کسب شهرت به چه قیمت؟

جمعه ۲۶ فروردين ۱۳۸۴

یدالله ولی زاده - گمان نمی كنم موضوعی را كه میخواهم به طرح آن بپردازم مسئله ای جدید باشد ولی می خواستم به نوعی مسئله كسب شهرت را كه هر انسانی آرزوی آن را دارد در جایگاه غلط خود كه امروزه در میان نسل جدید رواج بیشتری پیدا كرده است را مطرح و در منظر عموم قرار دهم مسئله سو استفاده از آثار عكاسان مدتهاست كه در میان مطبوعات تازگی خود را از دست داده است و اینك به اشكال دیگر نیز تكرار می شود.
چندی پیش(پائیز83)پس از انجام طرح و فیلمبرداری تیزر تبلیغاتی لوازم خانگی(هود مس) آن را به دانشجوی خود(دانشجوی رشته عكاسی دانشگاه آزاد اسلامی) آقای سید مهدی(نادر)شمس قریشی برای انجام تدوین سپردم. ایشان پس از تدوین از من خواستند كه تیزر آماده شده را برای شركت در جشنواره تیزرهای تلویزیونی دانشجویی صدا و سیما شركت دهند.من نیزموافقت خود را با شركت دادن این تیزر در بخش تدوین كه كار ایشان بود اعلام نمودم.
اخیراً آگاه شدم كه این تیزر در تمام بخش های مسابقه به نام ایشان شركت داده شده و عنوان بهترین تیزر به معنای مطلق جشنواره را كسب نموده و جایزه آن 10 سكه بهار آزادی و... بوده است نیز به ایشان اهدا شده است.پس از طرح موضوع با آقای سید مهدی(نادر)شمس قریشی ایشان كار انجام شده را متعلق به خود دانسته و قضیه ساخت تیزر توسط این جانب را انكار نموده است. چیزی كه برای من بسیار ناراحت كننده است تنزل سطح روابط هنرجو و هنر آموزی است كه از لحاظ تاریخی فرهنگی و روانشناختی و.... قابل بررسی و تعمق است. با خود می اندیشم روابط ما و اساتید دوران خود به چه صورت بوده وهست و روابطی كه الان شاهد مستقیم آن هستیم چگونه است؟ آیا شهرتی كه از این طریق به وجود می آید از شخص مدعی شخصیتی كاذب و تو خالی نخواهد ساخت؟ آیا مسئله اعتمادی كه در این كارها به منظور پیشبرد سریع و صحیح امور وجود دارد زیر سوال نمی رود؟ مسئله حفظ حرمتها و حدود افراد بویژه اگر معلم ما باشد تا چه حد قابلیت انكار وجدانی دارد؟ آیا بهتر نیست به حق و حدود خود قانع باشیم و با حفظ احترام كاری كه از ما نیست به نام خود جنجال به پا نكنیم؟ كار انجام شده حاصل سالها تجربه و ممارست بوده است و جوانی نوخاسته و جویای شهرت و نام كه از هر گونه پشتوانه خالی است ادعای آن را كرده است. زهی افسوس برای شخصی كه با آثار دیگران به طرح نام و نشان خود بپردازد. براستی آیا ندای وجدان از بساط برخی رخت بر بسته كه اینسان چشم بر تمامی اخلاقیات می بندند؟ اخلاق حرفه ای و وجدان آگاه و بیدار انسانی حكم می كند كه برای مطاع ناچیز و بی مقدار دنیایی اینچنین ستم سوز و ناجوانمردانه بر خرمن تجربه و خلاقیت دیگران شعله نیفكنیم.
چرا كه معتقدیم آتش این شعله دامان پلیدی را زودترخواهد سوخت.

نویسنده


ارسال نظر

در پاسخ به نظر زیر :

مطالب مرتبط

تازه‌های عکاسی

وبلاگ در سایت عکاسی

وبلاگ و فتوبلاگ

انجمن‌های عکاسی

سایت عکاسی

سایت عکاسان ایرانی

فروشگاه کتاب عکاسی

  • مجموعه فیلم آموزشی:  آموزش منوی دوربین‌های سری ۵۰۰۰ نیکون
  • عکاسان جنگ، اباصلت بیات، خشتی
  • عکاسان جنگ، مریم کاظم‌زاده، خشتی
  • دلاوران
  • تکنیک‌های فتومونتاژ
  • ترکیب بندی در عکاسی - دیوید پرکل
  • حرفه: هنرمند شماره ۶۷
  • در ستایش امر واقعی (۲جلدی)
  • نگاه‌ها به ایران
  • هنر و عکاسی
  • تاریخ عکاسی
  • این، کار من است!
  • آنگاه - شماره ۵
  • عکاس؛ استودیو
  • مجموعه عکس چیست؟
  • عکاسی مقدماتی
  • عکاسی - نشر ماهی
  • درباره نگاه به عکس‌ها
  • پامنار
  • انزلی
  • باران شغال
  • دیده و درون
  • عکاسی مستند
  • شیب تند عصر پنج‌شنبه
  • نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران - ۲ جلدی
  • تحولات تصویری هنر ایران: بررسی انتقادی
  • عکاسی دیجیتال - نشر دوژه
  • نگاهم کن! خیالم کن!
  • در جهت عکس
  • عکس و دیدن عکس
Powered by Practicalidea