جمعه ۲۷ خرداد نمایشگاه عکس‌های رسول کمالی با عنوان توامان در گالری محسن برگزار می‌شود.
۱۵ اثر فوتو مونتاژ - چاپ روی کاغذ عکس در ابعاد ۶۰×۹۰ در این نمایشگاه  ارایه شده است.
رسول کمالی، متولد ۱۳۶۱ اصفهان است. وی فارغ التحصیل کار‌شناسی ارشد رشته ارتباط تصویری دانشکده هنر دانشگاه تربیت مدرس تهران است و کارنامه هنری خود را در سایت شخصی‌اش ارایه کرده است.
نمایشگاه تا چهارشنبه، یکم تیرماه ادامه خواهد داشت و نشست نقد و بررسی آثار دوشنبه ۳۰ خرداد با حضور دکتر مهدی مقیم‌نژاد و دکتر بهنام کامرانی برگزار می‌شود.
ساعات بازدید گالری محسن ۱۶ تا ۲۰
نشانی: خیابان ظفر، خیابان ناجی، خیابان فرزان، انتهای کوچه نوربخش، بلوار مینای شرقی، شماره ۴۲

مروری بر عکس‌های رسول کمالی
تصاویر عینی هنرمند شاید یاد آور تصاویر کالیدوسکوپ‌های اغوا گر، افسون‌های هزار تویی یا دیوارهای آینه‌های بسامدی باشد. زمان و مکان در این آثار به هم ریخته و در برخی از آن‌ها آشکارا درک مرجع زمانی از بین می‌رود. همنشینی چند عنصری در عکس‌ها، ‌گاه ما را به بی‌نشان‌ترین نشانه‌های ناشناخته وگاه به نشاندار‌ترین نشانه‌های شناخته راهبری می‌کند. تباین نسبی دیداری روشنی و تاریکی؛ شفافیت و تیرگی، بیشتر تصاویر را در بر گرفته است.
وضوح عنصرهای تصویر نسبتاً چشمگیر است. ابرهای دور، انسان‌ها و حیوان‌ها، روایت‌های اساطیری، سازه‌ها و ناسازه‌ها، مکان‌ها و نامکان‌ها، تحت لوای این وضوح در بر گرفته شده‌اند. بازنمایی عکاسانۀ انسان و حیوان از سویی و روایت‌های نقاشانۀ این دو بر روی دیوار‌ها از دیگر سو، یک قیاس ارجاعی تمام ناشدنی را آغاز می‌کنند، رویکردی که در آن هنرمند از این قیاس، چونان روشی هدفمند، برای آفرینش اثر استفاده می‌کند.
 انسان‌ها با چهره‌های ناشناسشان کنجکاوی را بر می‌انگیزند، برای شناختشان و پس از درنگی نه چندان هر گونه تلاش برای شناختشان بیهوده می‌نماید. ‌گاه این نا‌شناختی احساس دلهرۀ دُشچهرگی را با خود همراه می‌آورد. تکرار عناصر و نماد‌ها، دلالت‌های فرهنگی و تاریخیشان آن‌ها را به جهان مجازهای خودکارشده نزدیک می‌کند. اگر چه هنرمند سعی می‌کند بسیاری از نشانه‌های جهان امروز را نیز به کار برد اما اشارات برون متنی نماد‌ها تکاپو برای یافتن معنی واحد را سخت می‌کنند و یا شاید آن را به تعویق می‌اندازند. قرینگی ویژگی بارزی است که با نگاه اجمالی به برخی از آثار به چشم می‌خورد. قرینگی روش آگاهانه‌ای است که متن را تحت لوای آشنا بودن قرار می‌دهد هر چند تلاش‌های آگاهانۀ دیگری برای برهم ریختن این قرینگی و گذار از آن دیده می‌شود. امکان تاکیدات رنگی با زدایش رنگ‌های گوناگون و آوردن اثر تا سطح تک رنگ با تنوع محدودی از تن، زنجیره‌های دلالت هارا پیچیده‌تر می‌کند.
استفادۀ کمتر از زاویه‌های متفاوت از چشم انسان، یاد آور سنت استفاده از عکس‌های معمولی است، هر چند دید مونتاژی باعث اهمیت یافتن زوایای معمولی می‌شود وبه کار گرفتن هوشمندانۀ این عکس‌ها اعجاب استفاده از آن‌ها را چشمگیر‌تر می‌کند.
کمالی به خاطر پیشینۀ گرافیکی‌اش، با مهارت ویژه‌ای، دخل و تصرف و تغییرات لازم در تصاویر را به وجود آورده است و با تکنیک‌های گوناگون، عکس‌هایش را از رکن دوربین محوری به سوی پایه‌های غیر دوربین محوری سوق داده است.

