سیف‌الله صمدیان و انجمن ملی عکاسی ایران

سه شنبه ۲۰ اسفند ۱۳۸۷

همین است که هست

گفت و گو با سیف‌الله صمدیان با چشم درون و هنر و نیایش آغاز شد اما نهایتا به انجمن ملی ختم شد.
سیف‌الله صمدیان متولد ۱۳۳۲ در ارومیه  و فارغ التحصیل زبان و ادبیات انگلیسى از  دانشگاه تهران است.
او از یکم دى ماه ۱۳۷۱ انتشار ماهنامه تصویر را آغاز کرد و ده سال بعد جشن تصویر را به راه انداخت.
گفت و گوی ما با وی،که یکی از پر مشغله ترین مردان عکاسی امروز ایران است، دوم مهرماه 87 انجام شد.


به نظر شما جمع کردن برنامه هایی که با مشکل رو به رو شده و برگزار کردن آنها به هر قیمت و با هر کیفیتی ارزشمند است؟
منظورتان «نمایشگاه چشم درون»  و « جشنواره هنر و نیایش» است؟

بله- دقیقا.
پس بگذارید من سوال شما را به این شکل بپرسم که: «در این آشفته بازارعکاسی ایران که مدیریت فرهنگی- هنری قدرتمندی، حتی در قالب یک انجمن بالایسرش نیست، چرا آدمی مثل سیف ا... صمدیان که بنا به دلایلی مورد اعتمادبخشی از جامعه عکاسی است، با علم به اینکه امکان دارد دوباره بازی بخورد،این گونه مسؤولیت‌ها را قبول می‌کند؟»
اگر بخواهم در یک جمله جواب بدهم باید بگویم که: همین است که هست. اگرقرار بود من هم به اندازه‌ خیلی‌های دیگه فقط بگویم «چرا»، یک صدم کارهاییکه انرژی من، نه خود ِ من، پیش برده، انجام نمی‌شد.
البته این جواب سوال شما نیست و ته دل خودم را  هم راضی نمی‌کند ولیاصولا، یاد گرفته‌ام در این مملکت، نباید از رو رفت. اسمش پررویی نیستاسمش مقاومت پنهان ولی مداوم است. این مقاومت، یک جور اعتماد است به خودم،به اعتقاداتم و به کاری که می‌کنم و همیشه می‌گویم باید اینقدر در کاری کهانجام می‌دهی پافشاری کنی تا مشکلات از رو بروند حتی اگر به تو ضربه می‌زنند.
من تلاش می‌کنم به اغتشاش سامان بدهم  و می‌خواهم به کسانی که دنبالاغتشاش کردن هستند بگویم بنشینید سرجایتان. چرا که، کسانی هستند کهنگذارند شما و نگاه برهم زننده‌تان، پیروز شوید.

نتیجه این نوع کار کردن خود شما را راضی می‌کند؟

صد در صد، من کاری نمی‌کنم که از نتیجه‌اش ناراضی باشم. این را از ته دل می‌گویم.
مثلا در مورد همین دو پروژه، فشار اقتصادی وحشتناکی به من وارد شد. تاامروز، که نه ماه، از برگزار شدن چشم درون گذشته، هنوز قرارداد امضا شدهبه دستم نرسیده چه برسد به حساب و کتاب. اما با این وجود کار، در عرصه ملیو بین‌المللی بازخورد مثبتی داشت و این به من دلگرمی می‌دهد.

خیلی‌ها هم  گله‌مندند که مثلا چرا کاری که برای تصویر سال به شما داده‌اند سر از این نمایشگاه‌ها در آورده است.

اتفاقا من خیلی حواسم جمع است که این اتفاق نیفتد.
ما از تک تک افراد اجازه گرفتیم و از دویست و بیست نفر، شاید پنج نفرباشند که با خبر نشده بوده و نمی‌دانستند. آن هم به این علت که نتوانستیمبه آنها دسترسی پیدا کنیم. این گونه اتفاقات در هر کاری پیش می‌آید.
اما اگر من بی‌حرمتی می‌کردم و امانتدار نبودم، دیگر هیچ کس کارش را به من نمی‌داد.

شما به وجود آشفتگی در عکاسی ، اشاره کردید...

نه تنها در عکاسی، که در کل جامعه این آشفتگی وجود دارد، اما نمود آن درعکاسی بیشتر است. به این دلیل که عکاسی بی واسطه ترین، رک ترین و صریحترین بازتاب از چهره جامعه است.

این آشفتگی در عکاسی است یا در عکاسان؟  چون وقتی احتمال تخریب عکسخانهمطرح شده بود، از قول شما نقل شد که: « چندین سال است که منتظر راهافتادن  انجمن ملی عکاسی هستیم اما تاکنون این انجمن تاسیس نشده و هرکسیدارد کار خود را می‌کند. متاسفانه آنها درباره موزه عکسخانه نیز،نمی‌توانند به نظر واحدی برسند و به اجماع رسیدن در باره مسائل عکاسی،چیزی جز شعاری تو خالی نیست.»
نه، احتمالا این برداشت شخصی خبرنگار از حرف های من بوده است. من هیچ وقتآدم منفی بافی نیستم و نا امیدانه حرف نمی زنم. البته  مثبت گفتن را همافتخار نمی دانم  ولی مثبت دیدن را چرا.

لطفا واضح تر بگویید. خیلی از عکاسان از روح کلی حاکم بر جامعه عکاسی گله مندند به نظر شما این مشکل وجود ندارد؟
به شکل وحشتناکی وجود دارد.

