مردی از نسل دایناسورها ‏

يكشنبه ۱۳ فروردين ۱۳۸۵

جواد منتظری

به تقریب نزدیک به یقیین در زندگی بیشتر آدم ها، کسانی وجود دارند که نقش‌هایی اساسی در تکوین و شکل‌گیری ‏شخصیت آن ها بر عهده داشته‌اند. ‏
طی تمام سال‌هایی که گذشته، هنوز خاطره معلم کلاس اولم برایم زنده است. او در یک حباب و رویایی اثیری گون، تمام ‏سال‌های عمرم را با من پیمود و همیشه انرژی مثبتی را به من داده است. ‏
نفر بعدی معلم کلاس پنجم‌ام بود. اسمش را به خاطر دارم، دو خاطره از او برایم مانده است. یکی ترکه‌هایی که بر ‏دستانم فرود می‌آمد و دیگری رفتار آرام‌اش. با این که بار‌ها از او ترکه خورده بودم، اما او را نیز دوست دارم و ‏خاطره‌اش برایم عزیز است. بیشتر که فکر می‌کنم، به خود می‌گویم شاید آرامشی که در رفتار من است، ناشی از ‏تأثیر او باشد. ‏
خیلی‌ها در این میان جای می‌گیرند. از افراد اول خانواده گرفته تا نویسندگان، شعرا، کارگردان‌های سینما با فیلم‌‏هایشان، عکاسان با عکس‌هایشان. اما کاوه گلستان چیز دیگری بود. او شاه کلیدی بود در بین کلیدهای زندگی‌ام. ‏
پیش از این که دانشجوی عکاسی شوم، اسمش را شنیده بودم و می دانستم کیست و چه کرده بود. هیچ‌گاه در مخیله‌‏ام جا نمی گرفت که امکان دارد روزی او را از نزدیک ببینم، چه رسد به این که با او رابطه ای داشته باشم. وقتی ‏دانشجوی عکاسی شدم و دریافتم در دانشگاه ما عکاسی خبری تدریس می‌کند، برای کلاس‌هایش لحظه شماری ‏می‌کردم. اما او در پی اختلاف با دانشگاه از آن جا رفت. خیلی ناراحت شدم. داستان اختلاف‌های او با اطرافیان و ‏عصیان هایش هم برای خود ماجرایی داشت. چیزی که تا آخر عمرش نیز آرامش نگذاشت، آنچنان که حتی به مرگ ‏طبیعی نیز در نگذشت. ‏
در پی‌اش شدم و بالاخره پیدایش کردم. عکس‌هایم را نشانش دادم. تشویق بسیار کرد. از آن پس بین ما رابطه‌ای ‏دوستانه پدید آمد. کاوه گلستان عکاسی درس نمی داد. او معجونی از دانش و معرفت می داد. در زمره معدود کسانی ‏بود که قدرت تربیت تفکر و انسان را داشت. انگیزه بسیار می داد. سرشار انرژی بود. حتی در 50 سالگی. وقتی از ‏دیدارش بر می‌گشتی، انگار روی پاها بند نبودی و دلت می خواست بدوی، بس که این آدم، انرژی منتقل می کرد. یک ‏روز صبح زنگ زد و از چاپ یک عکسم در روزنامه تشکر کرد و آن قدر تعریف کرد که من واقعا ارزش تعریف‌هایش ‏را نمی فهمیدم. حالا که چند سالی از آن روز می گذرد، منظور و مقصودش را دریافته ام. او زود رفت. بر روی مین در ‏جغرافیایی غیر از کشورش که به آن عشق می ورزید. او باید می‌ماند. باید می‌ماند و بسیار تربیت می‌کرد. خود در ‏قله بود، به قله نشست و دست نیافتنی شد. کاوه گلستان مردی بود از تبار دایناسورها. مگر نه این که عصر ‏دایناسورها گذشته است؟

هفته نامه همشهری جوان - شماره 61 - اسفند 84

نویسنده


ارسال نظر

در پاسخ به نظر زیر :

مطالب مرتبط

تازه‌های عکاسی

وبلاگ در سایت عکاسی

وبلاگ و فتوبلاگ

انجمن‌های عکاسی

سایت عکاسی

سایت عکاسان ایرانی

فروشگاه کتاب عکاسی

  • تاریخ عکاسی
  • مجموعه عکس چیست؟
  • عکاس؛ استودیو
  • حرفه: هنرمند شماره ۶۷
  • تقویم حرفه: هنرمند ۱۳۹۷ - ۶ طرح جلد
  • تکنیک‌های ویرایش عکس در فتوشاپ
  • ترکیب بندی در عکاسی - لوری اکسل
  • ترکیب بندی در عکاسی - دیوید پرکل
  • مرجع کامل آموزش نرم افزار لایت روم
  • آنگاه - شماره ۵
  • شورشیان هنر قرن بیستم
  • کادربندی درعکاسی
  • مبادی سواد بصری - مترجم: مسعود سپهر
  • نقد عکس
  • پامنار
  • انزلی
  • باران شغال
  • دیده و درون
  • عکاسی مستند
  • شیب تند عصر پنج‌شنبه
  • نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران - ۲ جلدی
  • تحولات تصویری هنر ایران: بررسی انتقادی
  • عکاسی دیجیتال - نشر دوژه
  • نگاهم کن! خیالم کن!
  • در جهت عکس
  • عکس و دیدن عکس
  • گذر امروزی در طهران دیروزی
  • نقوش آهنی
  • عمامه داران
  • جام تهی
Powered by Practicalidea