکاسی مستند - اجتماعی از یکی دو دهه قبل از پیروزی انقلاب و روند کلی آن می‌توان به نتایج مشابهی رسید. اکثر این تصاویر شاخص، کادرهای  ساده‌ای دارند و بیشتر از هر چیز بر موضوع معطوف‌اند و عموما در شکل یک مجموعه تعریف می‌شوند.
 مجموعه «تهران مستند» هم با بهره‌گیری از از همین ویژگی‌ها یعنی موضوع، موقعیت زمانی و مکانی چیده شده است. تصاویری که اساس و محوریت آن توجه بر انسان و شرایط زندگی اجتماعی شهری است.
عادات و مراسم روزمره، پرتره نگاری، اصناف، معماری و وقایع تاریخی تکه‌هایی از این مجموعه بزرگ را شکل می‌دهند.

نمایشگاه تا 17 مرداد از ساعت 11 تا 19 ادامه دارد. افتتاح ساعت 15 تا 21 بیست و پنجم تیر. گالری جمعه‌ها تعطیل است.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 12

­
ساعت پنج بعد از ظهر جمعه هفدهم اردیبهشت 89 چهارمین نمایشگاه انفرادی آرش حنایی با عنوان «متفرقه‌ها» در گالری آران افتتاح می‌شود.
آرش حنایی درباره نمایشگاهش می‌گوید:
«متفرقه‌ها»  مجموعه‌ای از چند تکه کاراند که هر کدام به روش نمایش و حد معنایی خود محصورند. نه چیزی بیشتر و نه کمتر.
شاید تنها وجه مشترک آثار،  صورتشان باشد، یا این که در امتداد یک دوره کاری شکل گرفته‌اند. حالا عکس باشد یا یک ویدیو، یا هر چیز دیگری. بگذارید برای به سرانجام رسیدن این مطلب یکی دو  گوشه را توصیف نمایم.
 تعداد سیصد و چند عکس ده در پانزده هستند که سعی می‌کنند پرتره‌ای بسازند که تا حد ممکن یک آدم معمولی مثل یک هنرمند را توصیف نمایند. اثری از زیبایی‌های اغراق آمیز تکنیکی یافت نمی‌شود. هر آنچه در واقعیت آشکار است به نمایش در می‌آید. دوربین، دیجیتال است و اتوماتیک دیافراگم و سرعت شاتر را انتخاب می‌نماید. فلاش سر دوربین کمبود نور را جبران می کند. مارک‌ها و رنگ‌های لوازم شوینده و خوراکی‌ها و لباس‌ها و یادگاری‌ها و بطری‌های آب معدنی هم مرا نمایش می‌دهند. همه متعلقات شخصی، هر آنچه می‌ماند و آشکار است یک طرف و نمانده‌ها و نیست‌ها طرف دیگر.
ویدیو داخل یکی از اتاق‌های گالری اسب کوکی را نشان می‌دهد که از دستی بزرگ فراری است. جمله‌ای مدام تکرار می‌شود.
«باید همیشه چیزی برای نشان دادن داشته باشی» ویدیو در جند اپیزد مجزا و بسیار کوتاه موضوع واحدی را تکرار می‌کند: «هنرمند و سفارش دهنده بین المللی» هنرمند که روز به روز دامنه اختیاراتش کوچکتر می‌شود، تن می‌دهد و کم کم تمام می‌شود و سفارش دهنده  که بزرگتر می‌شود، میل و سلیقه مخاطب را تغییر می‌دهد و عرصه را برای هنرمند تنگتر می‌کند.

افتتاحیه ساعت 3 بعد از ظهر تا 9 شب روز های دیگر 11 تا 7 بعد از ظهر
(جمعه غیر افتتاحیه تعطیل است.)
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 12
­

جمعه سوم اردیبهشت 89 آخرین آثار پیمان هوشمندزاده، مجموعه‌ای از پروژه‌های «اسکناس‌ها – چاقوها - له شده‌ها و  زمان» در گالری آران به نمایش گذاشته می‌شود.
هوشمندزاده در این نمایشگاه 25 عکس در ابعاد متفاوت ارایه کرده است.
افتتاحیه سوم اردیبهشت 89 ساعت 3 بعدازظهر تا 9 شب
روزهای دیگر ساعت 11 صبح تا 7 بعداز ظهر، گالری جمعه‌های غیرافتتاحیه تعطیل است.
گالری آران، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 12

