من آنم که قدرت بود پهلوان

يكشنبه ۱۲ اسفند ۱۳۸۶

در روز دوازدهم بهمن 1386 قدرت الله کسراییان، عکاس طبیعت، پس از تحمل دورانی سخت از بیماری دارفانی را وداع گفت. برادر بزرگ او، نصرالله کسراییان، متن زیر را از طرف خانواده کسراییان درباره او نوشته که می خوانید.

kasraiyan-1.jpg

نه سنگها تو را می شناسند و نه لکه ی سیاهی که درون آن غبار می شوی،
خاطره ی خاموشت نیز ترا نمی شناسد، زیرا که تو برای همیشه مرده ای ...
زیرا که تو برای همیشه مرده ای، همچون دیگر مردگان زمین ...
هیچ کس ترا نمی شناسد، نه، لیکن من برایت ترانه می سرایم، برای زندگی نامه ی کوتاهت،
برای بلوغ بی همتای شعورت، به خاطر اشتهایت برای مرگ و چشیدن طعم آن،
برای آن اندوهی که در شادی دلیرانه ات بود.
" لورکا "

قدرت در شهریورهزار و سیصدو سی و شش در خرم آباد متولد شد. دیپلم‌اش را همان جا گرفت. سربازی‌اش را به عنوان سپاهی دانش در روستایی نزدیک همدان گذراند و سپس در روستایی نزدیک خرم آباد به عنوان معلم مشغول به کار شد. چون به هنگام خدمت در روستا حاضر به گرفتن نان و تخم مرغ (هدایای مرسوم روستاییان به معلم ها و ژاندارمها) نشده بود چپ شناخته می شد. پس از انقلاب از طرف ... مورد سوء قصد قرار گرفت که به سبب نشانه گیری نادرست به قتل خواهرزاده ی شانزده ساله مان انجامید. این مرگ تاثیری پنهان و دیر پای بر روحیه اش گذاشت – گرچه هیچ گاه به صراحت در این باره صحبتی نشد، اما به گمان من همواره احساس می کرد زندگی اش را مدیون مرگ " دیگری " است. احساسی که با گذشت زمان تبدیل به احساس دین در برابر دیگران بسیاری شد – او به طور مشخص بارها و بارها جان خود را برای نجات دیگران به مخاطره انداخت.
اندکی پس از انقلاب توسط نو مسلمانان از آموزش و پرورش اخراج شد و برای گذران زندگی به کارهای مختلفی روی آورد. او که از همان کودکی علاقه ای بسیار به کارهای فنی داشت و در دوازده-سیزده سالگی رانندگی را نزد یکی از شوهر خواهرهایمان یاد گرفته بود مدتی مسافرکشی کرد. مدتی همراه یکی دیگر از برادرها روی تریلرهای گندم کش کار کرد و بعد ها به نجاری، آهنگری، جوشکاری، مکانیکی، کارهای تعمیراتی و کار در یک دفتر مشاوره
فنی و غیره پرداخت وسرانجام همکار برادر بزرگ ترش شد.
حدود ده سال با یکدیگر کار کردیم. دوره ای سرشارازاحساس امنیت، صمیمیت و لذت بردن از کار. مشکلی نبود که با وجود او حل نشود. زیاد اهل شوخی و خنده نبود – بی آن که از طنز بی بهره باشد. زیاد حرف نمی زد. بیشترکار می کرد. و هر کاری را با دقت و وسواس و احساس مسئولیت تمام انجام می داد. به یاد ندارم که هیچ گاه اظهار شکوه یا خستگی کرده باشد. شکیبایی اش در برابر دشواری ها حیرت انگیز بود. باهم خانه ساختیم. باهم مدرسه ساختیم. باهم عکاسی کردیم. و هزارکار دیگر. سفر رفتیم. زندگی کردیم و لذت بردیم. و این همه جز آن کارهایی است که خود مستقلا انجام می داد. بخش کوچکی از هزاران تصویری که تهیه کرده بود، کتاب "کوه های ایران" شد. بعد از سالهای همکاری برای ادامه ی تحصیل کمابیش از هم فاصله گرفتیم. پس از گرفتن لیسانس به قصد آموزش عکاسی، آموزشگاهی راه انداخت و هنوز کارش رونقی نگرفته بیماری به سراغش آمد. با بروزمشکل جدی در تکلم ( چیزی که در ابتدا مشکلی عصبی تشخیص داده شد) کار آموزش متوقف شد. اندکی بعد بیماری شناخته شد:
،نوعی فلج حرکتی، بیماری بسیار نادری که عمدتا آن را ناشی از مسمومیت می دانند و تعداد مبتلایان به آن در جهان بسیار اندک است. هرچه توانست کرد. تحرکش کم و به تدریج زمین گیر شد. مدتی در خانه ی مادر و بعد از آن نزد خواهر. روزهای سخت. از حدود پانزده ماه پیش به دستگاهی برای تنفس و لوله ای برای تغذیه وابسته شد. سال قبل چند روزی به عید مانده اصرار به رفتن داشت، نمی خواست مزاحم کسی باشد. در بیمارستان دو بار بستری شد و به دلایلی بسیار از جمله دلایل قانونی و اصرار اطرافیان بازهم به تحمل رنج و مقاومت ادامه داد. از آنجا که آلودگی هوا و سرو صدا به شدت آزارش می داد به جاِیی که در شمال به کمک یکدیگر ساخته بودیم منتقل اش کردیم. ابتدا خواهرها به نوبت و بعد ها پرستاری حرفه ای مراقبت از او را به عهده گرفتند. هفت ماه آخر را دوست و انسانی نازنین از اهالی افغانستان پرستاری از او را بر عهده داشت. "عزیز" را می گویم . سه ماه پیش هم قصد رفتن داشت که منصرف اش کردیم. از دو هفته به رفتن اش مانده دیگر تقریبا تمام توانایی ومهم تر از همه امیدش را از دست داده بود. روز پنجشنبه یازدهم بهمن او را از شمال به بیمارستان ایران مهر منتقل کردیم و جمعه دوازدهم به دلیل مشکل حاد تنفسی – چنان که برای این دسته از بیماران پیش بینی شده – جمع دوستان و خویشانش را ترک گفت.
ماه های آخر بسیار رنج برد. با مرگ جانانه مبارزه کرد و برای دیگران استقامت و امید را معنا کرد. تا دم مرگ از آموزش دادن باز نایستاد. در طول بیماری دوستانمان (به خصوص دوستانش در "گروه کوهنوردی تهران") تنهایش نگذاشتند، تنهایمان نگذاشتند و هرکس هرچه توانست کرد. کاری جز این از دستمان بر نمی آید که از یکایک شان صمیمانه تشکر کنیم و برایشان سلامت وشادی آرزو کنیم. از همه ی کسانی که پس از رفتن اش ابراز همدردی کرده اند بسیار سپاسگزاریم.
وجودش موهبتی بود. نیکی هایش بس بر بدیهایش می چربید. خوشحالم که چنین برادری
داشته ام. فکر می کنم بقیه ی اعضای خانواده هم در این احساس با من شریک باشند. دلم می خواست هرآنچه را که در توانم بود برایش انجام دهم. نه به خاطر این که برادرم بود بلکه به این دلیل که بیش از خودش به فکر دیگران بود، برادری بود برای انسان. آخرین خواسته اش که بدلایل پزشکی عملی نشد اهدای اعضای سالم اش بود. تا به آخر چنین می اندیشید. یادش را گرامی می دارم، می داریم. هیچ اندوهی ندارم. تنها بیادش هستم، هستیم. همسرم همیشه به طنز در ستایش توانایی های من می گفت: " من آنم که قدرت بود پهلوان ". اکنون پهلوان مرده است.