هیولا در عدن - یادداشتی بر عکاسی‌های رسول کمالی
بهنام کامرانی
چیزی معماری بهشت نشانِ معماری‌های کهن را آشفته می‌کند، قرینگی‌ها را بر هم می‌زند وتوالی‌های خیال را تا مرز کابوس‌ها می‌کشاند. فیلی که از حوض مطبق بیرون جهیده، فلامینگو‌هایی که در طاقچه‌های گچ بری شده منتظرند، تمساحی در بغل مردی که در زیر طاقی‌ها ایستاده، سر مجسمه شیری در وسط باغچه و...
رسول کمالی خوابگردی‌های خود را در عکس‌هایی به نمایش گذاشته که توسط عناصری غیر منتظره آشنا زدایی شده‌اند. او زیبایی‌های معماری سنتی ایران را برگزیده وبا مضاعف کردن قرینه‌ها و قرار دادن حیوانات، انسان‌ها واشیاء، چشم انداز‌هایی آشنا و در عین حال غریب می‌آفریند. عکس‌های او بی‌رنگ هستند و توسط فر آیند رایانه‌ای تغیر شکل یافته‌اند، این عمل تا وارونه کردن اجزاء تصویر نیز بیش رفته است. عکس‌های کمالی ما را به یاد آثارهنرمندان معاصری مانندعکس‌های گریگوری کلبرت Geregory Colbert و آثار دیجیتالی زدیسلاو بکسینسکی Zedislav Beksinski می‌اندازد. او گرایش زیست محیطی کلبرت و تلخی مناظر بکسینسکی را با هم دارد. کمالی با به هم زدن عادت‌های تصویری در تصاویر معماری و باغ‌های ایرانی، چشم اندازی مالیخولیایی می‌آفریند تا تهدید و تعلیقی سورئالیستی چاشنی این مناظر کند. او ما را در کابوسی‌‌‌ رها می‌کند تا پرسش‌های تازه‌ای از سنت، حیوانات، ویرانی، فراموشی وبازی از خود بپرسیم ودر پس این پرسش‌ها مکان وزمان خود را دوباره تعریف کنیم.

نمایشگاه عکس، ویدیو و چیدمان سهراب مصطفوی در گالری محسن افتتاح شد.
این نمایشگاه با عنوان «سن آندریاس» بر اساس بازی کامپیوتری به همین نام با نمایش 18 عکس در اندازه‌های 65×85 و 100×70، یک سالن چیدمان و دو ویدیوی مختلف برگزار شده است.
سه‌شنبه یازدهم آبان از ساعت 17 تا 21 نشست با هنرمند برگزار می‌شود.  
نمایشگاه تا دوازدهم آبان از ساعت 16 تا 20 ادامه دارد.
گالری محسن، خیابان ظفر (وحید دستگردی)، خیابان ناجی، خیابان فروزان، بلوار مینای شرقی، شماره 42
حامد صحیحی در یادداشتی درباره این نمایشگاه نوشته است:
نوستالژی مجازی
در میان انواع عکس، عکاسی اجتماعی به واسطه ثبت واقعیت و لحظه‌های تکرار ناپذیر زندگی دارای جذابیتی انکارناپذیر است. حضور عکاس و تصمیم او برای ثبت تصویری که مدام در حال تغییر است، در زمان و مکانی خاص، گرچه به خاطر تکرار بی شمار پس از اختراع عکاسی امری عادی شده، بیشتر به معجزه‌ای شبیه است. عملی برخلاف جریان طبیعت.
عکس‌های سهراب مصطفوی کاشانی در مجموعه «سن آندریاس» گرچه توسط عکاس و دوربینی مجازی و از آدم‌ها و مکان‌هایی مجازی صورت گرفته اما حال و هوای تصاویر به همراه نگاهی انسانی از سوی عکاس به شکلی باور نکردنی یادآور عکاسی اجتماعی است. این اتفاق نتیجه باور عکاس به فضای مجازی و نقش اول شخص در رول عکاس است و در ضمن جستجوی او برای یافتن حیات در این مجاز. نگاهی مشترک در این مجموعه و مجموعه های قبلی کاشانی همچون «قوری» به زندگی مردم شهری وجود دارد و یکی از شاخصه‌های آن غیبت عکاس و حس نکردن او پشت لنز عکاسی است. خصوصیتی که به عکاسی اجتماعی ارزشی دوچندان می‌بخشد، لایه‌های مختلف آن را حفظ می‌کند و مخاطب را در نقطه‌ای بی‌قضاوت قرار می‌دهد.
عمل خلاقانه در فضایی از پیش طراحی شده همچون فضای بازی‌های مجازی ناممکن به نظر می‌رسد. این بازی‌ها طوری طراحی شده که بازیکن هر لحظه با تجربه کشف چیزی که از پیش برای او تعیین شده تا کشف کند، مواجه است. در واقع تجربه خلاقیت برای او بازسازی می‌شود. در مجوعه «سن آندریاس» عکاس از این روند خارج شده، به گشت و گذار در شهر و تنها به ثبت لحظه‌های تکرارناپذیر مجازی می‌پردازد. شاید این واقعیت که فضاهای شهری جوامع مدرن به واسطه یکسان سازی اجتماعی، به بازی‌های مجازی نزدیک شده و زندگی روزمره افراد، هدایت شده و از پیش تعیین شده است، فضای عکس‌های مجازی، کاشانی را به نمودی از این فضاهای واقعی نزدیک می‌کند.
از زمان به بازار آمدن بازی‌های کامپیوتری یکی پس از دیگری از دهه هشتاد، این بازی‌ها همواره پاره‌ای از فضای نوستالژی نسل‌های مختلف را پر کرده‌اند و هر نسلی بنا به دوران خود تعدادی از این بازی‌ها را در خاطره خود حفظ کرده. حس غربت موجود در تصاویر نقاشی وارانه این مجموعه یادآور این نوستالژی مجازی است.

