در قسمت موضو عات سایت عکاسی بخشی وجود دارد به نام عکاسی و دانشگاه که متاسفانه علی رغم اهمیت این بخش بخش کمتر توجهی به آن شده است . متن زیر نوشته ای است از آقای محمد رضا طهماسب پور برای این بخش . منتظر نوشته های شما هم در این زمینه هستیم .

یكی از مواردی كه قوت علمی مراكز علمی و دانشگاهی با آن ارزیابی میشود صلاحیت علمی استادان و مربیان این مراكز است.در سالهای اخیر كه توسعه مراكز آموزش عالی بویژه از طریق دانشگاه آزاد و دانشگاههای علمی كاربردی رشد كمی بسیار چشمگیری داشته است، تلاش برای پر كردن ساعات آموزشی این مراكز ،با در نظر داشتن حداقل صلاحیتهای علمی و حرفه ای مورد توجه قرار گرفته است. در این میان رقم قابل توجهی از اعضای هیات علمی و آموزشی اینگونه مراكز را افرادی تشكیل داده اند كه از نظر سوابق تحصیلی و تجربی در امر آموزش بسیار ضعیف بوده و نتیجه آن در كار فارغ التحصیلان این سالها كاملا مشهود است و چه بسا دانشجویانی كه بسیار پیشتر و پیشگام تر از اساتید خود (بویژه در زمینه رشته های هنری) بوده و هستند.متاسفانه هیچ گونه كنترلی برای تعیین صلاحیتهای آموزشی و علمی در مراكز یاد شده یا مشابه آن در كار نیست و بسیاری از اساتید این مراكز خود یك كار پژوهشی یا حتی عملی انجام نداده اند.این نابسامانی بویژه در رشته های هنر رخ نموده است و جای فراخی برای برخی افراد بی صلاحیت شده است.یادم میآید در دوره لیسانس برای ما كه ورودی سال 68 دانشكده هنرهای زیبا بودیم فردی حراف كه تحصیلات( بادآورده ) نقاشی داشت نقد عكس درس میداد(و چه افاضاتی میكرد) و در دوره فوق لیسانس هم به خاطر خط و خطوط حاكم بر دانشگاه ها (كه به زبان ساده باند بازی نامیده میشود) باز نقاش حراف دیگری كار را در دست گرفته بود.این در حالی بود كه بهترین اساتید با وجود تعداد اندك آنها در ایران به دلایل جو حاكم به حاشیه رانده شدند و شاگردان بی صلاحیت آنها مصدر نشین امور شده و می باشند.در دورانی كه در دانشگاه تدریس میكردم، بسیاری از دانشجویان از عملكرد این اساتید!!! بی صلاحیت شكوه میكردند. من اما، آنها را به اعتراض به وضع موجودفرا میخواندم، اما متاسفانه جرات پرسشگری و اعتراض در میان اغلب دانشجویان فرو خورده شده بود و از ترس اخراج از دانشكده (كه از محالات ممكن است! آنهم در موسسات غیر انتفاعی) دست به هیچ اقدامی برای اعتراض به وضع موجود نمی زدند. و متاسفانه این سكوت به رضایت تعبیر میشد و میشود. غافل از اینكه این خاكستر، آتشی نهان در زیر خود دارد كه به وقت، دامنگیر كم مایگان و حرافان خواهد شد. تا كی باید شاهد حضئر اینگونه افراد در مراكز آموزشی باشیم و شاهد اینكه فارغ التحصیلان دانشگاهی، از حداقل دانش لازم روز نیز برای كار بهره ای ندارند؟ بدرستی مسئول كیست و چه وقت موقع اصلاح این وضع خواهد رسید.یادمان باشد تاكنون چند نسل تباه شده اند.

حال نمیدانم با این همه حرف و مطلب چرا این بخش اینقدر سوت و كور است. باور كنیم كه با همین طرح مطالب بسیاری از كارها درست میشود.برخی از گوشها میشنوندو برخی از چشمها می بینند.پس نگوییم درست نمیشود حركتی كنیم

آموزش رشته عکاسی در دانشگاه های کشور از نقاط ضعف و کاستی های بسیاری برخوردار است اگر چه مشکلات دانشکده های هنر - تهران و آزاد از یک نوع و جنس نیستند اما مشکلات ریز و درشتی سالهاست بر سر راه رشد رشته عکاسی خودنمایی می کند .

در این قسمت سعی داریم تا با بررسی این مشکلات راه حلی برای خروج ازاین وضعیت بیابیم .
منتظر نظرات و دید گاه های شما هستیم .

بازنگری و روزآمد کردن مطالب آموزشی در رشته های دانشگاهی از جمله ضروریاتی است که بر مبنای پیشرفت و توسعه علوم وفنون و یافته های جدید باید در راس امور علمی و برنامه های تحصیلی دانشگاه ها قرار گیرد.اما با گذشت بیست سال از تاسیس رشته عکاسی در ایران و راه اندازی مقطع تحصیلی فوق لیسانس برای این رشته هنوز از تغییرات جزیی مصوب وزارت علوم در این رشته خبری نیست و مطالب آموزشی در این رشته با همان کاستی هایی که از ابتدای برنامه ریزی درسی این رشته گریبانگیر آن بود با کمترین امکانات و تاکید بر روشهای تجربی در دانشگاه ها تدریس میشود.
این در حالی است که برخی از روش ها و تکنیک های فعلی مدت هاست که از نظر علمی و بازدهی اقتصادی در آموزش کنار گذاشته شده اند و مطالب جدید و روزآمد در این رشته که پیوستگی عمیقی با تکنولوژی دارند بسیار فراتر و پیچیده تر از مباحثی است که در کلاس های درس رشته عکاسی در دانشگاه های ایران تدریس میشود. صرف ساعتها وقت و هزینه برای تدریس مطالبی که هیچ کارآیی بیرونی ندارند هیچ توجیهی ندارد و فارغ التحصیلان این رشته با اندک آموخته های ضعیف در این رشته که توشه ای قابل توجه برای ادامه کار به شمار نمی آید در مواجهه با نیازهایی که از جمله بازار کار از آنان طلب میکند خود را کاملآ درمانده و بی تجربه می بینند. اما برخی کتابهای درسی عمومی از جمله زبان و معارف و .... که نیازهای ثانوی و دروس مشترک کلیه رشته ها هستند هر از گاهی بازنگری و تجدید نظر می شوند ولی دروس اصلی این رشته با توجه به دگرگونی های سریع تکنولوژی در سالهای اخیر و ناکارآمدی بسیاری از این دروس تاکنون مورد توجه و بررسی قرار نگرفته است.
نوشته شده توسط : محمد رضا طهماسب پور . 26 ابان 1382