یادداشت آرش فایض در کاتالوگ نمایشگاه:

اندر احوالات شبابی هنرمند در میان سالی

درب استودیو رو باز کرده؛ کلاه شاپویی که روی اف اف بوده رو گذاشته روی سرش و یه سلام گرم می‌کنه. جواب می‌دم «خیلی مخلصم». کلاه رو دوباره روی اف اف می‌ذاره و می‌شینه سرکارش. یه شیشه‌ی ماشین جلوشه و با دقتی غیرعادی، سکه‌هایی رو روی شیشه می‌چینه.
پیمان هوشمندزاده از معدود عکاسانی ست که برای دلش کار می‌کند، حتی نیم نگاهی هم به اطراف نمی‌اندازد که ببیند اوضاع از چه قرار است و بازار فروش به کدام سوی هنر معلوم الحال ایران متمرکز شده است. تصاویری واقعی خلق می‌کند و از جنس خودش. بی وقفه کار می‌کند و دست از تجربه کردن بر نمی‌دارد. خصوصیتی که شاید در کمتر هنرمند کشورمان می‌توان یافت که شهامت ورود به حیطه‌هایی را داشته باشد که تا به حال به آن وارد نشده باشد؛ مثل بهمن جلالی و آن مجموعه‌ی دلربایش تصویر خیال که آن قشقرق‌ها را برایش به پا کردند.
در اینجا میل ندارم آثار پیمان هوشمندزاده را تجزیه و تحلیل کنم، بلکه می‌خواهم نحوه‌ی نگرش‌مان را ظریف‌تر کنیم. هر چند که اغلب میل به دقیق شدن وجود ندارد؛ شاید هم از تفریط معلومات است که تنها توان ردکردن داریم تا تفسیر. تظاهر و ظاهربینی از خصوصیات لاینفک ماست، به همین خاطر از بررسی و درک لایه‌های درونی هر چیزی من جمله آثار هنری به طور عمیق عاجزیم. آنچه که هنر معاصر (به ویژه پس از دهه‌ی شصت میلادی) را از آنچه که هنر کلاسیک می‌نامیم متمایز می‌کند این نکته است که هنر امروزی نیازمند آگاهی ست و مخاطب هنگام مواجهه با یک اثر هنری، ملزم به درک و دریافتی ست که با معلوماتی از پیش همراه شده باشد.
مجموعه‌ی پیش روی، آثار متاخر پیمان هوشمندزاده است که شامل چند مجموعه می‌شود: زمان، اسکناس‌ها، له شده‌ها و چاقوها که جملگی آثاری هستند با نگاه مستند لیکن در قالبی جدید خلق شدند. عناصری که در این مجموعه‌ها مشترک هستند، اشیایی هستند که در طول روز یا با ما هستند یا که در نزدیکی ما حضور دارند. اسکناس‌هایی که در جیبمان است، ساعتی که دیوار اداره‌یی را مزیین کرده، خرت و پرت‌هایی که زیر پا له می‌شوند و چاقوهایی که بالاخره نزد بعضی‌ها یافت می‌شوند. آنچه را که پیشتر در مجموعه‌های تیپ‌های قهوه‌خانه‌یی، اهالی کافه شوکا، بچه‌های گمرک و زورخانه دیده بودیم، نگاهی بود مستند با گرایشی تیپ نگارانه. نقش محوری انسان‌ها و به ویژه مردان، به خاطر جامعه‌ی مردسالاری که در آن زندگی می‌کنیم و نه به خاطر جنسیت خود هنرمند، به طور محسوسی به چشم می‌آید. اما مجموعه‌های اخیر، شی وارگی را در بر گرفته است؛ البته که اشیایی هستند با مضامینی تامل برانگیز و در عین حال دم دستی که در زندگی روزمره‌ی ما جایگاهی برای خود دارند. همین استفاده از اشیا پیش پا افتاده ما را وا می‌دارد که بیشتر تامل کنیم، چشم و گوش باز کنیم و روی جزییات دقیق‌تر شویم.
آنچه که امروز جذاب می‌نماید، مجموعه‌ی زندگی متناقض است که می‌توان از آن به عنوان یک مجموعه‌ی مابینی نام برد بین آنچه که در مجموعه‌های پیشین وجود داشته و مجموعه‌های اخیر؛ از کنار هم گذاشتن انسان‌هایی پشت شیشه‌های ماشین در کنار تزییناتی به مثابه ویترین جامعه ی امروز ما. به واقع می‌توان حضور انسان‌ها را توامان با نمادهای پیش پا افتاده و نشانه‌هایی از فرهنگ عامیانه در این آثار یافت که به صورتی صحنه پردازی شده، از واقعیتی بیرونی حکایت می‌کند.
آنچه که می‌توان به عنوان نقطه مشترک میان آثار پیمان هوشمندزاده یافت، همین فرهنگ عامیانه‌یی است که در آثارش دیده می‌شود. فرهنگی که به ذات، با هنر کیچ 1 درهم آمیخته شده است (مجموعه‌ی زمان)، در عین حال بیان گر روزمرگی ما نیز هست (مجموعه‌های اسکناس‌ها، له‌شده‌ها و چاقوها) . آنچه که در پس کوچه‌های تهران اتفاق می‌افتد، از کافه شوکا گرفته تا گمرک، از توی جیب شلوارمان تا تصاویر روی پیراهن‌ها، آن کمربندها و سیبیل‌ها، همگی خرده فرهنگ‌هایی 2 را شکل می‌دهند هر چند در تناقض با یکدیگر، اما ایرانی.
به عنوان مواخره، باید اشاره کرد آثار اخیر پیمان هوشمندزاده یک تفاوت اساسی با عکس‌های گذشته ی خود پیدا کرده است. آن نگاه طناز یک حساب سرانگشتی در آثار جدیدش یافت نمی‌شود و آن هجویاتی که می‌شد در نگاه آن خروس دید. حتی اگر طنز تلخی بود، آن طنزش دیگر نیست.
درب استودیو بازه؛ مثل دفعه‌های پیش. کلاه شاپو سرش نیست و این بار من اول حرف می‌زنم که "خیلی مخلصم، اوضاع احوال چطوره؟" بی حوصله جواب می‌ده که "بدی نیستم، ای." ولی طبق معمول نشست برای کار کردن و درباره کار حرف زدن.