جمعه دوم مهر 89 نمایشگاه و رونمایی ده کتاب جدید از سری کتاب‌های «چشم» نشر ماه ریز در گالری محسن برگزار می‌شود. در این نمایشگاه که گزیده‌ای از آثار منتشر شده در «چشم» به نمایش در می‌آید؛ کتاب‌های زیر رونمایی می‌شوند:
چشم 22: هنگامه گلستان، چشم 23: امید صالحی، چشم 24: امید نعم الحبیب، چشم 25: ایمان صفایی، چشم 26: محسن یزدی پور، چشم 27: احسان بهمنش، چشم 28: رامتین زاد، چشم 29: بهنام صدیقی، چشم 30: پیمان شفیعی، چشم 31: بابک کاظمی
هشت جلد «چشم»ها به آثار هشت عکاس اختصاص دارد و دو تا آثار طراحی است.
نمایشگاه تا هشتم مهر از ساعت 16 تا 20 پذیرای بازدید علاقه‌مندان است.
گالری محسن در خیابان ظفر (وحید دستگردی)، خیابان ناجی، خیابان فروزان، بلوار مینای شرقی، شماره 42

در ادامه همکاری سایت عکاسی و نشر ماه ریز مجموعه ده جلدی «چشم» به زودی در سایت عکاسی عرضه می‌شود.

جمعه بیست و پنج تیر 89 نمایشگاه چیدمان عکس امین دوایی در گالری محسن  افتتاح می‌شود.
عنوان این نمایشگاه «و از اینها گذشته, ما فقط آدم های عادی هستیم» است که شامل ۳۰ پرتره است که در قالب سی قاب (فوتو فریم) ۷ اینچی در محیطی تاریک و بر روی یک دیوار و به صورت عکس های متحرک ارایه شده است.
دوشنبه بیست و هشتم تیر ساعت 18 تا 20 برنامه نشست با هنرمند در محل گالری برگزار می‌شود.
این نمایشگاه تا ۳۰ تیر1389از ساعت ۱۶ تا ۲۰ پذیرای بازدید علاقه‌مندان است.
گالری محسن، خیابان ظفر، خیابان ناجی، خیابان فرزان، کوی نوربخش، بلوار مینای شرقی، پلاک ۴۸

