رویاهایم را عکاسی می کنم

شنبه ۲۳ دى ۱۳۸۵
016143.jpg

آزاده عصاران

به زمان زیادی نیاز دارم تا چیزهایی را كه در خواب دیده ام، شكل دهم. بیشترین چیزی كه در این مدت كمكم می كند نرم افزار فتوشاپ است و بعد هم باید صبر كنم تا مه و غبار رویایی كه دیده ام پاك شود و تصویر را شفاف ببینم. آن زمان عكس من متولد می شود.

سیرو آنتینوزی عكاس عجیبی است. عكاسی را از سال ۱۹۷۹ شروع كرده. او با مدرك زمین شناسی به دنبال تحقیقاتش روی زمین شروع به عكاسی می كند. در اوایل دهه ۱۹۸۰ عكس هایش آنقدر زیاد می شود كه مجبور می شود در قالب اسلاید از آنها محافظت كند. كم كم متوجه می شود كه در این راه صاحب سبكی شده و موسسات و كلكسیونرهای زیادی درخواست خرید عكس هایش را می دهند : ناخودآگاه عكاس شدم!

در جریان سفرهایش به آمریكا، آلمان، نیوزلند و بسیاری از كشورهای اروپایی عكس هایش را به مجلات آنجا عرضه كرده و ناگهان مسیر زندگی اش تغییر می كند. او خواب هایش را عكاسی می كند: خیلی لذت بخش بود وقتی می دیدم خواب هایم در قالب تصاویر تبلیغاتی به در و دیوار شهر آویزان شده اند و صفحات مجلات را لبریز كرده اند.

زمینه عكاسی مورد علاقه اش به چیزهایی بستگی دارد كه تصاویر خالص را عرضه كند. بنابراین مد، مستند یا عكاسی از اشیا فرقی ندارد: تكنیك عكاسی یا كار با نرم افزارهای گرافیكی می تواند این خالص بودن را به وجود آورد. «هنر» و «سبك» دست در دست هم چیزی غریب از نوع ایتالیایی اش به وجود می آورد كه می تواند روی صفحه مونیتور در هر جای دنیا شكل بگیرد. چه اشكالی دارد؟

آنتینوزی تا به حال با شركت های بزرگی مثل Burnet leo و Saatchi & Saatchi همكاری كرده است: من برای برقراری ارتباط با این شركت ها كاری نكرده ام. من فقط پی ساختن تصاویر زیبا و مسحور كننده بودم و آنها خودشان با من تماس می گرفتند. درستش هم همین است. هر كسی كار خودش را انجام می دهد.

او در مورد ابزار و دوربین هایش می گوید: من دوربین های زیادی دارم ولی اصلاً برایم مهم نیست كه یك دوربین خیلی خاص داشته باشم. مهم از دید من «تصویر» است. اول از همه نیكون ۱X D را ترجیح می دهم و بعد از آن با نیكون كول پیكس ۵۰۰۰ كه دوربین اورژانسی من محسوب می شود، كار می كنم. با این حال دوربین CanonG2 را هم خیلی دوست دارم.

معتقد است كه باید در همین زمان زندگی كرد وكاری به كار آینده و برنامه های بعدی نداشت. همان طور كه زندگی حال از او كه می رفت تا یك دانشمند شود، یك هنرمند و عكاس ساخت. من فقط در همین روز زندگی می كنم. یك روز بعد از دیگری! قبل از هر چیزی امید دارم كه كاری را كه امروز انجام می دهم، بهترین باشد. اگر می خواهید در مورد رویای آینده ام بدانید... خب باید بگویم كه ... دلم می خواهد به زودی یك كوین كاستنر خوش تیپ شوم....! شوخی می كنم.... رویای حرفه و شغل من این است كه روز به روز در راهی كه می روم بهتر شوم.

روزنامه شرق، 13 اسفند 1382، سال اول، شماره 142

نویسنده گفتگو: آزاده عصاران


ارسال نظر

در پاسخ به نظر زیر :

مطالب مرتبط

تازه‌های عکاسی

وبلاگ در سایت عکاسی

وبلاگ و فتوبلاگ

انجمن‌های عکاسی

سایت عکاسی

سایت عکاسان ایرانی

فروشگاه کتاب عکاسی

  • تاریخ عکاسی
  • مجموعه عکس چیست؟
  • عکاس؛ استودیو
  • حرفه: هنرمند شماره ۶۷
  • تقویم حرفه: هنرمند ۱۳۹۷ - ۶ طرح جلد
  • تکنیک‌های ویرایش عکس در فتوشاپ
  • ترکیب بندی در عکاسی - لوری اکسل
  • ترکیب بندی در عکاسی - دیوید پرکل
  • مرجع کامل آموزش نرم افزار لایت روم
  • آنگاه - شماره ۵
  • شورشیان هنر قرن بیستم
  • کادربندی درعکاسی
  • مبادی سواد بصری - مترجم: مسعود سپهر
  • نقد عکس
  • پامنار
  • انزلی
  • باران شغال
  • دیده و درون
  • عکاسی مستند
  • شیب تند عصر پنج‌شنبه
  • نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران - ۲ جلدی
  • تحولات تصویری هنر ایران: بررسی انتقادی
  • عکاسی دیجیتال - نشر دوژه
  • نگاهم کن! خیالم کن!
  • در جهت عکس
  • عکس و دیدن عکس
  • گذر امروزی در طهران دیروزی
  • نقوش آهنی
  • عمامه داران
  • جام تهی
Powered by Practicalidea