Kitsch.1
2.«خرده فرهنگ های دنیایی بیش و کم مردانه »، مهران مهاجر، حرفه هنرمند 25، تابستان 87

نمایشی از آثار عکاسی، نقاشی، مجسمه، چیدمان، ویدئو و هنر میان‏رسانه‏یی با عنوان "تهران؛ حقیقی یا مجازی" روز جمعه نهم بهمن‏ 88 در گالری آران افتتاح می‏شود.
ساسان ابری، مهرداد ابوترابی، محتبی امینی، مرضیه باقری، امیرعلی بشیری، نسیم پیرهادی، علیرضا جهرمی، مصطفی چوبتراش زاده، علی چیت ساز، مصطفی دره باغی، زینب سالاروند، شیما سهرابی، پیمان شفیعی زاده، دلبر شهباز، هادی عالیجانی، پگاه علاقبند، آرش فایض، حامد فرهنگی، ابتهاج قنادزاده، امین میثمی، مانیا کریمیان پور، باربد گلشیری، بهداد لاهوتی، قاسم محمدی، مرجان مدنی رزاقی، نفیسه مفیدی، سینا ممتحنی، امیر موبد، امیر موسوی، پیلار میلا، زهرا نبوی، آناهیتا نوروزی،  هنرمندانی هستند که آثارشان را می‏توان در این مجموعه یافت.

این نمایشگاه به یاد مهدی سحابی برگزار شده است و در مقدمه کاتالوگ نمایشگاه آمده است:
فقط لحظه‌ای از گذشته؟ نه، شاید خیلی بیشتر از این؛ چیزی که چون در گذشته و در حال مشترک است از هر دو بسیار اساسی‌تر است. چه بسیار بارها که از زندگی واقعیت دلسردم کرده بود زیرا در زمانی که با آن رویارو می‌شدم تخلیم، که تنها وسیله لذت بردنم از زیبایی بود، بموجب این قانونِ ناگزیز که فقط چیزی را می‌توان مجسم کرد که غایب باشد، نمی‌توانست با واقعیت سازگار شود......اما همین که صدایی یا بویی را که در گذشته شنیده بودی دوباره، در آنِ واحد در حال و در گذشته بشنوی، صدا و بوی که واقعی است اما فعلی نیست، آرمانی است اما انتزاعی نیست...... یک دقیقه آزاد شده از بند زمان انسان آزاد شده از بند زمان را در درونمان باز می‌آفریند تا آن دقیقه را حس کند.