نمایشگاه عکس آزاده اخلاقی با عنوان «من، آن‌گونه که دیگری می‌خواهد»، جمعه سوم اردیبهشت در گالری محسن افتتاح خواهد شد. این نمایشگاه شامل بیست عکس با ابعاد 56×80 به صورت چاپ روی کاغذ عکاسی است.
همزمان با افتتاح نمایشگاه پرفرمنسی با عنوان «تسخیر دوباره بدن» به همراهی یک ویدئو آرت توسط سیاوش اخلاقی و سعید تهرانی اجرا خواهد شد.
آزاده اخلاقی در زمینه هنرمفهومی فعالیت می‌کند و مهرماه گذشته نمایشگاهی با عنوان «تعلیق در تهران» در گالری طراحان آزاد برگزار کرد.
این نمایشگاه تا پانزدهم اردیبهشت از ساعت 16 تا 20 ادامه دارد.
نشست با هنرمند با حضور حمید سوری و باوند بهپور، دوشنبه ششم اردیبهشت از ساعت 18 تا 20 برگزار خواهد شد.
گالری محسن در خیابان ظفر (وحید دستگردی)، خیابان ناجی، خیابان فروزان، بلوار مینای شرقی، شماره 42

میشا میرمومن و نوید صنعتی در اولین نمایشگاه خود با پرتره‌هایی که حرف نمی‌زنند خود را به مردم معرفی می‌کنند، این پرتره‌ها نمایانگر تکه کوچکی از زندگی روزمره آدم‌ها هستند، آدم‌هایی که نمی‌توانند تصور کنند، روزی دنیا شبیه این عکس‌ها شود، این نمایشگاه با عنوان کژتابی، جمعه سی‌ام بهمن 1388 در اتاق مالتی مدیای گالری محسن افتتاح می‌شود.

عکس‌ها سیاه و سفید در ابعاد 75×75 چاپ شده روی کاغذ عکس است.
نمایشگاه تا هفتم اسفند از ساعت 4 تا 8 بعد از ظهر ادامه دارد.
خیابان ظفر (وحید دستگردی)، خیابان ناجی، خیابان فروزان، بلوار مینای شرقی، شماره 42

آنها درباره نمایشگاه‌شان چنین نوشته‌اند:

- گفتم:
بعضی وقت‌ها می‌خواهم دنیا را بغل کنم. آنقدر فشارش دهم، ریغش در بیاید.

- گفت:
اگر لحظه‌ای دنیا شبیه پرتره‌های ما باشد، چه می‌شود؟

به سادگی میشا و نوید هستیم – شانزده ساله و نوزده ساله روی هم میشویم  35 ساله – اهل زمین و خیابان‌هایی که توی تهران‌اند.
می‌نویسد، می‌نویسم، ثبت می‌کنیم، چه چیزی را نمی‌دانیم، نمی‌دانیم آن چه را در جریان است و شاید اصلا مهم نیست چه در جریان است فقط آن چه را که هست می‌بینیم و در این تاریکی خفه همین از همه مهم‌تر است. فردا که بزرگ‌تر شویم، یاد خواهیم گرفت چگونه به زندگی عادت کنیم. اما در اختیار ماست که از این آموخته‌ی چندش آور استفاده کنیم یا نه... اگر قرار باشد این معمای بودن یا نبودن حل شود. برای ما ساده‌تر زندگی کردن است. نبودن را همه بلداند و کماکان انجامش می‌دهند. نبودن خیلی احمقانه است.
چشمانمان که باز می‌شود کمی طول می‌کشد تا یادمان بیاید چرا باید اینجا چشمانمان باز شود، صبح‌ها تنی را که خودش را گم کرده، از تخت به بیرون می‌کشیم و پیش آدم‌های مدرسه و دانشگاه می‌نشینم و تا شب مشغول درس و خیال‌های ساده‌ایم. ما اینگونه زندگی را عکس می‌گیریم و هر سه راضی هستیم! در حالی که صفحه‌های دفتر  یکی در میان در بند زخم‌های چرکی هستند اما می‌فهمیم که باید این همه سادگی را یاد گرفت و در کل کاغذها را خیلی دوست داریم، گرچه گاهی انگار هیچ کاغذی، هیچ چیزی را نمی‌فهمد.