علت آن چیست؟

به نظرم برای اینکه  دنیای بعضی‌ها خیلی کوچک است.

با این وصف می‌توان همه را زیر سقفی به نام «انجمن ملی» گرد هم آورد؟
صد در صد. انجمن را اساسا برای اصلاح  این شرایط لازم است.
متاسفانه حسادت‌ها، کوته نظری‌ها و رقابت‌های پیدا و آشکار سبب می‌شود کههمه با هم سلام و علیکی ظاهری داشته باشیم اما در خفا، زبانم لال، برایهمدیگر طناب دار ببافیم. هر چه می‌گذرد این کدورت‌های کوچک، حقیرانهو نا پیدا بیشتر می‌شود.
گاهی هم دشمنی کلی با هم نداریم ولی نمی‌توانیم با سعه صدر همدیگر را تحمل کنیم.
تا اینها از بین نرود و به یک جمع بندی انسانی از موقعیت نرسیم، واقعاکارمان دشوار و خطرناک است... هیچ چیز دیگر نمی‌توانم بگویم ...

و آیا می‌توان برای انجمن ، آینده روشنی متصور شد؟

دوست دارید بگویم می‌شود یا نمی‌شود؟  

پیش بینی خودتان را بگویید.

پیش بینی من این است که باید خیلی شانس بیاوریم تا به جایی برسیم. چون می‌گویند:
«از بهارش پیداست...»
در حالی که وزارت ارشاد یا وزارت کشور، یا هیچ جای دیگری، حتی یک اتاقناقابل در اختیار ما قرار نمی دهند تا حداقل جلسات هیات موسس را برگزارکنیم، دیگر چه انتظاری می‌توان داشت؟ جلسات یک مدت در خانه هنرمندانبرگزار می‌شد، یک مدت در دفتر موزه یا فرهنگسرای نیاوران یا انجمن دفاعمقدس یا در دفاتر شخصی ما.
ماه رمضان یک شب انجمن عکاسان دفاع مقدس میهمانی افطاری داده بودند و ما،هیات موسس، سر یک میز نشستیم و گفتیم این میز برای جلسه امشب ما باشد.
ظاهرا هیچ مرجعی نیست که بتواند که به  انجمن‌های در حال تاسیس، پایگاه و حداقل امکاناتی بدهد.

الان چند سال است که انجمن در حال تاسیس است و این روند کمی طولانی شده است. علت چیست؟

به خاطر فضایی که ما در آن قرار داریم، به خاطر بی سرو ته بودن خیلی ازروابط اداری و کند شدن کار در وزارتخانه‌ها است که هنوز کار به سرانجامنرسیده. من در تصویر سال پارسال، عکس‌هایش را چاپ کردم  و خبر دادماساسنامه برای تصویب رفته است. اما بعد ایراداتی به اسم «انجمن ملیعکاسان ایران» گرفته شد که خیلی عجیب و غریب است و به همین ترتیب چیزهایکوچکی که اصلا به ذهن کسی نمی‌رسد رخ می‌دهد و ما را شش ماه عقب می‌اندازد.
در حال حاضر منتظریم تا با یکی از پیشنهادات ما برای نام انجمن موافقت بشود.

اسامی جایگزین چیست؟

دقیق یادم نمی‌آید. چند انتخاب داشتیم. مثلا «انجمن عکاسان معاصر» و «انجمن عکاسان ایران»، و چیزهایی مانند این.

شما، به عنوان یکی از اعضا هیات موسس، فکر می‌کنید به چه دلیل تاسیس این انجمن ضروری است؟

برای اینکه مرجعی باشد که بتواند به این بی سرو سامانی  وضعیت عکاسی درکشور، سامان بدهد. از نظر آموزشی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و به طور کلیهمه ابعاد، آن را زیر چتر حمایتی خود قرار دهد. چه کسی چنین چیزی را نمی‌خواهد؟

نویسنده


ارسال نظر

در پاسخ به نظر زیر :

مطالب مرتبط

تازه‌های عکاسی

وبلاگ در سایت عکاسی

وبلاگ و فتوبلاگ

انجمن‌های عکاسی

سایت عکاسی

سایت عکاسان ایرانی

فروشگاه کتاب عکاسی

  • تاریخ عکاسی
  • مجموعه عکس چیست؟
  • عکاس؛ استودیو
  • حرفه: هنرمند شماره ۶۷
  • تقویم حرفه: هنرمند ۱۳۹۷ - ۶ طرح جلد
  • تکنیک‌های ویرایش عکس در فتوشاپ
  • ترکیب بندی در عکاسی - لوری اکسل
  • ترکیب بندی در عکاسی - دیوید پرکل
  • مرجع کامل آموزش نرم افزار لایت روم
  • آنگاه - شماره ۵
  • شورشیان هنر قرن بیستم
  • کادربندی درعکاسی
  • مبادی سواد بصری - مترجم: مسعود سپهر
  • نقد عکس
  • پامنار
  • انزلی
  • باران شغال
  • دیده و درون
  • عکاسی مستند
  • شیب تند عصر پنج‌شنبه
  • نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران - ۲ جلدی
  • تحولات تصویری هنر ایران: بررسی انتقادی
  • عکاسی دیجیتال - نشر دوژه
  • نگاهم کن! خیالم کن!
  • در جهت عکس
  • عکس و دیدن عکس
  • گذر امروزی در طهران دیروزی
  • نقوش آهنی
  • عمامه داران
  • جام تهی
Powered by Practicalidea