نمایشگاه تا چهارشنبه بیست و یک بهمن ادامه دارد. ساعت بازدید در روز افتتاح 15 تا 21 و روزهای بعد 11 تا 19 است. گالری آران جمعه‌های غیر از افتتاحیه تعطیل است.
گالری آران، کریم‏خان، خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 12

روز جمعه بیست و سوم مرداد ۸۸ نمایشگاه عکس گروهی "اقتباس؛ آزاد" در گالری آران افتتاح می‏شود.
انتخاب و گردآوری آثار را آرش فایض برعهده داشته است.
ساسان ابری، مهدی جواهری، گلاره خوش‏گذران، سمانه روغنی، نوید ریحانی، زینب سالاروند، فریده سخایی، سما صالح‏‌زاده، صبا علیزاده، غزاله غضنفری، آذین غیاثی، مهرگان کاظمی، امیر مینابیان، آنا‏هیتا نوروزی و علی واعظی عکاسان جوانی هستند که آثارشان به همراه چیدمانی از آرش فایض به نمایش گذاشته شده است.

افتتاحیه جمعه 23 مردادماه 13۸۸
ساعت 3 بعد از ظهر تا 9 شب
روزهای دیگر از ساعت 11 صبح تا 7 بعد از ظهر
(جمعه‏‌های غیر افتتاحیه گالری تعطیل است.)
نمایشگاه تا چهارشنبه 11 شهریورماه ادامه دارد.
گالری آران: کریم‏خان - خردمند شمالی - کوچه دی - شماره 12


قسمتی از یادداشت آرش فایض درباره نمایشگاه:
...مجموعه‏یی که پیش روی شما قرار گرفته، آثار عکاسان جوانی‏ست که بدون عذاب وجدان و با آگاهی، به اقتباس از آثار هنری دیگران پرداختند؛ اقتباس‏هایی که به نوبه‏ی خود، آثاری مستقل محسوب می‏شوند و در عین حال، با دل‏بستگی به آثار گذشتگان، تصورات ذهنی‏شان را به تصویر می‏کشند. در نهایت، آنچه که جذاب می‏نماید، پرداختن نسل جدید عکاسان ایرانی به موضوعی معاصر و متاخری همچون عکاسی اقتباسی است؛ اینکه چگونه در جایگاه هنرمندان بزرگ، آثاری را به نمایش گذاشتند که اگر جذاب‏تر از آثار اولیه نباشند، کمتر نیست.

از روز جمعه چهارم اردیبهشت 88 آرش حنایی سومین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری آران برگزار می‌کند. عکس‌های آرش حنایی ارایه متفاوت با آنچه به عنوان عکس می‌شناسیم است و عکس‌هایی که جای خود را به طرح‌های خطی داده است. آرش نام "پایتخت" را برای این نمایشگاه برگزیده است و عکس‌های او مناظری شهری از تهران امروز است.
حنایی در این نمایشگاه 34 اثر در ابعاد مختلف ارایه کرده است.
نمایشگاه در روز افتتاح از ساعت 15 تا 21 و تا 17 اردیبهشت از ساعت 11 تا 19 پذیرای بازدید علاقه مندان است.