عصر جمعه هجدهم دی، پس از 500 روز از درگذشت عکاس و طراح جوان، محسن رسول‌اف گالری مدرن به نام این هنرمندافتتاح شد.
گالری محسن در مساحت 220 متر مربع دارای 200 متر مربع دیوار نمایشگاهی است که به دو سالن بسته و یک سالن باز و اتاق ویژه میکس مدیا که به قابلیت‌های گوناگونی برای نمایش آثار هنری اعم از نقاشی، عکس، مجسمه، چیدمان، ویدئو آرت و دیجیتال آرت مجهز است.
افتتاح این گالری مدرن با گشایش نمایشگاه گروهی عکس با عنوان «دیگری» همراه بود که آثار 18 هنرمند را ارایه داده است.
در آغاز مراسم افتتاح گالری محسن، «احسان رسول اف مدیر اجرایی» این گالری در سخنانی هدف از راه اندازی این نهاد خصوصی حوزه هنرهای تجسمی را ضمن زنده داشت نام «محسن» ارایه نگاه آوانگارد هنرمندان نوگرا و جسور، حمایت از هنر پیشرو و معاصر ایران و رونق بخشیدن به اقتصاد هنر اعلام کرد.
رسول‌اف گفت: گالری محسن در طراحی و بهره‌مندی از تکنولوژی سعی کرده است مطابق معیارهای بین المللی احداث شود و ما امیدواریم با ارایه آثار هنری خلاقه و معرفی هنرمندان نوجو به استانداردهای بین‌المللی نزدیک شویم.
در ادامه این مراسم، آیدین آغداشلو در سخنانی راه اندازی گالری محسن را اتفاقی مهم و مبارک ارزیابی و گفت: گالری داری در ایران شغل فرهنگی جوانی است. نخستین گالری در ایران در سال 1328 توسط استاد جوادی پور تاسیس شد و از آن روز گالری‌ها با فراز و فرود کاری قریب به 60 سال است فعالند.
وی گفت: گالری داری با توجه به خصوصیات جامعه ما کاری بسیار دشوار و سخت است و برای نائل آمدن به یک گالری ممتاز به تعاملات گوناگونی نه تنها در عرصه هنر بلکه سیاست، اجتماع، اقتصاد حتی بازارهای جهانی دست یازید.
آیدین آغداشلو با اشاره به تاسیس گالری محسن گفت: اینگونه نام «محسن عزیز» می‌ماند و از این پس در ذهن و خاطره اهالی هنر مانا می‌ماند.
حمید سوری سخنران دیگر مراسم افتتاحیه گالری محسن و نمایشگاه گروهی عکس دیگری بود .سوری گفت: بعد از سال‌ها که هنر معاصر ایران پناهی جز موزه هنرهای معاصر نداشت اکنون نهاد خصوصی آمده اند و هنر معاصر ایران را حمایت می‌کند. رویش این نهادهای خصوصی نظیر گالری محسن که می‌خواهد فراتر از یک گالری حرکت نماید می‌تواند این امید را نوید دهد که حق هنرمعاصر ایران ادا شود.
سوری با تجلیل از نمایشگاه عکس «دیگری» و آثار ارایه شده در این نمایشگاه از فلسفه و مبانی مفهومی دیگری نیز گفت: نمود در آثار هنرمندان جوان نمایشگاه دیگری به مخاطب این ایده را تقدیم می کند که دیگری را غیر خودی و دشمن ندانیم و بدانیم من و شما برای ماندن در اجتماع به دیگری و دیگران نیاز مبرم داریم.
پیش از افتتاح نمایشگاه دیگری، علی اتحاد و مدیر این پروژه در سخنانی با بسط تعریف عکس آن را یک رسانه خواند و توضیح داد مخاطبان در بازدید از نمایشگاه عکس «دیگری»، آثار ویدئو آرت، فتواینستالیشن و ... نیز خواهند دید که با توجه به خصلت میان رسانه‌یی هر یک از آنها، آنها را عکس می‌دانند هر یک از این آثار متاثر از زندگی هنرمندان و ماحصل شرایط اجتماعی سیاسی فرهنگی ست که هنرمند با آن دست به گریبان است.
شایان ذکر است نمایشگاه عکس «دیگری» که به عنوان نخستین نمایشگاه در گالری محسن دایر شده است آثار  18 هنرمند را به معرض تماشا گذاشته شده است که تا سی‌ام دی دایر خواهد بود. در این نمایشگاه آثار ژینوس تقی‌زاده، بهرنگ صمد زادگان، سمیرا علیخان‌زاده، سمیرا اسکندرفر، نیما اسماعیل‌پور، نیکو ترخانی، سهراب مصطفوی کاشانی، بهنام کامرانی، کتایون کرمی، باربد گلشیری، فرید امیر علی قاسمی، بابک کاظمی، کاوه کاتب سمرقندی، احمد ذوالفقاریان، ملودی حسین زاده، حامد صحیحی، بهروز راعی و موسیقی جعفری ارایه شده است و علاقمندان می توانند همه روزه از آنها دیدن کنند.
گفتنی ست گالری محسن در خیابان ظفر ( وحید دستگردی ) ،خیابان ناجی، خیابان فروزان ، بلوار مینای شرقی، شماره 42 واقع است.