یادش گرامی باد.
خانواده کسراییان

kasraiyan-2.jpg


kasraiyan-3.jpg

جزییات یکی از یخچال های زردکوه (تابستان) شهر کرد

kasraiyan-4.jpg

شاه شهیدان یکی از قله های زردکوه (پاییز) شهرکرد

kasraiyan-5.jpg

صعود از جبهه شمالی سبلان (اواسط تابستان) اردبیل

kasraiyan-6.jpg

چشم انداز شمالی سبلان از پناهگاه غربی(تابستان) اردبیل

kasraiyan-7.jpg

آبشار سنگان(زمستان)

kasraiyan-8.jpg

آبشار سنگان در مسیر پهنه سار (زمستان)

kasraiyan-9.jpg

دماوند از مسیر آزادکوه (اواخر پاییز)

kasraiyan-010.jpg

دامنه شمال شرقی دماوند (تابستان)

kasraiyan-011.jpg

سایه دماوند هنگام طلوع خورشید (اواخر تابستان)

نویسنده نویسنده: خانواده کسراییان


ارسال نظر

در پاسخ به نظر زیر :

مطالب مرتبط

تازه‌های عکاسی

وبلاگ در سایت عکاسی

وبلاگ و فتوبلاگ

انجمن‌های عکاسی

سایت عکاسی

سایت عکاسان ایرانی

فروشگاه کتاب عکاسی

  • عکاسان جنگ، مریم کاظم‌زاده، خشتی
  • عکاسان جنگ، اباصلت بیات، خشتی
  • دلاوران
  • مجموعه فیلم آموزشی:  آموزش منوی دوربین‌های سری ۵۰۰۰ نیکون
  • تکنیک‌های فتومونتاژ
  • ترکیب بندی در عکاسی - دیوید پرکل
  • حرفه: هنرمند شماره ۶۷
  • در ستایش امر واقعی (۲جلدی)
  • نگاه‌ها به ایران
  • هنر و عکاسی
  • تاریخ عکاسی
  • این، کار من است!
  • آنگاه - شماره ۵
  • عکاس؛ استودیو
  • مجموعه عکس چیست؟
  • عکاسی مقدماتی
  • عکاسی - نشر ماهی
  • درباره نگاه به عکس‌ها
  • پامنار
  • انزلی
  • باران شغال
  • دیده و درون
  • عکاسی مستند
  • شیب تند عصر پنج‌شنبه
  • نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران - ۲ جلدی
  • تحولات تصویری هنر ایران: بررسی انتقادی
  • عکاسی دیجیتال - نشر دوژه
  • نگاهم کن! خیالم کن!
  • در جهت عکس
  • عکس و دیدن عکس
Powered by Practicalidea