اولین نمایشگاه انفرادی عکس‌های عباس کوثری با عنوان "رنگ آب، رنگ خاک" از روز جمعه، 8 آذر، ساعت 15 در گالری آران افتتاح می‌شود.
در این نمایشگاه 24 عکس رنگی دیجیتال از دو سوژه آب و خاک (هر کدام 12 عکس) به نمایش در می‌آیند.
عباس کوثری متولد سال 1348 است. وی فعالیت مطبوعاتی خود را با روزنامه تهران تایمز از سال 1373 شروع کرده است و با روزنامه‌های جامعه، توس، زن، انتخاب، فتح و جام جم ادامه داده است.
وی دبیر سرویس عکس روزنامه شرق بوده و هم اکنون دبیر سرویس عکس روزنامه اعتماد است.
لازم به ذکر است که عکس‌های این نمایشگاه تا کنون در نشریات چاپ نشده‌اند.
علاقه‌مندان می‌توانند تا روز چهارشنبه، 20 آذر، هر روز از ساعت 11 تا 19 از این نمایشگاه بازدید کنند.
گالری آران: خیابان کریمخان، خردمند شمالی، کوچه دی، شماره 9

از روز چهارشنبه، 10 مهر 87، ساعت 11 صبح نمایشگاهی از عکس‌های کامران عدل با عنوان "نیم قرن حرکت" در گالری آران افتتاح می‌شود.
در این نمایشگاه 50 عکس رنگی و سیاه و سفید در قطع 70×100 که حاصل سال‌ها فعالیت کامران عدل است به نمایش در می‌آید.
کامران عدل متولد ۱۳۲۰ تهران است. وی كارشناسى عكاسى از انستیتو عكاسى پاریس دارد. از سوابق او می‌توان به: عضویت  اسبق استودیوى عكاسى ژاك روشون، اولین كارگردان بخش عكس و عكاسى تلویزیون ملى ایران، از اولین مدرسان عكاسى در مدرسه عالى تلویزیون ملى ایران، از قدیمى‌ترین برندگان جایزه جشنواره آقاخان ژنو به همراه ژاك كندى، عضویت دائمى هیأت ژورى جشنواره آقاخان ژنو از سال ۱۳۵۸ تاكنون، اولین مجموعه‌دار عكس از شیشه‌هاى ایرانى، از اولین عكاسان معمارى ایرانى و ثبت بیش از هزاران اسلاید معمارى ایرانى، ترمیم عكس‌هاى انجمن ملى سابق وزارت مسكن و توسعه شهرى، ۱۳۴۹-۱۳۴۷عكاسى بیش از هزاران اسلاید از مراسم و سالگردهاى مذهبى مهمترین شهرهاى مذهبى ایران، چاپ و انتشار بیش از یازده جلد كتاب مصور از ایران و كشورهاى جهان، ۱۳۵۳عكاسى بیش از ۳ هزار اسلاید از زندگى عشایر ایل بختیارى، برپایى بیش از شش نمایشگاه انفرادى عكس در ایران و اروپا، همكارى با دولت كویت براى عكاسى از معمارى معاصر این كشور اشاره کرد.
برخى از كتاب‌هاى مصور وى عبارتند از: بر درگاه حق پاگذاشتم، اجرای طرح در كاشى كارى ایرانى (۶ جلد)، آنان كه خاك را به نظر كیمیا كنند اشاره کرد.
این نمایشگاه تا پنجشنبه، 25 مهر، هر روز از ساعت 11 تا 19 برای بازدید علاقه مندان گشوده است.

گالری آران: خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 9


کامران عدل در مقدمه کاتالوگ نمایشگاه نوشته است:

از كجا شروع كنم؟ بنویسم كه من در خانواده‌ای...؟ تمام این‌ها را می‌توانید روی سایت من ببینید. پس چه باید نوشت؟ از احساس؟

شاید بدانید و شاید هم ندانید كه من در تمام جنبه‌های عكاسی كار كرده‌ام. در تمام اندازه‌ها. از دوربین مینوكس كه فیلم‌اش میلیمتری است تا با فیلم‌های چهار در پنج اینچ. در پاریس كه بودم و دستیار روشون بودم با فیلم‌های سی در چهل سانتیمر نیز كار كرده‌ام. ولی می‌دانید؟ همه‌این‌ها یك طرف، یك جای دیگری حالم خوب است. وقتی با دوربین ۱۳۵ كار می‌كنم و در میان مردم هستم. آن جایی كه لحظه‌ای كار می‌كنم. به قول فرنگی‌ها Snap shot می‌گیرم. خیلی‌ها بر این باور هستند كه من فقط عكاس معماری هستم. عكاس معماری هم هستم، ولی آن تیكه‌اش را دوست دارم كه با معماری احساسی برخورد می‌كنم. قبلاً نوشته‌ام كه عكاسی نه فن است و نه تكنیك است و نه هنر. عكاسی یك احساس است. تا عكاس نباشید حرف من را درك نمی‌كنید. در عكاسی یك زمان صفر وجود دارد. این زمان صفر همان زمانی است كه شما دگمه‌ی declancheur را فشار می‌دهید و عكس نهایی را می‌گیرید.

در این مجموعه، عكسی از یك مجموعه‌ی ۳ عددی وجود دارد كه از یك مراسم سینه زنی در بوشهر گرفته‌ام. اولی چهار پنج نفر سینه زن را نشان می‌دهد كه دارند سینه زنی می‌كنند. دومی دو نفر از سینه زنان را نشان می‌دهد كه متوجه من شده‌اند و اصلاً از قیافه‌ی من خوششان نیامده است. عكس سوم، كه همین عكسی است كه در این مجموعه می‌بینید، آنان را نشان می‌دهد كه به‌طور خصمانه‌ای، به‌طرف من می‌آیند. زمان صفر... مكان گم ... احساس خطر می‌كنم. در این موقع كسی به‌آن‌ها ندا می‌دهد كه كاری با او نداشته باشید. نفهمیدم كه آن شخص كی بود. چون زمان خیلی تند گذشت. فقط می‌دانم كه اگر دو ثانیه دیرتر ندا را داده بود، نه من وجود داشتم و نه این عكس. نتیجه عكسی است كه همیشه در قلب من جای دارد.

همیشه گفته‌ام و شاید شما هم از این حرف من خوشتان نیاید. عكاسی سخت‌ترین و مشكل‌ترین شغل در جهان است .در عكاسی، ما با میلیون‌ها پارامتر مواجه هستیم. حتی در همان عكاسی معماری كه اگر اجازه‌ی كار داشته باشید، و خطری متوجه شما نباشد، و اعصابتان آرام باشد، كلی باید حواستان را جمع كنید. چون در آن‌جا نیز شما با هزاران پارامتر مواجه هستید. كه اولین آن‌ها، همان مخاطب است. كه این مخاطب‌ها، خودشان هزاران پارامتر هستند. مخاطببین متفاوت هستند و آن‌جایی شما موفق هستید كه بتوانید با آن‌ها رابطه برقرار كنید. شما این ور دنیا هستید و آن‌ها آن ور دنیا. شاید زبان‌شان را هم نفهمید. ولی نگاه‌شان، زبان شما می‌شود.

در این مجموعه شما عكسی را می‌بینید كه من از رودخانه‌ی نیجر، در مملكت نیجریه و در نزدیكی‌های شهر نیامه گرفته‌ام. چندین سال بعد، عكسی از یك غروب خورشید روی همین رودخانه در نزدیكی شهر جنه در مالی گرفتم. هر دو را خوب نگاه كنید. حالا حرف‌ام را درك می‌كنید؟ چه احساسی باید داشته باشم وقتی دارم در مالزی عكاسی می‌كنم و وقتی كه در فوردو فرانس در جزیره‌ی مارتینیك و در قلب دریای كاراییب عكاسی می‌كنم؟ پای كویت را هم به‌میان نمی‌كشم.

روزی كه با یك احساس كودكانه تصمیم گرفتم عكاس بشوم، راست‌اش را بخواهید به‌دنبال ماجراجویی بودم. مثل تمام پسر بچه‌ها. ولی آن چه را كه نمی‌دانستم بعُد و حجم آن بود. عقل‌ام نمی‌رسید. حالا هم نمی‌رسد. آنقدر كه این حجم بزرگ است...كهكشانی است ... انتها ندارد.


گالری آران با هدف، بوجود آوردن فضائی برای ترویج هنرهای ایرانی و هنرمندان معاصر ایران - تاسیس مركزی برای رواج تعامل هنری بین جنوب غربی آسیا، شمال آفریقا و آسیای جنوب شرقی - تشویق گفتگو میان هنرمندان، منتقدین، مجموعه دارها و عموم مردم - حمایت از ایده‌ها و پروژه‌های هنری توسط نازیلا نوبشری تاسیس و با نمایشگاه "نیم قرن حرکت" کامران عدل افتتاح می‌شود.